De mevrouw van de kinnekes (2)

Februari 2015.
Ik sta voor de jeugdinstelling van Zagreb, ijzig koud.
Ik zie me nog staan sjotten tegen een muurtje. “Op een verantwoorde manier mijn woede kwijt” zal ik het maar noemen.
Ik was net op bezoek geweest bij de twee jongetjes (toen 2 en 6 jaar) uit Bornem die hier al weken vastzaten.
Ik had een speelgoedje afgegeven van de grootvader. Dat had hij meegegeven. De kleinste liep er heel de tijd mee rond “opa, opa, opa”, riep hij, met het speelgoedje in de lucht.
Ik had ook een gesprek met de directrice achter de rug. “De kinderen zijn hier rond de feestdagen van kerst en nieuw binnengebracht door de politie, mevrouw. Wij weten enkel dat ze bij de grootouders wonen en die hier in de gevangenis zitten”
“Nee hoor”, zeg ik, “Die zaten hier inderdaad in de gevangenis maar zijn ondertussen door Belgische politie overgebracht naar Belgische gevangenissen”.
“Oei”, reageerde de directrice, “dan hebben ze een ander statuut want dan zijn ze niet-begeleide minderjarigen in Kroatië”.
“Zo is dat helaas”, zuchtte ik.

Ik heb altijd geleerd geen al te technisch-juridische uitleg te doen.
Dat wordt saai en dan haken de mensen af. Maar het verklaart wel waarom de kinderen zolang hebben vastgezeten.
We hebben draaiboeken om Belgisch veroordeelde drughandelaars in Spanje te arresteren, vermoedelijke terroristen op enkele dagen van Griekenland over te leveren aan het Belgische gerecht, maar we hebben géén specifieke draaiboeken wanneer Belgische kindjes ergens vastzitten in een Europese lidstaat of een land buiten de EU.
En dan heb je nog eens de verschillen. Zo wordt een niet-begeleide minderjarige anders beschermd dan een kind waar een hoedehouder wel in datzelfde land verblijft.
Ik had net foto’s gezien. De twee kindjes naakt op een tafeltje onder een spotlight.
“What the fuck is dit?” had ik meteen geroepen.
“Onze procedure, mevrouw” had de directrice geantwoord.
“Procedure?”
En dan krijg je een hele uitleg. Over aansprakelijkheid en risico’s van processen. Van Roma-kinderen die slecht behandeld worden, waar de lokale overheid zwaar onder vuur ligt. Die kinderen het meest voorkomen in de cijfers van Kroatië in jeugdinstellingen.
“Daarom nemen we foto’s van elk kind dat bij ons binnenkomt, is het kind na geweld thuis binnengebracht dan kunnen we bewijzen dat wij dat als opvoeders niet hebben gedaan”.
Het was die zin die me vooral deed sjotten tegen het muurtje.
Deze kinderen hadden een pak geweld meegemaakt in Bornem.
Zowat elke politieman/vrouw kent er de agressieve vader.
De grootouders waren daarom gevlucht naar Kroatië. Van geboorte hebben ze voor deze kindjes gezorgd. Vader had zelfs heel die tijd contactverbod.
En dan worden de grootouders voor hun ogen gearresteerd op vraag van het Belgische gerecht maar was er niets geregeld voor de kindjes. Dat is aan de autonomie van de lidstaat. Yeah right.

Hierdoor hadden de kinderen uren in een auto gezeten, met politie naar de instelling. En daar werden ze door vreemde mensen uitgekleed, onder tl-licht want “procedure, we nemen foto’s”.
Na dit bezoek duurde het nog weken voor ze naar België zijn kunnen komen want ons gerecht maakte nog een catastrofale fout. Eén of andere ‘oen’ (excuse me) had alle papieren naar Belgrado in Servië gestuurd.
Die heb ik dat moment een mailtje willen sturen “Hey, procureur, Josep Broz Tito is al overleden hoor. Servië en Kroatië zijn aparte landen”
Bij hun terugkeer werden de kindjes maanden in twee verschillende instellingen in Vlaanderen geplaatst.

In het rijtje : “Wie gelooft relaas in onze kranten nog?”
Daarom zomaar deze annex. Onuitwisbaar in mijn hoofd en zwaar ontgoocheld. Want niets hebben we geleerd uit deze zaak. Niets.
Nog steeds hebben we geen duidelijke draaiboeken hoe we onze kindjes zo snel mogelijk terug naar ons land krijgen wanneer ze vastzitten in het buitenland. Tja, daar valt electoraal niets mee te winnen.

SVN

Advertenties

De mevrouw van de kinnekes

YES en YES en YES.
“Dag mevrouw, bent u de mevrouw van de kinnekes?”

Het beste nieuws van 2017 is binnen. Zelden zo zitten huilen en trillen van pure blijdschap.

Grootouders zonet ook door Hof van Beroep volledig vrijgesproken! Dank, enorme dank raadsheer.
En eerder in dit verhaal : John Crombez, hun advocaat Ergun Top en collega René en Christina : ook enorme dank.

Wat ging vooraf?

Begin 2015. Ik heb de grootvader aan de lijn. “Bent u de mevrouw van de kinnekes?”. Een vraag om nooit meer te vergeten. Ik hoorde een man met enorm veel verdriet, oprecht snikken, aangedaan en in shock.
Hij was samen met zijn vrouw gearresteerd in Kroatië, voor de ogen van hun kleinkinderen (toen 2 en 6 jaar). Als echte terroristen, op vraag van de Belgische onderzoeksrechter Van Linthout en ze waren onder begeleiding van de Belgische politie overgebracht naar Belgische gevangenissen. Elk apart. Ze mochten elkaar niet zien.
In beschuldiging gesteld voor “het onttrekken van 2 minderjarigen aan de Belgische jeugdrechtbank”.
“Ze zijn mijn kleinkindjes daar vergeten mevrouw, kan u aub helpen, please?”

Het zijn onuitwisbare momenten. Waarbij je vol ongeloof staart naar die telefoon. “Dit kan toch niet waar zijn, hoe kunnen we nu twee Belgische kindjes vergeten en ze dus zelf onttrekken aan het toezicht van de Belgische jeugdrechtbank?”

Ik ben toen als een zot beginnen mailen en bellen. Voor het leven bewaar ik oa de mail van kabinet minister Geens “Dit dossier is niet gekend bij onze diensten”. Dan maar contact opgenomen via het forum Europese journalisten. De lokale journaliste Christina ging meteen kijken en de info klopte. Twee Belgische kindjes zaten in een jeugdinstelling van Zagreb, de directrice had geen enkele info van België, kinderen verstonden de taal niet, ze wisten niet wat er met de kindjes moest gebeuren.

Veel mensen vinden me akelig vermoeiend, alle begrip maar op zo’n momenten laat ik alles vallen. “Ik kom met de eerste vlucht naar daar, dit is waanzin”.

John ging mee, René ging mee, weken hebben we over deze kinderen geschreven in Dag Allemaal, we hebben zowat iedereen bezocht : van de minister van Welzijn tot de minister van Buitenlandse zaken en justitie in Kroatië en onze Belgische ambassadeur.

Het verhaal werd met de dag hallucinanter. Ja, natuurlijk kan je geen kinderen meenemen naar het buitenland als ze onder toezicht van de jeugdrechter staan. Maar deze grootouders hadden van geboorte het hoederecht. De vader van de kinderen werd verschillende keren veroordeeld voor geweld. De mama is psychisch ziek. Het dossier met pv’s van vaststellingen van geweld in dit gezin was gewoon niet meer te tellen.

Grootvader : “Wij hebben dit enkel gedaan om onze kleinkindjes te beschermen, Saskia en zie ons hier nu zitten. Met een enkelband aan onze voeten, wij zijn nu de criminelen”. (Ter info : na 6 weken gevangenis kregen ze elektronisch toezicht).
Hij ging verder “Weet je dat mijn ex-schoonzoon mij met een hamer heeft bewerkt? In het ziekenhuis heeft geklopt maar hij bleef aan onze deur komen. We moesten wel vluchten”.

John kon dit dossier ook niet meer geloven. Deze vader had al politieagenten aangevallen, mensen van OCMW, consulenten van de jeugdrechtbank (allemaal vonnissen) en John belde de jeugdrechter.

Het gevolg liet zich raden. John werd kop van jut in een mediarel “scheiding der machten geschonden”.
Ik wil dit nog eens rechtzetten : klinkklare nonsens. Een jeugdrechter is én grondrechter (daar telt scheiding der machten) én onderzoeksrechter (daar telt dat niet). Hij heeft ook de rechter niet beïnvloed maar wel op de hoogte gebracht want de kindjes zaten vast in een instelling waar ze niemand kenden en de taal niet begrepen. Elke ouder zou zo reageren.

En ook elke grootouder als je het geweld in dit dossier kent.

Dat vond de rechter van eerste aanleg ook. Zij sprak de grootouders VRIJ op grond van artikel 71. Dat is een precedent en nog nooit uitgesproken bij een vlucht naar het buitenland.
“Er is geen sprake van een misdrijf, volgens het Belgisch Strafwetboek, als de beklaagde , “gedwongen werd door een macht die hij niet heeft kunnen weerstaan”.” De rechter vond dus dat de grootouders niet anders konden dan hun kleinkinderen in veiligheid te brengen in het buitenland door de terreur van de schoonzoon. Met dank aan het grondig onderbouwde pleidooi van meester Top.

Maar dat was buiten het Openbaar Ministerie gerekend. Die gingen in beroep.
Wél, zonet is de raadsheer van het HOF de rechter van eerste aanleg gevolgd. Ook hij vindt het geweld dat deze grootouders jaren hebben meegemaakt voldoende om ze vrij te spreken en legt alle kosten bij de Staat.

EINDELIJK gerechtigheid. Dit heeft me twee jaar bloed, zweet, slapeloze nachten en tranen gekost. Nooit vergeet ik het beeld van de twee kindjes in de instelling met hun armpjes in de lucht omdat ze wilden dat ik ze vastpakte omdat ik Nederlands sprak.
Tot drie keer (inderdaad, ik ben soms zot) ben ik naar Kroatië gevlogen.
Dagen stond dit verhaal er op de voorpagina’s. Zes weken kreeg ik plaats in Dag Allemaal om dit absurde Kafka-verhaal te brengen. De geweldpleger liep vrij rond en de grootouders werden als criminelen opgesloten.
Zo blij nu dat ik van in het begin de juiste kaart heb getrokken “over mijn lijk dat we deze kindjes in Kroatië laten zitten en die grootouders nu nog een strafblad krijgen”.

En we did it. VRIJSPRAAK over de ganse lijn na twee jaar doffe ellende want in heel die tijd mochten ze hun kleinkindjes niet zien.

Door de vrijspraak kunnen ze nu eindelijk procedure opstarten “bezoekrecht als grootouder”. Ik zal ze hier met veel plezier ook helpen.

Blij is een understatement. YES.

SVN

Zelfredzaamheid?

En de bal is binnengekopt. Zuhal Demir zet in haar beleidsbrief nog méér in op zelfredzaamheid van mensen in armoede.
“Die moeten zo snel mogelijk uit het sociaal vangnet ‘gelanceerd’ worden, het liefst richting job”, zegt ze.

Het is een open deur dat jongvolwassenen die een voorgaande kennen onder de jeugdrechter of onder Bijzondere Jeugdzorg een groot risico lopen om in ellendige armoede terecht te komen.

Dit kan niemand tegenspreken. Succesverhalen mogen we niet vergeten, moeten we zelfs meer benadrukken omdat die een belangrijke stimulans kunnen zijn om tieners in begeleidingstehuizen een mentale opsteker te bieden. Maar helaas halen bikkelharde feiten ons in en is de balans nog steeds dat deze groep schrikwekkend hoog voorkomt in onze daklozenopvang en op zeer jonge leeftijd al met schulden kunnen kampen die nog amper te overbruggen zijn.

Van een goed beleid verwacht je verbeteringen wanneer duidelijk blijkt dat bepaalde mensen niet meekunnen op de maatschappelijke ladder. Ik beperk me tot deze groep jongeren omdat ik nooit zal claimen armoede-expert te zijn.

Een vergelijk. Toen ik mijn instelling verliet had ik géén ouders – alle contact verplicht door jeugdrechter stopgezet – die me Tupperware-potjes eten brachten op kot, mijn was deden in het weekend of af en toe eens een centje in mijn pollen stopten.
Ik moest het dus stellen met 320 euro (een 12000 Belgische Frank) leefgeld van het OCMW.
Ik studeerde aan de universiteit. Daar kreeg ik gelukkig een intrest-loze lening die ik pas moest terugbetalen als ik enkele jaren vast werk had. Heb ik ook tot op de laatste frank gedaan. Leuk is anders.
Mijn uitzet : bed, bureau, boeken- kleerkast, handdoeken, lakens
kreeg ik met hulp van opvoeders. Ze gingen mee naar tweedehandsplaatsen, kregen soms gerief van particulieren of hadden een financieel potje van de overheid zodat iedereen menswaardig op kot kon starten na een jeugdleven in de instelling.
Daarnaast had ik wat eigen spaargeld omdat mijn opvoeders mij altijd gemotiveerd hebben al van 16 jaar mosselen te scheppen en ijs op te dienen in een bistro wat verder op de steenweg.
En ik kreeg ook spaargeld – dat was een pak geld – omdat mijn kindergeld altijd voor 1/3 geblokkeerd had gestaan op een rekening die vrij kwam op mijn 18de verjaardag. Mét intrest, toen nog.
Dat heb ik gebruikt voor de niet prioritaire levenszaken. In mijn geval een dure muziekinstallatie wat mijn beste investering ooit was want wat later werd ik deejay en verdiende ik goed wat geld in het weekend en op Stubru.
Ook kwamen de opvoeders nog geregeld vrijwillig langs. Dan hadden ze zelfgemaakte confituur bij of bakken fruit of groenten uit den hof.
Ik heb zwarte sneeuw gezien, kon nooit eens meeliften op die hippe-jas-die-iedereen-droeg of die-modeschoenen-die-je-moest-hebben maar ik had een leven en heb nooit honger geleden, had voldoende gezond eten en had een dak boven mijn hoofd bij een fijne bende mensen.
Wie dit bepamperen durft noemen kent niets van het gevecht om wekelijks budget te tellen, verstaat niet de horror in het hoofd steeds te vechten een plaats te krijgen in deze maatschappij. Die maatschappij die Vier-Moederdag op alle vitrines plakt, kerst met familie vieren in de cultuur ingebakken heeft zitten en waar het soms een beschuldigende vinger geeft omdat je ‘je ouders niet eert’.
Eén keer 18 jaar word je dossier weggeveegd, alsof die mishandeling of incest thuis waardoor je werd weggehaald maar moet gedaan zijn. Hop, verantwoordelijkheid nemen.

Je zou denken dat we deze kwetsbare groep met de jaren nog beter zouden ondersteunen. Zouden oog hebben voor dat harde gevecht zonder ouders in het leven te staan op veel te jonge leeftijd, waardoor deze groep helaas hoog scoort in zelfdodingscijfers, gevangenis (verleiding heel groot om iets illegaal bij te verdienen) of psychiatrie (omdat die demonen van de incestpleger of mishandelaar tussen vier muren van dat kot bikkelhard terugkomen).
Helaas, niets is minder waar.

Veel jongeren verlaten nu op 18 jaar een instelling zonder die broodnodige uitzet. “Zelf betalen en ervoor sparen”.
Ze hebben geen enkele kans meer om zelf een potje te sparen, pas op : spaarplannen bestaan, theoretisch zeggen ze in Brussel van wel maar hoe kan dit nog?
Op 16 jaar word je nu naar Kamertrainingen verkast. Daar krijg je 240 euro per maand. U leest dat goed : 240 euro. Dat is géén 8 euro per dag. Daar moet je drie keer per dag van eten, ontspanning, vervoer, wassalon…. enz enz enz van betalen.
Alle extra’s moet je maar doen door mosselen te scheppen of ijs op te dienen. “16 jaar en eerder verkracht door jouw vader? Zelfredzaamheid leren, ménneke, rusten en ontspannen krijgen geen plaats meer”.

De druk is immens. Ik zie depressieve jongeren. Jongeren die door de druk zich niet meer kunnen concentreren op school, zich kansloos voelen “wat heeft het allemaal nog zin?” , maar hey verder doen met deze visie : ze kunnen niet vroeg genoeg zelfredzaam genoeg zijn.

De meeste jongeren beginnen nu ook uit te stromen zonder geblokkeerd kindergeld op een rekening. Weg dat extraatje van een muziekinstallatie waarmee je eenzame uren op dat kamertje kan doden.

Ondertussen is er een nieuwe lichting opvoeders. Excuse me : begeleiders heet dat nu. Die zijn opgeleid met de verplichte cursus ‘professionele afstand’. Gevolg: minder en minder begeleiders komen op bezoek en brengen wat verse groeten en fruit. Iets wat van het leefloon onbetaalbaar is geworden.
Leefloon mag dan wel gestegen naar 820 euro. De huurprijzen, elektriciteit en water ….zijn dat ook.

En in plaats van hier iets aan te doen : duizenden tieners die zo leven in onze voorzieningen, in structurele armoede, die daardoor gewoon geen stukje fruit meer eten vanaf 16 jaar door een overheidsinkomen van 240 euro per maand – jawel, mensen, geen grap – doet Zuhal Demir er nog een schepje bovenop met de mantra van de laatste jaren : “We zullen nog meer inzetten op zelfredzaamheid”.

Rot toch allemaal op zeg!
Wat een schande in een land waar de welvaart niet telt voor al deze mensen.

SVN

Ludo

Het staat er. In De Standaard vandaag “Een desastreus privéleven deed Ludo terug naar de fles grijpen. Een interview met zijn twee zonen in Dag Allemaal vorig jaar heeft hem gekraakt, hij had zijn kinderen al vier jaar niet gezien.”

Ter info : dat interview is van mijn hand. (Collega René vroeg weerwoord aan Ludo voor publicatie).
Maanden voor het interview verscheen kreeg ik één van de meest pakkende mails, en ik krijg er een tiental per week.
De mail kwam van zijn zonen. Of ik hun verhaal wilde regisseren, ze waren nu allebei meerderjarig, stukje, letterlijk “Van mama hebben we altijd moeten wachten tot onze 18de verjaardag. Ludo heeft in verschillende interviews mama zwart gemaakt, afgeschilderd als labiel, mama heeft al die jaren nooit weerwoord geboden, maar wij willen jou alle rechtbankstukken voorleggen, zo kan je zien in wat een hel wij hebben geleefd. We willen dat jij dat doet Saskia, omdat we door de problematiek van R. jouw berichten over jeugdzorg al jaren volgen”.

Dit interview ging niet over één nacht ijs. Welgeteld 3 maanden zit er tussen de mail, gesprekken, telefoons en het lezen van alle documenten. Ik haat publieke privé. Bijna al mijn artikels gaan ofwel anoniem de deur uit – wat ook moet wanneer kinderen nog minderjarig zijn en onder beschermingstoezicht staan – ofwel komen alle partijen aan het woord.
Alles wat niet gestaafd stond in de kinderrechtbankstukken werd weggelaten. Alles wat onder problemen door het drankgebruik viel ook. Motto “Geen oude koeien oprakelen, respect voor zijn afkick”.

Wat bracht ik wel naar buiten? Dat hij jaren – werd berekend door de rechtbank – meer dan 10000 euro verdiende als parlementslid, schepen en cumulactiviteiten en dat zijn ex het moest rooien met een armoede-inkomen. Zijn zonen daardoor een studietoelage genoten en de mama de medicatie van R. niet meer kon betalen.
R. jongste zoon heeft Gilles de la Tourette, heeft verschillende opnames gehad als kind en vraagt veel zorgondersteuning.

Ik ontmoette een warm gezin en twee fijne jongvolwassenen waar R. een gevatte zelfspot aan de dag legt over zijn tics (eigen aan Tourette).
De alimentatie van Ludo was een lachertje, steeds opnieuw werd proces na proces aangespannen. Het was de mama versus een horde advocaten.
Q. oudste zoon, had er op een gegeven moment – zoveelste factuur medische kosten R. – genoeg van en ging naar het gemeentehuis om Ludo op te zoeken. Ludo liet hem buitenzetten door politie. Ook dat werd gepubliceerd, Ludo bevestigde in het weerwoord dat hij dat gedaan had.

Wat zag niet de media? Dat hij na dit artikel in Dag Allemaal via zijn advocaat contact opnam met zijn zonen en meeging naar het zoveelste ziekenhuisbezoek van R. Ik weet nog dat ik toen een blij mailtje kreeg.

Helaas verwaterde daarna weer het contact.

Mijn go voor het interview is gebaseerd op volgende redenering. Als een publiek figuur toestemming geeft in interviews om zijn villa met zwembad te tonen, te stoefen over dure reizen, openlijk een ex zwart maakt zonder dat die ook maar gehoord wordt, dan kan je geen ‘nee’ zeggen tegen twee meerderjarige zonen die zeggen “en nu zullen wij ons verhaal eens doen”.

Een goed verstaander weet dat je niet voor een onnozelheid onder toezicht wordt geplaatst als je kind bent. Verdere details hoeven daar niet.

Ik heb niet gereageerd op eerdere berichten deze week van Ludo omdat iemand met een alcoholverslaving in mijn ogen ziek is en moet geholpen worden.
Maar dat een kwaliteitskrant nu print – staat zelfs op de voorpagina – “herval komt door privéleven” is weer een ex en twee schatten van jongvolwassenen een schuldgevoel inpraten, terwijl de waarheid gebiedt te zeggen dat het een wonder is dat deze twee jongens stabiel in het leven staan na alle shit die ze eerder meemaakten, waar de drankduivel niet één maar ook twee kinderlevens heeft verwoest.

Ik wens Ludo alle succes met zijn tweede poging af te kicken, maar wens nog meer deze twee jongens van alle schuld te vrijwaren.
Het was net met een grote dosis moed én moederliefde dat ze dit interview hebben gegeven.

SVN

BREAKING : BEDANKT RODE DUIVELS

Wat voor de meeste supporters een zoveelste balletje trap lijkt is voor 11 kinderen vanavond – interland tegen Griekenland in Koning Boudewijnstadion – dat moment waar ze al zolang naar hebben uitgekeken.

Ik ga terug in de tijd. Oktober 2013. Ik breng het verhaal van Romeo (schuilnaam, toen nog 7 jaar) in GVA. “Waarom mag ik niet voetballen en geen vliegtuig nemen?” was de kop met Romeo’s vraag.
Hij heeft namelijk geen identiteit, nochtans hier geboren. Hij kan daardoor niet in clubverband spelen en ook het land niet verlaten.
Er sloop een administratieve fout bij de aangifte in het systeem en tot vandaag kan niemand dat rechtzetten. Niemand. Zijn mama had geen papieren en was 15 jaar bij de bevalling, heeft veel trauma’s opgelopen in foute milieus (dwang) en stond toen zelf nog onder de jeugdrechter.
Romeo groeit van geboorte op in een superfijn pleeggezin.

Ik kreeg plots een telefoon. Davy De fauw (toen ook Zulte-Waregem) was gepakt door dit artikel. Ook voelde hij zich betrokken. Alle familieleden van Davy heten De Fauw, zijn kleine f was ook een foutje bij de aangifte.
Ik weet dat ik toen nog reageerde “Wie the fuck is Davy De fauw?”, mea culpa, ik weet – nog steeds – geen bal van voetbal.

In februari 2014 mochten we naar een wedstrijd komen kijken. Romeo mocht de bal trappen, was superfier en wat later zaten we samen in de kleedkamers bij de sterspelers. Ze waren aangedaan, begrepen niet dat Romeo met “een goeie linkse” en talent niet kan voetballen in clubverband wegens geen identiteit.

De eerste tam-tam gaat. “Daar moeten we met de voetbalbond toch iets mee doen zeg”.

Juli 2016. Ex-KBVB-voorzitter Jan Peeters sterft op 82-jarige leeftijd.
Ik schrijf een ‘Ode aan mijn jeugdrechter’, daar waar alle media-aandacht gaat naar zijn voorzitter-van-de-voetbalbond-prestaties wijs ik op het feit dat hij mijn jeugdrechter was en dat ik zoveel aan hem te danken heb. En met mij duizenden kinderen die nu volwassen zijn.

Sommige stervoetballers met Rode Duivel-shirt wisten dit eerder beroep van deze voetbalvoorzitter niet. Alweer zijn ze gepakt. Alweer beseffen ze pas na zijn dood wat hij voor kwetsbare kinderen heeft betekend. Zo deelde Jan in stilte aan veel jeugdzorgvoorzieningen voetbalpasjes uit, zodat ze eens als activiteit met deze kinderen-zonder-ouders (bvb) naar een wedstrijd konden kijken.

Er wordt terug interesse getoond om iets te doen voor kinderen zonder nationaliteit door de Rode Duivels. En alweer moest ik bij sommigen zeggen “Wie bent u?” maar gelukkig zijn ze ook in het gewone leven sportief, ze konden er best om lachen dat ik echt geen bal weet van voetbal en geen enkele eerste klasse-speler bij naam ken.

Pleegzorg Vlaanderen neemt over en nog wat sectoren op het terrein.
Daar heb ik geen enkele credits meer. De grote organisaties hebben de bal in hun kamp.

Maar ik blijf wel volgen. In alle stilte. Mond dicht is mond dicht.
In november 2016 mag Romeo met alle Rode Duivels aan tafel zitten. Een uniek moment want krijg die mannen maar allemaal samen, geen sinecure. Hij belt me en is superfier. Een (toen) 10-jarige zonder identiteit voelt zich erkend. Het krikt zijn zelfbeeld op.

Hij noemt alle spelers, ik ken er geen enkele van maar zeg wel dat hij ze een dikke merci moet geven in mijn naam.

Er gaan nog wat contacten over en ’t weer en ik leer weeral bij achter de schermen. Wat initieel een campagne zou worden van de Rode Duivels ‘geef deze kinderen een identiteit’ mag niet.
“Duivels mogen zich niet politiek opstellen”.
Jawel, mensen, leer bij over ons land. Kinderen zonder identiteit door een administratieve fout worden gezien als een bepaald politiek statement.
Die avond heb ik gevloekt en geroepen “Jan Peeters, kom please even terug naar deze aardkloot”.

Helaas, er zijn strenge voetbalregels en bepaalde politieke partijen lobbyen nu éénmaal ook op voetbaltribunes.

De 11 kinderen die vanavond het plein zullen oplopen én grote dank aan de jeugdrechter van Romeo want er werd toestemming gegeven om te filmen (ter info : kinderen onder jeugdrechter mogen normaal nooit in beeld) zullen vanavond aandacht vragen voor Pleegzorg Vlaanderen.

Ik vermoed dat het niet hebben van een identiteit van Romeo (rotbureaucratie) niet in de persmededeling naar alle sportjournalisten zal staan. Maar het maakt de actie vanavond niet minder waardevol.

Bedankt Rode Duivels, Romeo telt zijn minuten.
De andere kinderen ook.
Ik weet nog steeds geen bal van voetbal maar heb de afgelopen drie jaar wel via jullie geleerd “fijne ketten die Eerste Klassers en zeker die Duivels”.

DIKKE MERCI

SVN

Is de moordenaar van jouw mama nog jouw papa?

Eind 2015. X steekt voor de ogen van zijn dochtertje van 2 jaar zijn partner dood. Een echt bloedbad, hij steekt verschillende keren en loopt daarna ijzig kalm met zijn dochtertje op de arm het huis uit.

Geen onbelangrijk detail : dit gezin was alweer maanden gekend voor huiselijk geweld.

Hij werd bijna meteen na deze misdaad gearresteerd en aangehouden. Deze week was het proces.
Het dochtertje is ondertussen bijna 4 jaar en woont nu bij haar tante en nonkel.
X vraagt nu vanuit de gevangenis bezoekrecht aan.
CAW reageert : “Wij mogen geen verklaringen afleggen bij persoonlijke dossiers maar in het algemeen kunnen we zeggen dat dit wordt toegestaan. Het kind heeft het recht haar papa te kennen, kinderen vragen ook soms naar hun moeder en vader achter tralies”.

Let op : algemeen.

Natuurlijk is een kinderbezoek in een gevangenis voor veel kinderen een goed iets.
1. wanneer kind zelf kan beslissen ‘ik wil papa zien’, Nog geen 4 jaar oud lijkt me dat echter een moeilijke.
2. wanneer de band van kind-papa of kind-mama nooit in het gedrang werd gebracht. Drugshandelfeiten, fraudedelicten….Hoe raar dit mag klinken maar daar zitten soms zeer affectieve papa’s tussen.

Maar ik mis een fundamenteel én SEREEN debat over dat recht op bezoek bij zeer kleine kinderen én bij delicten waar de feiten een enorme schadelijke impact hebben op de kinderen.
Ik denk aan kindermisbruik, mishandeling, kinderverwaarlozing die tot effectieve straffen leidt en – zoals in dit geval – de moord op jouw andere ouder.

De tante en nonkel bijvoorbeeld mogen ook tellen in dit verhaal.
“Na het proces willen wij ons leven terug op de rails krijgen”.

Dat is een moeilijke als je twee keer per maand het kindje waar je 24/24 voor zorgt moet afzetten aan de gevangenispoort om op bezoek te gaan bij de moordenaar van jouw zus en haar mama.

Naar mijn ervaring ontbreekt een dergelijk debat steeds in Vlaanderen. Is het schroom? Is het een blindelings vertrouwen in de zorg, die geen onderscheid maakt tussen een drugdelict of mama-moordenaar maar gewoon kijkt “het is de papa”, of is het onwetendheid?

Mijn vraag blijft “Is de moordenaar van jouw mama nog wel een belevingspapa? Blijft dit afschuwelijk delict daar niet tussen staan? Is het dan niet beter nét rust te creëren bij die tante en nonkel voor alle partijen en geen vaste bezoeken toe te staan?”

En nogmaals een belangrijke oproep aan collega’s. Wat is de meerwaarde om deze moordenaar met volledige naam te brengen?
Het is 2 dagen nieuws en iedereen gaat verder met andere orde van de dag.
Maar als dit kindje groter wordt, gaat solliciteren, een sociaal mediaprofiel krijgt enz enz, kan iedereen met één knip door de achternaam in te tikken vinden dat haar mama werd vermoord door haar papa.

Toch ook iets waar ik steeds het debat mis. We schrijven maar verder, doen maar op met foto’s en achternamen in kranten en magazines, zonder aan de gevolgen te denken van betrokken kinderen.

SVN

Dank je wel allemaal.

Het begon met een tiental mensen. Vooral mensen die actief waren/zijn in de muziek- en ngo-wereld.
Jawel, toen ik een Facebook-account begon zat ik al jaren meer maanden per jaar in oorlogsgebied dan dat ik in België was, buiten mijn vaste fijne vriendenkring kende ik in dit land hoofdzakelijk muzikanten door mijn eerder werk op Stubru en platenfirma’s.

Ik kwam terug van een zoveelste reis ‘oorlogswaanzin in Oost-Congo’, het was 2006, dat jaar dat ik al 17 jaar mijn verleden in jeugdinstellingen vaarwel gezegd en ging er op bezoek.
Ik was in shock.

Daar waar je hoopte dat er ondertussen toch investeringen zouden zijn gebeurd, zag ik in dat kleine kamertje waar ik jaren had gewoond – jawel, kleiner dan een gevangeniscel – nog steeds datzelfde behangpapier. Na 17 jaar.
Het was die noodzakelijke trigger. “De overheid heeft hier geen geld voor Saskia, het zijn kinderen die geen ouders hebben die hun vinger opsteken om voor hun rechten te vechten”.
Daar waar ik jaren heel bewust afstand had genomen “nu kunnen ze allemaal mijn kloten kussen in die jeugdzorg, eindelijk 18 (was zelfs iets jonger met dank aan de jeugdrechter)”, had ik iets van “dit kan toch niet”.”

Mijn hoofd stopte niet meer.

“Wat doe ik in shelters van kindsoldaten in Burundi of in Cambodja als het hier nog zo’n jeugdzorgsoep is?”

We zijn nu 11 jaar verder. Ik kreeg nominaties voor artikels over jeugdzorg, zette verschillende parlementaire debatten in gang, en dat wat begon met enkele tientallen is hier op dag van vandaag een allegaartje van 19000 mensen geworden.

Jawel, met 19000 zijn jullie nu.

Een cijfer zegt niets en alles.

Dinsdag had ik het voorrecht te gaan spreken voor docenten (jawel, geen studenten) jeugdcriminologie en orthopedagogie.

Zaken die nog steeds moeilijk doordringen. Eigen aan een jeugdzorgverleden is een grote vechtlust maar tegelijkertijd een chronisch gevoel van ‘ben ik dit wel waard?’

Het voelt nog steeds surrealistisch dat ik, ooit dat meisje zonder zelfzekerheid ‘waarom zegt mijn mama dat ik dood ben en is ze nul geïnteresseerd in mij en wil ze niet voor me zorgen?’ nu voor een aula staat en mag praten voor mensen die jaren expertise hebben in de sector. En ze luisteren nog ook 😉.

Verschillende docenten kwamen naar mij. “Ik volg jou al jaren hoor Saskia. Wij drukken vaak jouw blog af om met de studenten te bespreken. Doe zo voort”. Alweer, surrealistisch.

Twee weken geleden stierf een baby’tje van een jonge tienermama die ook eerder in jeugdinstellingen opgroeide. Afgemeld bij jeugdzorg, té ‘goed’ voor andere zorgondersteuning.

Meteen – binnen één kalenderdag – hebben jullie bijna 5000 euro gestort op haar rekening voor de afscheidsdienst.

In zwakke momenten denk ik nog steeds ‘waarom volgen zoveel mensen mijn verontwaardiging over jeugdzorg?’ en kan ik nog steeds niet vatten dat jullie met zoveel zijn, andere momenten denk ik ‘wat fijn, dat zoveel mensen meteen bereid zijn solidair te zijn. Wat een voorrecht geniet ik om al die mensen te hebben, dagelijks reacties en berichten te krijgen waar ik nog steeds enorm uit leer’.

Dus ja, nog eens : dikke merci.

Sas