Te lakse jeugdrechters, Hans Bonte?

Jawel, ik spreek u weer aan want u zit pal op mijn stokpaardje, dàt wat ik nu al jaren in de praktijk – dus mét de gastjes, ze komen tot bij mij thuis en ik bij hen – onderzoek.

“Het valt op bij de analyse van de terroristenlijst dat onze veiligheidsdiensten al op heel jonge leeftijd deze jongens in beeld hebben maar er vervolgens niet in slagen hun voorspelbare levensevolutie te kenteren”.
Oorzaak volgens u vandaag in De Zondag : “1. Ontoereikende jeugdhulpverlening; 2. een veel te nonchalante jeugdbescherming en 3. veel te lakse jeugdrechters”.

Met punt 1. ben ik het meteen volmondig eens. Het is bedroevend en onverantwoord hoe we ernstig tekort schieten bij een pak kinderen in grote nood.
Met punt 2. en 3. ben ik het volmondig oneens.
Onze jeugdbeschermingswet is streng genoeg, echt wel en jeugdrechters zijn nooit laks wanneer ze een geradicaliseerde of ontspoorde jongen (ook meisjes) voorgeleid krijgen.

Dé pijnpunten Hans zitten veel dieper en zijn véél complexer.

Zo ken ik een meisje, tienermama. Bij haar werd het CO3-project opgestart. Jawel, dat orgaan waar ze ernstig geweld binnen een gezin proberen stoppen met drie actoren : welzijn, politie en justitie.

Zij had een contactverbod met de papa van het kindje. Die zat voor zware (gewapende overvallen enzo) misdaaddossiers in de gevangenis.
Het meisje werd echter onder controle C03 bedreigd en geïntimideerd door zijn entourage.
Gevolg : CO3 kwam op huisbezoek, ze zei dat alles in orde was, uit angst zei ze niets meer.
En elke woensdag en zaterdag bleef ze met haar kindje naar de gevangenis gaan. Daar weten ze niets van contactverbod.
De onderzoeksrechter kan die bezoekbeperking doorgeven aan de gevangenis, maar het heerschap van de misdaad zat in strafuitvoering, geen onderzoeksrechter meer en niemand anders die de gevangenis had ingelicht over het contactverbod.

Ik ga verder. Nog een persoon die onder CO3 stond.
Werd ernstig bedreigd door schietgevaarlijke personen gekend bij justitie.
Weer waren de verslagen van CO3 positief.
Deze mensen van C03 kwamen op woensdag langs, ik op vrijdag.
Bij bezoek zag ik meteen dat er iets was met de deur.
De houten deurkader zat duidelijk enkele centimeters uit de muur getrokken.
“Hoe komt dat?” vroeg ik.
Na veel trekken en sleuren kreeg ik de uitleg.
Die maandag was POSA binnengevallen, speciaal ondersteuningsteam bij politie en met de stormram.
Deze persoon had onder bedreiging iemand met een Kalasjnikov onderdak gegeven, dat terwijl C03 liep, dat terwijl er twee basisschoolkinderen in dit gezin waren.
De man werd gearresteerd en aangehouden.
Hou u vast : CO3 wist NIETS. NIETS. Ze hadden de schade aan de deur ook niet gezien. CO3 werkt met de lokale politie samen, het was een geheim dossier zware misdaad van de federale speurders.

Waarom geef ik daar twee voorbeelden : omdat dat de fameuze samenwerkingsprojecten tussen welzijn, justitie en politie zijn.

En weet u nog Hans, dat ik u om 19 uur ’s avonds belde?
Een stadscrèche in Vilvoorde had de opdracht van de federale om de volgende dag kleren en eten te voorzien voor een kindje van 1 jaar.
Ze zouden de volgende dag in een geradicaliseerd gezin binnenvallen. Onderzoeksrechter wou niet wachten met huisinval en ze wisten vooraf door de aanwijzingen in het dossier dat én de vader én de moeder zouden worden aangehouden en ze vonden géén crisisplaats voor het kindje bij jeugdzorg.
Dan maar een crèche aanspreken, terwijl uw diensten van niets wisten. Een crèche verwittigen terwijl de huisinval strikt geheim moet blijven. Kafka was het.

Ik kan zo blijven doorgaan.
U hebt dus groot gelijk dat er meer moet samengewerkt.
Maar dat geldt ook tussen lokale en federale politie.
Dat geldt ook voor het parket dat maar al te vaak zaken laat aanmodderen en veel te laat een jeugdrechter vat.

De jeugdrechters viseren – die moeten wachten op mandaat parket – en de jeugdbeschermingswet strenger maken is dus écht niet aan de orde.
Andere katten te geselen Hans.

SVN

Advertenties

Enkelbanden voor minderjarigen: wat duiding

Bullshit van de eerste tot de laatste letter.
Het zoveelste ballonnetje van de Helfies.
En wat een kaakslag voor de mensen in de sector.

1. N-VA wil enkelbanden vanaf 14 jaar.
2. N-VA wil jeugdgevangenis Tongeren sluiten want daar zitten ook meerderjarigen.
3. N-VA wil inspraak van slachtoffers van feiten door minderjarigen.
4.N-VA wil een breder systeem van bemiddeling op parketniveau en pas op, woorden Lorin Parys “zodat het niet tot een rechtszaak komt” , parket moet voorkomen dat er een jeugdrechter moet worden gevat.
5. N-VA pleit ook voor een databank waar alle succesvolle en minder succesvolle verhalen worden bijgehouden. Nood aan een stevige wetenschappelijke basis van het jeugdsanctierecht dus.
…….

1. Een enkelband wordt gegeven op het adres waar de minderjarige verblijft, bijna altijd de ouders. Indien er al feiten worden gepleegd op die leeftijd is er iets grondig mis. Niet zelden beveelt de jeugdrechter dan een sociale enquête waar ook niet zelden blijkt dat ofwel agressie binnen het gezin – vader die dagelijks dit kind verrot slaat – of een emotionele stoornis van het kind aan de grondslag ligt.
Dat los je dus NIET op door deze minderjarige ofwel niet te helpen met die stoornis ofwel bij de agressor, bvb vader, te laten zitten onder enkelband.

2. Natuurlijk zitten er ook meerderjarigen in Tongeren. We hebben het verdrag geratificeerd waar minderjarigen APART moeten worden geplaatst bij uithandengeving en NIET in de volwassen gevangenissen. Word je op je 17 jaar uithandengegeven door de jeugdrechter (als volwassene berecht, dàt is de populatie van Tongeren) en je krijgt 3 jaar effectief, zit je inderdaad in Tongeren tot einde straf. Dat ligt dus verdragrechtelijk vast!

3. Slachtoffers hebben al inspraak. Daar zijn trouwens prachtige nuttige projecten. Lukraak voorbeeld : Zo organiseerde De Lijn een voetbalwedstrijd tussen chauffeurs en jongeren die vandalisme hadden gepleegd op bussen. Zij houden gesprekken en dat werkt. Minderjarigen beseffen door de kant van de chauffeurs (hier de slachtoffers dus) te horen dat ze fout bezig zijn enz.

4. Er is al jaar en dag een breder systeem op parketniveau. Heel het nieuwe decreet Integrale jeugdhulp, waar nog steeds misdrijf omschreven feiten onder vallen, N-VA, wordt zoveel mogelijk eerst op parketniveau behandeld.
Een kabinetszitting bij de jeugdrechter is ook geen rechtszaak!

5. Dit is pas echt om te lachen. Er zijn tal van studies gebeurd op de Everberg-jongeren. Tal van wetenschappelijke studies op onze misdrijf omschreven feit-jongeren. Al die data vullen een kasteel.
Er zijn véél te weinig wetenschappelijke onderzoeken op de verontruste situaties binnen de gezinnen. De vroegere POS-sers, nu de VOS-sers. En wat vraagt N-VA? Weer een studie op de misdrijfplegers.
Il faut le faire hé zeg.

SVN

Afscheid van mijn jeugdrechter.

R.I.P. Jan Peeters. En nog eens ‘nen enorme dikke merci’.

Michel Verschueren en andere voetbalbekendheden zijn in shock en ervaren groot verdriet bij het heengaan van Jan Peeters.

Zo klinkt het op radio en tv en staat het in uw krant.
Jan Peeters, bekend via zijn rol bij de voetbalbond.

Minder publiek bekend maar daarom geenszins van minder belang : een jeugdrechter van velen. En helemaal om aan te stippen : een jeugdrechter wat een jeugdrechter hoort te zijn.

Ik zie hem nog staan met zijn sjieke kleren en lange kostuumjas.
“Alé Saskia, zeg eens meiske, waarom luistert gij altijd naar muziek?”
Herinneringen kleuren met de tijd, maar hoogstwaarschijnlijk reageerde ik schouderophalend.
Ik had het voor de zoveelste keer gehad met die zoveelste instelling en het zoveelste agressiefeit met één van de andere kinderen in mijn leefgroep.
“Omdat ge hier allemaal mijn kloten kunt kussen” heb ik waarschijnlijk gefluisterd. Want dat ik wist ik wel. Tegen jeugdrechter Jan moest je beleefd zijn of je zat met één knip in het verbeteringsgesticht voor meisjes in Beernem. Zo noemde dat toen en zo werd daar mee gedreigd als je niet luisterde.

En dan kwam Jan Peeters en dan begon hij te vertellen. Zinnen die toen ook vaak gezaag leken maar zinnen die me gevormd hebben tot wie ik ben. Vandaag.

Dat ik moest stoppen met mijn gezond hoofd dat zieke hoofd van mijn moeder te proberen begrijpen. Dat hij wel moest ingrijpen en tussen mij en mijn vader moest gaan staan “omdat we de zaken niet met agressie oplossen Saskia. Ik wil luisteren naar ouders maar ze mogen hun kinderen niet verrot slaan”.

En ik heb tegen hem geroepen. Omdat hij de opdracht gaf aan mijn opvoeders mij weg te sturen naar de jeugdherberg in Oostende.

“Wat voor een kutjeugdrechter zijt gij feitelijk? Dat ik verplicht twee dagen naar een jeugdherberg moet, helemaal alleen”.

En hij bleef achterover leunen, liet mij razen en zei dan, in zijn steeds aanwezige kalmte “omdat ik weet dat dat je goed zal doen, weg van die instellingsstructuur, maturiteit leer je door te leven, Saskia”.

Omdat je mij blij maakte omdat je een brief stuurde dat ik toelating had naar Werchter te gaan “veel luistergenot en amuseer je Saskia, jouw jeugdrechter”.

Omdat je, in een periode dat ik door mijn thuissituatie zowat elke volwassene in mijn buurt wantrouwde, mij leerde dat er ook mensen zijn met een hart, en vooral omdat je in jouw laatste preek bij het sluiten van het dossier duidelijk zei “Ge hebt nu de rechten en plichten van een volwassene Saskia, verbreek mijn vertrouwen niet, blijf wie je bent, jij komt er wel”.

Dàt moment dat voor de eerste keer iemand in mij geloofde, daarvoor zeg ik “bedankt jeugdrechter, bedankt Jan, dat je mag rusten in vrede en dat jouw visie terug mag doordringen in de jeugdsector. “Meer mens, een luisterend oor en minder administratieve regeltjes”.

SVN

Ongehoorde hulpkreet

Open brief aan mijn stad Gent , parket en Vlaamse regering.

Die ochtend. 25 september. Jonas (schuilnaam), 16 jaar heeft zijn eerste nacht achter de rug in een kinderpsychiatrie in mijn stad.
Hij werd gisteren door de politie opgehaald, nadat hij alweer met een mes dreigde zichzelf te snijden en zaken thuis had vernield.

Hij was twee dagen daarvoor door de politie bij nacht, 2 uur ’s morgens, afgezet bij diezelfde thuis. Na een zwaar verhoor. Reden : zijn telefoonnummer werd gevonden bij een dertiger die bekendstaat om minderjarigen in te zetten in mijn stad om te dealen.
Gerechtelijk onderzoek loopt.

Wat ging vooraf :
Jonas werd al eens in de kinderpsychiatrie geplaatst toen hij 12 jaar was.
Hij dealde op school. Jawel, op die leeftijd.
Resultaat : na vier maanden terug naar huis. Geen nazorg, geen ondersteuning (Vlaamse bevoegdheid)

Het liep snel terug fout. Pv’s over Jonas zijn niet meer te tellen. Dan weer dealen, dan weer zaken vernielen, dan weer in volledige depressieve crisis gaan met dreiging zichzelf van kant te maken.

Zijn ouders blijven hem steunen, de deur openzetten, maar stellen al jaren een grote hulpvraag. Resultaat : noppes, nougabollen.

Vanaf januari gaat hij niet meer naar school. Toen nog 15 jaar. Gewoon niet.
Geen enkele reactie van de spijbelpolitie. De pv hierover ligt nog steeds stof te vergaren op het parket.

Er gebeurden ondertussen ook al enkele huiszoekingen. Omdat hij betrapt werd op dealen.
Er werd geen advocaat aangesteld. Er werd geen hulp geboden. Jonas werd niet voorgeleid bij de jeugdrechter.
Na de huiszoeking, soms positief : drugs, gewoon terug naar huis.

Einde van het schooljaar, we tellen dan al zes maanden spijbelgedrag, mei 2015, komt er een eerste brief in de bus bij de ouders van parket. “We bevelen een sociaal onderzoek”.
Datum mei. Decreet is hier zeer duidelijk. Dat dient binnen de 75 dagen te gebeuren. Nog steeds niets. Noppes. Nougabollen.

Dinsdag werd hij opgepakt. Okay, een volwassen asshole heeft geprofiteerd van minderjarigen. Logisch is hij hoofdtarget van het gerechtelijk onderzoek. Jonas werd ingezet om te dealen. Dat wil zeggen, slachtoffer wordt misdrijf omschreven feit-jongere. Dat wil zeggen : de ouders smeken hier al maanden, echt maanden, zelfs jaren om hulp.
Resultaat : bij nacht afgezet thuis. Geen voorleiding bij jeugdrechter.
Redenering : crisishulp aan huis zal ondersteunen.
Wanneer ? Groot vraagteken!

Door zijn laatste wanhoopsdaad zit hij nu – je zou bijna zeggen : eindelijk – in de psychiatrie. Maar nog steeds niet voorgeleid bij de jeugdrechter.

Hoelang nog burgemeester?
Want ja, veel is federale en Vlaamse bevoegdheid, ja, uw politiediensten, cel jeugdbrigade zijn steeds vriendelijk en zijn professioneel, dat beamen de ouders, maar hoelang nog sollen we met ouders en 16-jarigen (en bij uitbreiding veel meer families) in mijn stad en laten we een grote hulpvraag van een jongere die ontspoort onbeantwoord?

Onaanvaardbaar is een understatement. Echt wel.
Mag iedereen hier in het belang van al deze minderjarigen, ouders, mijn stad en onze maatschappij hier aub even echt bij stilstaan. Men zegge het AUB voort.

SVN

Schande (?): parlementslid belt naar jeugdrechter!

Mea culpa, ik vroeg John Crombez te bellen naar de jeugdrechter Vlaanderen.
Wat een misdrijf dat hij dat ook deed zeg.

Het is een publiek geheim dat mensen bij mij terechtkunnen wanneer het fout loopt in het gezin.
Ik geef gewoon een update van gisterenavond. Veder in de tijd hoeft zelfs niet.
Terwijl Vlaanderen gelukkig nog geschokt is dat een minderjarig meisje in nood gedumpt wordt aan het Antwerps justitiepaleis door artsen “niet meer welkom in de kinderpsychiatrie” kreeg ik telefoon.

“Hey Sas, X (10 jaar) is weer twee keer met de politiecombi afgevoerd dit weekend en weer geplaatst. Ik krijg hem niet naar school”. Een wenende mama aan de telefoon, ik ken dit gezin al langer. Papa heeft zware schizofrenie, jongen worstelt al jaren met psychische moeilijkheden, maar label autisme wordt nog niet geplakt omdat ze denken dat het ook erfelijk via de papa kan zijn.
De wetenschap denkt.
Maar ondertussen sluit de wereld zich meer en meer voor de 10-jarige X.
Ondertussen staat zijn mama er ook alleen voor.
Bikkelhard zwaar is het om jouw kind van 10 jaar met repressie te zien afgevoerd worden door politie.
Het was op bevel van de Gentse jeugdrechter. De jongen wordt nu geplaatst omdat hij weigert naar school te gaan.
De mama zit nu met een groot gemis, schuldgevoel en een zieke zoon en echtgenoot.

Dagelijks heb ik zo een telefoons. 80% help ik waar ik kan en blijft alles in mijn hoofdje zitten. Geen publieke klok.
10 % gooi ik anoniem op sociale media.
10 % stap ik mee naar media. Ik werd voor mijn reeksen jeugdzorg al twee keer genomineerd voor de persprijs.

En ja, ik ben fier. Omdat na mijn artikels er meteen 500 000 euro werd vrijgemaakt voor de hoogste noden in de noodopvang van onze allerkleinsten zonder thuis, bijvoorbeeld. Waar opvoeders een medaille verdienen. Voor hun warmte, inzet en vooral dat ze dat volhouden in onaanvaardbare verouderde gebouwen te werken.

Ik ben fier omdat na mijn artikels al heel wat wetten zijn gewijzigd. Bij dat gedrocht van die jeugdgevangenis in Tongeren bijvoorbeeld.
Over de rechten van pleegouders. Al jaren vraag ik daar meer aandacht.

En zo kennen ze mij in het Vlaamse parlement.
Zo bellen fractieleden Groen of SP.A regelmatig, zo ging ik al met Marc Hendrickx van N-VA op bezoek in de Centra Geestelijke Gezondheidszorg van Oostende nadat een brief lekte “wij stoppen de wachtlijsten van mensen met zelfmoordneigingen”. Jawel. Is echt gebeurd.
Een tijdelijke stop van enkele maanden. Belde u de zelfmoordlijn, tja, er klonk nét niet “trek uw plan”.

Twee maanden geleden kreeg ik een telefoon van een opa. Weer die zoveelste telefoon in een rij. Zo een telefoon gaat door merg en been. “Mevrouw Saskia, kan jij mij helpen aub? Ik ben aangehouden door de onderzoeksrechter maar mijn twee kleinzoontjes zijn ze vergeten in Kroatië. Mijn vrouw en ik werden begin deze week uitgeleverd aan België maar mijn kleinzoontjes zitten daar nog”

Weken ben ik met dat dossier bezig. Weken. Zelden heb ik zo een intrafamiliaal geweld gelezen. Zelden zoveel agressie op enkele A-viertjes.
De papa werd zelfs verwezen naar de Correctionele rechtbank, ondertussen alweer voor de zoveelste keer veroordeeld, de mama is een wrak, heeft hulp nodig.

Plots verneem ik dat de jeugdrechter de kindjes terug toewijst aan de mama en haar leefomgeving.
Nadat ik hen in Kroatië heb opgezocht.
Ik krijg nog een telefoon. Jawel. Ook die persoon is formeel : De mama krijgt kindjes (2 en 7) terug en mag ze gaan halen in Kroatië.
Haar jongste kindje kent ze zelfs niet.
Kindjes leefden van geboorte bij hun grootouders.
Er is nog een klokkenluider. Hij belt. Kent de familie zeer goed vanuit zijn functie.

“Bent u de journaliste, mevrouw van de twee jongetjes?” “Spreekt u mee, meneer”
Ik beloof bronnengeheim, we spreken af, ik krijg processen-verbaal te zien van een doodgeslagen puppy.

Ze had net een puppy – de zoveelste – doodgeslagen en ze kreeg haar kindjes terug.
Ik belde John.
Zoals hij al 7 jaar doet als ik hem een verhaal vertel, luistert hij. Blijft hij de kalmte zelve. Daar zijn we altijd grote tegenpolen. “Stuur me dat vonnis en die stukken”

Hij belde na die documenten naar de jeugdrechter.
Om zijn bezorgdheid te uiten.
Of die mama wel kon zorgen voor die kindjes die net hun grootouders voor hun ogen hadden zien gearresteerd worden als ware het de zwaarste Syriëstrijders.
Twee jongetjes die al meer geweld hebben meegemaakt dan alle lezers hier samen.

De magistratuur slikt de telefoon niet. Vraagt nu aan het parlement zich te buigen met de deontologisch commissie over het gedrag van Crombez.

Jawel. Datzelfde Hof van Beroep dat na Jonathan Jacob gisteren weer moest vaststellen dat er weinig tot niets veranderd is. Afgelopen nacht sliep een minderjarig meisje in nood in een politiecel.
Datzelfde Hof dat maar niet op één lijn geraakt in de strijd tegen de diamantfraude.
Dat Hof vindt het nodig een brief te sturen naar het parlement.
Want wat een misdrijf zeg? Als vader, als mens, als parlementslid bellen naar een jeugdrechter over het welzijn van twee zeer kwetsbare kindjes.

Wel, ik draai het om. Lang leve alle parlementsleden die nog met de meest kwetsbaren bezig zijn.

Stel u voor dat John niet had gebeld en het was fout gelopen met die labiele mama op het vliegtuig?
Wat had Vlaanderen dan gezegd? “Wablieft en Crombez was op de hoogte. Schuldig verzuim”.

Dankjewel John. Voor jouw telefoon. Voor jouw inzet. Voor jouw aanwezigheid wanneer ik weer een verhaal krijg dat ik niet alleen kan bolwerken. Voor alle aandacht voor kinderen onder jeugdzorg.

In naam van Leon (2) en Nikki (7), in naam van al die eerdere telefoons waar je meteen zei “zeg me waar, ik zal er zijn”, in naam van X, tien jaar en al verschillende keren met de combi thuis weggehaald, in naam van Y, 17 jaar, die afgelopen nacht sliep in een politiecel.

Ze hebben je nodig.