De rollercoaster van een ernstig incident op een school

“Mijn kind is te zwaar voor een BuSo-klas, Saskia. Daar kan hij maar één dag zijn want heeft één op één-begeleiding nodig en er is maar één zorgjuf voor 5 kinderen. Hij is aangemeld voor ambulante niet-schoolse opvang maar ook daar kan hij maar vier halve dagen of twee volle dagen zijn en moeten we als ouder twee uur rijden, er is geen busvervoer”.

Het is helaas geen alleenstaand geval. Het M-decreet heeft heel veel kinderen geholpen, maar heeft evenveel kinderen thuis gezet.
In de kou.

Wachtlijsten blijven tenenkrullend hoog.
Ook het preventieve luik voor deze wachtlijsten zit potdicht. Een kind dat met ondersteuning van thuisbegeleidingsdiensten nog naar een gewone school zou kunnen, moet soms vier jaar wachten op deze begeleiding. Met alle gevolgen : ouders geraken uitgeput, andere kinderen in gezin zijn ongelukkig, op school loopt het fout, het is wachten op een crisis die steeds erger wordt.

En dan zijn er die kinderen die overal aan de deur gezet zijn : in scholen en opvang. Hun agressie- of gedragsproblematiek, ook problematiek van seksueel overschrijdend gedrag is door hun kwetsbaarheid en gekwetst zijn – in deze groep zitten ook kinderen uit verontruste thuissituaties die ellende hebben meegemaakt – maakt dat vele zorgkokers ‘nee’ zeggen.

Die kinderen en jongeren kunnen maar op enkele plaatsen terecht.
Eén van die plaatsen is de school waar de groepsverkrachting heeft plaatsgevonden van een 13-jarig meisje.
En het meisje én de dader-jongens hebben een ernstige beperking.
Zonder over dit specifieke incident verder in te gaan, het is een veel voorkomend fenomeen.
Heel wat van deze kinderen zijn zoekend, ontwikkelen fysiek normaal, krijgen dus een erectie (bvb), maar kunnen dit alles niet plaatsen door hun context.
Bij jongens – ik veralgemeen – kan zich dat uiten in dadergedrag, bij meisjes uit zich dat vaak in uitdagend gedrag in de fase van deze ontwikkeling. Zeker meisjes waar een vermoeden van misbruik aanwezig is.
Dat is niet nieuw. Zo is het.

Opvoeders, begeleiders en leerkrachten die dus dag in dag uit met deze kinderen en jongeren werken verdienen een enorme pluim.
Incidenten zijn er helaas enorm vaak. Niet zelden zitten in dergelijke opvang of school enkele leerkrachten en/of opvoeders thuis na een zwaar agressie-incident. Dat kan een neus- of polsbreuk zijn.

En toch gaan ze steeds terug werken. Toch staan zij steeds met diezelfde inspanningen terug naast deze kinderen met een ernstige gedragsproblematiek.

Zich steeds rechthoudend met de schaarse succesverhalen. En die zijn er. Gelukkig. Zo is deze school verbonden aan een MFC, daar vangen ze ook kinderen op in time-out, kinderen die in gewoon onderwijs zitten maar door een incident even een time-out nodig hebben.
Daar verrichten ze zeker baanbrekend werk.

Naast dat zware werk waar de inzet zeker elke dag aanwezig is krijg je het beleid in Brussel. De administratieve veranderingen. Modules, doelstellingen en regels die veranderen.

Zo kon tot enkele jaren geleden een jeugdrechter na verschillende incidenten op school bij een kind zeggen dat het deze specifieke opvang nodig heeft, zo zijn dat vandaag de ouders.
Zegt de ouder ‘nee’, tegen het advies van de hulpverstrekkers, dan is het ‘nee’.
Enkel daarover kan je een boek schrijven. De autonomie van ouders is een nobele betrachting, sta me toe bij sommigen de wenkbrauwen te fronsen.
Dat is geen schuldige vinger gebruiken, maar een alleenstaande mama met een depressie bijvoorbeeld heeft zelf een zorgvraag en heeft daardoor niet altijd de capaciteit om te zien welke opvang het beste is voor haar kind.
Helaas zie je dan die kinderen véél te laat aangemeld voor een ondersteuningsmodule. (Ik verplicht mezelf af en toe de taal van de administratie in Brussel te gebruiken 🙂).

Net door de enorme zwaarte die ik hierboven beschrijf is het nét heel noodzakelijk dat deze opvoeders en leerkrachten grondig gesteund worden door hun directie, en volgend : de raad van bestuur.

We zijn allemaal mensen. Ook zij kunnen een spreekwoordelijk bloemetje gebruiken bij het thuiszitten wegens ‘arbeidsongeschiktheid’.
Die verplichting ligt nergens vast. Een directeur die dat niet doet kan niets worden verweten, maar ik denk dat elke mens in de sector dat zeker onderschrijft.

De school is mij al jaren bekend. Het is een gigantisch domein waar ik al jaren de directeur respecteerde voor zijn houding zonder isolatie te willen werken, zonder omheining.

Ik ging deze week nog naar een seminarie in het Vlaams parlement over hulpverlening (z) onder dwang. De Noorse professor Einar Heiervang gaf een uitstekende uiteenzetting hoe we isolatie, fixatie en gedwongen medicatie in de jeugdhulpverlening kunnen terugdringen.
Mochten we de cijfers van Risperdal bij kinderen opvragen in Noorwegen bijvoorbeeld en naast de cijfers van België leggen zouden we heel hard verschieten van het schrikbarend cijfer in ons land van dit toch wel zwaar medicament bij kinderen.
(Ter info : is een goed medicament voor volwassenen met stemmingswisselingen).

Terug naar de school. Achttien mensen hebben mij hun verhaal toevertrouwd. Achttien. Waarvan ik één apart plaats, ik merk daar heel veel persoonlijke frustratie. Dat tel ik dus niet mee.

Achttien mensen die hun job met hart en ziel doen. Ik zie daar het bewijs door het feit dat ze de tijd nemen hun relaas te doen.
Die achttien mensen zijn niet allemaal mensen binnen de school. Ook MFC is daarbij, ook al is het een aparte identiteit.
Ook pleegzorgbegeleiders of consulenten kennen de school en/of MFC.
Ook zij lezen verslagen.

Het aantal leerlingen is in deze school bedroevend gedaald. Bedroevend als je weet hoeveel kinderen wachten op een plaats.
Zo ik eerder zei : heeft ook met andere regelgeving en invoering M-decreet te maken.
De doelstelling is 100 leerlingen, er zitten er momenteel 28 fysiek aanwezig.
Kinderen die worden aangemeld met dat ‘geweldige’ a-document aan de toegangspoort – lang leve het nieuwe decreet integrale jeugdhulp (lees : not) – moeten soms maanden en maanden wachten.
De vertraging aan de poort is enorm. De werklast voor de CLB’s veel te zwaar. (Ter info : vaak is het een CLB van een vorige school die alles moet invullen voor een aanmelding).

Heel wat personeel voelt zich totaal niet gedragen door de directeur.

Al helemaal niet na zijn ongelukkige reactie na het vreselijk voorval van de verkrachting.
Ligt alles aan de directeur? Zeker niet. Ook justitie mag een enorme sneer krijgen in dit verhaal.

Drie weken, u leest goed, drie weken heeft het geduurd voor er videoverhoren werden afgenomen.
Openbaar ministerie en prioriteit geven aan een groepsverkrachting? Helaas niet dus.
In die drie weken was dat een enorme belasting voor alle betrokkenen. Kinderen mochten in die tijd geen contact hebben met elkaar, opvoeders konden niet starten met het herstelplan, een stappenplan met vlaggen, uitstekend draaiboek, zeer handige tool voor hulpverleners.
En ook na de verhoren gaf het parket niet thuis.
Nog steeds weet niemand wat er nu nog verder gebeurt met de klacht, nog steeds geen enkel nieuws. Ook was er geen daderhulp vanuit justitie om de begeleiders advies te geven.

Ook minister Crevits krijgt van mij een dik onvoldoende in dit verhaal.
Deze school werd in 2006 doorgelicht met een opvolging in 2009.
Blijkbaar vindt ook de schoolinspectie het niet nodig eens langs te gaan na zo’n luguber feit.
Pas op, er staat een inspectie gepland op 10 januari. Maar die stond al vast voor het incident. Na zoveel jaren niet thuis geven is dat geen overbodige inspectie.

Deze week werd ik zowat blauw gebeld/gemaild door raden van bestuur-leden en sommige leerkrachten.
Na de ongelukkige uitspraak van de directeur “kinderen met beperking willen nu éénmaal kindjes maken” en het feit dat hij zonder enig overleg de kinderen terug naar school liet gaan, autonoom de schorsing heeft opgeheven, had ik een bede gesteld over de directeur.
Ik vond dat mijn plicht na 18 getuigenissen. Door de zeer kwetsbare doelgroep kon niet iedereen op het spoedoverleg aanwezig zijn.
Evident. Je kan de leefgroepen niet alleen laten.
Van de 52 aanwezigen hebben 46 mensen, geen onthoudingen, gevraagd aan de Raad om de directeur preventief te schorsen zodat sommige zaken kunnen worden uitgeklaard.
De fles uit de spanningsmolen.

Van twee leerkrachten kreeg ik een vlammende mail.
De directeur was wel goed. Door mijn opinie zou de school nu riskeren te moeten sluiten.

De Raad ging nog verder. Nog voor de Raad bijeen is gekomen om de vragen van de spoedvergadering te bespreken kreeg ik publiek een reactie van een Raadslid dat ze verder gaan met de directeur.

Ik vind het jammer. En pas op : verstaanbaar.
De leden van de Raad doen heel veel voor de school en MFC.
Ronselen noodzakelijk geld in serviceclubs bijvoorbeeld.
Kritiek lezen vindt niemand fijn.
Het is echter een gemiste kans. De verdedigingsmodus kleurde rood, niemand die vroeg wat dan wel de verzuchtingen waren van het personeel ten aanzien van de schooldirecteur.

De spanningen met de directeur zijn er al maanden, maar ik weet ook niet of een nieuwe directeur een oplossing is.
Zo ik zeg : stel u voor dat het iemand wordt die de isolatie terug invoert en omheiningen plaatst? Het zou misschien incidenten van seksueel overschrijdend gedrag voorkomen maar is dat dan de oplossing? Kinderen opsluiten in isolement?

Zeker niet. Mijn mening.
Néé, dit ganse verhaal zou Brussel de ogen moeten doen openen.
Dat besparingsrondes niet kunnen op de meest kwetsbaren.
Dat het zorgteam van deze school dient uitgebreid.
Zodat er permanent op heel het domein toezicht is en er geen groepsverkrachting meer kan gebeuren achter enkele struiken.

Dàt is wat we moeten nastreven. Met ons allemaal.

SVN

Advertenties

Hoe een schooldirecteur de pedalen kwijt is

Vier. Jawel vier leerkrachten en zorgbegeleiders vertelden mij gisteren hun relaas. Hoe ze aan de kant werden geschoven, hoe ze thuis zitten met een burn-out.
Ze zijn niet alleen. Daarnaast sprak ik uren met andere betrokken opvoeders. Ze zijn het beleid van de directeur ook beu.

De druppel zijn zijn woorden tegen de pleegmama van het 13-jarig meisje dat in groep werd verkracht op zijn school.
“Laat ze terugkomen. Kinderen met een beperking willen nu éénmaal af en toe kindjes maken. S. gaat door haar beperking snel vergeten zijn wat er is gebeurd”.

De directeur wist niet dat de pleegmama op dat moment bezoek had. Belangrijk bezoek. Iemand met gezag. Die al heeft getuigd dat dit daadwerkelijk werd gezegd. Er loopt een onderzoek.

De school kent onder zijn directeurschap een enorme terugval.
Daar waar het lang een honderdtal kinderen waren, is het cijfer vorig jaar gestrand op 56 bij de telling op 1 februari.
Die telling gebeurt elk jaar voor de subsidies. De school geniet subsidies voor 56 kinderen terwijl er – hou jullie vast – ondertussen nog 28 kinderen zitten. 45 kinderen op papier, mocht inspectie langskomen, maar fysiek zijn het er slechts 28. De overige 17 kinderen zijn spookinschrijvingen. Zij werden wel ingeschreven, zie verplicht onderwijs, maar zitten in De Zande of in de kinderpsychiatrie. In een ander residentieel kokertje dus en gaan er dus niet naar school. Foefelare van de bovenste plank.

Zijn beleid is een hard en koud beleid. Waar een kind – bijv. – door de beperking geen goed of kwaad begrijpt maar toch in de kou moest blijven, op de speelplaats, als straf. Verkleumd. En wanneer leerkrachten protesteerden werden ze weggepest, met ondraaglijke uurroosters. Uurroosters die totaal onwerkbaar zijn. Die de privé kapot gooien. Vandaar een hoge burn-out in deze school.

Ook de verzuchtingen van de leerkrachten over het toezicht – speelplaats veel te groot, begeleiders kunnen niet overal staan – werd door de directeur genegeerd. Met de afschuwelijke verkrachting tot gevolg.

Zonder enig overleg met betrokken leerkrachten heeft hij nu ook de schorsing van de daders ingetrokken. Plots stonden deze jongens weer in de klasjes. Zo’n directeur dus.

En wat doet de pers? En dan nog een kwaliteitskrant gisteren?
De Standaard bracht online het Belga-bericht “Inspectie stelt geen gebreken vast in internaat. Procedure gevolgd”.

Aan de school van deze directeur is een internaat verbonden. Een MFC om correct te zijn. Maar daar zit het meisje helemaal niet. Het meisje zit al maanden in een andere voorziening. Daar is de zorginspectie geweest en zij hebben inderdaad het meisje zeer goed omkaderd en gesteund

Vandaag geen letter meer over deze verkrachting. We hebben allemaal “OOOOO” geroepen en de zorginspectie stelde volgens de krant geen problemen vast. Dat de inspectie al enkele jaren niet meer op deze school is geweest, een school waar het al jaren huiveringwekkend slecht gaat, haalt geen publieke tribune.

Vandaag wordt een brief overgemaakt aan de Raad van Bestuur.
Waar betrokken personeel de schorsing zal vragen van deze directeur.
Ik steun ze volmondig.

SVN

Budgetbeheer in de jeugdzorg

En kunnen we dan nu tot de jeugdzorgdrek-bodem gaan?

Breaking : In Ter Muren Aalst wordt met afbetalingsplannen gewerkt vanaf 16 jaar. U leest dat goed : zonder onderscheid sluiten deze tieners een soortement contract met de instelling vanaf het moment dat ze in de leefgroepen van de Kamertrainingen zitten.

Ze krijgen 7,75 euro per dag plus 50 euro zakgeld per maand. Dat moeten ze volledig zelfstandig beheren en daar – uitgezonderd huur en elektriciteit – al hun onkosten mee vergoeden: schoolkosten, vervoer, uitgaan, telefoon, voeding, kleren, schoonmaakmiddelen, zeep, enzovoort.

Dat wordt maandelijks gecontroleerd. Is dat geld niet goed beheerd, wordt de toelage naar beneden bijgesteld.

Ik vroeg vorige week al aan bevoegd agentschap en kabinet of ze dit wisten en wat hun standpunt is.
Ik zou het antwoord hier met screenshot moeten publiceren “daar hebben wij geen info over. Vraag stellen aan Ter Muren”.

U moet dus weten dat de geplogenheden in deze sector zijn, en dat in elke jeugdinstelling bij een persvraag “Daar mogen wij niet op antwoorden. Gelieve uw vraag te stellen aan agentschap of kabinet”.

Got the picture?

Deze praktijk is theoretisch verstaanbaar. Kamertraining betekent “voorbereiden op het zelfstandige leven vanaf 18 jaar”. Daar hoort dus ook budgetbeheer bij.

Maar deze praktijk wordt uitermate laakbaar als je dan verder vraagt.
Budget naar beneden gesteld bij slecht beheer?

Hallo?

Deze kinderen zijn uitermate kwetsbaar. Hebben erg vaak nog demonen in hun hoofd van een agressieve zot van een vader, dagen in een kelder te hebben gezeten, een alcoholverslaafde moeder die aan de oren trekt en het kind op de knieën zet als straf omdat het geluid maakt bij het spelen.

Wanneer ze blijken hun geld niet te beheren, los je dat pedagogisch niet op door bedrag naar beneden te halen als drukkingsmiddel.
Deze kinderen zijn al onzeker, worstelen met schrijnend laag zelfbeeld, zo’n straf is moordend.

Al helemaal als je dan de gevolgen ziet waar zo’n tieners voor kiezen. Ze doen vaak beroeps- of technische richtingen maar stromen allemaal vanaf de Kamertrainingen naar deeltijds onderwijs omdat ze dan minder moeten betalen voor school van hun persoonlijk budget.

Welke tiener gaat niet liever met povere centjes eens naar de Mc Donalds ipv het aan een duurdere richting te geven op school?

Ook die vraag stelde ik aan het bevoegde agentschap. Daar hebben ze geen cijfers over het aantal deeltijdse kinderen in Ter Muren vanaf de Kamertrainingen.

In mijn tijd heetten deze Kamertrainingen “onbevoogde leefgroepen”.
Ook wij kregen budget. Maar NOOIT werd budget gelijkgesteld voor elke tiener. Er werd écht gekeken naar welk onderwijs je wou volgen en wat je aankon (capaciteit of IQ). Was dat een richting die duurder was werd dat bijgepast. Daar was de enige JUISTE visie “deze kinderen stimuleren volgens capaciteit en interesse”.

Ook was er op een gegeven moment een jongen bij ons in de instelling die blijkbaar een seksueel trauma had in zijn jeugd. Hij jatte alle bh’s van de meisjes in onze leefgroep uit de wasplaats.
Ook daar werd meteen budget van de instelling vrijgemaakt en we mochten met alle meisjes nieuwe bh’s gaan kopen. Enzoverder enzoverder.

Deze visie bij deze doelgroep “rooi het met deze centjes en zo niet , halen we jouw budget naar beneden” kan echt niet mensen en doet jongens als Jordy besluiten “kust allemaal mijn kloten”, met het gekende lugubere gevolg.

SVN

Lullen kunnen politici als de beste

Open brief aan Lorin Parys over jeugdzorg, omdat het erg nodig is.

Voor info verwijs ik naar zijn N-VA-website. Artikel van Lorin ‘1 % van opgesloten jongeren haalt diploma’.
In zijn pleidooi voor beter onderwijs voor de gesloten gemeenschapsinstellingen staat volgende zin:
“Als we een bedrijf subsidies geven, willen we wel weten hoeveel jobs er daardoor bijkomen. Maar in de jeugdzorg weten we niet eens waar die jongeren uiteindelijk terechtkomen en dus of het beleid werkt. Zo suggereert onderzoek dat meer dan veertig procent hervalt. Maar ook dat houden we niet systematisch bij. En zo falen we niet enkel voor zo’n jongere, maar sturen we onszelf uiteindelijk ook een extra factuur als die jongere later bijvoorbeeld in de gevangenis belandt”

Het doet huiveren. “Als we een bedrijf subsidies geven willen we wel weten hoeveel jobs er daardoor bijkomen. Maar bij jeugdzorg weten we dat niet.”

Dat er een ideologie bestaat die werkelijk op alles de economische rendabiliteit wil berekenen heb ik me democratisch bij neer te leggen.
Maar dat de vertrekbasis volstrekt zonder kennis van zaken is, daar zal ik me blijven tegen verzetten.

Zo spreekt Lorin in zijn tekst ENKEL over 100 jongeren in Tongeren. 100 jongeren zaten er de laatste vijf jaar waarvan (volgens de cijfers van Lorin) maar 17 jongeren Middenjury hebben gevolgd.
Van die 17 slaagde maar 1 jongere.
Daarvan zegt Lorin letterlijk: “Het gaat om minderjarigen die een zeer ernstig misdrijf hebben gepleegd, zoals moord, dat voor de gewone strafrechtbank moet komen”.

Mag ik ? Bullshit Lorin. Bullshit.

Géén enkele jongere komt indien feiten gepleegd in de minderjarigheid voor de gewone strafrechtbank.
Dat is basiskennis van het jeugdrecht.
Ofwel word je uit handen gegeven. Daar waar de jeugdrechter beslist je als volwassene te berechten en word je – volgens onze Koninklijke Besluiten en de decreten; gemengde bevoegdheid – opgesloten in de jeugdgevangenis van Tongeren.
Die jeugdgevangenis had de laatste vijf jaar andere wetten dan een gesloten gemeenschapsinstelling.
Daar begint al uw non-kennis.
In Tongeren zitten vijf groepen. Jawel. 5 groepen.
Werkelijk een kakofonie is dat gedrocht van een instelling.
Van dag één heb ik dat op de voet gevolgd.

– Er zijn de veroordeelde uit handen gegeven jongeren.
– Er zijn de aangehouden uit handen gegeven, in afwachting van hun proces in de Bijzondere Kamer of een aangepaste Assisenrechtbank (bij minderjarigen dient de voorzitter van Assisen te worden bijgestaan door een jeugdrechter of minstens twee magistraten met ervaring jeugdrecht). Gewone strafrechtbank, Lorin?
– Er zijn minderjarigen zonder papieren in afwachting van hun uitzetting.
– En er zijn de primo-delinquenten.
– En er zijn de Vandeurzen-jongeren. Zo noem ik die gastjes. Jongeren die een zorgvraag hebben en onder de zorginstellingen van Welzijn vallen.

Over de laatste twee groepen maak ik me al jaren erg kwaad.
Primo-delinquenten is een onwettelijke uitvinding van mevrouw Turtelboom, om de cijfers op te krikken.
Die gevangenen hebben namelijk NIETS met jeugdrecht te maken. Zij pleegden hun delict in de meerderjarigheid, zijn nog jong, 23 of zo en die steken we – mag niet van het Europese verdrag ! – ook in Tongeren zodat we kunnen zeggen – waar u met beide voeten intrapt, Lorin : “dat er toch wel een 100 minderjarige zware misdrijfplegers zijn”. Schande.

Over de Vandeurzen-jongeren maak ik me nog veel kwader.
Dat zijn vaak jongeren die in de buffers van Mol, Ruiselede of Everberg terechtkomen, waar de jeugdrechter vaak een onmiddellijke sociale enquête beveelt, of een psychiatrisch onderzoek en waar bijna zeker GEEN uithandengeving plaatsvindt.
Reden : minderjarige werd wel gevat door winkeldiefstal of door ander misdrijf omschreven feit maar aan de grondslag ligt ernstige incest of mishandeling. Enz.

Dat die gastjes mee in Tongeren worden geplaatst noem ik al van dag 1 een regelrechte schande in een rechtsstaat.

Met geen woord rep je daarover.

Nee, je telt zonder nuance die groepen bij elkaar, benoemt één moordenaar waardoor u insinueert dat er 100 minderjarige moordenaars zijn en gaat dan nog eens onderwijs analyseren op een zelfde bespottelijke manier.

Zo kan oa Lorin de groep Vandeurzen-jongeren NOOIT afstuderen in Tongeren omdat die maar decretaal 2 maanden en 5 dagen – zie ook Everberg – mogen blijven.
Die stromen dus door en halen hun diploma waar ze daarna worden geplaatst door de jeugdrechter – thuis met begeleiding, of in gezinsvervangend tehuis of MPI.

De jongeren zonder papieren geeft uw eigen partij géén kansen.
“Zo snel mogelijk van ons erf. Niet meer in investeren”, klinkt het.
En de primo-delinquenten is zo mogelijk nog straffer.
Ik ken deze jongeren. Jawel, zowat de helft van de populatie.

Zo had ik X enkele maanden geleden aan de lijn.
“Ik ben tot een paar jaar correctioneel veroordeeld, mevrouw Saskia. Ik volgde school in Leuven hulp” – andere telefoon van nog een andere primo, “ik volgde les in gevangenis van Oudenaarde, mevrouw” – , “plots werden wij op transfer naar de jeugdgevangenis van Tongeren gezet, wij vallen nochtans onder de wet Dupont en onder het federale justitiesysteem, wij hebben onze feiten gepleegd in de meerderjarigheid. Hier kunnen en mogen we onze opleiding niet verderzetten”.

Jeugdzorg Lorin, zijn 28000 Vlaamse kinderen, waarvan een heel groot deel wél hun diploma’s halen via prachtige pleegouders en/of de inzet van superopvoeders in de gezinsvervangende tehuizen.

Een gedrocht als de jeugdgevangenis van Tongeren, waar de overheid zelf 17 inbreuken maakt tegen wetten en decreten en groepen oneigenlijk bij elkaar propt, het siert echt niet om dan met wat cijfertjes uw vrijemarkt-punt te halen op de hele groep van jeugdzorg.
Echt niet. In naam van al die kinderen.

Ik was door verschillende fracties voorgedragen om mijn kennis – vriend of vijand spreekt die niet tegen – te komen uitleggen in het politiek halfrond tijdens een hoorzitting. .
Uw partij heeft mij tegengehouden.

Schrik van debat mét inhoud, Lorin?

Mijn vraag aan Freilich

zo, mijn vraag geformuleerd via Knack aan Michael Freilich.

Aangezien u over Palestina uitsluitend uw eerder gekende Israëlische propaganda promoot heb ik een belangrijke vraag ivm volgend schooljaar.
De Vlaamse regering keurde het nieuwe decreet onderwijs goed, met andere woorden ook de meerderheidspartij N-VA. 
Hierop kwam veel protest van de joodse gemeenschap. Stel u inderdaad voor dat ook deze gemeenschap onderworpen wordt aan een paar gezonde controles, jullie verplicht worden tot een minimum aan algemene doelstellingen binnen het onderwijs, los van religieus onderricht, dat zou wat drastische veranderingen te weeg brengen. Zeker bij diegenen die nog steeds meisjes achterstellen enzoverder.

Haaks op het partijstandpunt – en met André Gantman als grote initiatiefnemer – hopten N-VA’ers Annick De Ridder en Ludo Van Campenhout langs jullie gemeenschap tijdens de campagnetijd voor 25 mei en beloofden ze dat ze met een overwinning zouden zorgen dat ze dat decreet zouden aanpassen.

Mijn vraag is dus : hebben jullie al overleg gehad met BDW over dat – voor jullie – heikele decreet? Vlaams zetten N-VA en Cd&V gewoon het bestuur verder, weliswaar zonder SP.A maar wel met een grote meerderheid die het onderwijsdecreet niet wil aanpassen. 
Wat nu? Gaat jullie gemeenschap dan eindelijk volgens onze democratische normen onderwijs geven of blijven jullie zich verzetten tegen die gezonde vorm van controle en voelt u zich nu verloochend door die campagneronde van N-VA?

Ps : Indien ik die filmtickets win zou ik die graag schenken aan mensen die zich actief inzetten voor gelijke kansen van meisjes en jongens binnen alle onderwijs.