Kindergeld gelijktrekken?

Komaan Vlaamse regering, dit kun je écht niet maken!

Duizenden kinderen zijn geplaatst via pleegzorg in Vlaanderen.
Exacte cijfers hoeveel pleegouders het volledige/deel kindergeld krijgen kunnen ze mij niet zeggen op het agentschap en bij kabinet Vandeurzen.
Holé. Welzijn, het departement waar aantallen, cijfers, statistieken.. nooit of zelden in hun woordenboek staan.

Ik heb het voorrecht tientallen pleeggezinnen te kennen. Als het er al geen honderden zijn.
Ik zie er steeds een grenzeloze inzet om kinderen met een zorgvraag of rugzakje een warme liefdevolle thuis te geven.
Bloedmooi, hartverwarmend altruïsme.
Zo zijn er zelfs gezinnen die hun huis aanpassen. Voor een kindje in een rolstoel, een hele nieuwe kinderkamer installeren, vakanties veranderen om met de specifieke noden van het pleegkindje (kindjes) rekening te houden.

De zorgvraag en bagage maken dat deze kindjes vaker dan andere kinderen een specialist moeten zien, naar ziekenhuis gaan, therapie volgen, los van dagen dat ze naar de jeugdrechter moeten (indien zo gepland en via rechtbank, niet hele groep) of er bezoeken met de bio-mama of papa gepland zijn.

Het is dus geen extra kindje in het gezin, maar vaak ook nog weekends zo regelen dat kindjes bij hun mama geraken, bij oma op bezoek mogen of naar de paardentherapie (vb) of zorgboerderij (vb) worden gebracht.

De meeste gezinnen die bewust kiezen voor pleegzorg hebben al eigen kinderen. Deze kindjes tellen dus vaak als kindje drie, vier, vijf ..in het gezin.

En nu gaat u, Vlaamse regering, kindergeld gelijkstellen, ongeacht leeftijd en kind in de rij? I beg your pardon?

U hebt deze mensen – ongeacht vele beloften – financieel al een ferme deuk gegeven door het spaargeld voor deze kinderen af te schaffen.
Die belangrijke centjes waarmee deze kinderen op 18 jaar een uitzet kunnen kopen. Helaas, echt wel helaas, lukt namelijk té vaak ‘terug naar eigen thuis’ niet. Hoe we ook contextgericht willen werken. Hoe hulpverlening hun uiterste best doet.

Bij vele ouders lukt het niet en zal het nooit lukken.
Ze willen geen agressiebeheersing volgen bvb, blijven agressief, willen wel afkicken maar het lukt niet, gaan binnen en buiten de psychiatrie maar met de beste medicatie valt geen psychose te voorkomen of dissociëren ze.

Die kinderen staan er dan alleen voor op 18 jaar. Of blijven bij de pleegouders – grote dank hiervoor – zonder enige overheidssteun maar omdat deze mensen rekening houden met de kwetsbaarheid op 18 jaar.

Ik heb nu even rondgevraagd. Door die nieuwe regeling zijn er pleegouders die honderden en honderden euro’s minder kindergeld zullen krijgen.

Dan gaat het niet meer over “een beetje spaarzamer zijn”, nee, dan gaat het gewoon NIET meer.
Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat vele pleegouders zo gedwongen worden pleegzorg op te zeggen.
Zij willen, kunnen en doen veel voor al die kinderen, maar als de huur betalen in het gedrang komt bvb – omdat uit het gewone gezinsbudget nog meer geld zal moeten gehaald, dan is het geen keuze, maar een drama dat ons in Vlaanderen te wachten staat.

En ja, natuurlijk trek ik ook de kaart van alle grotere gezinnen die in paniek schieten bij deze nieuwe regeling, evident, maar bij pleegzorg trek ik echt aan de alarmbel.
Omdat de knip op de portemonnee daar echt zou kunnen betekenen dat kinderen niet meer zullen doorstromen en zo in instellingen belanden of nog langer bij hun agressieve papa of dronken moeder moeten blijven.

Stop dus echt deze bullshit.
Ja, we moeten besparen.
Ja, iedereen mag steentje bijdragen.
Maar niet onze kinderen, Vlaamse regering.
Echt niet.

SVN

De internationale dag van de rechten van het kind.

Lang leve de transparantie, lang leve taboes doorbreken.

Het was moedig. En het grijpt naar de keel.
De getuigenis van De Afspraak-anker Bart Schols over zijn leven in een pleeggezin, gisteren bij Van Gils.
Hoe hechten in een verder leven moeilijk is en blijft, hoe overmatig alcoholgebruik bij ouders de autonomie en de zelfontplooing van kinderen kan verwoesten.
“Ik heb het moeilijk gehad, heb de grenzen van de wet afgetast, maar wat ik ook verkeerd deed, ik kon altijd bij mijn pleegouders terecht. Ze hebben me nooit de deur gewezen, ze zijn – ook in moeilijke dagen en wanneer ik zaken verkeerd deed- steeds in mij blijven geloven”

Er is hoop. De onderzoekers van prof Jenneke Christiaens zijn met een grote screening bezig. Wie is nu ontspoord in zijn/haar verdere leven na jaren als kind in pleeggezinnen of voorzieningen? Wie stelt het goed en heeft zijn/haar leven op de rails?

Daar valt nu al 1 constante te spotten. (ja, ik werk mee aan dit onderzoek).
Die kinderen die getuigen dat er 1 iemand was die in hen bleef geloven, die nooit verdween, die – ook al werd er onaanvaardbaar gedrag geuit – toch bleef praten, de deur bleef openzetten.

Ook jeugdrechters hebben die taak. Met weinig middelen, maar met grote expertise.
Zij gaan niet over 1 nacht ijs.
Zij lezen verslagen en denken verder dan het misdrijf omschreven feit.
Wat is de beste beschermingsmaatregel die ik hier kan nemen?
Is vrijheidsberoving noodzakelijk? Of kan de omgeving op andere manieren ondersteund worden om de context van de tiener stabiel te houden.
Dat kan familie zijn, sporten en school, bijvoorbeeld.

Wanneer je voorgeleid wordt bij de jeugdrechter omwille van een misdrijf omschreven feit is het niet zwart/wit. Is het niet opsluiten versus ‘helemaal niets’.
Meer dan tien maatregelen kunnen er worden genomen. Dat kan een werkstraf zijn, therapie volgen, huisarrest, wekelijks verschijnen bij een out reach-project, dat kan een week/twee weken afzondering zijn in een totaal andere omgeving.

Een voorpagina kopt nu “jeugdrechter laat al drie keer radicale 15-jarige vrij”.
Hij werd gisteren van de schoolbanken geplukt. Door de politie.

We weten niets over deze tiener. Of toch. Dat hij al eerder werd voorgeleid, al langer onder toezicht staat. En last but not least : dat hij op de schoolbanken zat.

Een jeugdrechter legt voorwaarden op.
Zeker onder 16 jaar wordt op basis van wetenschappelijk onderzoek zelden gekozen voor opsluiting wanneer andere maatregelen niet zijn uitgeput.
Dat is zeker niet ‘wat bepamperen van de tiener’.
Dat kan zelfs dagelijkse controle zijn, dat kan zelfs betekenen : 1 dag niet naar school en je gaat achter slot en grendel.

Het feit dat deze tiener op de schoolbanken zat geeft hoop.
Hoop dat we als maatschappij moeten erkennen.

Of willen we nu echt alleen maar repressie, opsluiten en weg ermee?
Vanaf de leeftijd van 15 jaar?

Ik ken het dossier niet. Maar een jeugdrechter die een tiener die op school wordt gearresteerd in volle terreurtijd terug vrij laat doet dat niet zomaar.
Die kent het dossier. En heeft 95 % zeker geredeneerd “Hij hield zich aan de voorwaarden, ik geef hem dus niet op, ik blijf kost wat kost in hem geloven, ik blijf mijn deur openzetten”.

Terug naar empirisch materiaal : diegenen die er later komen in hun verdere leven zijn diegenen die iemand hadden die bleef geloven in de capaciteiten, in de toekomst, in hun talenten. Kansen werden geboden. En vooral richting school werden gestuurd.

SVN

Vroeger en nu. Hetzelfde.

Soms is eigen verhaal nodig om héél hard op tafel te kloppen, in het belang van andere kinderen.

Kan iedereen hier echt bij stilstaan aub?

Ik was ongeveer 6 jaar, een datum weet ik niet, ik hoor nog bij de generatie waar jeugdrechtbankdossierinzage van alle stukken wordt afgewimpeld.
Van de ene dag op de andere ging ik terug naar mijn vader.
Dat na jaren in een pleeggezin.
Het duurde tot mijn dertig jaar voor ik mijn pleegouders die jaren voor me hadden gezorgd, vanaf mijn babytijd, terugvond.

Mijn pleegmama Marleen “Plots was je daar niet meer. ’s Morgens had ik je nog naar school gebracht. Dagen heb ik aan de schoolpoort gestaan, maanden ben ik depressief geweest, ik belandde op de ziekenkas want ik miste je te hard en ik maakte me zorgen, je was nergens meer te vinden”

Toen ik daarna aan mijn jeugdrechter en mijn opvoeders – bij mijn vader liep het vrij snel goed fout, ik ging dus naar de jeugdinstellingscarrousel – vroeg naar mama Marleen en papa Geert, kreeg ik steeds te horen “In het belang van het kind is het beter dat contact te laten rusten”.

Toen ik dertig jaar was vond ik mijn pleegouders terug via via en kreeg ik dan ook voor de eerste keer fotootjes te zien van mezelf als baby, peuter en kleuter, hoorde ik dat ik een vaste knuffel had – een geel eendje – en dat ik zot was van kinder- surprise-eitjes en altijd lachte.

Vandaag lezen we het hallucinante verhaal van een 12-jarig kind in Mechelen.
12 jaar groeide ze op in een pleeggezin, vanaf babytijd en blijkbaar heeft haar bio-papa zonder overleg via de familierechtbank zijn dochter teruggevraagd.

Dat werd toegestaan. Pleegouders en kind wisten niets, plots stond pleegmama aan de school en hoorde ze dat haar pleegdochter “in een auto was gestapt met een man”

Het parket Mechelen wil niet reageren. Justitie laat weten dat het een burgerlijke zaak betreft waardoor het niet nodig was om alle partijen te horen en een sociale enquête te houden voor ze het kind terug toewijzen aan de bio-ouder.

Ik geef vaak lezingen over jeugdzorg. Overtuigd bij eigen verhaal beantwoord ik daar vragen en zeg ik steeds “Gelukkig zijn er verbeteringen. Zo zal er nu niet meer na een sterke band met pleegouders, zeker niet na jaren, meteen teruggeplaatst worden zonder overleg en van de ene dag op de andere. Dat moment vergeet je nooit en is namelijk te gruwelijk”

Helaas, zijn we zo een hellend vlak bij Vlaamse jeugdzorg geworden dat ook dat nu niet meer kan worden gezegd.

5 over 12, Brussel. We verwoesten echt kinderlevens.

SVN

Pleegzorg zoveel maanden na Panorama

Beste Vlaamse regering,

Met veel krantenaandacht werd enkele maanden geleden een Panorama-uitzending gedraaid rond pleegzorg.
Met superlatieven werden pleegouders bejubeld op tv. Terecht. Het is niet ‘eventjes iemand helpen’ of ‘wat kleren uitdelen’, nee, het is een weloverwogen beslissing van mensen die hun privé voor maanden, jaren en soms voor het leven omgooien om voor een kind/kinderen in nood te zorgen.
Lorin Parys was toen vol lof over het aantal mensen die op de uitzending reageerde. Bijna 500 potentiële pleegouderkandidaten boden zich aan.

We tikten voor de verkiezingen. Ik waarschuwde dat dat allemaal mooi klonk, ook ik ben zeer blij engagement te treffen voor de meest kwetsbaren in onze maatschappij, maar dat die kandidaten in de praktijk weinig of niets betekenen als er geen verhoging wordt voorzien bij het aantal begeleiders. Dat zag ik niet in hun partijprogramma, ook niet later in het regeerakkoord. Ook werd daar niets voorzien in de Vlaamse begroting.

Nu al draaien pleegzorgbegeleiders tientallen dossiers. Onverantwoord is het.
Het decreet kan niet worden nageleefd. Om de zes maanden op huisbezoek – decretaal vastgelegd – beperkt zich in veel pleeggezinnen tot een telefoontje per jaar door de begeleider en dan gaat het verslag naar de jeugdrechtbank – indien gedwongen plaatsing – “alles in orde in dat gezin”.

Resultaat : op vandaag zitten zeer veel kindjes vast in oriëntatiecentra of CKG’s. Sociaal verslag is nochtans duidelijk en al maanden oud “terug naar huis onverantwoord, pleegplaatsing nodig”.
Gescreende pleeggezinnen wachten vaak maanden en maanden op een kind.

Tot daar dus de blijdschap van een partijlid die vol lof was maar in de praktijk als beleidsmaker niet voorziet in voldoende middelen om deze pleeggezinnen te screenen en te implementeren en kinderen sneller te laten doorstromen uit de instellingen, die ironisch nochtans veel meer kosten.

De stilte van alle politieke partijen hierover is trouwens te triest voor woorden.

En er is meer. Bestaande pleeggezinnen zitten meer en meer in de penarie.
Het is niet evident 1 of 2 kindjes meer in huis te nemen en dan vast te stellen dat politieke beloftes weer maar eens een vodje papier in de praktijk blijven.
Zo is er nog steeds geen gelijkwaardig ouderschapsverlof, nochtans zijn er tal van pleegplaatsingen waar het kindje van het kraambed naar een pleeggezin gaat.
Je kan dus privévakantie nemen om met kindje naar Kind en Gezin te gaan of naar de dokter. Indien nodig. Enzoverder.

De nieuwe véél duurdere regeling rond kinderbijslag en toeslag bij bvb schoolbuspasjes en ander schoolmateriaal is ook voor deze groep fijne gezinnen een zware streep door de rekening.

Zo ken ik een gezin waar al een tiental kindjes een tijdelijke – soms verschillende jaren – fijne thuis hebben gehad.
Al jaren heeft dat financiële impact op hun privé-uitgaven en hun – noodzakelijk minder dure vakantiebestemming.

Nu merken ze dat als het allemaal zo verder gaat er zelfs geen vakantie meer inzit.
Zij hebben zelf vier kinderen en twee pleegkinderen van 7 en 4 jaar die van geboorte in hun gezin opgroeien.

Waar vroeger de bus vanaf kind drie niet moest betaald worden merken ze nu dat ze bijna 300 euro moeten betalen voor duurdere schoolbuspasjes.

Waar telt voor hen die 100 euro meer loon – waar we na de vakantie duidelijkheid over horen – als “we zijn een sociale regering” met de tax-shift, heren en dames Bxl?

Hoelang gaan we in plaats van pleegouders fatsoenlijk te ondersteunen ze nog verder demotiveren, beleidsmakers?

In naam van die zwakkeren die een pleeggezin verdienen,

SVN

Wie ben ik, Vlaanderen?

Daar stond hij dan met de brief in zijn hand. Stak die ochtend in de brievenbus.

“Wij laten u weten dat u vanaf nu Van Lerberghe heet en de naam Wouters werd aangepast”

Thomas keek naar zijn pleegouders met grote verbazing.

Het stond er als een voldongen feit. Geen eerdere vraag, geen eerdere inspraak, als een totale verrassing was zijn naam veranderd.

Zijn mama ziet hij al van geboorte maar heel sporadisch.
Hij weet wie ze is maar dat contact beperkt zich tot enkele dagen per jaar.
Thomas woont al heel zijn leven bij zijn pleegouders.

Al jaren vraagt Thomas de naam van zijn pleegouders. Maar dat mag en kan niet.

Maar nu heet hij plots Van Lerberghe.

Zijn papa was altijd onbekend en zijn mama blijkt zonder daarover iets te hebben gezegd opnieuw getrouwd en die man – die Thomas NOOIT gezien heeft, géén grap – heeft hem nu erkend als zoon. Jawel, van op een afstand.

Dan ben je 12 jaar, verandert plots jouw identiteitskaart, jouw naam, door een man die je niet kent. Maar hey, er is nu niemand meer die dat kan wijzigen.

Niemand. Daar staan al die grote beleidsmakers met hun mond vol tanden.

Thomas moet nu wachten tot 18 jaar en dan kan hij opnieuw een naamsverandering vragen.

En Thomas, die is nu verdrietig en boos, boos op die grote onrechtvaardige harde wereld van die volwassenen.

SVN

(namen zijn veranderd op de privacywet).

Nog straffer : ik ken ondertussen al drie zo een getuigenissen. Thomas is dus niet alleen