De mevrouw van de kinnekes

YES en YES en YES.
“Dag mevrouw, bent u de mevrouw van de kinnekes?”

Het beste nieuws van 2017 is binnen. Zelden zo zitten huilen en trillen van pure blijdschap.

Grootouders zonet ook door Hof van Beroep volledig vrijgesproken! Dank, enorme dank raadsheer.
En eerder in dit verhaal : John Crombez, hun advocaat Ergun Top en collega René en Christina : ook enorme dank.

Wat ging vooraf?

Begin 2015. Ik heb de grootvader aan de lijn. “Bent u de mevrouw van de kinnekes?”. Een vraag om nooit meer te vergeten. Ik hoorde een man met enorm veel verdriet, oprecht snikken, aangedaan en in shock.
Hij was samen met zijn vrouw gearresteerd in Kroatië, voor de ogen van hun kleinkinderen (toen 2 en 6 jaar). Als echte terroristen, op vraag van de Belgische onderzoeksrechter Van Linthout en ze waren onder begeleiding van de Belgische politie overgebracht naar Belgische gevangenissen. Elk apart. Ze mochten elkaar niet zien.
In beschuldiging gesteld voor “het onttrekken van 2 minderjarigen aan de Belgische jeugdrechtbank”.
“Ze zijn mijn kleinkindjes daar vergeten mevrouw, kan u aub helpen, please?”

Het zijn onuitwisbare momenten. Waarbij je vol ongeloof staart naar die telefoon. “Dit kan toch niet waar zijn, hoe kunnen we nu twee Belgische kindjes vergeten en ze dus zelf onttrekken aan het toezicht van de Belgische jeugdrechtbank?”

Ik ben toen als een zot beginnen mailen en bellen. Voor het leven bewaar ik oa de mail van kabinet minister Geens “Dit dossier is niet gekend bij onze diensten”. Dan maar contact opgenomen via het forum Europese journalisten. De lokale journaliste Christina ging meteen kijken en de info klopte. Twee Belgische kindjes zaten in een jeugdinstelling van Zagreb, de directrice had geen enkele info van België, kinderen verstonden de taal niet, ze wisten niet wat er met de kindjes moest gebeuren.

Veel mensen vinden me akelig vermoeiend, alle begrip maar op zo’n momenten laat ik alles vallen. “Ik kom met de eerste vlucht naar daar, dit is waanzin”.

John ging mee, René ging mee, weken hebben we over deze kinderen geschreven in Dag Allemaal, we hebben zowat iedereen bezocht : van de minister van Welzijn tot de minister van Buitenlandse zaken en justitie in Kroatië en onze Belgische ambassadeur.

Het verhaal werd met de dag hallucinanter. Ja, natuurlijk kan je geen kinderen meenemen naar het buitenland als ze onder toezicht van de jeugdrechter staan. Maar deze grootouders hadden van geboorte het hoederecht. De vader van de kinderen werd verschillende keren veroordeeld voor geweld. De mama is psychisch ziek. Het dossier met pv’s van vaststellingen van geweld in dit gezin was gewoon niet meer te tellen.

Grootvader : “Wij hebben dit enkel gedaan om onze kleinkindjes te beschermen, Saskia en zie ons hier nu zitten. Met een enkelband aan onze voeten, wij zijn nu de criminelen”. (Ter info : na 6 weken gevangenis kregen ze elektronisch toezicht).
Hij ging verder “Weet je dat mijn ex-schoonzoon mij met een hamer heeft bewerkt? In het ziekenhuis heeft geklopt maar hij bleef aan onze deur komen. We moesten wel vluchten”.

John kon dit dossier ook niet meer geloven. Deze vader had al politieagenten aangevallen, mensen van OCMW, consulenten van de jeugdrechtbank (allemaal vonnissen) en John belde de jeugdrechter.

Het gevolg liet zich raden. John werd kop van jut in een mediarel “scheiding der machten geschonden”.
Ik wil dit nog eens rechtzetten : klinkklare nonsens. Een jeugdrechter is én grondrechter (daar telt scheiding der machten) én onderzoeksrechter (daar telt dat niet). Hij heeft ook de rechter niet beïnvloed maar wel op de hoogte gebracht want de kindjes zaten vast in een instelling waar ze niemand kenden en de taal niet begrepen. Elke ouder zou zo reageren.

En ook elke grootouder als je het geweld in dit dossier kent.

Dat vond de rechter van eerste aanleg ook. Zij sprak de grootouders VRIJ op grond van artikel 71. Dat is een precedent en nog nooit uitgesproken bij een vlucht naar het buitenland.
“Er is geen sprake van een misdrijf, volgens het Belgisch Strafwetboek, als de beklaagde , “gedwongen werd door een macht die hij niet heeft kunnen weerstaan”.” De rechter vond dus dat de grootouders niet anders konden dan hun kleinkinderen in veiligheid te brengen in het buitenland door de terreur van de schoonzoon. Met dank aan het grondig onderbouwde pleidooi van meester Top.

Maar dat was buiten het Openbaar Ministerie gerekend. Die gingen in beroep.
Wél, zonet is de raadsheer van het HOF de rechter van eerste aanleg gevolgd. Ook hij vindt het geweld dat deze grootouders jaren hebben meegemaakt voldoende om ze vrij te spreken en legt alle kosten bij de Staat.

EINDELIJK gerechtigheid. Dit heeft me twee jaar bloed, zweet, slapeloze nachten en tranen gekost. Nooit vergeet ik het beeld van de twee kindjes in de instelling met hun armpjes in de lucht omdat ze wilden dat ik ze vastpakte omdat ik Nederlands sprak.
Tot drie keer (inderdaad, ik ben soms zot) ben ik naar Kroatië gevlogen.
Dagen stond dit verhaal er op de voorpagina’s. Zes weken kreeg ik plaats in Dag Allemaal om dit absurde Kafka-verhaal te brengen. De geweldpleger liep vrij rond en de grootouders werden als criminelen opgesloten.
Zo blij nu dat ik van in het begin de juiste kaart heb getrokken “over mijn lijk dat we deze kindjes in Kroatië laten zitten en die grootouders nu nog een strafblad krijgen”.

En we did it. VRIJSPRAAK over de ganse lijn na twee jaar doffe ellende want in heel die tijd mochten ze hun kleinkindjes niet zien.

Door de vrijspraak kunnen ze nu eindelijk procedure opstarten “bezoekrecht als grootouder”. Ik zal ze hier met veel plezier ook helpen.

Blij is een understatement. YES.

SVN

Het verhaal van 2015

Het is exact een jaar geleden. Het onwaarschijnlijke verhaal van 2 Belgische kindjes, toen 7 en 2 jaar, die onze Belgische overheid was vergeten in Kroatië.
De kindjes waren in Kroatië met hun grootouders.
Deze grootouders zorgden van de geboorte, jawel, de geboorte, met goedkeuring en dus bij vonnis van de jeugdrechtbank voor deze kindjes.
De papa en de mama van de kindjes hadden zelf met recht en reden contactverbod. Zelden zoveel geweld gelezen.

Maar contactverbod wil zeggen dat je nog steeds mag weten waar je kinderen zijn. De vader legde klacht neer dat zijn schoonouders zonder zijn goedkeuring naar Kroatië waren vertrokken en de onderzoeksrechter is gevolgd. Hij liet de grootouders internationaal seinen met een onmiddellijk aanhoudingsmandaat voor “het onttrekken van 2 kinderen aan het toezicht van de Belgische jeugdrechtbank”.

Ze werden met groot machtsvertoon voor de ogen van de kindjes als echte terroristen gearresteerd. Ze werden eerst een maand in Zagreb in de gevangenis gestoken en dan overgebracht naar de Begijnenstraat en de gevangenis van Mechelen. Jawel, deze grootouders mochten niet samen in de gevangenis zitten. Ah ja, topcriminelen dat dat zijn zeg.

Bij de overlevering die door de Belgische speurders gebeurde, waren ze de kindjes vergeten. Ze hebben dus enkel de grootouders geboeid op het vliegtuig richting België gezet.

Het zal voor mij persoonlijk niet alleen het verhaal van 2015 blijven maar altijd één van de meest beklijvende onderzoeksreportages die ik ooit heb gemaakt. De eerste telefoon van de grootvader zal ik ook nooit vergeten “Ben jij de mevrouw van de kinnekes? Kan je mij aub helpen? Ik maak me zo zorgen over mijn kleinkindjes”

Wat volgde was een horrorverhaal. De kindjes zaten in een lokale instelling waar ze de taal niet begrepen. Waar ze door vreemde mensen waren binnengebracht en naakt onder een lamp werden gezet. Uitleg directrice “wij controleren altijd alle kinderen bij het binnenkomen op lichamelijke letsels zodat we later niet verweten kunnen worden dat wij ze blauwe plekken slaan”

Ik heb als een zot rondgebeld maar de bureaucratie van oa minister Geens antwoordde “het is niet zo simpel, we kunnen geen kinderen onbegeleid op het vliegtuig zetten”.

Na 2 weken had ik er genoeg van. Mensen mogen van mij denken en vinden wat ze willen maar ik doe wel wat ik zeg. Ik ben met collega René op het vliegtuig gesprongen.
Het bezoek aan de 2 jongetjes ging recht door het hart.
Daar zaten ze al 5 weken en ze konden terug in het Nederlands, hun moedertaal, met ons spreken.
We hebben boekjes gelezen en met de auto’s gespeeld.

We haalden dagen en dagen alle voorpagina’s in Kroatië.

John Crombez heeft toen achter de schermen geprobeerd de kinderen terug naar België te krijgen.
Ik zal nooit vergeten wat hij zei “geen publiek woord hierover Sas, ik wil niet de man lijken die populair wil worden door deze kindjes te helpen, ik doe gewoon wat ik parlementslid moet doen, deze gruwelijke shit oplossen”.

Maar de politieke tegenstanders staken er een stokje voor. Er was een lek via een magistraat. Groot werd gebracht hoe John de scheiding der machten had geschonden want hij had gebeld met de jeugdrechter. Wat een misdrijf.

Groot werd alles uitgesmeerd in de media, zonder uitleg waarom hij had gebeld.

Peumans die werd gevraagd een tucht uit te delen, kent het verhaal wel.
Hij heeft dan ook nooit een tucht uitgedeeld, het siert Peumans tot vandaag.

En tot vandaag kan ik alleen maar blijven zeggen “bedankt John”. Mede door jouw toedoen konden de kinderen terug naar België.
Uit de horror van een verlaten jeugdinstelling in Kroatië.

Een reminder die tot vandaag echt blijft tellen.
De schaamte voorbij, federale en Vlaamse overheid.

SVN

Let’s twist de jeugdzorgdrek, John.

En media blijft gaan hé. In de kranten vandaag “de klacht tegen Crombez is niet toevallig. Er is binnen SP.A al langer een spanningsveld rond het voorzitterschap”.

Mocht de toestand van de twee betrokken jongetjes – geboren en getogen in België, ook daar worden rare kronkels geschreven – niet zo ernstig zijn is dit ronduit hilarisch.

Wat is het volgende?

Dat een onderzoeksrechter bewust grootouders laat aanhouden in het buitenland om een partijvoorzitterschap te nekken?
Dat een jeugdrechter er kindjes laat rotten in een instelling zodat het invloed zou hebben op een voorzitterschap?

Nogmaals : een telefoon kwam binnen van een totaal emotioneel kapotte grootvader. Compleet onverwacht.
Hij weende. “Kan je me helpen? Mijn kleinzoontjes zitten nog in Kroatië”

Deze kindjes bleken totaal geen prioriteit te kennen bij alle diensten in België. Ik deed tientallen telefoons en ging uiteindelijk naar Kroatië, in de hoop de zaak te versnellen.

We zijn een land geworden, en daar zouden we ons beter collectief over beraden, waar vermoedelijke criminelen (in dit geval de grootouders) veel sneller worden uitgeleverd aan ons land dan twee kwetsbare Belgjes van 2 en 7 jaar.

Ook de vermoedelijke zuurgooier vanuit Frankrijk, de vermoedelijke terrorist van Verviers vanuit Griekenland, de drugsverdachte vanuit Spanje, ze staan – indien geen verzet tegen uitlevering/overbrenging – sneller hier.

We kakken procedures voor deze vermoedelijke daders, we schrijven verdragen, alles om de misdaad en terrorisme te bestrijden.

Maar verdragen regelen rond overbrengingen kwetsbare minderjarigen? “Ho maar. De drie commissies Dutroux met alle beloftes rond verdragen betreffende kinderrechten tussen Europese landen en ver daarbuiten is al héél lang geleden hé Sas. Wat verwacht gij nu nog?”

En dat is de essentie lieve mensen!
Naast een falend dossier van accurate zorg aan twee kindjes die slachtoffer zijn van ernstig intrafamiliaal geweld.

We hollen als lidstaat zo vaak achterop.
Ik ontmoette in Kroatië de Zweedse ambassadeur.
Zij hebben standaardprocedures waardoor kinderen binnen de 2 weken terug naar Zweden worden gebracht. Zij begeleiden die kinderen. Zij spreken met andere lidstaten, onderhandelen, geven prioriteit aan kinderen.

Ik stond na 7 weken in Kroatië. 7 weken zaten de kindjes ondertussen in een soortement transitinstelling, ze hoorden er niet, ze konden er niet naar school. En ik zal zelfs een geheim verklappen : John Crombez ging mee. Jawel. Hij belde niet alleen naar de jeugdrechter. Hij herschikte zijn ganse agenda omdat hij mee wou gaan. Ook de kindjes zien. Ook de mensen spreken in Kroatië. En hij vroeg nog “Sas, aan niemand zeggen. Want dan gaan ze dat weer zien als ‘op de kap van die kindjes rent hij naar het voorzittersschap’. Jawel. Dat is John. Integer. Achter de schermen. De allerkleinsten in nood helpend, zonder enige ruchtbaarheid. Ik als stille getuige van zijn inzet. Zonder deze klacht had dan ook niemand ooit geweten dat hij mee is gegaan. En dat doet hij al jaren véél vaker.

En weet je wat de woordvoerder van de lokale jeugdrechtbank zei? Wat de lokale bevoegde minister van Welzijn zei?

“Mevrouw. De documenten van de kindjes werden door België verkeerdelijk naar Servië gestuurd”. Jawel mensen, geen grap. Alsof Josip Broz Tito er nog aan de macht is. Ons land stuurde de documenten naar Belgrado terwijl kindjes vastzaten in Zagreb. 28ste lidstaat EU.

Ook dat was een reden voor mij om aan mouw Crombez te trekken…..
En denk niet dat ik dan vriendelijk ben. Hij kan mijn stijl gelukkig en steeds verdragen maar dat gesprek gaat dan als volgt :

“Hebben onze regeringsleden geslapen tussen het aftreden van Tito in 1980 en nu ,John? Is er een regeringslid dat al van de Balkanoorlogen heeft gehoord? Het zou namelijk fijn zijn. Dit is onaanvaardbaar. Volstrekt onaanvaardbaar. En nu zou ik echt graag hebben dat jullie prioriteit maken van onze meest kwetsbaren en onmiddellijk verdragen maken rond terugbrengen van kindjes die vastzitten in andere landen ipv een zoveelste internationaal terroristenverdrag…..en o ja (want toegegeven meestal raas ik dan aan 1 stuk door), ik zou ook graag hebben dat ge eens aan Vandeurzen vraagt wat die nu juist bedoelt met zijn preventie intrafamiliaal geweld? Want ze heeft nog net een puppy doodgeslagen John. Een puppy. Maar blijkbaar wijst de jeugdrechter de kindjes terug toe aan deze mama en mag zij er nu omgaan in Kroatië”

Maar we hebben het nu liever over de timing.
De timing die toch niet toevallig kan zijn met die – ergerlijke – voorzittersverkiezingen van een partij.

Grow up mensen.
Echt.
Mag ik boos zijn? Want nergens aandacht wat er nu echt gebeurd is.
Nergens aandacht voor 2 kinderen die we als overheid in een Kroatische instelling hebben laten zitten.
Nergens aandacht voor uitblijvende verdragen.
We bengelen als België op dat vlak helemaal onderaan.

Kinderen zijn bijzaak op beleidsvlak.
We kibbelen liever over een totaal oninteressant gedoe tussen Tobback en Crombez.
Zoeken spijkers op laag water. Want wat denken jullie nu, collega’s?
Dat er in de magistratuur een vriend van Tobback zit die zegt “Hey Bruno, dienen John heeft juist ne jeugdrechter gebeld zeg. Ik ga dat eens aan Peumans melden. Hou moed jonge Tobback”

Trieste mentaliteit, Vlaanderen.
Groot dieptepunt zelfs.

SVN

NET BINNENGEKOMEN BERICHT:

Yes. YES. YES.
Dank Peumans en ander gezond verstand in Vlaams parlement. Breaking : klacht tegen John Crombez ongegrond verklaard. LET’S TWIST THE JEUGDZORGDREK JOHN.

En nogmaals dank, in naam van al die kinderen in nood.

Waar is Nikki’s ‘Gelukkige verjaardag’, overheid?

Dit verhaal zou op alle voorpagina’s moeten staan. Als statement tegen intrafamiliaal geweld. In naam van alle betrokken kinderen.

Vandaag wil ik opdragen aan Nikki en aan alle kindjes die herhaaldelijk extreem intrafamiliaal geweld meemaken.

Nikki is vandaag jarig. Hij wordt 7 jaar.
Nikki zit in een instelling in Mechelen. Samen met zijn broertje van 2 jaar.
Nikki zijn verhaal, en ik ken er nu toch wel een kleine 300 persoonlijk, waar ik de kindjes op de schoot had, waar ik uren naar de pleegouders luisterde, bijvoorbeeld, is een verhaal waar ik letterlijk slapeloze nachten van heb gehad.

Waarvoor ik naar Kroatië ben geweest.
Nikki kent al meer politietussenkomsten dan heel Ledeberg de afgelopen zeven jaar.

7 jaar geleden. Zijn mama bevalt en is dan al heel zwak.
Escorte – al dan niet gedwongen – en een partner die enkel orders en dril kent.
Nikki is maar een paar weken oud en zijn mama staat al smekend bij haar ouders. Of zij voor hem kunnen zorgen. Ze had schrik van haar partner.
Vanaf dan leest het leven van Nikki als eentje van ‘leuk bij oma en opa’ en een bonkende zware hand van zijn papa op de deur ‘geef mijn kind terug’.
Het was wekelijkse kost. Dan weer enkel met schelden. Dan met een paar sneuvelende glazen, dan met wat politietussenkomsten voor zware agressie.

Ook financieel werd het in dit gezin een totale chaos. Dan weer geschorst van leefloon, dan weer water afgesloten, dan weer elektriciteit, dan weer een vluchthuis voor de mama ‘dit keer zou ze van haar partner weggaan’, om toch steeds terug te gaan.

“Als ik bij hem in de buurt ben, ben ik minder bang”. Voor mensen met ervaring, een gekend excuus van gedwongen prostituees om terug te gaan naar hun pooier, een gekend excuus van slachtoffers van geweld terug te gaan naar hun partner.

Wat later wordt het broertje van Nikki geboren. Ze zet de kinderkoets voor de deur van haar ouders “papa, mama, ik wil niet dat jullie mij zo zien maar dit is jullie tweede kleinkind”.

Ondertussen waren zorgdiensten langsgegaan, wetende dat ze zwanger was.
Zij ontdekten grafjes in de tuin van doodgemepte puppy’s.
Vernielingen zowat overal in het huis.
Telden de processen-verbaal.
Zowat 50 tussenkomsten van politie ondertussen van gesneuvelde huisraad tot het meppen van haar hoofd tegen de koelkast, tot het hoofd bewerken met een hamer van zijn schoonvader, de grootvader van Nikki.

De jeugdrechter wees dan ook deze kindjes toe aan de grootouders, met contactverbod voor de vader.
Ondertussen bleef ‘meneer agressief- ik heb hulp nodig’ dat verbod negeren, hij stond weer vaker dan niet aan het huis van de grootouders om zijn kindjes terug te krijgen.
Die ene keer kreeg hij 5 dagen bak, dan eens een maand gevangenis maar voor de rest bleef hij vrij en op de deur bonken, elke keer dingen kapotslaan.
Hij bedreigde ook een consulente van de jeugdrechtbank, personeel van OCMW, een politieman. Daarvoor kreeg hij onlangs nog 18 maanden effectief.
Maar hij loopt nog steeds rond.

De grootouders konden deze terreur niet meer aan. Broertje van Nikki begon te brabbelen, zijn eerste woordje was ‘papa’ wijzend op een politiewagen.

Zij trokken naar Kroatië. Ver weg van de terreur, van de agressie, van de ellende.

Dat mocht niet. Zij werden onder groots machtsvertoon aangehouden op 18 december op vraag van de Belgische onderzoeksrechter.
Zij gingen een maand de gevangenis van Zagreb in en daarna werden ze in de Begijnenstraat en gevangenis Mechelen gestoken. Als zware criminelen, als kinderontvoerders.

Nikki en zijn broertje werden niet meegenomen naar België.
Die was onze overheid vergeten.
70 dagen zaten ze in een instelling daar.
70 dagen kon Nikki niet naar school.
70 dagen wisten ze niet wat er zou gebeuren.
Ik zal de dag van mijn bezoek aan de kindjes in de instelling daar dan ook nooit vergeten. Nooit. “Ken jij mijn oma en opa?” , het gaat door merg en been.

En wie dacht dat de horror hier zou stoppen, nee hoor.
Onze overheid besliste om de mama naar Kroatië te sturen. Jawel, een zieke getraumatiseerde vrouw die recent nog de poten uit een puppy trok.
Dat verslag is gekend bij alle zorgdiensten.
Maar het mocht niet baten.
De kindjes waren door de Belgische jeugdrechter weer toegewezen aan deze ‘mama en papa’. Deze laatste nochtans net veroordeeld, jawel, net, voor vieze afschuwelijke agressie. In een huis waar ze leven zonder water, verwarming, elektriciteit. Zonder inkomen.
Het jongste broertje kent ook zijn mama niet.
Sinds zijn geboorte zijn de kindjes aan de grootouders toegewezen en zijn er amper bezoeken geweest. Een totaal vreemde vrouw kwam hem dus halen.
Samen namen ze het vliegtuig.

De mama werd echter ‘gebruikt’ door onze overheid om de terugkeer administratief te vergemakkelijken.
1 keer op Zaventem weer politie.
De kinderen werden meteen in bewaring genomen.
Weggerukt van hun mama waar ze net 24 uur bij waren geweest.
Zij – de mama – werd in een vluchthuis gezet, maar hij, de ‘partner’ is haar daar al na 1 dag komen halen.
De kindjes werden in een instelling geplaatst.

Resultaat van de arrestatie van de grootouders : kindjes hebben nu werkelijk niemand meer. Niemand.

Ik wens Nikki dan ook met zeer veel pijn, verdriet en afschuw voor deze werking van de jeugdrechtbank, een magere ‘gelukkige verjaardag’.

Morgen hun ganse horrorstory in Dag Allemaal.
Kranten brachten ‘kindjes zijn veilig terug’.
Mag ik zeggen dat het verhaal duidelijk anders is? Sterker : maatschappelijk erg belangrijke vragen stelt. “Is het dit maar wat we onze kwetsbare kindjes te bieden hebben aan bescherming, overheid?”

Het failliet van het omgaan met kinderen blootgesteld aan geweld is dit, parlementsleden in Brussel.
Onaanvaardbaar is het.

In naam van Nikki, zijn broertje Leon en al die andere kindjes.

(Nikki en Leon zijn schuilnamen)