De mevrouw van de kinnekes

YES en YES en YES.
“Dag mevrouw, bent u de mevrouw van de kinnekes?”

Het beste nieuws van 2017 is binnen. Zelden zo zitten huilen en trillen van pure blijdschap.

Grootouders zonet ook door Hof van Beroep volledig vrijgesproken! Dank, enorme dank raadsheer.
En eerder in dit verhaal : John Crombez, hun advocaat Ergun Top en collega René en Christina : ook enorme dank.

Wat ging vooraf?

Begin 2015. Ik heb de grootvader aan de lijn. “Bent u de mevrouw van de kinnekes?”. Een vraag om nooit meer te vergeten. Ik hoorde een man met enorm veel verdriet, oprecht snikken, aangedaan en in shock.
Hij was samen met zijn vrouw gearresteerd in Kroatië, voor de ogen van hun kleinkinderen (toen 2 en 6 jaar). Als echte terroristen, op vraag van de Belgische onderzoeksrechter Van Linthout en ze waren onder begeleiding van de Belgische politie overgebracht naar Belgische gevangenissen. Elk apart. Ze mochten elkaar niet zien.
In beschuldiging gesteld voor “het onttrekken van 2 minderjarigen aan de Belgische jeugdrechtbank”.
“Ze zijn mijn kleinkindjes daar vergeten mevrouw, kan u aub helpen, please?”

Het zijn onuitwisbare momenten. Waarbij je vol ongeloof staart naar die telefoon. “Dit kan toch niet waar zijn, hoe kunnen we nu twee Belgische kindjes vergeten en ze dus zelf onttrekken aan het toezicht van de Belgische jeugdrechtbank?”

Ik ben toen als een zot beginnen mailen en bellen. Voor het leven bewaar ik oa de mail van kabinet minister Geens “Dit dossier is niet gekend bij onze diensten”. Dan maar contact opgenomen via het forum Europese journalisten. De lokale journaliste Christina ging meteen kijken en de info klopte. Twee Belgische kindjes zaten in een jeugdinstelling van Zagreb, de directrice had geen enkele info van België, kinderen verstonden de taal niet, ze wisten niet wat er met de kindjes moest gebeuren.

Veel mensen vinden me akelig vermoeiend, alle begrip maar op zo’n momenten laat ik alles vallen. “Ik kom met de eerste vlucht naar daar, dit is waanzin”.

John ging mee, René ging mee, weken hebben we over deze kinderen geschreven in Dag Allemaal, we hebben zowat iedereen bezocht : van de minister van Welzijn tot de minister van Buitenlandse zaken en justitie in Kroatië en onze Belgische ambassadeur.

Het verhaal werd met de dag hallucinanter. Ja, natuurlijk kan je geen kinderen meenemen naar het buitenland als ze onder toezicht van de jeugdrechter staan. Maar deze grootouders hadden van geboorte het hoederecht. De vader van de kinderen werd verschillende keren veroordeeld voor geweld. De mama is psychisch ziek. Het dossier met pv’s van vaststellingen van geweld in dit gezin was gewoon niet meer te tellen.

Grootvader : “Wij hebben dit enkel gedaan om onze kleinkindjes te beschermen, Saskia en zie ons hier nu zitten. Met een enkelband aan onze voeten, wij zijn nu de criminelen”. (Ter info : na 6 weken gevangenis kregen ze elektronisch toezicht).
Hij ging verder “Weet je dat mijn ex-schoonzoon mij met een hamer heeft bewerkt? In het ziekenhuis heeft geklopt maar hij bleef aan onze deur komen. We moesten wel vluchten”.

John kon dit dossier ook niet meer geloven. Deze vader had al politieagenten aangevallen, mensen van OCMW, consulenten van de jeugdrechtbank (allemaal vonnissen) en John belde de jeugdrechter.

Het gevolg liet zich raden. John werd kop van jut in een mediarel “scheiding der machten geschonden”.
Ik wil dit nog eens rechtzetten : klinkklare nonsens. Een jeugdrechter is én grondrechter (daar telt scheiding der machten) én onderzoeksrechter (daar telt dat niet). Hij heeft ook de rechter niet beïnvloed maar wel op de hoogte gebracht want de kindjes zaten vast in een instelling waar ze niemand kenden en de taal niet begrepen. Elke ouder zou zo reageren.

En ook elke grootouder als je het geweld in dit dossier kent.

Dat vond de rechter van eerste aanleg ook. Zij sprak de grootouders VRIJ op grond van artikel 71. Dat is een precedent en nog nooit uitgesproken bij een vlucht naar het buitenland.
“Er is geen sprake van een misdrijf, volgens het Belgisch Strafwetboek, als de beklaagde , “gedwongen werd door een macht die hij niet heeft kunnen weerstaan”.” De rechter vond dus dat de grootouders niet anders konden dan hun kleinkinderen in veiligheid te brengen in het buitenland door de terreur van de schoonzoon. Met dank aan het grondig onderbouwde pleidooi van meester Top.

Maar dat was buiten het Openbaar Ministerie gerekend. Die gingen in beroep.
Wél, zonet is de raadsheer van het HOF de rechter van eerste aanleg gevolgd. Ook hij vindt het geweld dat deze grootouders jaren hebben meegemaakt voldoende om ze vrij te spreken en legt alle kosten bij de Staat.

EINDELIJK gerechtigheid. Dit heeft me twee jaar bloed, zweet, slapeloze nachten en tranen gekost. Nooit vergeet ik het beeld van de twee kindjes in de instelling met hun armpjes in de lucht omdat ze wilden dat ik ze vastpakte omdat ik Nederlands sprak.
Tot drie keer (inderdaad, ik ben soms zot) ben ik naar Kroatië gevlogen.
Dagen stond dit verhaal er op de voorpagina’s. Zes weken kreeg ik plaats in Dag Allemaal om dit absurde Kafka-verhaal te brengen. De geweldpleger liep vrij rond en de grootouders werden als criminelen opgesloten.
Zo blij nu dat ik van in het begin de juiste kaart heb getrokken “over mijn lijk dat we deze kindjes in Kroatië laten zitten en die grootouders nu nog een strafblad krijgen”.

En we did it. VRIJSPRAAK over de ganse lijn na twee jaar doffe ellende want in heel die tijd mochten ze hun kleinkindjes niet zien.

Door de vrijspraak kunnen ze nu eindelijk procedure opstarten “bezoekrecht als grootouder”. Ik zal ze hier met veel plezier ook helpen.

Blij is een understatement. YES.

SVN

De Grote Meneer Grootmoefti-show, topmagistraat Luyten

Waar is het eerlijk proces van de grootouders, beste topmagistraat?

Beste Bruno Luyten,
ook wel eerste voorzitter van het Hof van Beroep van Antwerpen,

Proficiat met uw speech.
Ik heb al jaren een grote interesse voor de woorden van een topmagistraat bij het aanstellen van twee nieuwe/plaatsvervangende raadsheren. Een geïnteresseerde hoopt wat te weten te komen van de eerdere loopbaan van deze mensen. Helaas, een beetje wrang voor deze twee raadsheren, zij dienden gisteren de eed af te leggen met éénzijdige aandacht voor het parlementslid John Crombez.

Uw speech ging alleen daarover. Over dat telefoontje van Crombez naar een jeugdrechter. Met de nodige dosis humor.
U zei letterlijk :
“Ik ben ervan overtuigd, en ik verwacht overigens, dat iedere rechter in het ressort Antwerpen-Limburg, die eenzijdig benaderd wordt door wie dan ook, het weze de Paus, de Dalai Lama, een minister, de Opperrabijn, de Grootmoefti, de Grootmeester van de Loge, de Prelaat van Opus Dei, een Vlaams parlementslid, of gelijk wie, dit onverwijld signaleert”.

Daar hebt u nu eens groot gelijk in.
Natuurlijk moet dat gesignaleerd. Het is toch net de bedoeling om de inhoud van het telefoongesprek te voegen bij het dossier, toch?
Alles perfect verlopen dus. Meteen een proces-verbaal van het gesprek, ook meteen gemeld aan de korpsoverste en dus ook meteen aan u, eerste voorzitter.

De jeugdrechter in dit dossier staat bekend als iemand die nog buitenkomt, haar dossiers ter harte neemt, de jeugdgevangenis van Tongeren bezoekt enz.

Het slag jeugdrechters waarvoor ik wel een grote voorkeur heb.
Ik ben zelf van de generatie van jeugdrechter Peeters.
Kent u hem nog, meneer Luyten?

Jawel, dé jeugdrechter uit Mechelen in die jaren tachtig, uit het ressort Antwerpen-Limburg dus.
Hij sloeg nog een praatje met ‘kinderen’, kwam ze bezoeken in de instellingen, nodigde hen met de regelmaat van de klok uit in zijn kabinet, deelde voetbaltickets en cinemabonnetjes uit. Kortom : hij stond er, met een luisterend oor voor alle partijen op zijn kabinet, zo het hoort dus, met de rechten van de kinderen steeds op de eerste plaats.

En hij kwam buiten, ging tussen de mensen staan, hij tussen het volk (en de ouders) op een pensenkermis, wij aan het ballenkraam.

“Ge moet uw haakje van uwe stok wat meer krullen, Saskia”, zei hij plots.
En idd, ik krulde het ijzeren haakje van mijn stok wat en plots had ik wél verschillende eendjes met veel hogere nummers. Joepie. Ik nam een groter cadeau mee terug naar de instelling.

Het is een veelzeggende anekdote.
Dat verschil tussen een jeugdrechter en een andere rechter.
Normaal mag een rechter nooit contact hebben met mensen uit dossiers waarin hij gemandateerd is, logisch, maar wat is de zonde van een jeugdrechter die met zijn gastjes op de voetbaltribune gaat zitten?

Of zijn gastjes tegenkomt op een kermis en even mee de stok vastneemt aan een eendjeskraam?

Is dat ook een schending van de scheiding der machten, Bruno?

Is het kind en zijn/haar rechter hetzelfde als een verdachte en zijn/haar rechter?

Ik denk dat iedereen het eens is dat het kind en de rechter aan het eendjeskraam moet kunnen.

Bij een verdachte wordt dat al wat moeilijker. Lees : volstrekt onmogelijk.

Nog sterker : zegt daar trouwens niet een deontologische code dat elke rechter uit de buurt van verdachten moet blijven?
Onderzoeksrechters in de fase à charge en à décharge zich altijd ver weg uit het publieke debat moeten houden om een eerlijk proces te garanderen voor de verdachten in hun dossiers?
Is dat niet zo, Bruno?

Ik vind het helemaal geen misdrijf, lang leve magistraten op sociale media, lang leve onderzoeksrechters en hun publieke meningen over het actieplan Geens, over enkelbanden bij voorhechtenis. Maar ik bedank voor onderzoeksrechters die nu uw speech warm aanbevelen op Twitter en dat met volgende woorden ‘prachtige toespraak’ *terwijl ze in dit dossier gemandateerd zijn*.

Dé onderzoeksrechter die de grootouders van de twee jongetjes in Kroatië liet aanhouden, dé onderzoeksrechter die dus een internationaal aanhoudingsbevel liet uitvaardigen ‘het onttrekken van twee kinderen onder de 12 jaar aan de maatregelen van de Belgische jeugdrechter’, de twee kindjes waar John Crombez dus over belde, beveelt uw speech aan op Twitter.

Is dat deontologisch correct , meneer Luyten?

Hebben die grootouders als verdachten in onze democratische rechtsstaat ook geen recht op dat fameuze artikel 6 van het Europese verdrag voor de Rechten van de Mens waarnaar u verwees in uw toespraak?

Deze grootouders hebben het recht op een eerlijk proces, waaronder het recht op gelijke wapens valt, en dat houdt in dat iedere partij in het proces dezelfde processuele middelen moet kunnen aanwenden en op gelijke wijze kennis moet kunnen nemen van stukken en gegevens die aan de rechter worden voorgelegd.

En hield dat niet in dat de onderzoeksrechter altijd onpartijdig moet zijn en zelfs niet de schijn van partijdigheid mag opwekken gedurende het gerechtelijke onderzoek?

Hoe valt dat te rijmen met zijn lovende tweets over uw speech, eerste voorzitter?

Een speech over een telefoontje waar aan een jeugdrechter de bezorgdheid werd geuit over het welzijn van twee jongetjes. Die jongetjes die maanden vastzaten in een instelling in Kroatië.
De grootouders zaten op vraag van diezelfde onderzoeksrechter Van Linthout veel eerder op het vliegtuig, ze werden overgebracht van de gevangenis in Zagreb naar de Mechelse en Antwerpse gevangenis. In dat ressort Antwerpen-Limburg dus.

Maar de kindjes die bleven achter.

Kan u antwoorden of een onderzoeksrechter zomaar meningen kan twitteren in een zaak waarin hij gemandateerd is?

U mag uw antwoord gerust via Twitter plaatsen.

Hoogachtend,

SVN

Let’s twist de jeugdzorgdrek, John.

En media blijft gaan hé. In de kranten vandaag “de klacht tegen Crombez is niet toevallig. Er is binnen SP.A al langer een spanningsveld rond het voorzitterschap”.

Mocht de toestand van de twee betrokken jongetjes – geboren en getogen in België, ook daar worden rare kronkels geschreven – niet zo ernstig zijn is dit ronduit hilarisch.

Wat is het volgende?

Dat een onderzoeksrechter bewust grootouders laat aanhouden in het buitenland om een partijvoorzitterschap te nekken?
Dat een jeugdrechter er kindjes laat rotten in een instelling zodat het invloed zou hebben op een voorzitterschap?

Nogmaals : een telefoon kwam binnen van een totaal emotioneel kapotte grootvader. Compleet onverwacht.
Hij weende. “Kan je me helpen? Mijn kleinzoontjes zitten nog in Kroatië”

Deze kindjes bleken totaal geen prioriteit te kennen bij alle diensten in België. Ik deed tientallen telefoons en ging uiteindelijk naar Kroatië, in de hoop de zaak te versnellen.

We zijn een land geworden, en daar zouden we ons beter collectief over beraden, waar vermoedelijke criminelen (in dit geval de grootouders) veel sneller worden uitgeleverd aan ons land dan twee kwetsbare Belgjes van 2 en 7 jaar.

Ook de vermoedelijke zuurgooier vanuit Frankrijk, de vermoedelijke terrorist van Verviers vanuit Griekenland, de drugsverdachte vanuit Spanje, ze staan – indien geen verzet tegen uitlevering/overbrenging – sneller hier.

We kakken procedures voor deze vermoedelijke daders, we schrijven verdragen, alles om de misdaad en terrorisme te bestrijden.

Maar verdragen regelen rond overbrengingen kwetsbare minderjarigen? “Ho maar. De drie commissies Dutroux met alle beloftes rond verdragen betreffende kinderrechten tussen Europese landen en ver daarbuiten is al héél lang geleden hé Sas. Wat verwacht gij nu nog?”

En dat is de essentie lieve mensen!
Naast een falend dossier van accurate zorg aan twee kindjes die slachtoffer zijn van ernstig intrafamiliaal geweld.

We hollen als lidstaat zo vaak achterop.
Ik ontmoette in Kroatië de Zweedse ambassadeur.
Zij hebben standaardprocedures waardoor kinderen binnen de 2 weken terug naar Zweden worden gebracht. Zij begeleiden die kinderen. Zij spreken met andere lidstaten, onderhandelen, geven prioriteit aan kinderen.

Ik stond na 7 weken in Kroatië. 7 weken zaten de kindjes ondertussen in een soortement transitinstelling, ze hoorden er niet, ze konden er niet naar school. En ik zal zelfs een geheim verklappen : John Crombez ging mee. Jawel. Hij belde niet alleen naar de jeugdrechter. Hij herschikte zijn ganse agenda omdat hij mee wou gaan. Ook de kindjes zien. Ook de mensen spreken in Kroatië. En hij vroeg nog “Sas, aan niemand zeggen. Want dan gaan ze dat weer zien als ‘op de kap van die kindjes rent hij naar het voorzittersschap’. Jawel. Dat is John. Integer. Achter de schermen. De allerkleinsten in nood helpend, zonder enige ruchtbaarheid. Ik als stille getuige van zijn inzet. Zonder deze klacht had dan ook niemand ooit geweten dat hij mee is gegaan. En dat doet hij al jaren véél vaker.

En weet je wat de woordvoerder van de lokale jeugdrechtbank zei? Wat de lokale bevoegde minister van Welzijn zei?

“Mevrouw. De documenten van de kindjes werden door België verkeerdelijk naar Servië gestuurd”. Jawel mensen, geen grap. Alsof Josip Broz Tito er nog aan de macht is. Ons land stuurde de documenten naar Belgrado terwijl kindjes vastzaten in Zagreb. 28ste lidstaat EU.

Ook dat was een reden voor mij om aan mouw Crombez te trekken…..
En denk niet dat ik dan vriendelijk ben. Hij kan mijn stijl gelukkig en steeds verdragen maar dat gesprek gaat dan als volgt :

“Hebben onze regeringsleden geslapen tussen het aftreden van Tito in 1980 en nu ,John? Is er een regeringslid dat al van de Balkanoorlogen heeft gehoord? Het zou namelijk fijn zijn. Dit is onaanvaardbaar. Volstrekt onaanvaardbaar. En nu zou ik echt graag hebben dat jullie prioriteit maken van onze meest kwetsbaren en onmiddellijk verdragen maken rond terugbrengen van kindjes die vastzitten in andere landen ipv een zoveelste internationaal terroristenverdrag…..en o ja (want toegegeven meestal raas ik dan aan 1 stuk door), ik zou ook graag hebben dat ge eens aan Vandeurzen vraagt wat die nu juist bedoelt met zijn preventie intrafamiliaal geweld? Want ze heeft nog net een puppy doodgeslagen John. Een puppy. Maar blijkbaar wijst de jeugdrechter de kindjes terug toe aan deze mama en mag zij er nu omgaan in Kroatië”

Maar we hebben het nu liever over de timing.
De timing die toch niet toevallig kan zijn met die – ergerlijke – voorzittersverkiezingen van een partij.

Grow up mensen.
Echt.
Mag ik boos zijn? Want nergens aandacht wat er nu echt gebeurd is.
Nergens aandacht voor 2 kinderen die we als overheid in een Kroatische instelling hebben laten zitten.
Nergens aandacht voor uitblijvende verdragen.
We bengelen als België op dat vlak helemaal onderaan.

Kinderen zijn bijzaak op beleidsvlak.
We kibbelen liever over een totaal oninteressant gedoe tussen Tobback en Crombez.
Zoeken spijkers op laag water. Want wat denken jullie nu, collega’s?
Dat er in de magistratuur een vriend van Tobback zit die zegt “Hey Bruno, dienen John heeft juist ne jeugdrechter gebeld zeg. Ik ga dat eens aan Peumans melden. Hou moed jonge Tobback”

Trieste mentaliteit, Vlaanderen.
Groot dieptepunt zelfs.

SVN

NET BINNENGEKOMEN BERICHT:

Yes. YES. YES.
Dank Peumans en ander gezond verstand in Vlaams parlement. Breaking : klacht tegen John Crombez ongegrond verklaard. LET’S TWIST THE JEUGDZORGDREK JOHN.

En nogmaals dank, in naam van al die kinderen in nood.

Vriendschap en menselijkheid maken het leven de moeite

Wow. Dit zijn diepe tranen. Van blijdschap. Van geluk dat ik supervrienden heb.
Dit schreef één van mijn beste vrienden, soulmate, werkzaam bij de federale politie ook, zonet over de heisa rond John Crombez.
En ja, hij was op de begrafenis van mijn zus.
En ja, hij hield er mijn moeder met een collega in het oog zodat ik ze niet hoefde te zien. En ja, ik gaf hem achteraf het nummer van Crombez in een zaak van domiciliefraude. “Vraag dat eens aan John, die bijt niet”.

Ik wil jullie zijn tekst niet onthouden.
Omdat het over het leven gaat. Uit het leven gegrepen.
Een tekst waar het leven écht overgaat.
En omdat hij dé focus legt “zouden we eens niet met zijn allen de jeugdrechter bellen en vragen hoe het nu eigenlijk zit met het welzijn van de twee jongens?”

Thanx Rudi.

En hierna terug ‘mijn’ kindjes in jeugdzorg trouwens. Genoeg gezeverd nu over Crombez, Vlaanderen.

Zijn tekst, tekst van een vriend :

Het is duidelijk weer eens kermis in de hel. Krantenkoppen groter dan een huis. Uitbundige redacties gooien zich met ware doodsverachting op het grote nieuws: John Crombez, de (te snel) rijzende ster van de sossen is stout geweest. Yochei! Eindelijk vingerlikkend nieuws. Na maandenlange IS-ellende nog eens terug soap van eigen bodem.

Het is grandioos vast te mogen stellen hoe een complete politieke meute uit zijn winterslaap is wakker geschoten en zich over alle partijgrenzen heen te goed doet aan het nieuwste spelletje sossenjagen. Het heeft voor de meesten iets van ‘als ze hem pakken kan ik rustig verder in mijn hoekje blijven zitten’, voor anderen is het 99 procent pure cacao-bittere ernst.
De deontologische raad van het Parlement wil den John doen verschijnen. Vergissen ze zich niet van soap? Deze John heeft haar, ook op zijn tanden. Of vergissen we ons misschien schromelijk door te stellen dat ons aller-vriend moet verschijnen, maar eerder vriendelijk wordt verzocht aan de raad te komen uitleggen wat precies deontologie is? Ik vermoed het laatste.

Ik mag wel zeggen dat ik redelijk onafhankelijk van elke politiek sta. In mijn Mechelse jeugdjaren was ik wel een naarstig frequentant van het Groentje, een clubje van de CVP-jongeren, maar vooral omdat de pintjes daar tien frank kostten. Inmiddels heb ik her en daar politici van zowat alle mogelijke strekkingen ontmoet en het mag gezegd, zowel een Marc Hendrickx, Hamid Riffi, Caroline Gennez, Koen Anciaux zijn eigenlijk dezelfde toffe mensen, maar gewoon met een ander kleurtje.

Ik heb mij ook steeds van elke belangengroep afzijdig gehouden, ondanks voorstellen om te worden geïntroduceerd bij Rotary Zichem-Zussen-Bolder, Lions Erps-Kwerps of het Opus Dei zelf. Niets van dat alles. Onafhankelijkheid laat toe om over alle grenzen heen te kijken, en zodoende de pure kwaliteit te herkennen.

Dik twee jaar geleden in het Crematorium. Mieke, zus van Saskia Van Nieuwenhove is niet meer. Miserie, pijn, verdriet, onwezenlijk hard, kinderen, echtgenoot, familie, onnoemelijk veel vrienden, onnoemelijk veel leed. De moeder die haar eigen dochter letterlijk de grond inboorde staat naast mij, verongelijkt. Ze klaagt tegen de talrijk meekomen supporters dat ze miskend wordt. Ze is toch nog steeds de moeder? Een ex-collega komt naar mij toe. Is dat waar wat er verteld wordt, kan het nu echt zijn dat mijn nicht zo’n onmens is? Haar andere supporters staan er onwennig bij, niet meer wetende wat te denken. Wat is hier in deze familie verdomme gebeurd zeg. Door wie hebben wij ons jarenlang in de luren laten leggen? Massa’s verdriet, samengebald in een onoverzichtelijke massa. Terwijl de moeder verder jammert heb ik er genoeg van en ga wat verder staan. Mijn gedachten dwalen af naar de bestuurder van de trein, de laatste die in de reeds dode ogen van Mieke heeft gekeken. Gruwel alom, ook voor hem. Een kennis van mij is na zijn vierde dode gestopt met zijn kinderdroom. Wennen doet het nooit. Ik vraag met net af of hij begeleiding krijgt, of et iemand is die voor zijn leed zorgt, of ik in zijn toestand naar de begrafenis zou komen, wanneer ik Sas terug in de mot krijg.

Ondanks het immense verdriet dat haar nog steeds naar de keel grijpt slaagt ze erin een flauwe glimlach te voorschijn te toveren.
Ik hoor me in automatische piloot zeggen: “Erg mooi gesproken Sas, de hele zaal stond er met snot in de ogen en tranen in de neus.”

Sas recht de schouders. “Rudi, dit is mijn vriend John”, stelt ze iemand voor. Ik bemerk een opvallend jonge, vriendelijke kerel met donker krulhaar, die me vrank aankijkt. “Tiens”, denk ik, eindelijk nog eens iemand die met enige interesse een onbekende de hand schudt en niet intussen al met andere mensen gaat praten.

John wordt door Saske deskundig voorgelicht dat ik een goede vriend ben die de moeite heeft gedaan om helemaal uit Antwerpen naar de dienst te komen en vindt dat leuk. Nou ja, hij heeft toch net hetzelfde gedaan, dus geen punt hoor.

Nog wat heen en weer gepraat en John vertrekt. Saskia vraagt me wat ik van John Crombez denk. “O, was dat John Crombez?” Wist ik veel.

Ja, hij is er steeds wanneer hij er moet zijn. Inderdaad zeer attent van hem om langs te komen. Leuke kerel.

Enkele maanden later. Na een discussie over een onderwerp waar we het niet over eens geraken geeft Sas me een nummer. Bel eens naar John, die kent alles van dat onderwerp en vraag hem wat hij erover denkt.
Oke. Doen we even hoor.
Staatssecretarissen zijn ook maar mensen zeker. Een rustige stem neemt de telefoon op. Ha ja, de Rudi van op de afscheidsdienst van Mieke, jawel. Zeg het maar. Rustig, kalm, geduldig, vriendelijk, gedecideerd, duidelijk mening. Het Engels heeft er een prachtig woord voor: “Whit”. Nog een vriendelijk afscheid en tot ziens.

Vanmorgen moest ik dit alles overdenken bij het lezen van het onwerkelijke persbericht.
John Crombez naar de deontologische commissie van het parlement. Hij heeft het lef gehad een jeugdrechter op te bellen om het leed van twee kinderen aan te kaarten.
Scheiding der machten is inderdaad een mooi principe. Heeft kindervriend John een rechter aangesproken om onder een gevangenisstraf uit te komen, om een boete te laten vallen of zich op een of andere manier slinks te verrijken? Niets van dat alles. Hij heeft zich mens getoond.

John heeft voor de zoveelste keer in zijn hart laten kijken en bewees dat hij dat hart op de juiste plaats heeft. Als hij daarvoor ook zijn nek moet uitsteken, so be it.

Het is toch zeker wel de verdomde plicht van onze politici controle uit te oefenen op het fiasco van het gerechtelijk systeem, dat inmiddels niets anders kan doen dan zichzelf uit eerlijke schaamte failliet te verklaren.

Zouden we trouwens met zijn allen eens niet naar de jeugdrechter gaan bellen hoe het nu eigenlijk zit? Ik wil het ook wel eens weten, want als Saske er ongerust over is, zal ze wel een reden hebben. Ik ken haar.

John wordt een van de volgende jaren premier of minister-president, let op mijn woorden. Geen blaam van een inderhaast bijeen geroepen commissie kan daar nog iets aan doen.

Populariteit vang je niet met een leeggeperste citroen maar met een vranke blik, een ferme handdruk en een gemeende glimlach.

X.

Schande (?): parlementslid belt naar jeugdrechter!

Mea culpa, ik vroeg John Crombez te bellen naar de jeugdrechter Vlaanderen.
Wat een misdrijf dat hij dat ook deed zeg.

Het is een publiek geheim dat mensen bij mij terechtkunnen wanneer het fout loopt in het gezin.
Ik geef gewoon een update van gisterenavond. Veder in de tijd hoeft zelfs niet.
Terwijl Vlaanderen gelukkig nog geschokt is dat een minderjarig meisje in nood gedumpt wordt aan het Antwerps justitiepaleis door artsen “niet meer welkom in de kinderpsychiatrie” kreeg ik telefoon.

“Hey Sas, X (10 jaar) is weer twee keer met de politiecombi afgevoerd dit weekend en weer geplaatst. Ik krijg hem niet naar school”. Een wenende mama aan de telefoon, ik ken dit gezin al langer. Papa heeft zware schizofrenie, jongen worstelt al jaren met psychische moeilijkheden, maar label autisme wordt nog niet geplakt omdat ze denken dat het ook erfelijk via de papa kan zijn.
De wetenschap denkt.
Maar ondertussen sluit de wereld zich meer en meer voor de 10-jarige X.
Ondertussen staat zijn mama er ook alleen voor.
Bikkelhard zwaar is het om jouw kind van 10 jaar met repressie te zien afgevoerd worden door politie.
Het was op bevel van de Gentse jeugdrechter. De jongen wordt nu geplaatst omdat hij weigert naar school te gaan.
De mama zit nu met een groot gemis, schuldgevoel en een zieke zoon en echtgenoot.

Dagelijks heb ik zo een telefoons. 80% help ik waar ik kan en blijft alles in mijn hoofdje zitten. Geen publieke klok.
10 % gooi ik anoniem op sociale media.
10 % stap ik mee naar media. Ik werd voor mijn reeksen jeugdzorg al twee keer genomineerd voor de persprijs.

En ja, ik ben fier. Omdat na mijn artikels er meteen 500 000 euro werd vrijgemaakt voor de hoogste noden in de noodopvang van onze allerkleinsten zonder thuis, bijvoorbeeld. Waar opvoeders een medaille verdienen. Voor hun warmte, inzet en vooral dat ze dat volhouden in onaanvaardbare verouderde gebouwen te werken.

Ik ben fier omdat na mijn artikels al heel wat wetten zijn gewijzigd. Bij dat gedrocht van die jeugdgevangenis in Tongeren bijvoorbeeld.
Over de rechten van pleegouders. Al jaren vraag ik daar meer aandacht.

En zo kennen ze mij in het Vlaamse parlement.
Zo bellen fractieleden Groen of SP.A regelmatig, zo ging ik al met Marc Hendrickx van N-VA op bezoek in de Centra Geestelijke Gezondheidszorg van Oostende nadat een brief lekte “wij stoppen de wachtlijsten van mensen met zelfmoordneigingen”. Jawel. Is echt gebeurd.
Een tijdelijke stop van enkele maanden. Belde u de zelfmoordlijn, tja, er klonk nét niet “trek uw plan”.

Twee maanden geleden kreeg ik een telefoon van een opa. Weer die zoveelste telefoon in een rij. Zo een telefoon gaat door merg en been. “Mevrouw Saskia, kan jij mij helpen aub? Ik ben aangehouden door de onderzoeksrechter maar mijn twee kleinzoontjes zijn ze vergeten in Kroatië. Mijn vrouw en ik werden begin deze week uitgeleverd aan België maar mijn kleinzoontjes zitten daar nog”

Weken ben ik met dat dossier bezig. Weken. Zelden heb ik zo een intrafamiliaal geweld gelezen. Zelden zoveel agressie op enkele A-viertjes.
De papa werd zelfs verwezen naar de Correctionele rechtbank, ondertussen alweer voor de zoveelste keer veroordeeld, de mama is een wrak, heeft hulp nodig.

Plots verneem ik dat de jeugdrechter de kindjes terug toewijst aan de mama en haar leefomgeving.
Nadat ik hen in Kroatië heb opgezocht.
Ik krijg nog een telefoon. Jawel. Ook die persoon is formeel : De mama krijgt kindjes (2 en 7) terug en mag ze gaan halen in Kroatië.
Haar jongste kindje kent ze zelfs niet.
Kindjes leefden van geboorte bij hun grootouders.
Er is nog een klokkenluider. Hij belt. Kent de familie zeer goed vanuit zijn functie.

“Bent u de journaliste, mevrouw van de twee jongetjes?” “Spreekt u mee, meneer”
Ik beloof bronnengeheim, we spreken af, ik krijg processen-verbaal te zien van een doodgeslagen puppy.

Ze had net een puppy – de zoveelste – doodgeslagen en ze kreeg haar kindjes terug.
Ik belde John.
Zoals hij al 7 jaar doet als ik hem een verhaal vertel, luistert hij. Blijft hij de kalmte zelve. Daar zijn we altijd grote tegenpolen. “Stuur me dat vonnis en die stukken”

Hij belde na die documenten naar de jeugdrechter.
Om zijn bezorgdheid te uiten.
Of die mama wel kon zorgen voor die kindjes die net hun grootouders voor hun ogen hadden zien gearresteerd worden als ware het de zwaarste Syriëstrijders.
Twee jongetjes die al meer geweld hebben meegemaakt dan alle lezers hier samen.

De magistratuur slikt de telefoon niet. Vraagt nu aan het parlement zich te buigen met de deontologisch commissie over het gedrag van Crombez.

Jawel. Datzelfde Hof van Beroep dat na Jonathan Jacob gisteren weer moest vaststellen dat er weinig tot niets veranderd is. Afgelopen nacht sliep een minderjarig meisje in nood in een politiecel.
Datzelfde Hof dat maar niet op één lijn geraakt in de strijd tegen de diamantfraude.
Dat Hof vindt het nodig een brief te sturen naar het parlement.
Want wat een misdrijf zeg? Als vader, als mens, als parlementslid bellen naar een jeugdrechter over het welzijn van twee zeer kwetsbare kindjes.

Wel, ik draai het om. Lang leve alle parlementsleden die nog met de meest kwetsbaren bezig zijn.

Stel u voor dat John niet had gebeld en het was fout gelopen met die labiele mama op het vliegtuig?
Wat had Vlaanderen dan gezegd? “Wablieft en Crombez was op de hoogte. Schuldig verzuim”.

Dankjewel John. Voor jouw telefoon. Voor jouw inzet. Voor jouw aanwezigheid wanneer ik weer een verhaal krijg dat ik niet alleen kan bolwerken. Voor alle aandacht voor kinderen onder jeugdzorg.

In naam van Leon (2) en Nikki (7), in naam van al die eerdere telefoons waar je meteen zei “zeg me waar, ik zal er zijn”, in naam van X, tien jaar en al verschillende keren met de combi thuis weggehaald, in naam van Y, 17 jaar, die afgelopen nacht sliep in een politiecel.

Ze hebben je nodig.