Politieagenten met enkelband?

Breaking : Binnenkort twee veroordeelde Antwerpse politieagenten met enkelband op ronde?
Voor wie denkt dat dit een satire-bericht is kan beter even verder lezen.

Gisteren kregen twee Antwerpse politieagenten door het Hof van Beroep effectieve celstraffen voor het in mekaar slaan van een Marokkaan.

Korte schets van de feiten : twee politieagenten gingen na diensturen op café. Letterlijk oordeel van de raadsheer over politieagent Jens V “door uw pocherig gedrag in het café lag u aan de basis van de ruzie”.
Tijdens de ruzie gaf de Marokkaan een mep aan agent Yves W. en vluchtte daarna het café uit. De politieagenten liepen achter hem en sloegen hem in mekaar op straat. Een getuige belde 101.
De ploeg ter plaatse was bijzonder mild en gemoedelijk tegen de vechtersbazen. Zo verklaarde de getuige, die op dat moment niet kon weten dat deze twee ‘heren’ politieagenten waren. Zo staat het in het strafdossier.

In eerste aanleg kregen de twee politieagenten voorwaardelijke straffen maar ze gingen in beroep.
De Antwerpse politietop vroeg toen al aan Bart De Wever deze politieagenten van ambtswege te ontslaan bij de tuchtcommissie. Dat is de zwaarste straf en kan enkel door de burgemeester worden uitgesproken.
Maar Bart De Wever vond dat te zwaar en gaf een lichtere tuchtstraf, terugzetting in wedde. Daardoor konden de agenten in dienst blijven en maken ze nog steeds deel uit van de dienst Noodhulp. As we speak dus.

Ik herhaal :
Daardoor konden de agenten in dienst blijven en maken ze nog steeds deel uit van de dienst Noodhulp. As we speak dus.

Gisteren kregen ze zwaardere straffen van de raadsheer. Deze rechter tilde bijzonder zwaar aan de feiten. “Politie moet burgers, ook buiten de diensturen, beschermen in plaats van zo tekeer te gaan”.
Yves W. kreeg 7 maanden effectief, Jens V. kreeg 9 maanden effectieve celstraf.

Hou jullie echter vast aan de takken van de Vlaamse mast : Volgens specialisten kunnen de veroordeelde agenten geen nieuwe, zwaardere tuchtstraf krijgen. Hier geldt namelijk het algemene rechtsprincipe ‘Non bis in idem’. Je kan geen twee keer voor dezelfde feiten worden gestraft.

Met andere woorden zullen zij binnenkort een paar maandjes brommen in de gevangenis maar daarna gewoon terug deel uitmaken van het Antwerpse politiekorps, ofwel mogen zij in plaats van opgesloten te worden deze effectieve straffen uitzetten onder elektronisch toezicht, en kunnen ze zelfs blijven werken, rijdend in een combi met hun enkelbandje aan.

De Marokkaan kreeg 6 maanden effectief voor het slaan van de agent.

Met dank aan collega Patrick Lefelon van Het Laatste Nieuws die mee deze – sta me toe – waanzin heeft bericht.

Persoonlijke noot : toch straf hé, dat elke scheet van Bart De Wever groot gecoverd wordt maar het hier opvallend stil blijft …Je zou nochtans de voorpagina verwachten “twee veroordeelde agenten nog steeds in dienst bij de Antwerpse politie”.

SVN

Open brief aan Bart De Wever

Burgervader Bart De Wever,
DIT IS ZEER ERNSTIG.

Dat u uw korps verdedigt, siert u en is te begrijpen.
Dat kranten en websites de plicht hebben politieverhalen te kaderen en het recht op weerwoord te respecteren moeten we steeds blijven beseffen.
Politie heeft als plicht zich aan de regels te houden maar heeft steeds het recht via de woordvoerder ook hun versie van de feiten te brengen.

Zijn we het daarover eens? Goed zo. Dan zult u meteen kunnen onderschrijven dat er natuurlijk weerwoord is wanneer u de politiefeiten bij een gezin publiek beschrijft die totaal niet stroken met de betrokken processen-verbaal.

U hebt het vandaag in Gazet van Antwerpen over het relaas van een familie in de Seefhoek. De krant beschrijft dit zelfs als een stevige schermutseling tussen een Marokkaanse familie (lang leve framing voor mensen die hier geboren en getogen zijn) en de politie. U verwijt in één ruk de oppositie en sommige media te berichten zonder veel kennis van de feiten.

En dan geeft u de feiten, ik citeer letterlijk wat u in de krant zegt :

“Het verhaal van de ‘verhuizers’ in de Seefhoek is nog mooier. Het begon allemaal met een hinderlijk geparkeerd voertuig. De politie heeft tot twee keer beleefd gevraagd om het te verplaatsen. Toen de patrouille daarna vaststelde dat dit nog altijd niet gebeurd was, wilden de agenten de betrokkenen aanspreken. Maar toen een agent wilde uitstappen, werd het portier van de combi geblokkeerd. Er was duwwerk nodig om eruit te geraken en vervolgens werd de inspecteur belaagd door vier personen. Hij werd aan zijn kogelwerende vest meegesleurd tot in het deurgat van een woning, waar enkele anderen klaarstonden om de deur dicht te trekken eens de agent binnen zou zijn. De inspecteur kon zich in veiligheid brengen en een van de betrokkenen kon worden gearresteerd. Omdat het een betrapping op heterdaad was, ging een terreinondersteuner even later met enkele inspecteurs de woning binnen, maar de andere betrokkenen bleken via de tuin van de buren te zijn weggevlucht. Denkt men nu echt dat de politie zomaar huizen binnenvalt, zoals werd beweerd?”

Dat is hoe u de feiten beschrijft.
Wel, meneer De Wever, ik durf te claimen dat ik over dit voorval wél kennis van zaken heb. Ik ken namelijk alle processen-verbaal van dit voorval. Zo schrijf ik letterlijk uit het proces-verbaal van de betrokkene die gearresteerd werd.

“Ik was gebeld door Z. om te komen helpen wat meubels te verhuizen.
Toen ik aan de woning kwam stonden er agenten aan de woning en aan de overkant stopte een combi. Die combi had inderdaad eerder gevraagd de auto te verplaatsen, dat hoorde ik net, maar ze waren wat meubels aan het verhuizen. Ze keerden de combi en vroegen dit nogmaals, familie vroeg nogmaals eerst de zetel te mogen binnenzetten. Dat mocht niet. De auto moest meteen weg. Er ontstond een discussie. Ik werd tegen de combi gedrukt en in de combi gestoken. Daar stond de chauffage op de heetste stand. Ik vroeg die lager te zetten maar dat gebeurde niet. Even later werd ik onwel; een ambulance is moeten komen om mij te verzorgen, ik had te weinig zuurstof en kon moeilijk ademen. Ik verklaar formeel dat ik geen enkele agent heb aangeraakt, dat ik met de fout geparkeerde auto niets had te maken, ik kwam gewoon aan de woning om te helpen”

Wat verder de u gekende standaardzinnen van een pv. Dat hij een kopie krijgt van het verhoor en dat hij mag beschikken.

Nu moet u mij eens uitleggen burgervader, hoe bij zulke ernstige feiten die u beschrijft in de krant, je zou van poging gijzeling agent kunnen spreken, niemand anders werd meegenomen voor verhoor? Alle gezinsleden, ouders en twee kinderen, verblijven nochtans elke dag op dat adres. Dochtertje gaat in de buurt naar school. We zijn ondertussen nochtans drie weken na de feiten.
Sterker: de betrokkenen waarover u spreekt waren de moeder en de vader en het dochtertje van de familie, zij filmde als tiener de feiten, zij zijn nooit gevlucht langs de tuin, zij werden niet verhoord en waren van de eerste tot de laatste seconde aanwezig.

Ik zou toch zeer graag hebben dat wanneer een agent aan zijn vest een woning wordt binnengetrokken, terecht zegt u dat dat ernstige feiten zijn, meteen alle mensen worden meegenomen en verhoord, toch?

Of zou het kunnen dat uw versie niet de juiste is?
Durven we dat vandaag nog vragen?

Ook straf, bij het voorval van Kiebooms gaat u in de krant niet verder in op het politieoptreden want – en ik citeer “daar nog een klacht loopt”.

Wel, beste burgervader, ook hier loopt een klacht.

Sterker : deze mensen zoeken zeker niet de aandacht op, willen geen slachtoffer spelen via media of oppositie.

Drie dagen na dit incident, werd de gearresteerde betrokkene en de zoon van deze familie gecarjackt. In het centrum van Antwerpen. Zij zaten in een auto en plots werd de ruit met een boksbeugel stuk geklopt, werden ze bedreigd en uit de auto gesleurd. Ze moesten voor verzorging naar het ziekenhuis. Zij werden in het ziekenhuis verhoord als slachtoffer van een dergelijk ernstig feit. Het staat zelfs op de kopie van het proces-verbaal “slachtoffer poging tot diefstal van auto, met geweld, schade en bezwarende omstandigheden”.
En wil je nog wat weten, BDW? De gearresteerde betrokkene, hier slachtoffer van een zeer ernstig misdrijf, moest grondige medische verzorging krijgen, was ook de reden dat hij zo snel onwel werd in de combi van de chauffage, hij heeft namelijk keelkanker.

Maar daar heeft hij niets over gezegd in het proces-verbaal.
Weet je waarom? “Ik hoef geen medelijden, ik hoef geen slachtoffer te zijn, ik wil gewoon dat politie correct is. Ook met de carjacking hebben we de pers niet opgezocht, wij vertrouwen dat politie en justitie daar hun werk doen. Politie in ziekenhuis waren wel heel professioneel en correct.”

Dat is kennis hebben van alle feiten, BDW.

SVN

Hallo politie Antwerpen, wat is er aan de hand?

Zondagavond, vlak na de feiten. Ik krijg een bericht van een kroon- en ooggetuige, iemand die ik ken en met recht en reden helemaal van de kaart is “Saskia, Beerschot-supporters hebben iemand van de trap gegooid, daarna op hem onderaan de trap op hem zitten stampen en trappen, die man is zwaargewond, ik stond daar met mijn vrouw en kindje en ben proberen tussenkomen, heb gezegd dat ze moesten stoppen, mijn vrouw heeft onmiddellijk 112 gebeld en ik 101, we kregen geen reactie, bleven daar maar staan met die zwaargewonde man, hebben na een kwartier nog eens gebeld naar beide nummers, en nog eens en zijn dan zelfs de stationschef gaan zoeken omdat er geen politieploeg opdaagde, het duurde bijna een half uur voor ze ter plaatse waren, en ik ben dan daarna nog bij de vrouw van het slachtoffer thuis gaan bellen, zij wist ook nog van niets. Ze hebben de man zwaargewond afgevoerd naar het Sint-Vincentius-ziekenhuis”.

Ik herhaal : dat was dus luttele tijd na de feiten.

Ik bel een collega bij de krant. Geef info door. Zo het gebruikelijk is bel je dan naar de politiewoordvoerder. Voor tekst en uitleg.
Letterlijk “Het was niet zo erg. Iets aan de pols, maar hij zou die avond nog naar huis kunnen”.

Ik vond het al bizar, want hoe hij ook aangedaan was van het gebeuren, ik ken de kroongetuige, overdrijven zit niet in zijn aard.

Er volgt een klein krantenberichtje. Man voor Antwerp-sjaal door Beerschotsupporters aangevallen, iets aan de pols, man kon diezelfde avond ziekenhuis verlaten. Een volstrekt verstaanbaar bericht. Verklaringen van politie neem je serieus, als we daaraan moeten twijfelen is het hek van de dam.

Evident belt emotioneel de zus van het slachtoffer de volgende dag naar de krant. “Hallo? Mijn broer wordt wel geopereerd want heeft een verbrijzelde ruggenwervel. Het is dus wel ernstig”.
Zwaargewond mag dus met recht en reden worden gebruikt.

Ondertussen hadden andere kranten dat korte berichtje gelezen, ook ATV, gisteren stonden dan ook verschillende kranten bij het slachtoffer in het ziekenhuis.

Vandaag koppen kranten “Politie Antwerpen én supporters houden klopjacht op daders van slachtoffer met Antwerp-sjaal”

Ik sta elke dag in contact met de kroongetuige. Die had zijn gegevens aan politie en ambulance gegeven, toen de man werd afgevoerd naar Sint-Vincentius, tot gisteren had hij nog steeds géén telefoon van de Antwerpse politie. Geen.
Gisteren kreeg hij dan telefoon dat hij donderdagavond 20 uur voor zijn verklaring naar kantoor mag komen. Morgenavond dus.
Gisterenavond kreeg hij dan weer telefoon, dit keer van de recherche,dat is dus 48 uur na de uitermate ernstige feiten. 1 centimeter verschil en de man had dood of voor het leven verlamd kunnen zijn.

Hij, ik herhaal : die dus is tussengekomen bij het gevecht, de hulpdiensten heeft gebeld en alles heeft zien gebeuren, zal nu straks om 14 u 30 door de recherche worden verhoord. Jawel, ik herhaal : die man die dus aan de hand van fotoboeken daders meteen kan herkennen.

Klopjacht, politie Antwerpen? Klopjacht?

Vraag 2 : waarom duurde die interventie bijna een half uur?

Vraag 3 : hoe komt het dat er over een polsletsel werd gesproken en door politie gezegd werd dat hij die avond nog naar huis mocht?
Brieft ziekenhuis verkeerd?

Een onderzoek naar al deze vragen is het minste wat we nu het slachtoffer en zijn familie en vrienden verplicht zijn!

SVN

De onzichtbare stille kogel van het Snelle Respons Team

(geen verdere commentaar bij deze mail die ik deze ochtend kreeg, om bij stil te staan)

Beste Saskia,
Het verhaal van het 14-jarig meisje dat beschoten werd in een jeugdvoorziening heeft ons sterk aangegrepen.
Ons verhaal:
Toen ik zwanger was van ons derde kindje, eiste de vader dat ik een abortus deed. Ik koos voor het kindje en de vader vertrok. Oh, wat klinkt dat simpel, maar dat was het niet. Hoewel heel veel mensen “compassie” met ons handen, was dat niet nodig. Het waren heel rustige
jaren en door de oudste kinderen worden die jaren als de gelukkigste uit ons leven beschreven.

Toen de jongste naar de kleuterklas ging, werden de eerste “alarm”-signalen uitgezonden. Er was iets mis met haar zelfbeeld. Ze kon bv. heel mooi zichzelf tekenen maar op het moment dat zij de tekening ging inkleuren, kraste ze heel wild met zwart de tekening.
Al gauw werd duidelijk dat ze hoogbegaafd en hooggevoelig is.

In het derde leerjaar ging het helemaal mis. Ze begon te stelen, werd extreem opstandig thuis, liep weg. Ik zocht maar vond geen hulp.

In het zesde leerjaar waren er de eerste krassen.
We konden terecht in het CGGZ met haar probleem.

Twee jaar geleden werd ze opgenomen in de jeugdpsychiatrie, onze vraag was om haar te helpen bij haar vele angsten, haar zelfbeeld op te krikken, in de hoop dat het automutileren ook zou ophouden.

De eerste avond dat ze daar was, brak er een crisis uit op de afdeling. Doodsbang bleef ze op haar kamer en durfde daar niet meer uit te komen. Stilletjesaan leerde ze om te gaan met anderen die er flauwvallen, die weglopen, die dreigen om zelfmoord te plegen, die overgeven en ook anderen die extreem agressief reageren.
Altijd waren het de verplegers die kalmeerden, nooit heeft zij politie gezien of werd mij als mama gezegd dat er politie was geweest.

Ondertussen hebben we besloten om weg te gaan in het ziekenhuis. Ik was tijdens het oudergesprek zo verbouwereerd dat mijn meisje nog steeds werd omschreven als een koppige opstandige puber alsof die krassen in haar armen en benen slechts wat puberaal gedrag waren.

Ik begrijp niet dat ze al haar angsten niet zagen in die twee jaar. Ik besef wel dat mijn pubertje natuurlijk een meester is ondertussen in het camoufleren van haar problemen omdat ze zich er zo voor schaamt, maar toch. Van de professionele hulpverlening verwacht je andere visies bij zelfmutilatie.

Ze is nu thuis, gaat twee uur per dag naar een speciale zorgschool, gelukkig was zij nog net welkom. Die school doet heel veel voor kinderen met psychiatrische problematiek, maar zij hoort bij de laatste externen, door besparingen kan ook dat niet meer vanaf volgend schooljaar.

Er komt nu terug een intake-gesprek bij het CGGZ, op het einde van de maand komt er een verkenningsgesprek met een andere psychiater.
We zijn er ons heel erg van bewust dat een nieuwe opname mogelijk kan zijn wanneer het echt nodig is.

En nu komt het (wat een inleiding), ook zij heeft het bericht gelezen, ook zij vindt dat een meisje in paniek niet beschoten kan worden.

Ook zij is verontwaardigd dat het meisje naar een psychiatrie voor volwassenen wordt gestuurd (en zij heeft recht van spreken, zij was daar ook verplicht twee weken en ze weet, herbeleeft het ook hier thuis, hoe een traumatische ervaring dat is ondanks het feit dat de verplegers daar hun uiterste best doen om de minderjarige gerust te stellen (en dat doen ze!).

Nu komt het helemaal: ze wil nooit meer naar een voorziening waar er mogelijk op haar geschoten wordt en wat “de meeste mensen” dan ook nog oké vinden (ze leest ook de commentaren op sociale media).
Dat protest toont ze sinds dat voorval met dat meisje door steeds op haar kamer te blijven en opstandig gedrag.

De andere optie waar ze sinds dat voorval terug signalen geeft : ik weet het niet, maar ik vrees het wel, ze heeft in haar hoofd nog een heel grote, totaal uitgewerkte andere optie, haar zelfmoordplan.

“Mama ik ga niet naar een opname met mensen die daar op mij kunnen schieten, dan ben ik nog liever voor altijd weg”

Els (schuilnaam, dat heb ik veranderd aan deze mail),
Een bezorgde moeder

Extra vraag aan BDW over schietincident

Dank Comité P om het schietincident met het 14-jarig meisje te onderzoeken.
Nu ook sommige kranten berichten dat het Antwerpse Snelle Respons Team meteen is binnengevallen en er zonder verder overleg meteen geschoten werd lijkt me het zeer waarschijnlijk dat het Comité P een vernietigend oordeel zal vellen.
Zal BDW dan ook zeggen dat die van Comité P niet moeten zeveren achter hun bureau?

Er is trouwens nog iets. Voor het gebruik van wapens dient de stad Antwerpen een bepaalde machtiging te krijgen van Binnenlandse Zaken (2014-04-03-Eenheden-van-gespecialiseerde-interventie pag.42 punt 172 en op de website van de senaat* en de Kamer (op pag. 21 zegt minister Turtelboom: ‘Antwerpse politie kreeg beperkte toegang’.)
Zo een machtiging is géén blanco cheque.
Daar wordt de ‘use case’ in gespecifieerd.
Bijvoorbeeld : enkel voor terrorisme.
Zo een machtiging is geen vodje papier.
Indien oneigenlijk gebruik en dus buiten de clausule dient de machtiging meteen te worden ingetrokken.
Me dunkt, een parlementaire vraag waard aan Jambon of een vraag in de gemeenteraad.
Hallo oppositie, slapen jullie of wat is dat nu eigenlijk?

* een taser is een wapen dat minder zwaar is dan de FN303.

Meisje van 14 en rubberen kogel, vervolg

Over welke critici heb je het, BDW ?

Was er een inwendige bloeding of niet, BDW? Ik wil het nu écht wel weten.

‘BDW haalt zwaar uit naar critici’, koppen onlinekranten. Tot zover de wapenstilstand, tot zover de betekenis van het graf van de onbekende soldaat.

Hij vindt het niet kunnen dat critici en ik citeer “achter hun bureaus in Brussel kritiek uiten” (op zijn Snelle Respons Team die een nepkogel gebruikte om een 14-jarig meisje in een instelling te kalmeren). “Wat hadden zij dan gedaan?” vraagt deze burgervader zich af.

Wel, BDW, zij zouden doen wat ze al jaren doen.
Al meer dan 30 jaar volg ik jeugdinstellingen. Eerst omdat ikzelf in enkele jeugdinstellingen heb gezeten, daarna omdat ik al die jaren regelmatig op bezoek blijf gaan of in tal van andere instellingen kom. Ik zit dus niet op een bureau in Brussel.

Zo is er Sint-Gregorius. Daar zitten ook residentieel kinderen en jongeren met gedragsstoornis.
Deze instelling is bij de politie van Gent goed gekend.
Niet zelden is er een kind dat dreigt met zelfdoding, niet zelden is er een agressiemoment omdat er – bvb – slecht nieuws moet worden gebracht door de jeugdrechter. Een kind – ook al is het om het kind te beschermen – moet soms verwerken dat het niet naar ‘papa’ of ‘mama’ mag. Dat de jeugdrechter een contactverbod voor de ouders weer maar eens heeft verlengd.
Met heel veel geduld ontmijnen opvoeders er met grote expertise al jaar en dag agressiemomenten.
Zij vragen af en toe bijstand van de politie als bvb een kind op het dak gaat staan en roept “ik ga springen”.
Dan komen agenten ter plaatse en praten. Nooit trekken zij een wapen, nooit gaan zij met een hele ploeg agenten naar die tiener.

“Politie heeft goed gehandeld” , zegt u. En het Vlaamse jeugdzorgleven kabbelt verder.
“De zorgverleners vroegen zelf om bijstand”, zegt u ook nog.
“Het meisje hield er enkel wat blauwe plekken aan over”, dat zegt u ook nog.

Een journalist werkt met bronnen. Informeert. Bij de betrokken partijen.
En vraagt dan een weerwoord.
In dit geval is dat weerwoord zeer moeilijk.
De politierangen hebt u al gesloten. “Intern onderzoek (door politie op diezelfde politie (!!)) geeft aan dat er correct is gehandeld”, brieft u.

Ik nuanceer met wat ik op het terrein hoor.
Het staat u vrij weerwoord te geven.
De instelling laat weten dat zij helemaal NIET om dit machtsvertoon heeft gevraagd. Al helemaal niet naar het Snelle Respons Team.
Zij vroegen bijstand – instelling had op moment van agressie onaanvaardbaar weinig personeel – aan de politie.
Met het gedacht “bovenstaand voorbeeld van Sint-Gregorius”.
Zij dachten dus 1 combi, met agenten die zouden praten met het meisje.
Maar nee hoor, er kwam nog een combi en nog één en bovenop die agenten werd ook nog eens het Snelle Respons Team opgeroepen.
Als zorgverleners kennen zij het meisje.
Dé vragen zouden dus moeten zijn ” hebben zij ooit toestemming gegeven om een nepkogel te gebruiken?”
“Werd voldoende tijd genomen om met het meisje te praten of werd meteen het wapen met nepkogels bovengehaald?”
“Had zij op het moment van de nepkogel nog het glas in haar hand?” (waarmee ze dreigde zichzelf te verwonden).
Ik hoor namelijk dat dat niet zo is. Graag formele reactie, BDW.

U zegt dat ze enkel wat blauwe plekken had. Straf. Want de woordvoerder van de politie, voor wie alle interviews herbeluistert, zegt op de radio “dat ze werd overgebracht naar het ziekenhuis voor de verwondingen die ze zichzelf had aangebracht”.
Nu hoor ik, jawel, betrouwbare bronnen heet dat, dat ze met een ernstige inwendige bloeding zit ten gevolge van de nepkogel.

Is dat zo, BDW? En kom niet af dat dat tot het medisch geheim behoort.
Dat hebt u reeds geschonden door publiek te briefen dat het slechts om een blauwe plek ging. Blijkbaar is er wel een paar dagen ziekenhuisopname nodig voor die ‘gewone blauwe plek’.

SVN

Kunnen we nu eindelijk speciale zorgteams voorzien voor kinderen?

Ik weet echt niet wat het meest verwerpelijk is. Op een kind schieten met nepkogels of de reactie van de Antwerpse politie “dat er correct en volgens het boekje is gehandeld”.

(Ter info voor wie niet heeft gevolgd : een jeugdinstelling vroeg bijstand van de Antwerpse politie voor een 14-jarig meisje die agressief reageerde, ze kwamen met het Snelle Respons Team en schoten met een kunststofkogel op het meisje om haar tot bedaren te brengen).

Welk boekje bedoel je, Antwerpse politie?
Dat we het ook normaal vinden een kindercrèche te controleren met verschillende politie-agenten?
Dat we het ook normaal vinden dat een minderjarige jongen op ’t Kiel met zes mensen op de grond wordt gegooid, uren wordt meegenomen en zonder excuses terug wordt vrijgelaten want “oeps, de verkeerde”.
Dat we het ook normaal vinden dat Sarah (schuilnaam) vanaf haar 13 jaar zes keer heeft geslapen in een politiecel omdat ze verschillende keren agressieve buien kreeg in de kinderpsychiatrie? Uiteindelijk werd ze nationaal beroemd omdat ze met haar teddybeer en medicatiezakje door een ambulance werd afgezet op de trappen van de jeugdrechtbank.
Ik ken Sarah. Ze werd op haar 12 jaar gruwelijk verkracht op Linkeroever door enkele Pakistaanse zotten. Een proces kreeg ze niet. De daders werden als “illegaal” reeds het land uitgezet.

Na Jonathan Jacob zou je verwachten dat we aandacht hebben voor zieke mensen. Dat we met expertise kijken hoe we beter kunnen tussenkomen bij mensen die een crisis doormaken.
Jonathan Jacob zat al in een politiecel.
Hier zat een minderjarig meisje in een zorgomgeving.
Een omgeving waar het absoluut belangrijk is dat deze kwetsbare kinderen er zich veilig voelen.

Het is een publiek geheim dat ik jaren van mijn jeugd doorbracht in een jeugdinstelling. Wie denkt dat agressie in jeugdinstellingen toeneemt, kent zijn jeugdzorgpappenheimers niet.

Meermaals heb ik in mijn leefgroep agressie gezien. Zo was er Bart (schuilnaam), hij kwam van de gesloten instelling Mol bij ons na goed gedrag en had een ketting van de fiets gehaald. Met die ketting plakte hij een opvoeder tegen de muur. Dat beeld vergeet ik nooit want was erg shockerend. Maar er kwam geen politie bij. Andere opvoeders kwamen en probeerden Bart te kalmeren. Pratend, met info, zijn context kennend.

Door besparingen in de sector is dat echter nog amper mogelijk.
Leefgroepen met kinderen die met een agressiestoornis kampen zijn onderbemand. Het hoppen van kinderen van instelling naar instelling maakt dat sommige voorzieningen de kinderen amper kennen.
En dan is bij een crisis de knop ‘politiebijstand’ snel ingedrukt.

We hebben zorgteams nodig. Teams die ambulant ondersteuning bieden bij crisissen. Dat vraagt budget. Dat vraagt politieke draagkracht.
Zodat Sarah niet zes keer naar een politiecel moet. Zodat we niet schieten met kunststofkogels op een meisje dat moeite heeft om haar situatie en haar tonnen verdriet de baas te kunnen.

Privacy belet mij dieper in te gaan op de voorgeschiedenis. Maar neem het van mij aan: wanneer je daar geplaatst bent heb je als kind al heel wat merde en shit meegemaakt.
Daar helpen geen kogels om vertrouwen in mensen en omgeving te herstellen.
Daar zijn zorgteams nodig. Die tijd nemen. Die praten. En die luisteren.

SVN