Journalist zijn in Marokko

Ik draag deze dag op aan mijn Marokkaanse collega’s. Bekende en onbekende collega’s.
Die de moed hebben onafhankelijk te berichten, lokale onderzoeken te doen, corruptie aan de kaak te stellen (bijvoorbeeld) en intimidaties van hun overheid naast zich neer te leggen.

Vlak na Parijs schreef ik voor de onafhankelijke Marokkaanse nieuwssite Le Desk. Het artikel ging over de broer van Abdelhamid Abaaoud. Daags na zijn dood in Saint-Denis.
Alle Belgische, Franse en Nederlandse pers namen het artikel over.
“Aldus de Marokkaanse nieuwssite Le Desk”

Het artikel stond welgeteld 30 minuten online, jawel, zooo snel, en de redactie van Le Desk kreeg meteen bezoek van de Marokkaanse staatsveiligheid. Daarover geen letter in het buitenland.
De hoofdredacteur bleef er kalm onder.

Maar wie even stilstaat bij dit feit moet huiveren. Stel u voor dat we hier bij elk artikel riskeren verhoord te worden, opgepakt, uren, soms dagen geen informatie voor familie….gearresteerd en aangehouden….

Fijne collega Christophe Callewaert en ik waren al enkele dagen ongerust.
Marokkaanse collega’s zijn broodnodig. Je kan informatie uitwisselen, in deze globale tijden is samenwerken een must, geen ‘tof feit’.

Er bleken enkele vertrouwde en fijne collega’s weer van Facebook of via telefoon (WhatsApp enz) verdwenen. Bij WhatsApp kan je zien : laatst online.
Er gaan al dagen overheen.

Nu blijkt weer maar eens een Marokkaanse collega gearresteerd.
Bij de hardhandigheid van het verhoor moeten we echt geen tekening meer maken.
Reden : hij werkte mee aan een reportage over cannabis in het rifgebergte.

Het is werkelijk een schande. Echt een schande.
En het wordt meer dan tijd dat al onze regeringen, de hele Europese Unie, Marokko officieel op de vingers tikt.

Stop de waanzin en stop ook om als Belgische politicus de krant te halen met vliegtuigbezoekjes naar chique Marokkaanse hotels en zo te beweren dat Marokko meewerkt aan een samenwerking om hun criminele onderdanen terug te mogen sturen.
Het is één doorzichtige PR. Waar democratische rechten slechts een vage PR-stunt zijn maar voor het grotendeel van de bevolking helaas nog steeds onbestaande.

In naam van die fijne en noodzakelijke Marokkaanse collega’s.
Waar wij hier op onze beschermde redacties onnozele doetjes zijn.
Hun moed en hun durf zijn van wereldbelang.
Stop echt deze horror.

SVN

Journalist zijn in Marokko, the real thing

Breaking : dat wat zelden publiek wordt gemaakt maar belangrijk is om even bij stil te staan, collega’s.
Het werk achter de schermen van journalisten.
En met een groot respect voor ‘mijn’ Marokkaanse collega’s.

Voor mensen die een weekendkrant hebben liggen, de informatie van de mogelijke rol van de broer in het localiseren van topterrorist Abaaoud, komt in Het Parool, Het Nieuwsblad, Gazet van Antwerpen, Belang van Limburg, De Morgen en De Standaard van de Marokkaanse nieuwssite Le Desk.

Voor alle Franstalige – want ook in die kranten – Nederlandse en Vlaamse lezers lijkt het een onnozel zinnetje. “Aldus de Marokkaanse nieuwssite Le Desk”.
Marokko is nu éénmaal een land waar we op strand kunnen liggen, vers fruitsap kunnen kopen voor een halve euro, kunnen chillen op terrassen, prachtige bergwandelingen maken of op een dromedaris kunnen springen.

Persvrijheid is er echter veel minder fraai.

In tijden van terreur is het van cruciaal belang, zeker met terrokwieten die roots hebben in Marokko, transparant te kunnen werken.
Er wordt terecht vaak over ‘onze’ media gevloekt.
Zelfs in deze tijden van grote stress op redacties kan het nooit dat een verkeerde foto wordt gepubliceerd bvb. Je moet maar verkeerdelijk met je foto als terrorist worden beschreven. Waanzin dekt zelfs de lading niet.

In Marokko kunnen fouten amper gemaakt. Maar kan ook cruciale info die betrekking heeft op de grootschalige staatscorruptie, over de waanzin van hun jusititiebeleid of schendingen van burgerrechten amper gepubliceerd.

Al een hele week ben ik bezig met het verhaal van de broer in Marokko.
Het is deksels moeilijk werken. Elke bron moet worden afgeschermd.
Zelfs een Marokkaanse advocaat citeren, daar dient een advocaat nochtans voor, kan betekenen dat die meteen wordt gearresteerd wegens ‘obstructie van het onderzoek’.

Met de steun van De Wereld Morgen sta ik nu al dagen in direct contact met Le Desk.
Summier konden we nog maar publiceren. Elk woord moet gewikt en gewogen, sommige info is te gevaarlijk om naar buiten te brengen.
Niet omwille van de info maar omwille van de noodzaak de bron te beschermen.
Het is nochtans letterlijk van levensbelang.
Terreuraanpak doe je niet enkel met militairen op straat, maar ook door te informeren, cellen en linken met terreurcellen te ontmantelen.

Het artikel stond nog maar een uur online, jawel, dat bewuste artikel waar alle kranten vandaag naar verwijzen of op de redactie van Le Desk vielen kleerkasten van veiligheidsmensen binnen.

Ik breng dit nu bewust naar buiten, niet omdat ik de mede-auteur ben van het artikel, maar omdat de moed van deze redactie enorm is.

Nogmaals, het lijkt voor ons een onnozelheid, maar voor mij zijn zij de échte journalisten over de terreur in Parijs.
Blijven hun job doen, intimidatie of niet, zodat de wereld kan geïnformeerd worden wat er aan de hand is.

En omdat Europese regeringen hier veel meer belang moeten aan hechten.

Willen we terreur aanpakken, dan hebben we landen als Marokko te dwingen de persvrijheid als een fundamenteel recht te zien.
In naam van mijn moedige fijne Marokkaanse collega’s en de uitermate moedige Le Desk-hoofdredacteur Ali Amar.
In het belang van elke wereldburger.

SVN

Marokkaanse politie in Antwerpen

Breekt werkelijk uw Antwerpse klomp.

“Marokkaanse agenten binnenkort in Antwerpse straten” aldus Jambon. “Zij hebben ervaring met salafisten en kunnen dus hun ervaringen delen bij de Antwerpse politie om radicalisering tegen te gaan. Een soort Erasmus-uitwisseling voor agenten dus” , gaat hij nog verder als bevoegd minister.

Beste Jambon,

Over de veiligheidsdiensten en dus ook de politiediensten in Marokko weet ik wel wat. Sterker : heb me er enkele jaren grondig mee beziggehouden. Onderzocht heet dat bij ‘ons’ beroep. Jawel, ik zat opgeteld al 6 jaar in Marokko.

Er zijn om te beginnen al vier verschillende politiediensten.
Dat doet Koning Mohamed VI bewust en komt nog van zijn tiran-vader Hassan II. Een staatsgreep van eigen diensten probeert hij zo onder controle te houden.

Politiediensten, alle vier niveaus, dienen hun opleiding te volgen buiten hun woongebied. Corruptie ‘we vernietigen een pv van onze neef’ is er dagelijkse kost.

Om het toerisme niet aan die corruptie bloot te stellen zijn er twee vervoersmandaten: toeristenvervoer en lokaal vervoer.
Politie stopt géén toeristenvervoer, lokaal vervoer daarentegen wordt om de haverklap gestopt, zo verzamelen politie-agenten onder druk 20 tot 400 dirham (2 tot 40 euro) dat ze gewoon in hun zak stoppen.

De problematiek van de salafisten en terroristen valt volledig onder de inlichtingendiensten, die dragen geen uniform, die komen dus NIET in de straten van Antwerpen lopen.

Dat Marokko daar goed scoort, is enkel te danken aan een land waar klikkers tegen betaling veel meer rondlopen dan de vier politiekorpsen samen.
Ook omdat Marokko als magrebland op zeer goede voet staat met de Mossad, de meeste aanslagen worden dan ook door joodse inlichtingendiensten in Marokko voorkomen. Hun belangen in dat land zijn historisch en nog steeds heel groot, zie alle Mellahs in steden.

Het zou dus sieren geen slecht opgeleide én corrupte agenten uit te nodigen, al helemaal omdat ze echt geen salafisten zullen tegenhouden.
Integendeel, de echte radicale heerschappen mengen zich nét onder het gewone politiekorps in Marokko.

SVN

In Marokko kraken de trappen niet

En daar zat ik dan in Hoboken.

Ik ben eregast. Dat weet ik. Omdat de living die normaal enkel bij speciale gelegenheden gebruikt wordt , gebruikt wordt om me met frisdrank, thee, koekjes en taart te ontvangen.
Een prachtig kanten tafellaken en het beste servies werden uit de kast gehaald.
Dat Fanta-glas tot de nok gevuld, verse muntthee idem – jawel, samen thee en Fanta voor mijn neus smile-emoticon – en de bordjes koekjes worden steeds door de mama, de zus en de neef om d…e tien seconden dichter naar mij toe geschoven.
Ik neem een koekje en bij het terugzetten van het bord schuift de mama het bord weer dichter “neem nog één, Saskia”

De papa van 71 jaar komt binnen.
De zonen, tussen 20 en 39 jaar staan recht.
“Onze papa”, zeggen ze.
Ik geef de man een hand en leg traditioneel daarna mijn hand op mijn hart.

Het komt vanzelf. Dat gebaar.
Even is er namelijk geen straat in Hoboken meer.
Even is het geen huis waar de trap in hout kan zijn.
Een houten trap kwam ik in gans de Marokkaanse Rif-streek nog nooit tegen.

Ik ben er op beginnen letten toen ik een getuigenis noteerde van een Borgerhoutse jongen van 27 die op zijn vijf jaar oud naar België kwam.

“Hier maken de trappen geluid”, zei hij, “In het begin had ik daar heel veel schrik van. Ik moest plots ook boven slapen. Dat vond ik heel moeilijk”.
Ik had er nog nooit bij stilgestaan.

Maar inderdaad. Hier maken de trappen geluid.
In Marokko niet.
Althans niet in de geboortestreek van de mensen die ik bezoek.

In dit huis woont één van de zonen met zijn vrouw en drie kindjes.
Samen met zijn ouders en een nicht van de familie.

De papa heeft zorgen nodig.

“Maar hij blijft zolang mogelijk bij de familie”.

Het is een kleine beschrijving van een avond vol vriendschap.

Een avond waar het heel normaal is dat tijdens de fijne lange uren-durende babbel bij het avondgebed een paar zonen en de papa verdwijnen om even in de ruimte ernaast te gaan bidden.

Een avond waar ik vreugde en verdriet hoor.
Familiezorgen ook.
Twee zonen vinden maar geen werk.
En ze willen zo graag.

Eén zoon werd onlangs nog uitgescholden door een buurman “luierik, terug naar uw land”

De papa heeft 32 jaar gewerkt in België.
Geen dag ziek.
En staat in de buurt bekend om zoveel klusjes bij mensen te hebben gedaan.
Voor niets. Alle buren. Geen houding “eigen gemeenschap eerst”.

Ik reed naar huis.
“Waarom zien we enkel nog dat dopgeld van twee zonen in deze familie?”, dacht ik.

En als we dan toch in die ‘Vlaamse’ mentaliteit zover zijn afgegleden om alles met kosten te benaderen, waarom wordt er dan amper gesproken over die typische amazigh-warmte, die grote aanwezige familiewarmte waar de grootouders inwonend blijven?

Zou dat niet kostenbesparend zijn? ‪#‎dtv‬

Hoe het terugsturen van criminelen naar Marokko nu al één luchtbel zal zijn

Ik ben geblokkeerd door Theo Francken op sociale media. Hij doet maar, zijn volste recht. Zijn speelveld. Ik behoor inderdaad niet tot de ja-knikkers van zijn beleid.

Hij blokkeerde nadat ik hem op de moeilijkheden wees van het afnemen van de Belgische nationaliteit. Onderbouwd, ik durf namelijk te stellen dat ik daar al jaren wel wat van weet.

Zo ken ik ook het verdrag met Marokko. Het is ondertussen een publiek geheim dat ik de laatste jaren de helft van mijn tijd in Marokko zit.
En ook al drink ik graag een fruitsapje op de Jemaa El Fna, ik ben er vooral bezig met justitie.

Terug naar Molenbeek. Voor mij staat een dertigjarige Magrebijn, hij wacht op werk.
Op die bepaalde hoek van de straat. En dat bepaalde uur.
Hij toont zijn zakken. Niets, geen huissleutel, geen papiertje, geen enkele stukje materiaal dat kan leiden tot enige herkenbaarheid. Zelfs de etiketjes uit zijn kleding blijken geknipt.
Zijn schoenen zijn drie maten te groot, zit vol katoenen wattenproppen vooraan om toch goed te kunnen stappen.
“Zo komen ze bij afdrukken van een inbraak moeilijker bij mij terecht”, is zijn uitleg.
“Doe jij dan inbraken?” vraag ik.

“Het wordt moeilijker en moeilijker door de controles in de bouw. Daar hoopte ik te kunnen werken. Dus nu doe ik in opdracht inbraken, hier spreken we af, die andere dat hier staan doen dat dus ook”

(Ter info : voor een tv-reportage had ik al weken en weken contact met deze mannen, denk dus niet dat ze dit 1 2 3 hebben getoond).

Er komt een man voorbij. Hij wandelde al de hele tijd de straat op en neer.
Hij neemt een zakje van de man die naast Karim staat. Dat is zijn naam. Enfin, zegt hij.

“Dat zijn onze sleutels. Wij hebben tussenpersonen, daaraan geven we onze sleutel van onze slaapplaats. Wij gaan nooit de baan op met die dingen.
Ik ben Algerijn maar in het Europese systeem zit ik als Marokkaan.
Zo zat ik al drie jaar in de gevangenis van Frankrijk als Marokkaan.
Ook hier heb ik al in de gevangenis gezeten. Jawel, zelfs even in Tilburg. Ze gingen me terugsturen naar Marokko. De ambassadeur kwam van dat land en zei “niet van ons, dat is een Algerijn”. De ambassade van Algerije vertikte het zelfs te komen, maar al waren ze langs geweest, door mijn straf als Marokkaan in Spanje zouden ze me nooit als onderdaan aanvaarden.
Ik werd dus vrijgelaten want zat einde straf”.

“Ik heb ook al zes keer in een gesloten centra gezeten. Maar na enkele maanden moeten ze je wel vrijlaten. We zitten daar met een pak Marokkanen die Algerijn zijn, of Algerijn terwijl ze zeggen Marokkaan te zijn. Niemand van ons kan ooit terug. Wij hangen in Europa, gedoemd om criminele feiten te plegen”

Ik checkte het verhaal. En het klopte. Onze gevangenissen zitten vol met vermeende Marokkanen, ofwel gespeelde Algerijnen.
Op geen enkele manier, Theo Francken mag nog met 100 camera’s naar Marokko gaan, krijg je deze mensen teruggestuurd.

Op géén enkele manier kan je ze na hun (eventuele) gevangenistijd jarenlang opsluiten enkel omdat ze “illegaal” zijn.

Geen enkele staatssecretaris asiel zegt deze waarheid. Dit probleem van honderden en honderden ‘Marokkanen’ is bij onze vreemdelingendiensten nochtans zeer goed gekend. Het gaat om honderden, duizenden, die we nooit zullen terugsturen.

Waar maar één oplossing is en die vraagt veel moed. En wordt maar al te vaak weggezet als “onnozele linkse ideologie en bepamperen” : geef ze een werkvergunning, laat ze blijven, werk een verdeelsleutel uit met Europa, want ook het aantal Europese nationaliteiten gecombineerd met een Marokkaanse nationaliteit is ondertussen niet meer te tellen, Spaanse-Marokkanen bijvoorbeeld, het stikt ervan in Antwerpen en die hebben Europees verblijfsrecht, ook bij hen kunnen we dus op onze kop staan, die kunnen en mogen blijven, ondersteun ze dus zodat ze niet steeds in die criminaliteit moeten blijven hangen.

Een vlucht Brussel-Marokko-Brussel zal hier – met pakken muntthee – niets aan veranderen, Theo. NIETS.