Journalist zijn in Marokko, the real thing

Breaking : dat wat zelden publiek wordt gemaakt maar belangrijk is om even bij stil te staan, collega’s.
Het werk achter de schermen van journalisten.
En met een groot respect voor ‘mijn’ Marokkaanse collega’s.

Voor mensen die een weekendkrant hebben liggen, de informatie van de mogelijke rol van de broer in het localiseren van topterrorist Abaaoud, komt in Het Parool, Het Nieuwsblad, Gazet van Antwerpen, Belang van Limburg, De Morgen en De Standaard van de Marokkaanse nieuwssite Le Desk.

Voor alle Franstalige – want ook in die kranten – Nederlandse en Vlaamse lezers lijkt het een onnozel zinnetje. “Aldus de Marokkaanse nieuwssite Le Desk”.
Marokko is nu éénmaal een land waar we op strand kunnen liggen, vers fruitsap kunnen kopen voor een halve euro, kunnen chillen op terrassen, prachtige bergwandelingen maken of op een dromedaris kunnen springen.

Persvrijheid is er echter veel minder fraai.

In tijden van terreur is het van cruciaal belang, zeker met terrokwieten die roots hebben in Marokko, transparant te kunnen werken.
Er wordt terecht vaak over ‘onze’ media gevloekt.
Zelfs in deze tijden van grote stress op redacties kan het nooit dat een verkeerde foto wordt gepubliceerd bvb. Je moet maar verkeerdelijk met je foto als terrorist worden beschreven. Waanzin dekt zelfs de lading niet.

In Marokko kunnen fouten amper gemaakt. Maar kan ook cruciale info die betrekking heeft op de grootschalige staatscorruptie, over de waanzin van hun jusititiebeleid of schendingen van burgerrechten amper gepubliceerd.

Al een hele week ben ik bezig met het verhaal van de broer in Marokko.
Het is deksels moeilijk werken. Elke bron moet worden afgeschermd.
Zelfs een Marokkaanse advocaat citeren, daar dient een advocaat nochtans voor, kan betekenen dat die meteen wordt gearresteerd wegens ‘obstructie van het onderzoek’.

Met de steun van De Wereld Morgen sta ik nu al dagen in direct contact met Le Desk.
Summier konden we nog maar publiceren. Elk woord moet gewikt en gewogen, sommige info is te gevaarlijk om naar buiten te brengen.
Niet omwille van de info maar omwille van de noodzaak de bron te beschermen.
Het is nochtans letterlijk van levensbelang.
Terreuraanpak doe je niet enkel met militairen op straat, maar ook door te informeren, cellen en linken met terreurcellen te ontmantelen.

Het artikel stond nog maar een uur online, jawel, dat bewuste artikel waar alle kranten vandaag naar verwijzen of op de redactie van Le Desk vielen kleerkasten van veiligheidsmensen binnen.

Ik breng dit nu bewust naar buiten, niet omdat ik de mede-auteur ben van het artikel, maar omdat de moed van deze redactie enorm is.

Nogmaals, het lijkt voor ons een onnozelheid, maar voor mij zijn zij de échte journalisten over de terreur in Parijs.
Blijven hun job doen, intimidatie of niet, zodat de wereld kan geïnformeerd worden wat er aan de hand is.

En omdat Europese regeringen hier veel meer belang moeten aan hechten.

Willen we terreur aanpakken, dan hebben we landen als Marokko te dwingen de persvrijheid als een fundamenteel recht te zien.
In naam van mijn moedige fijne Marokkaanse collega’s en de uitermate moedige Le Desk-hoofdredacteur Ali Amar.
In het belang van elke wereldburger.

SVN

Advertenties

De pijnpunten van terrorismebestrijding

X is een kwetsbaar meisje van 13 jaar uit Antwerpen.
Ze wordt met vonnis van de jeugdrechter toegewezen aan ‘baba’.
De Antwerpse jeugdrechter wist niet dat op diezelfde ‘baba’ een Bijzonder Opsporingsdossier liep door de federale politie voor zware misdaad, drugstransporten en liquidaties.
Deze Bijzondere Opsporingsdossiers lopen ook op vermoedelijke terroristen.

Na Verviers zoeken we met man en macht naar één van de vermoedelijke verdachten.
Het federaal parket wist blijkbaar niet dat hij onder elektronisch toezicht stond.

Ruim een jaar geleden kwam aan het licht dat er een 60-tal wapens werden gestolen uit het politiekantoor van Mortsel. We werden toen gesust dat de meeste wapens al onbruikbaar werden gemaakt in de proefbank van Luik.
Dat we enkele maanden geleden een arsenaal geneutraliseerde wapens vonden bij een wapenzot in die buurt die deze wapens terug gebruiksklaar heeft gemaakt, was een voetnoot in de pers.
Minister Geens zou het onderzoeken. “Want dat was toch wel heel straf dat die wapens terug geactiveerd waren”.
En wij maar belastinggeld betalen voor het onbruikbaar maken van in beslaggenomen vuurwapens.

Nog steeds is er geen snelle informatiedoorstroming van politie- en inlichtingeninformatie. Dat komt vaak aan het licht bij een veroordeelde pedoseksueel in het buitenland waar ‘onze’ diensten niets van wisten.
Maar evident heeft dat falend systeem invloed op alle informatie. Dus ook informatie van terroristen.

En ik kan zo eindeloos doorgaan….
Collectief, in het belang van ieder van ons, moet daar de focus liggen.
Dat is wat moet werken. Dat is waar met man en macht aan gesleuteld moet worden en desnoods met meer geld uit de begroting dringend verbeterd.

Krampachtig schuldigen aanduiden, vluchtelingen, moslims, PS-burgemeesters en laks beleid uit het verleden ….horen daar niet bij.

Terrorisme is de vijand van ieder van ons. Het maakt mensen bang.
Of we nu wachten op werk in een asielcentrum, of we nu agnost zijn, 20 boeddhabeelden op onze schouw hebben staan of de islam practiseren.

Ik moet als agnost niet in het vak geduwd ‘ik voel mee met de moslims’.
Nee, ik voel mee met ieder van ons. Mijn dichte en verre buur.
Allemaal zijn we geschokt door die walgelijke zelfmoordterroristenkwieten, het zou ons moeten verbinden.
En juiste focussen leggen.
“Wat kan beter?”
Over politieke partijen heen.
SAMEN tegen terreur.

SVN

Oeps, foutje van de mediaterreur-firma

Bijzonder pijnlijk – met alle respect voor de goede bedoelingen van een terreurdebat : meer van dat, kort op de bal spelen bij actuele belangrijke dossiers blijft een aanrader – te moeten vaststellen wat voor kemels we toch ook vaak slaan, journaille dus.

Aan tafel , in de Grote Meneer Terreur Show, VTM (19/01), de Gentse imam Brahim Laytouss. Dagen en dagen en dagen werd hij als opener in VTM-nieuws en op onze voorpagina’s opgevoerd, periode 2008, als verdachte van een ‘terreurdossier’, huisbaas van wapenhandelaar Belliraj en als informant van de staatsveiligheid.

Beschuldig ik Brahim? Allerminst. Ik ben geen politie of rechter.
Maar als iemand zo dominant publiek in opspraak kwam en dan nog nota bene in een terreurdossier verwacht je daar minstens een vraag over.

Stijl “Ook u was lange tijd verdachte in een terreurdossier? Hoe was uw visie over de diensten? Hebben ze u correct behandeld? Vreest u niet dat er nu weer verdachten die worden opgevoerd in media onschuldig kunnen zijn?”

Daarnaast werden foto’s getoond over een trainingskamp. Amai zeg, nu moeten we schrik hebben Vlaanderen. Stijl : ze trainen echt met wapens in ons land.
Met dank aan de snelle sociale media werd meteen duidelijk dat het helemaal niet over een trainingskamp ging maar over een AirSoftspel. Een ongevaarlijk AirSoftspel dus.
VTM zag zich genoodzaakt te reageren, NA de uitzending, dus voor kijkers die meteen naar bed gingen blijft het een trainingskamp voor terreurdoeleinden op ons grondgebied, uitleg VTM, gepost op Twitter “Bedankt om ons te wijzen op het feit dat de trainingskampfoto’s genomen zijn in het kader van een AirSoftspel. We zijn ons daar bewust van. We vonden de profielen echter zo interessant dat we die foto’s toch in de uitzending hebben gebracht omdat ze in de buurt van Verviers werden genomen”.

U leest het : een ongevaarlijk ludiek spel, maar ze werden genomen in de buurt van Verviers. Dat moet wel terreur zijn zeg.

Wat blijkt nu? Zelfs dat klopt niet. Met dank aan Christophe voor het opzoekwerk van de ligging : Villers-la-Ville waar die jongemannen geairsoft hebben, ligt 122 kilometer van Verviers.

Alles gezegd, voorlopig.
Triest is het.

Persoonlijke noot : voor de rest vind ik het een absolute gemiste kans dat Brahim niet de eenvoudige zin kon uitspreken “Ja , beledigingen moeten kunnen binnen satire. De vrijheid van spotprentjes hoort bij westerse waarden en normen. Daar moete we als moslimgemeenschap niet gewichtig over doen” Helaas, kreeg hij dat niet gezegd.

Homeland Security?

Het heeft verbazend lang geduurd, enkele dagen om precies te zijn maar heb het weer helemaal gehad met BDW. 
BDW wil een aparte overheidsdienst voor terrorisme. 
“OCAD en de Staatsveiligheid volstaan niet, ik wil een Homeland Security zoals in Amerika. Ik maak me namelijk zorgen om de kleinere steden zoals Boom en Willebroek”

Wat een visie.

We resumeren onzen BDW de laatste maanden.

“Ik schrap ambtshalve de Syriëstrijders” , gebakken lucht in de praktijk want bekt goed met groot applaus aan de toog van café De Vlaamse Sportvisser maar juridisch is dit de reinste nonsens. Elk land heeft zijn onderdanen terug op te nemen, de gemeente waar de persoon het laatst stond ingeschreven dient dit meteen te doen bij opnieuw aanmelden. Tot daar het ‘geweldige’ resultaat.

“Radicaliseren gaat breder dan Syrië” , gaat BDW verder. 
Wil iemand nog een open deur intrappen? 
Natuurlijk gaat dat verder. Oorzaken van radicaliseren : armoede, achtergesteld worden, wij-zij-houding overheid, geen open ruimtes, opeengestapelde sociale blokken, enz enz. 
Iemand daarover iets gelezen in programma N-VA?

Homeland Security kent nog steeds 1 groot zwak element, het nog steeds stroef verlopen van informatie van de ene Amerikaanse staat naar de andere.

Wat een billenkletser is dit toch. Dé man, hét boegbeeld dat net Vlaanderen autonomer wil doen functioneren – eigen eiland eerst – wil terrorisme aanpakken door een systeem dat wereldwijd nog niet werkt door de moeilijkheid van verschillende landsgrenzen en procedures.

Mocht het niet zo ernstig zijn is het hilarisch!