Schadevergoeding Farid

Bedankt Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
Terechte schadevergoeding voor Farid Bamouhammad.

Vooreerst alle begrip voor mensen die hier furieus op reageren.
Dat is volledig verstaanbaar.
– Media laat uitschijnen dat hij schadevergoeding krijgt voor zijn gevangenistijd. Wie daar geen duiding brengt kan zich aan kwade volksstemmen verwachten.
Farid krijgt géén schadevergoeding voor zijn gevangenistijd. Evident zat hij in de gevangenis. Evident krijg je zware straffen als je zware feiten pleegt.

– We hollen – alle beloften in de commissies Dutroux ten spijt – nog steeds ernstig achterop wat schadevergoedingen aan slachtoffers betreft, steun en snelle afhandeling voor mensen die slachtoffer zijn van een delict is helaas iets wat op papier bestaat maar waar té veel mensen anders ervaren. En dat kan niet.

In een rechtsstaat zijn er wetten en regels. Zo is er ook de wet Dupont die de rechtspositie van gevangenen beschermt.
Dat is om te voorkomen dat er gefolterd wordt, om te voorkomen dat iemand – ook een veroordeelde – onmenselijk wordt behandeld.

Wie deze bescherming van gevangenen in een rechtsstaat maar een vodje papier vindt, heft de beschaving op.

Voor onmenselijk behandeling kreeg Farid schadevergoeding.
Terecht.
Het kan niet zijn dat we daders aan kettingen leggen, dat we ze slechter behandelen dan honden in een asiel.

Bij het kabinet van minister Geens was dit al enkele dagen geweten.
Hij heeft dan ook met verve gereageerd.
Dat kan je van zijn voorgangers niet zeggen.
Voor de eerste keer (na tientallen jaren) hebben we een minister die met zeer beperkt en krap budget de moeite neemt om het recht op behandeling voor mensen achter tralies te voorzien.
Die opkomt voor de rechten van gevangenen.
En die begrepen heeft dat het een én-én-verhaal is.

Niet toevallig verscheen van zijn hand deze morgen een persbericht dat hij zal zorgen dat de schadevergoedingen voor slachtoffers sneller verlopen.
Dat is broodnodig.

Pas wanneer justitie gezond draait kan er begrip zijn voor menselijke behandeling van gevangenen. Dat heet beschaving.
Dat is in ieders belang. Veroordeelden komen namelijk vroeg of laat terug vrij.

Het Europees Hof heeft dus gedaan wat het moest doen. Onze Belgische Staat terecht op de vingers getikt.
Laat het een aanzet zijn om justitie op alle fronten terug gezond te maken.

SVN

Farid

Mijn drie laatste dagen met Farid Bamouhammad.

En daar ging die telefoon. “Waar ben je, Saskia? Wat een lawaai is dat daar”
Typische opmerking van Farid.
Na bijna 30 jaar gevangenis en maanden en maanden in isolatie hoort hij van de eerste seconde altijd waar je bent. En bij niet herkenbaar, meteen “Waar ben je nu?”

“In de Expo Farid. Vrouwenbeurs van Goed Gevoel. In Gent. Met Katrien en Sofie”
“Sofie, de mama van Jules? Doe haar de groeten”
“Doe ik zeker. Waarom bel je Farid?”
aarzelend …”Ja maar, je bent je aan het amuseren”….
“Zeg maar hoor”
“Of je langs kan komen aub….Morgen, maandag, 9 uur, Saskia, zullen ze terug beslissen of ik binnen moet. Ik heb stress. Ik begrijp het niet meer. Wat willen ze nog van mij?”
“Ik bel je rond 17 uur, Oké? Ik kom vanavond nog wel naar XX (locatie) dan”

En zo bleef ik de klok rond bij hem. Drie dagen.
Tot daarstraks.
De laatste uren waren het zijn professionele begeleiders, psychologen en zijn familie die bij hem waren. Daar wilde ik niet bij zijn. Ook al ken ik één van de psychologen ondertussen ook goed.

Farid heeft namelijk mensen waar hij al jaren kan op rekenen.
Mensen die al jaren voor hem klaarstaan.
Daarnaast is er zijn familie, schoonfamilie en een pak vrienden.

Sommigen ken ik zeer goed, sommigen niet.

Die zondagavond verliep verder rustig en zelfs met veel humor.
We gingen nog bij zijn mama langs, aten kebab in centrum van Brussel, liepen door de straten, ontmoetten bekende en onbekende mensen en de volgende maandagavond zelfde ritueel.
Dit keer een pasta in een wegrestaurant.
Géén enkele van die tientallen mensen en voorbijgangers die hem hebben herkend.
Hij liet zelfs enkele mensen lachen.
Ik stond erbij met grote verbazing. “Waar blijft hij de kalmte en energie halen?”, dacht ik.

Maandag tijdens de dag was nochtans een echte chaosdag. Horrordag is ook een correcte beschrijving.
Zonder overdrijven waren er honderden telefoons.
Het nieuws werd bekendgemaakt door een journalist.
Hij belde “Saskia, weet je waar Farid is? Hij moet terug naar de gevangenis”
Jawel. De pers wist het eerder dan zijn advocaten.
Daar zaten we dan samen aan het ontbijt. En dan die telefoon “Farid moet terug binnen”.

Meteen ook zijn mama aan de telefoon.
“Farid, ze blijven hier maar bellen. Journalisten. Waarom jongen?” .

“Ik kom eraan, maman, ik kom”.

De mama van Farid is erg ziek. Hij wil daar zijn als ze gestalkt wordt.
En dat was het afgelopen maandag. Pure stalking. Bij inleggen ging de telefoon onmiddellijk weer. Non-stop.
Ook de gsm van Farid.

De advocaten wilden niet dat hij interviews gaf.
Zij deden hun job.
RTBF mocht wel. Malika, de reporter, is al jaren in contact met Farid en zij hebben een goede band.
Ook nu maakte ze een reportage met de nodige nuance, met het verhaal van de twee kanten.
Wat een verschil met de Vlaamse pers.

Zeer belangrijke nuances ook.

Dat Farid op goede voet staat met zijn slachtoffers.
Dat ze hem al een hele tijd vergeven hebben.
Sterker : dat ze hem steunen en zelf vragende partij zijn om hem zeker niet opnieuw op te sluiten.

Wie doet er niet toe. Maar ik heb wel de toestemming om publiek te maken dat één van zijn directe slachtoffers van de gijzelingen (zo werd Farid veroordeeld) maandag heel de dag bij hem was.
Om hem te steunen na dit nieuws “terug naar de gevangenis”. Om hem aan te moedigen de moed niet te verliezen.
Om koffie te zetten en praktisch te helpen bij al die telefoons.
Om hem veel warmte en vriendschap te geven.

De afgelopen dagen waren leerzaam.
Ik kon van de zijlijn volgen, Farid deelde bijna alle telefoons op speaker, hoe journalisten hem bellen. En zo leer je hoe collega’s praten. Hoe ze aandringen, hoe ze proberen overtuigen toch een interview te geven, ook al zeggen zijn advocaten ‘nee’.

Sofie Demeyer van VRT krijgt van mij een dikke pluim. Voor professionaliteit, voor menselijkheid. Voor het juist kunnen inschatten wanneer aandringen niet klopt.
Ze stuurde beleefd een sms. Of het mogelijk was Farid te spreken.
Of ik dat kon vragen. “Maar ik begrijp dat dat niet evident is voor Farid, Saskia”, schreef ze nog.

En geen enkele keer probeerde ze opnieuw.
Een verademing met die 10 tot 30 andere telefoons van andere kranten en tv-stations. Bij elke “nee” bleven die maar bellen en toch opnieuw proberen.

En Farid die bleef er kalm onder.
Ik zal het beeld trouwens nooit vergeten.
Gisterennamiddag, dan was eindelijk de waanzin van het nieuws van zijn opsluiting wat gaan liggen, hebben we samen in de zetel alle uitzendingen bekeken van de avond ervoor. VTM-Nieuws, VRT-Journaal, RTBF en RTL.
En hebben we samen alle kranten doorgenomen.
Ik vertaalde met mijn vinger elke zin uit de Vlaamse kranten.

Geen enkele keer verloor hij zijn kalmte, geen enkele keer werd hij ambetant.
Hij sport ook elke dag, gaat naar de psychiater, wordt intensief begeleid en heeft daarnaast zijn vrienden.
Elke telefoon sluit hij af met “bedankt”, “trek het je niet aan” “komt goed” , dat mag M. zijn, een vriendin van hem die ook in het gevangeniswezen heeft gewerkt, dat mag Gérard zijn, een oude gevangenisdirecteur die vanuit het justitiesysteem, jawel, van binnenuit dus, aanklaagt – niet niets als directeur – dat het een schande is wat we als rechtsstaat met Farid hebben gedaan.
Al jaren is hij een vertrouwenspersoon van Farid.
Al jaren blijft Farid “monsieur De Coninck” zeggen want “Saskia, hij was ooit wel mijn directeur hé”.
Ik zeg wel Gérard.

Weer grote zucht van Farid bij het zien van alle artikels. “Waarom gebruiken ze toch altijd die foto van mij met X in die venster in Vlaanderen, Saskia?”

“Omdat je één van de enigen bent, Farid, waar het criminele feit werd vastgelegd. Het was geen roofmoord zonder beeld, een overval zonder klank. Het misdrijf werd vastgelegd op camera en dat willen de mensen zien. Ook nog jaren en jaren later”

“Dus als ik het goed begrijp wil gans Vlaanderen aan mijn slachtoffers denken, Saskia, door te eisen mij terug op te sluiten, maar diezelfde slachtoffers willen juist niet dat ik opgesloten word want ze zien mij terug als familie en hebben me alles vergeven en diezelfde slachtoffers blijven jullie ook nog eens en steeds opnieuw brengen met een foto……”.

Het zijn steeds van die momenten dat ik nooit weet wat te zeggen.

Ik zie hem naar de vaat lopen, de afwas doen, ik zie hem hemdjes opvouwen, ik zie hem zijn mama verzorgen, ik zie hem met zijn slachtoffers lachen en zich amuseren.

Alweer waren dit drie dagen waarin ik veel geleerd heb over perceptie.
Over onze collectieve houding bij lugubere feiten, over mooie theorieën van tweede kans maar een lege doos in de praktijk, over de collectieve waarheid zonder feiten te checken, over een rechtsstaat die op de grens zit van haar plichten en inhumaan handelt.

Een man die aan de ketting werd gelegd, ik heb de foto’s gekregen van deze horror, een man die geboeid werd aan handen en voeten en als een hond aan de ketting werd gelegd en dat dagen en dagen aan één stuk in één van onze gevangenissen, het kan zo naast Abu Ghraib.

Diezelfde man is de kalmte zelve gebleven de laatste dagen. Heeft zich meermaals tegenover zijn zieke mama geëxcuseerd en gezegd “sorry, mama, ik hoop er snel terug te kunnen zijn om voor jou te zorgen” , en tegen zijn vrienden bemoedigende woorden zei “het komt goed”.

En dan nog eens waardig zichzelf liet aangeven. Deze middag, vrijwillig.

Op mijn terugweg deze namiddag naar huis belde zijn psycholoog. De man in beeld in VRT-Journaal naast hem, monsieur Jacques “nog eens bedankt Saskia voor alles. Farid doet je nog eens vele groeten en geeft een knuf en zegt snel te zullen bellen”.

Ik haakte in en een onbekend nummer belde meteen daarna “Dag Saskia, ik ben dat meisje dat met de teddybeer op de trappen stond aan de jeugdrechtbank. Ik wil graag eens met jou praten. Ik heb al zoveel over jou gehoord….”

Na het gesprek stopte ik even mijn auto aan de kant. “Verdomme Farid”, dacht ik “hopelijk kan je weer snel bellen uit de gevangenis of kan ik op bezoek komen want over X (meisje met teddybeer) heb ik je nog niet verteld. Je zou even geboeid luisteren als bij de jongetjes die vastzaten in de instelling in Kroatië. Jouw jeugd is haar jeugd en haar jeugd trekt akelig op die van jou”.

Slachtoffers en daders, daders en slachtoffers.
Het is een erg kleine wereld.
Als we het willen zien.

Wanneer gaan onze ogen open?

SVN

Farid Bamouhammad

Ja. Hij was dit weekend een dagje in Gent. Ja, we hebben gelachen, bijgekletst, bekeken hoe het gaat met een daginvulling enzoverder.
Wat met die toekomst? Daar waar je na decennia in de gevangenis geen werk vindt.
Daar waar je na een bijna volledig leven achter die tralies moet leren hoe te betalen met euro’s en digitaal bankieren, te werken met Smartphones, mee te gaan met een Twitterend land.
We hebben nu éénmaal gevangenissen waar vzw’s à la Touché moeten vechten voor hun bestaansrecht en wat luttele subsidies.
Opsluiten maar en vergeten die lichamen met armen en benen!
Farid vertelde me hoe je continu op je tippen moet lopen. Want er kan altijd wel iemand je herkennen op straat en meteen beginnen schelden.
En het kleinste kind beseft dat een reactie van Farid “Hou eens op man en bemoei je met je eigen zaken” meteen door een getuige de krant zou halen.
En dan is het geen normaal verweer meer na een scheldtirade van een voorbijganger. Nee, dan wordt dat onherroepelijk een krantenkop “Farid gaat door het lint”

Ik postte afgelopen weekend bewust, zeer bewust, een foto van hem in Gent. Eveneens bewust, de woorden “Dagje Gent met Farid”.
Meer hoeft niet publiek. Er zijn – hoeveel jaren de feiten ook geleden zijn – nu éénmaal slachtoffers. En een maatschappij dient bij elk delict, zeker bij zware delicten, de balans te zoeken door altijd rekening te houden met de slachtoffers, daar is geen discussie mogelijk en toch ook aandacht voor daders van diezelfde delicten.

Sociaal dood.

Uit die aandacht kunnen we leren. Uit die gesprekken ook.
Waarom pleegden ze bepaalde delicten? Wat vonden ze van hun opsluiting? Wat waren de kansen die hen nog werden geboden? Konden ze nog mens zijn in die afzondering achter vier muren of werden ze behandeld als een beest?

Farid is daar letterlijk één van de meest interessante strafuitvoeringsdossiers versus media.
Media heeft als plicht te informeren.
In dit geval is het tenenkrullend hoe éénzijdig we denken nieuws over hem te scoren.
Een krant brengt nu vandaag “de topgangster Farid Le Fou die hoopt een leven in de anonimiteit te slijten, dook dit weekend plots op een Facebookpagina op “dagje Gent”.”

Dat is het. Meer krijgt de lezer niet.
En zo gaat dat al jaren bij elk artikel over hem. Reden van vrijlating : hongerstaking, volgens media.
Dat er een tussenarrest van het Europese Hof is gevallen wegens tergend onmenselijk lange opsluiting bekt minder populair.
Dat hij redenen had om in hongerstaking te gaan wordt al helemaal nergens verteld.
Informatieplicht?
Zo werkt in zijn laatste strafinstelling, Marche-en-Famenne, een cipier die eerder veroordeeld werd voor feiten ten aanzien van Farid.
Met alle respect voor het dagelijks professioneel goed werken van de overgrote meerderheid van cipiers, cut the crap, iedereen weet van deze rotte appels, die het warm eten van Farid aanlengden met kraantjeswater. Om maar een voorbeeld van de talrijke pesterijen op te noemen.

Daar zeggen dat zo een gedrag van bewakers absoluut niet kan binnen strafinstellingen in een rechtsstaat heeft niets met het vergoelijken van zijn feiten te maken.
Het wil ook niet zeggen dat feiten die Farid dan weer heeft gepleegd ten aanzien van bewakers worden geminimaliseerd.
Nee, het is louter wat de info moet zijn. Het verhaal van twee kanten.
Ook zijn eigen feiten moeten niet worden verzwegen, die zijn zwaar, daarvoor werd hij dan ook tot vele jaren achter tralies veroordeeld.

Farid heeft detentieschade. Dat mag publiek gemeld.
Maar Farid stelt het al maanden ook relatief – naar omstandigheden – goed. Hij wordt door trouwe goede vrienden omringd, mensen die al jaren voor hem klaar staan, en zijn familie.
Dat laatste is natuurlijk geen krantenbericht waard. Goed nieuws is geen nieuws natuurlijk.

1 keer monster, altijd een monster.

Bakken haatmails heb ik al gekregen van mensen die weten dat ik contact heb met Farid.
Het blijft mij verbazen. Al 15 jaar schrijf ik over justitie.
Moet ik dan als journalist gewoon slikken wat openbare aanklagers zeggen?
Persberichten kakken van de federale overheidsdienst en kabinet justitie zonder bij de 11000 gevangenen te informeren of deze info klopt?

Ik zal met deze zin weer kritiek over mij heen krijgen. Maar ik ben Farid dankbaar.
Jawel. Het is een voorrecht hem te mogen kennen en dat hij uren praat. Dat hij de verschillen vertelt tussen onze 37 strafinstellingen. Door zijn uitzonderingsregime heeft hij – op een uitzondering na – alle gevangenissen gezien.
Hij kan uit eerste hand vertellen wat maanden in isolatiecellen met een mens doet.

Hij geeft me cruciale info waar ik als justitiejournalist veel mee ben.
Hoe moeilijk het is zich te kunnen inschrijven als Farid in een interimkantoor.
En nee, ik ben echt niet bang van hem.
Farid is ook geen topgangster.
Topgangsters zijn mensen die in het criminele milieu zitten en zware feiten plegen.
Die in de gevangenis en na hun straftijd contacten onderhouden met criminelen uit mensenhandel, wapen en drugsmilieus.
Farid zit niet in het criminele milieu.
Hij pleegde feiten, zware feiten, maar binnen de privésfeer.
Dat is iets helemaal anders.

En Farid is ook mens, hij is veel meer dan de som van zijn daden.
Veel meer.
Maar we focussen liever op elke misstap van hem. We plakken liever een gezicht op het kwade.
In plaats van ons bewust te zijn dat er – as we speak – verschillende mensen met psychoses worden geweerd in de psychiatrie wegens geen plaats.
Een pak gevangenen – as we speak – meteen worden vrijgelaten na het vinden van wapens tijdens een huiszoeking.
En alweer een louter voorbeeld : de psychopaat Guy S., zware en moeilijke gevangene, die twee weken geleden over de bareel sprong aan de poort van de gevangenis van Beveren en de belbus van ‘bezoek voor de gevangenis nam’; een regelrechte ontsnapping dus, geen enkele aandacht hierover in media.

Gevangenissen die zo lek zijn als een zeef is minder relevant nieuws dan “Farid en dagje Gent aldus een Facebookpagina”.

Wel, het was een fijn dagje Gent. Van een gebroken mens met gevoel voor humor en een goed zicht op de wereld. Jawel. Hij blijft dan ook – en dat meen ik – altijd welkom.

SVN

“Ik eet en drink niet meer.”

“Ik eet en drink niet meer Saskia. Ik weet ook niet wanneer ik je nog kan bellen. Ik moet naar het cachot”
Het was afgelopen dinsdagnamiddag.
De laatste maand bellen we elke dag minstens een uur.
En op donderdag ga ik op bezoek en zitten we samen enkele uren aan de koffie, Farid ook nog een cola bij die koffie.

We praten over MR, over het verwerpelijke IS, over justitie, over zijn jeugd op straat, over zijn liefdes, over huisdieren, over gezonde voeding kassa Vlaanderen, over normen en waarden, goed en kwaad.

Ik ben niet zijn dokter noch zijn rechter noch zijn psycholoog, ik zal daardoor dus nooit publiek uitspraken doen over zijn mentale gezondheid of zijn recht op vrijlating. Dat is voer voor experten.

Alleen zijn die er niet. Die experten. Gewoon niet. Hij heeft in die 29 jaar achter tralies geen dokter of psycholoog gezien. Of jawel, de Belgische staat werd daarvoor veroordeeld, de Belgische staat werd verplicht hem tweewekelijks een therapeute te voorzien maar na twee gesprekken werd dat alweer stopgezet door ‘hoge hand’ in Brussel. Negeren van een gerechtelijk bevel. Het is vaker schering en inslag in het lijvige dossier van Farid.
En dàt is als journalist mijn taak om dit aan te klagen.
Het is zelfs mijn plicht.

Zo hangen er onder andere camera’s waar hij zit.
Die camera’s hangen er niet zomaar. Nee, die hangen er op een eerder bevel van een rechter om mogelijks wangedrag van cipiers te kunnen vaststellen.

Moeten we daardoor elke bewaker argwanend bekijken? Zeker niet.
Het eerste wat ik op bezoek altijd zeg aan Farid is “de bewakers waren vriendelijk en correct tijdens de fouille bij het binnenkomen Farid”.

Maar er zitten nu éénmaal overal rotte appels.
En zo wil het – ook TEGEN het bevel van de rechter in – dat Farid enkele weken geleden weer door ‘hoge hand’ van Brussel en tegen zijn wil op transfer werd gezet. En dat hij weer in een nieuwe gevangenis werd gestoken waar één cipier op zijn vleugel werkt die eerder werd veroordeeld voor onmenselijke treiterij aan zijn adres.

En dat botert dus niet zo. Logisch.
Dinsdag was er dan een incident.

Ik ken enkel de versie van Farid. De bewakers hebben niet de verplichting hun versie aan media te vertellen. Volgens Farid ging het weer maar eens om provocatie, weer maar eens om intimidatie waardoor hij op de grond werd gegooid.

Klopt dit? Eén bron is geen bron. Zo ben ik professioneel opgeleid.
Ik weet dat dus niet want ik kan dat niet weten.

Ik weet wel dat alles gefilmd werd, daarvoor hangen er nét die camera’s en ik weet ook dat de gevangenisdirectie die beelden weigert te geven aan de advocaat van Farid.

De reden waardoor hij nu niet meer wil eten en drinken.

En dan heeft Farid meer dan een punt.
Dit gaat namelijk niet over zijn verwerpelijke daden.
Natuurlijk zijn die verwerpelijk. Elke vorm van agressie is verwerpelijk.
Dat zeg ik hem ook in zijn gezicht.

Maar dit gaat over de essentie van de strafuitvoering.
Het waken over gevangenen, hun rechten, hun voorwaarden, het bestrijden van machtsmisbruik.

Als een rechter zegt dat er camera’s moeten hangen omdat er al voldoende treiterijen bewezen zijn, dan dienen die beelden te worden gegeven aan de advocaat bij een incident.

En wanneer je dan 29 jaar in de gevangenis zit en je merkt weer die machtsspelletjes dan is het enige wat je nog rest, de baas zijn over eigen lichaam.

En dat is met een enorme wilskracht niet eten of niet drinken.
Omdat Farid ook een mens is.
Omdat de rechtspositie van gedetineerden in een democratische rechtsstaat niet mogen verworden tot een vodje onbelangrijk papier.

Ik wens zijn mama veel sterkte want sinds gisterenavond is zijn toestand, dag vijf dat hij ook niet drinkt , kritiek.

SVN

PS: Ondertussen werd hij gisterenavond om halfnegen met spoedambulance overgebracht naar de medische vleugel van Sint-Gillis.

mijn ontmoetingen met Farid, blijkbaar de beruchtste gevangene

“Gij hebt wel de eer hé Saskia dat ik dit gevangenisuniform aandoe, dat doe ik niet voor anderen. Dat is de eerste keer hier”
“Subiet gaan we nog de romantische tour op Farid, een man die tegen een vrouw zegt ‘dat doe ik enkel voor u'” , en ik maak een knipoog.

Hij lacht. Zijn hoofd schuin. Trillend been. Trillende arm. “Lach maar, gij met uw grapjes altijd”
Het aparte verplichte regime van Farid verplicht een apart uniform.
“Waarom een uniform?” . Daar heeft niemand echt een antwoord op.
En doordat niemand een antwoord heeft weigert Farid dat uniform.
“Alle andere gevangenen hebben in deze gevangenis hun eigen kleren. Mag ik nog een beetje zelfbehoud?”

“Het heeft uren en uren én uren gesprekken geduurd om met mijn dagelijkse ironie te spelen.
Nog steeds zijn er momenten dat mijn humor niet doordringt, of dat mijn humor waarschijnlijk helemaal geen humor is voor iemand die leeft in volstrekt isolement.
Nochtans praten we al een hele tijd elke dag. Jawel, elke dag.
Van het minste geluid, een deur van de gevangenis in de verte, een vogel buiten die voorbij vliegt voor het zonlicht en dus een fractie schaduw in de kleine aparte bezoekruimte geeft bijvoorbeeld, schrikt hij op. Dan verstijft hij maar gaat gaat hij weer verder.
Praten, praten, praten en nog eens praten over zijn jeugd.
Over de geluiden die je verzint als er 8 maanden helemaal geen geluid is.
8 maanden was één van de langste periodes van zovele periodes dat hij in volstrekt isolement werd gezet.
Hij toont verlegen de talrijke littekens en eelt aan de polsen.
Wonden over wonden, striemen over striemen.
“Als ik sterf is het met de handboeien aan, Saskia, zelfs al doen ze dat metaal uit, ze zitten gebrandmerkt in mijn lichaam”

Als journalist kom je heel wat tegen. Mensen, situaties. Onuitwisbare ontmoetingen. Visies. Prachtige dingen en ellende.

Ik ben in verschillende gevangenissen binnen geweest, ontelbare malen ondertussen.
Ook in het buitenland.
Ik heb rapporten geschreven, zaken aangeklaagd.
Met tv-camera een urinoir gefilmd waar gevangenen moesten in slapen, bijvoorbeeld.
Naar verkrachtte vrouwen geluisterd die na hun aanklacht tegen hun verkrachter zelf werden opgesloten in plaats van geholpen.
Met kinderen uren gespeeld tussen zware bendeleden in Mexico.
Jawel, daar ging ik tekenen of knutselen met kinderen van moordenaars die mee werden opgesloten en leefden tussen de fitnesstoestellen.

En telkens plaats je dergelijke mensen- of kinderrechtenschendingen binnen de situatie van het land. Na-oorlogs of straatarm. “Nog een lange weg te gaan”

Het regime van Farid is niet in een na-oorlogs gebied, is er geen van ‘het land is te arm’. Nee, het is hier, naast onze deur.
Een mens aan de ketting. België werd voor zijn regime al talrijke keren veroordeeld maar we doen gewoon verder.

Geen enkele politieker heeft de ballen om hier tegen in te gaan.
“De kaart trekken van één van de beruchtste gevangenen is electorale zelfmoord”

Wel, dan vraag ik me af. “Waarom ga je dan in de politiek, heren en dames, waarom?”

Meer over Farid de komende dagen. Via verschillende mediakanalen.
Het zou fijn zijn dat we verder kijken dan zijn gepleegde feiten en elk van ons uitmaken wat we willen. Willen we onderdaan zijn van een land waar een mens als een hond aan een ketting wordt gelegd?

Voor de meesten is Farid bekend als Farid ‘le fou’.

“Waarom praat je eigenlijk zo onbevangen met mij Farid?” vroeg ik een tijd geleden.

“U zei “Mag ik enkele vragen aan u stellen, meneer Bamouhammad?”, u tutoyeerde niet in het begin, u toonde respect”

SVN