De dood van kleine Ferre (8 jaar)

We hebben verdorie allemaal onze ogen open te doen, we hebben te luisteren naar vaders of moeders die alarmklokken luiden over de situatie bij hun ex.
We hebben verontrusting serieus te nemen en niet op een stapel bij de diensten te leggen ‘als we tijd hebben doen we wel eens een onderzoek naar de gezinssituatie’.
Kan in de realiteit maanden en maanden later dan de melding zijn, helaas.
We hebben kokers te doorbreken, diensten werken veel te star en los van elkaar. Vergaderen ook véél te veel in plaats van één op één met kwetsbare mensen te werken.

De vader sloeg alarm, meldde verschillende diensten dat de situatie bij zijn ex erbarmelijk was, dat ze ernstig depressief was.
Maar hij heeft dat gemeld aan jeugdzorgdiensten.
Met andere woorden, die geven niet door aan de jeugdbrigade.
Omgekeerd wel.
Jeugdbrigade (met melding parket) zijn diegenen die thuis kunnen gaan checken en hadden meteen de ernst van de situatie kunnen zien.
We hebben een brug te slaan tussen werkgevers en jeugdzorg.
Als een mama in voltijds ziekteverlof gaat omdat ze ernstig depressief is en verslaafd aan ether terwijl ze voor een 8-jarig kind zorgt, bij haar ingeschreven, moet er een melding komen bij de jeugdhulpverlening en naar CLB om meteen op te volgen en thuissituatie in kaart te brengen voor betrokken kinderen.
Ik wijs niemand met de vinger, maar verschillen bij CLB zijn enorm tussen regio’s.
Zo zijn er CLB’s die meteen melden als een kind stil is in de klas, zo zijn er CLB’s die zeggen “Resultaten op school en gedrag op school is niet problematisch dus voor onze werking alles in orde, geen extra ondersteuningsnood vanuit visie school”.
We hebben lessen te trekken uit deze lugubere en trieste dood, niet weer te kijken naar de aansprakelijkheid “ikke niet, ikke niet”.

En last but not least : We hebben publiek veel meer te informeren over situaties bij jeugdzorg.
Ik merk dat mensen in shock reageren bij de beschrijving van het huis van de mama van Ferre “vuilnis tot boven gestapeld, nokvol, geurhinder, een totaal stort”.
Ik ben geen psychiater en geen psycholoog maar dit is geen zeldzame situatie.
In Mol werden er zo drie kinderen enkele jaren geleden onmiddellijk geplaatst. Mama had angst voor mensen ontwikkeld en zette ook geen vuilnis meer buiten, de rolluiken waren maanden naar beneden, ze bestelde voeding langs internet.
En in Mechelen – want ik ga de zaken echt wel méér beginnen benoemen – was er krék dezelfde situatie bij een alleenstaande mama.
Daar woonde een kindje en een hond in een stort. Geurhinder was gigantisch.
En kers op de jeugdzorgtaart : voor de hond was er meteen plaats in het asiel, het betrokken kindje heeft toen de eerste week in verschillende bedjes geslapen omdat er zelfs met prior ‘dringende crisis maatschappelijke noodzaak van kind onder 12 jaar’ geen plaats was.

Rust zacht, Ferre.

Dat jouw papa hopelijk voldoende zorgomkadering krijgt om jouw dood te verwerken, dat jouw mama snel in een gesloten psychiatrie terechtkan, ook zij hoort niet thuis in de gevangenis.

SVN

Advertenties

Mechelse politie kende al maanden schuilplaats Abdeslam

Breaking : niet de buren uit Molenbeek maar wél agenten van de Mechelse politie wisten Abdeslam al maanden zitten.
Waar zijn de camera’s en de beschuldigende vingertjes nu, collega’s?

Ik post een reminder “De federale gerechtelijke politie in Leuven maakte wel degelijk fouten in het onderzoek naar de moordenaar van Annick Van Uytsel, die uiteindelijk ook nog twee andere doden maakte. Ronald Janssen werd pas laat ontmaskerd door een gebrekkige organisatie, methodiek en informatiedoorstroming. Dat staat in het lijvige rapport van het Comité P”.

Ik herhaal dus “Janssen maakte uiteindelijk nog twee andere doden omdat een vete tussen enkele politieagenten maakte dat cruciale info over Janssen op een bureau bleef liggen”.

Vandaag. HLN “De Mechelse politie kreeg eind november vanuit Molenbeek een tip over Abid Aberkan, een neef van Salah Abdeslam, die aan het radicaliseren zou zijn. Op 7 december 2015 maakte de vreemdelingenpolitie van Mechelen daarover een informatierapport op. De opstellers van het rapport vermeldden expliciet dat Aberkan, de zoon van Djamila Mohamed uit de Vierwindenstraat, volgens hun bronnen “contacten zou hebben gehad met de broers Abdeslam”. Vier maanden later werd Abdeslam opgepakt in de woning van Mohamed”.

Het comité P onderzoekt nu de zaak. Het blijkt namelijk dat die info nooit tot in Brussel is geraakt en ook nooit bij de federale speurders van de anti-terreurcel.

Wat staat er niet in uw krant? Dat de oorzaak van het achterhouden van de informatie door de korpschef zou komen door een jarenlange vete tussen de korpschef en de allochtone politieman die deze info eind november kreeg én volstrekt volgens het boekje op papier zette.

Ik zou dus graag hebben dat Bart Somers en/of de korpschef vandaag nog een duidelijke verklaring geven wat daar is gebeurd.

Voor mij is dit ook het zoveelste bewijs, dat we meer en meer hellen naar framing binnen onze nieuwsberichten. Het is blijkbaar eenvoudiger op basis van geruchten, géén feiten, een hele buurt in Molenbeek te stigmatiseren. Wanneer echter zwart op wit vaststaat dat de Mechelse politie al maanden wist waar Abdeslam zat, dan blijft het verdacht stil.

Triest is dit.

En voor wat het waard is : bedankt allochtone politieagent, om uw job te doen. Plaatsvervangend beschaamd dat je door uw oversten werd tegengewerkt.

SVN

Open brief aan Bart De Wever

Burgervader Bart De Wever,
DIT IS ZEER ERNSTIG.

Dat u uw korps verdedigt, siert u en is te begrijpen.
Dat kranten en websites de plicht hebben politieverhalen te kaderen en het recht op weerwoord te respecteren moeten we steeds blijven beseffen.
Politie heeft als plicht zich aan de regels te houden maar heeft steeds het recht via de woordvoerder ook hun versie van de feiten te brengen.

Zijn we het daarover eens? Goed zo. Dan zult u meteen kunnen onderschrijven dat er natuurlijk weerwoord is wanneer u de politiefeiten bij een gezin publiek beschrijft die totaal niet stroken met de betrokken processen-verbaal.

U hebt het vandaag in Gazet van Antwerpen over het relaas van een familie in de Seefhoek. De krant beschrijft dit zelfs als een stevige schermutseling tussen een Marokkaanse familie (lang leve framing voor mensen die hier geboren en getogen zijn) en de politie. U verwijt in één ruk de oppositie en sommige media te berichten zonder veel kennis van de feiten.

En dan geeft u de feiten, ik citeer letterlijk wat u in de krant zegt :

“Het verhaal van de ‘verhuizers’ in de Seefhoek is nog mooier. Het begon allemaal met een hinderlijk geparkeerd voertuig. De politie heeft tot twee keer beleefd gevraagd om het te verplaatsen. Toen de patrouille daarna vaststelde dat dit nog altijd niet gebeurd was, wilden de agenten de betrokkenen aanspreken. Maar toen een agent wilde uitstappen, werd het portier van de combi geblokkeerd. Er was duwwerk nodig om eruit te geraken en vervolgens werd de inspecteur belaagd door vier personen. Hij werd aan zijn kogelwerende vest meegesleurd tot in het deurgat van een woning, waar enkele anderen klaarstonden om de deur dicht te trekken eens de agent binnen zou zijn. De inspecteur kon zich in veiligheid brengen en een van de betrokkenen kon worden gearresteerd. Omdat het een betrapping op heterdaad was, ging een terreinondersteuner even later met enkele inspecteurs de woning binnen, maar de andere betrokkenen bleken via de tuin van de buren te zijn weggevlucht. Denkt men nu echt dat de politie zomaar huizen binnenvalt, zoals werd beweerd?”

Dat is hoe u de feiten beschrijft.
Wel, meneer De Wever, ik durf te claimen dat ik over dit voorval wél kennis van zaken heb. Ik ken namelijk alle processen-verbaal van dit voorval. Zo schrijf ik letterlijk uit het proces-verbaal van de betrokkene die gearresteerd werd.

“Ik was gebeld door Z. om te komen helpen wat meubels te verhuizen.
Toen ik aan de woning kwam stonden er agenten aan de woning en aan de overkant stopte een combi. Die combi had inderdaad eerder gevraagd de auto te verplaatsen, dat hoorde ik net, maar ze waren wat meubels aan het verhuizen. Ze keerden de combi en vroegen dit nogmaals, familie vroeg nogmaals eerst de zetel te mogen binnenzetten. Dat mocht niet. De auto moest meteen weg. Er ontstond een discussie. Ik werd tegen de combi gedrukt en in de combi gestoken. Daar stond de chauffage op de heetste stand. Ik vroeg die lager te zetten maar dat gebeurde niet. Even later werd ik onwel; een ambulance is moeten komen om mij te verzorgen, ik had te weinig zuurstof en kon moeilijk ademen. Ik verklaar formeel dat ik geen enkele agent heb aangeraakt, dat ik met de fout geparkeerde auto niets had te maken, ik kwam gewoon aan de woning om te helpen”

Wat verder de u gekende standaardzinnen van een pv. Dat hij een kopie krijgt van het verhoor en dat hij mag beschikken.

Nu moet u mij eens uitleggen burgervader, hoe bij zulke ernstige feiten die u beschrijft in de krant, je zou van poging gijzeling agent kunnen spreken, niemand anders werd meegenomen voor verhoor? Alle gezinsleden, ouders en twee kinderen, verblijven nochtans elke dag op dat adres. Dochtertje gaat in de buurt naar school. We zijn ondertussen nochtans drie weken na de feiten.
Sterker: de betrokkenen waarover u spreekt waren de moeder en de vader en het dochtertje van de familie, zij filmde als tiener de feiten, zij zijn nooit gevlucht langs de tuin, zij werden niet verhoord en waren van de eerste tot de laatste seconde aanwezig.

Ik zou toch zeer graag hebben dat wanneer een agent aan zijn vest een woning wordt binnengetrokken, terecht zegt u dat dat ernstige feiten zijn, meteen alle mensen worden meegenomen en verhoord, toch?

Of zou het kunnen dat uw versie niet de juiste is?
Durven we dat vandaag nog vragen?

Ook straf, bij het voorval van Kiebooms gaat u in de krant niet verder in op het politieoptreden want – en ik citeer “daar nog een klacht loopt”.

Wel, beste burgervader, ook hier loopt een klacht.

Sterker : deze mensen zoeken zeker niet de aandacht op, willen geen slachtoffer spelen via media of oppositie.

Drie dagen na dit incident, werd de gearresteerde betrokkene en de zoon van deze familie gecarjackt. In het centrum van Antwerpen. Zij zaten in een auto en plots werd de ruit met een boksbeugel stuk geklopt, werden ze bedreigd en uit de auto gesleurd. Ze moesten voor verzorging naar het ziekenhuis. Zij werden in het ziekenhuis verhoord als slachtoffer van een dergelijk ernstig feit. Het staat zelfs op de kopie van het proces-verbaal “slachtoffer poging tot diefstal van auto, met geweld, schade en bezwarende omstandigheden”.
En wil je nog wat weten, BDW? De gearresteerde betrokkene, hier slachtoffer van een zeer ernstig misdrijf, moest grondige medische verzorging krijgen, was ook de reden dat hij zo snel onwel werd in de combi van de chauffage, hij heeft namelijk keelkanker.

Maar daar heeft hij niets over gezegd in het proces-verbaal.
Weet je waarom? “Ik hoef geen medelijden, ik hoef geen slachtoffer te zijn, ik wil gewoon dat politie correct is. Ook met de carjacking hebben we de pers niet opgezocht, wij vertrouwen dat politie en justitie daar hun werk doen. Politie in ziekenhuis waren wel heel professioneel en correct.”

Dat is kennis hebben van alle feiten, BDW.

SVN

Hallo politie Antwerpen, wat is er aan de hand?

Zondagavond, vlak na de feiten. Ik krijg een bericht van een kroon- en ooggetuige, iemand die ik ken en met recht en reden helemaal van de kaart is “Saskia, Beerschot-supporters hebben iemand van de trap gegooid, daarna op hem onderaan de trap op hem zitten stampen en trappen, die man is zwaargewond, ik stond daar met mijn vrouw en kindje en ben proberen tussenkomen, heb gezegd dat ze moesten stoppen, mijn vrouw heeft onmiddellijk 112 gebeld en ik 101, we kregen geen reactie, bleven daar maar staan met die zwaargewonde man, hebben na een kwartier nog eens gebeld naar beide nummers, en nog eens en zijn dan zelfs de stationschef gaan zoeken omdat er geen politieploeg opdaagde, het duurde bijna een half uur voor ze ter plaatse waren, en ik ben dan daarna nog bij de vrouw van het slachtoffer thuis gaan bellen, zij wist ook nog van niets. Ze hebben de man zwaargewond afgevoerd naar het Sint-Vincentius-ziekenhuis”.

Ik herhaal : dat was dus luttele tijd na de feiten.

Ik bel een collega bij de krant. Geef info door. Zo het gebruikelijk is bel je dan naar de politiewoordvoerder. Voor tekst en uitleg.
Letterlijk “Het was niet zo erg. Iets aan de pols, maar hij zou die avond nog naar huis kunnen”.

Ik vond het al bizar, want hoe hij ook aangedaan was van het gebeuren, ik ken de kroongetuige, overdrijven zit niet in zijn aard.

Er volgt een klein krantenberichtje. Man voor Antwerp-sjaal door Beerschotsupporters aangevallen, iets aan de pols, man kon diezelfde avond ziekenhuis verlaten. Een volstrekt verstaanbaar bericht. Verklaringen van politie neem je serieus, als we daaraan moeten twijfelen is het hek van de dam.

Evident belt emotioneel de zus van het slachtoffer de volgende dag naar de krant. “Hallo? Mijn broer wordt wel geopereerd want heeft een verbrijzelde ruggenwervel. Het is dus wel ernstig”.
Zwaargewond mag dus met recht en reden worden gebruikt.

Ondertussen hadden andere kranten dat korte berichtje gelezen, ook ATV, gisteren stonden dan ook verschillende kranten bij het slachtoffer in het ziekenhuis.

Vandaag koppen kranten “Politie Antwerpen én supporters houden klopjacht op daders van slachtoffer met Antwerp-sjaal”

Ik sta elke dag in contact met de kroongetuige. Die had zijn gegevens aan politie en ambulance gegeven, toen de man werd afgevoerd naar Sint-Vincentius, tot gisteren had hij nog steeds géén telefoon van de Antwerpse politie. Geen.
Gisteren kreeg hij dan telefoon dat hij donderdagavond 20 uur voor zijn verklaring naar kantoor mag komen. Morgenavond dus.
Gisterenavond kreeg hij dan weer telefoon, dit keer van de recherche,dat is dus 48 uur na de uitermate ernstige feiten. 1 centimeter verschil en de man had dood of voor het leven verlamd kunnen zijn.

Hij, ik herhaal : die dus is tussengekomen bij het gevecht, de hulpdiensten heeft gebeld en alles heeft zien gebeuren, zal nu straks om 14 u 30 door de recherche worden verhoord. Jawel, ik herhaal : die man die dus aan de hand van fotoboeken daders meteen kan herkennen.

Klopjacht, politie Antwerpen? Klopjacht?

Vraag 2 : waarom duurde die interventie bijna een half uur?

Vraag 3 : hoe komt het dat er over een polsletsel werd gesproken en door politie gezegd werd dat hij die avond nog naar huis mocht?
Brieft ziekenhuis verkeerd?

Een onderzoek naar al deze vragen is het minste wat we nu het slachtoffer en zijn familie en vrienden verplicht zijn!

SVN

Open brief aan Daniël Termont

Geachte burgemeester,
Beste Daniël,

Toen ik na jaren in Gent in Ledeberg kwam wonen was mijn eerste contact met de buurt een politiecombi voor mijn deur.
Dat kan gebeuren. Het was een smalle straat, combi op de stoep.
Ik werk vaak thuis en schrijf al jaren graag voor het raam.
Ik zag dus geregeld politie, dan met combi, dan met fiets, dan te voet aanbellen, steeds bij de overbuur.

Wat later maakte ik een onderzoeksreportage over het gevangenisvervoer.
Wijlen Patrick De Witte was toen mijn hoofdredacteur. Hij moedigde mij aan zeker ook Gent hierin te betrekken. U weet dat, PDW woonde maar een beetje verder.

De resultaten waren lichtjes hallucinant. Er waren maar enkele celwagens ter beschikking. En dat voor heel Oost- en West-Vlaanderen.
Gevolg, een taxibedrijf, dat overigens om de haverklap van zaakvoerder verandert, werd tot verschillende keren per dag opgevorderd.
Het veiligheidskorps van FOD Justitie moest dagelijks, jawel dagelijks, bijstand vragen aan de Gentse politie.

“Wij kunnen ons werk niet meer doen, mevrouw. Het gaat zelfs zo ver dat we het kantoor van Ledeberg soms moeten sluiten omdat we gevangenen naar het justitiepaleis of naar het ziekenhuis moeten vervoeren met een taxi”, getuigde Gentse politie.

En zo geraakten we aan de praat. We spraken over mijn overbuur.
Een man van ex-Joegoeslavië die na jaren in de psychiatrie alleen mocht wonen en steeds denkbeeldig inbrekers zag.
Hij belde om de haverklap de politie “er zit iemand in mijn dakgoot”, “er zit iemand onder mijn bed”.
Steeds met tonnen, jawel tonnen, geduld kwamen politiemensen ter plaatse en kalmeerden ze de man. Checkten ze zijn huis en gingen ze verder.
Enorm respect voor de politie is hier op zijn plaats. Gevangenen vervoeren is hun taak niet, maar zonder morren vullen ze een federaal tekort in, telkens opnieuw gaven ze de overbuur een hand “wat scheelt er, meneer?”

Ik ben daarna verhuisd. Maar bleef in Ledeberg. Op dit uur hoor ik het vertrouwde geluid van kinderen die hier op het plein naar school gaan.
ik woon nu exact 25 meter van de slager waar Zouzou Ben Chikha werd gecontroleerd.

Een buurt waar het fijn vertoeven is. Waar nog carnavalmuziek kan klinken tot 3 uur ’s nachts zonder het morren van buurtbewoners over nachtlawaai.
Waar mijn fijne overbuur nog een echt volkscafé openhoudt “Het Achturenhuis” waar oudjes hun koffie komen drinken.
Waar ze met auto’s verzamelen op het plein op vrijdag- en zaterdagnacht, met muziek uit de wagens.
Waar tieners terechtkunnen in een park met skateramp en ruimte om te sjotten, te basketten, een bbq kunnen houden.
Waar tientallen nationaliteiten bij elkaar wonen. Er Turkse bakkers, Marokkaanse slagers, Frietchinesen, Nepalese nachtwinkels en een Vlaams Bikerscafé – pur sang – vlak bij elkaar liggen.

“We hebben Ben Chikha gecontroleerd door het Overlast Team omdat hij er verdacht uit zag”. Argument : hij keek in een auto en had een kap op.

Als het regent , beste Daniël, heeft zowat iedereen hier een kap op.
Dan loopt het hier als ik uit het raam kijk vol kappen.
Paraplu-minded is mijn buurt niet.
In de wagen kijken? Wel, ik heb geen hoofd van een dief. Maar in een wagen zoek je naar radio’s, een vergeten jas of handtas.
Niet naar zakjes drugs, me dunkt. Het verklaart dus geenszins, na deze uitleg van de politie, dat hij ook nog eens sokken en schoenen moest uitdoen “omdat ze daar drugs in verstoppen”.

En het verklaart al helemaal niet dat er nu geen excuses volgen. Geen uitleg.
Het is de ziekte van onze tijd. Hoffelijkheid, is dat zo moeilijk?

Niet alleen Ben Chikha is daardoor ontgoocheld.
Maar door die krampachtige houding ‘wij hebben als politie niets fout gedaan’ worden onterecht ook andere politiemensen in diskrediet gebracht.

En daar ben ik nochtans getuige op de eerste rij dat de meerderheid van het Gentse korps tonnen, jawel tonnen, geduld en vriendelijkheid kent.

Doe er wat aan Daniël. Het is nog niet te laat voor een “Sorry Zouzou”

SVN

De fiets, vervolg …

Op WTV: Commotie over politieoptreden tegen jongeren Kortrijk

Zover is het dus al gekomen in dit land. Dat we over andere tieners beginnen om politiegedrag te verantwoorden. ZUCHT
Het gaat alweer NIET hierover. Van wapens trekken heb ik niet gesproken.
Het gaat om vijf kinderen tussen 12 en 14 jaar die ze op de grond gooien, vastbinden en zonder reden op de knieën zetten, en daarna verhoren zonder vertrouwenspersoon.
En wat doet de politieagent hier in het filmpje? “Het is normaal. Momenteel zit er ook een 15-jarige in de cel voor mogelijk verschillende inbraken”
WTF. De ziekte van onze tijd. Andere zaken er gaan bijsleuren.
Kan het triester?

 

 

Repressie om een fiets

Breaking : gisteren Vlasmarkt, Kortrijk om 16u30 werden vijf tieners na school omsingeld door verschillende agenten, zo hier te zien : tegen de grond gesmeten en gehandboeid – jawel, leeftijd tussen 12 en 14 jaar – en dan nog eens voor de ganse straat op knieën rechtgezet…
Reden : jongen was sleuteltje kwijt en probeerde fiets open te krijgen met schaar uit zijn boekentas.
Kijkt hè, dat politie inzet op fietsdiefstallen : goed zo.
Dat je je in deze tijden verdacht maakt met schaar aan fiets : alle begrip voor politiecontrole.

Maar dat we dergelijke repressie op kinderen toepassen: NEE BEDANKT.
En ja , het werd ook gefilmd. Foto’s zijn dus weergave van feiten. Er wordt niets verzwegen. Ik weet wie de jongens zijn. Ze mochten na verhoor naar huis.

Een verhoor waar ze overigens niet op hun rechten werden gewezen.
Zij hadden alle recht op een vertrouwenspersoon, ouder of iemand anders, maar die werden niet verwittigd.