Een vreemdelingenpasje …

Dag Romeo,

Dagen heb je de kranten gehaald. Als dat jongetje zonder identiteit. Al jaren geleden stond je in de krant. Mensen waren verbouwereerd. “Hoe kan dat nu?”. Een jongetje hier geboren, géén enkele roots elders en van dag één onder toezicht van een jeugdrechter.
Jouw mama was zelf piepjong toen ze je kreeg en werd ook onder jeugdrechtbankmandaat geplaatst. Zij was té jong om te zeggen uit welk land ze kwam. En zo gebeurde dat je plots in een administratieve molen terechtkwam, één keer jouw mama 18 jaar werd.
Niemand kon jouw dossier nog volgen. Zelfs de jeugdrechter stelde een extra advocaat aan, nét om jouw papieren in orde te krijgen. Beloftes volgden. Media-aandacht maakt nu éénmaal dat plots burgemeesters, parlementsleden en regeringsleden toeteren “dat het wel in orde zou komen”.
Maar het kwam niet in orde.
Vorig jaar was je zelfs de directe aanleiding dat Theo Francken mij deblokkeerde op Twitter. Hij beweerde namelijk dat je pas van je 2 jaar oud in het land was.
“I beg your pardon, Theo?”, heb ik dan getoeterd. Hij is hier geboren én getogen, getogen in een fijn, warm pleeggezin.
Plaats geboorte en naam ziekenhuis gaf ik Theo in een privébericht.
En Theo beloofde een oplossing.
Hij organiseerde een overleg tussen zijn diensten, justitie en Binnenlandse Zaken.
Maar er kwam weer geen oplossing. Integendeel, Theo toeterde daarna dat hij NIET bevoegd was. NIET.

Ondertussen ben je na al die jaren (en twintig kabinetten die jouw dossier hebben bekeken ) 13 jaar geworden.
13 jaar. En kan je het land niet verlaten of niet in clubverband voetballen terwijl je talent hebt. Omdat je eigenlijk geen identiteit hebt.
Davy De Fauw was zo aangedaan van jouw verhaal in de krant dat hij ons allebei uitnodigde om eens naar een wedstrijd van Zulte-Waregem te komen kijken. En je mocht de bal trappen.
Ondertussen ook al jaren geleden.

De camera’s draaiden. Als ministers toeteren dat ze een oplossing brengen, verzwakt de publieke aandacht.

Vandaag ging je in alle stilte jouw verblijfskaart halen. Een verblijfskaart B. “Je bent nu officieel vreemdeling”, klinkt het.
Meer kan én wil ons land niet voor jou doen.

Plaatsvervangend beschaamd ben ik, Romeo.
“Officieel vreemdeling”. Terwijl je hier geboren bent en geen enkele band hebt met één of ander land. De band met jouw mama lukt ook niet, ze is té kwetsbaar door alle ellende die ze heeft meegemaakt.

En Theo kunnen we niet meer wijzen op zijn zoveelste onwaar getoeter. “Niet bevoegd” zei hij en nu hij weg is als staatssecretaris krijg je een vreemdelingenpasje.

“Hoezo, vreemdeling, Sas? Ik begrijp dat niet. Ik ben hier toch geen vreemdeling?”
Je zag het niet Romeo. Maar ik kan bij zo’n vraag alleen maar mijn tranen de vrije loop laten.
Fluisterend “Een vreemdeling zal je hier thuis nooit zijn, Romeo. Nooit. We blijven vechten voor jouw papieren en het recht op een Belgische nationaliteit”.

(Romeo is een schuilnaam die hij gekozen heeft toen ik zijn eerste artikel schreef, hij was toen 7 jaar).

SVN

Advertenties

Tijdelijke anticonceptie

Gisteren smeekte ik nog “Laat dit debat over tijdelijke anticonceptie niet weer ondersneeuwen”. Als ik vandaag de kranten lees denk ik “Gooi snel die boeken dicht en stop het debat”.

Hoe is dit nu mogelijk, Vlaanderen?

“Ga ik het kindje nog mogen zien, Saskia?”
Ze bibbert. Krijgt medicatie via de baxter om haar wat te kalmeren, draagt een wit ziekenhuiskleedje met open rug, geen schoenen en zit in de rolstoel buiten aan Palfijn. We roken samen een sigaretje.
“Het is goed dat het hier geboren is, Lisa (schuilnaam). Praat gewoon rustig met de sociale dienst en probeer een woning te aanvaarden. Gaat dat laatste lukken?”
“Ik weet het niet, Saskia. Ik weet het niet.” ….neemt een pauze….”Maar ik ben hier toch nog hé? Ik ben nog niet gaan lopen”, zegt ze fier en met een voorzichtige glimlach.
Ik lach mee en geef een knuf.

Binnen ligt het kindje te krijsen van de afkick. Haar vorig kindje is er erger aan toe want werd geboren in een kraakpand. Het is haar vijfde kindje. Wie de papa’s zijn weet ze niet. Allemaal zorgenkindjes en geplaatst. Bij drie is ze ondertussen uit de ouderlijke macht gezet.
Lisa is een meisje dat soms maanden en jaren van de radar verdwijnt en dan plots belt voor hulp.
Telkens opnieuw zie ik haar verkrampen. Verdriet hebben omdat ze weet dat haar kindje weer zal worden afgenomen. Maar de drang naar drugs is te groot.
Telkens na een bevalling zegt ze “Waarom, Saskia? Waarom? Ik wil geen kindjes”. Maar tegen dat je haar bij de dokter krijgt is ze weg, foetsjie, naar het straatleven. Soms nog een berichtje “sorry”. Soms geen bericht meer. In dat gejaagde straatleven wordt ze tig keren gespot door de politie, soms zelfs even voor een druggerelateerd delict opgesloten. Maar dan vraagt ze geen anticonceptie. Dan is ze te ver heen.
Het debat om TIJDELIJKE anticonceptie op te leggen gaat over die mensen die worstelen met het leven. Hier is het voorbeeld drugs en aan lager wal, maar drugs komt overal voor.

We hebben onze zorg aangepast om zo kort mogelijk mensen op te sluiten. Hear, hear. Om een maatschappij te creëren met inclusie : hear, hear. Of ze nu een ernstige psychose, borderline, een ernstige motorische of mentale beperking hebben enz.
Dat moet zo blijven. Maar dan moeten we durven om op MEDISCHE GROND af en toe de stopknop in te duwen. Daar waar het risico te groot is kindjes te krijgen met ernstige zorgnoden voor het leven. Waar de levenskwaliteit nihil is.
In het belang van de mama én het ongeboren kind.
Dat is niet de vaders uitschakelen en vrouwen viseren.
Het leven loopt nu éénmaal zo dat vrouwen bijna altijd traceerbaar zijn. Vaders helaas niet. Bijna nooit in bovenstaand voorbeeld.

Maar waar brengt Vlaanderen weer het debat? Naar OCMW’s die hier het controle-orgaan zouden worden. Degoutant.
Evident kan dat niet.
Ik lees zelfs straf en sanctie. Hallo? Als straf en sanctie kan dit NOOIT worden ingeroepen. Nooit. Enkel medische gronden kunnen ingeroepen worden. Punt. Daar kan occasioneel iemand bij zijn die om andere reden in de gevangenis zit. Maar het delict is daar niet de reden. Wel de medische toestand van diezelfde gedetineerde.

Ik lees ook dat het abortus op de helling zou zetten als je een levensvatbaar kind in de buik vraagt beter te beschermen.
LEVENSVATBAAR. Dat is dus vanaf 24 weken.
Abortus valt voor die tijd en heeft hier dus niets mee te maken.
Ook die maatregel is in het belang van baby én moeder.

De mensen die nu smeken dit debat bespreekbaar te maken worden verweten mensen te stigmatiseren. Zwakkeren te viseren. Hallo?
Als ik iets met rechte rug kan zeggen is het dat mijn leven al 15 jaar in het teken van die mensen staat. Of ze nu rijk zijn, arm, een netwerk hebben of niet, los van geloof, achtergrond, roots enz.

En ja, inderdaad ook rijk. Zwakker staan in de maatschappij is geen verhaal van weinig centjes. Dat kan ook een doktersvrouw zijn die niet meer weet van welk hout pijl maken.

Het is dus laakbaar dit debat weer naar OCMW te leiden. Want dan zijn het de reactieluiders die stigmatiseren. En dat kan niet. Gewoon niet. De vraag moet vanuit de medische én zorgsector gedragen worden. Zolang we dat niet doen en we dit ideologisch invullen mogen de boeken weer dicht, Vlaanderen.
Trieste zaak.

SVN

14 jaar

Dank Zorgcentrum na Seksueel Geweld UZ Gent, Child Focus, jeugdrechter en politie.

Het is bijna een jaar geleden.
Ik had een piepjong meisje aangesproken op sociale media met de vraag “Hey, ben je okay? Je kan me sturen hé, maak me zorgen”.
Ik wist dat dit meisje was gaan lopen uit een gesloten gemeenschapsinstelling en ik zag ze in contact staan met rotpooiers op haar profielen. 
Ik kreeg geen antwoord. Ik stuurde nog eens. Geen antwoord.

Twee weken later. “Help, wil je treinticketje betalen voor mij? Stuur met zo’n ticketprint. Ik ga ontsnappen”.
Ik “Ontsnappen????”
“Ja, zit hier vast. Ben bang”.
Ik wisselde gegevens uit. Steeds ging ze meteen offline.
Dus dat duurde een dag voor ze haar naam en geboortedatum kon geven.
En ik verwittigde Child Focus. Die deden het nodige en starten mee de zoektocht waar ze zou kunnen zitten.
Volgende dag. Opnieuw. Zelfde liedje. “Is niet gelukt vorige nacht. ‘Hij’ bleef wakker. Ik ga nog eens proberen”.
Ik kocht weer een treinticketje. Op dat moment lijkt een luttele tien euro niets.
Weer niets. Dat herhaalde zich enkele dagen, soms met dagen tussen zonder nieuws.
Net als ik advies kreeg geen ticketje meer te kopen – bedrag tikte aan zonder resultaat – en ik toch nog dacht “Ga toch nog 1 keer proberen, je weet maar nooit. Hopelijk krijgen ze haar ook gelokaliseerd ondertussen” kreeg ik telefoon. Een piepjonge stem, meisje 14 jaar (geen grap) “Hallo, kan je me komen halen? Please, kan je me snel komen halen?”
Ik vond ze in vreselijke toestand.

We gingen meteen naar zorgcentrum. Een hele nacht duurde het onderzoek en de ondervraging. Doodop was ik.
Heel de nacht telefoons over en ’t weer.
Van de jeugdrechter mocht ze bij mij blijven “Ik maak meteen een beschikking Saskia. Ik ben zo blij dat ze veilig is”.

Ze is nog steeds het jongste meisje ooit hier in Ne(s)T.
Het zorgcentrum bleef ook nog tot weken daarna nazorg geven en bellen. Wat een luxe is dat!

Het zijn die verhalen die je in het kader van de geheimhouding van het gerechtelijk onderzoek niet publiek kan plaatsen.
Tegen mensen zei ik toen “Drukke week. Beetje moe”.

Hallucinant was die week. Gruwel ook. Meisje bleek te hebben vastgezeten op een appartement dat al eerder in een dossier zat voor seksuele uitbuiting van minderjarigen. Op zo’n momenten vloek je en snap je de wereld niet meer.

Maar nu kan deze getuigenis.
De rotzak werd vorige week tot vele jaren effectief veroordeeld.

#opluchting

SVN

Zwijgen is geen optie : opgedragen aan X

Dag X,

Gisteren werd je geboren. Je ligt daar nu. Vastgebonden omdat je te veel krijst van de afkick. Vermoedelijk blind en zware hersenschade.
Veel te klein, vechtend om te leven.
Die kleine polsjes met een doekje vastgebonden aan de hoek van het glazen kinderbedje.
Aan de machine voor longrijping.

Ik ben net naar huis gereden en heb gevloekt. Zwaar gevloekt. En onderweg ergens met mijn voeten tegen een muurtje gesjot.
In 2006 verwees ik al in verschillende tijdschriften en kranten over lotgenootjes en de aanpak in Nederland.
Daar kan in die grote uitzondering de jeugdrecher al gevat.
Die kan vanaf de levensvatbaarheid een maatregel nemen, nog in de buik.
België doet dat niet. Daar is de jeugdrechter pas gemandateerd vanaf geboorte.
Dit had nochtans hier kunnen én moeten gebeuren. Voor jouw levenskwaliteit én ter bescherming van jouw mama.
Jouw mama werd gewaarschuwd. Ze moest naar het ziekenhuis voor behandeling van gonorroe en herpes en voor jouw longrijping. Maar dat deed ze niet. Ze zit in de greep van hardnekkige pooiers. En nu weer. Nochtans net bevallen met keizerssnede en er slecht aan toe is ze weer gaan lopen.
Jou achterlatend. Nog voor je een naam hebt gekregen.
We hadden eerder die maatregel moeten opleggen. Ter jouwer bescherming. Dan was je er nu sterker aan toe en zou je niet liggen kermen van de inmense pijn door te moeten afkicken.
Dan had de kans op blindheid aanzienlijk kleiner geweest en zou de herpesbehandeling hersenschade voorkomen hebben.

Ik ben totaal niet boos op jouw mama. Ze werd in de prille pubertijd slachtoffer van rotzakken en moest heel wat geweld slikken. Ik ben wél ontgoocheld in het systeem. Die jaren jouw mama hebben beveiligd en dan op 18 jaar de deur hebben opengezet “volwassen, neem nu maar uw verantwoordelijkheid”.
En dat kan ze niet. Zoveel is duidelijk.

Daar lig je nu. Helemaal alleen.
Met dank aan de sociale dienst en het verplegend personeel van jouw ziekenhuis. Zij doen nu al het nodige om jouw helse pijn te verzachten.

Laat jouw veel te prille leven een aanzet zijn om de sector terug bij elkaar te krijgen en de optie in deze uitzondering – de jeugdrechter bij die precaire mama’s te vatten waar de baby levensvatbaar in de buik zit – terug op tafel te leggen.
Doen beleidsmakers.

SVN

Structurele subsidie voor Ne(s)t

YES. YES. YES.

Dan zit je in de zetel na een zoveelste beklijvende rechtbankzaak van mensenhandel en krijg je van N-VA een onverwachte “proficiat” via sms.
Ik dacht eerst dat het verkeerd gestuurd was want het is nu niet dat het ‘proficiatten’ regent bij die partij aan mijn adres maar dan kreeg ik nog een politieke fractie met “proficiat” en wat blijkt : Minister Vandeurzen heeft zonet voor het parlementaire halfrond gezegd dat VZW Ne(s)T structurele subsidies krijgt.
YES. YES. YES.
Wat een erkenning. Eindelijk.
Met dank aan John Crombez, van dag één de steun hier ten huize, dank aan Zuhal Demir en nu ook minister Vandeurzen.
Hét bewijs dat de strijd tegen mensenhandel géén politieke kleur mag kennen : we moeten dit allemaal even fel bestrijden, ongeacht ideologie. Punt aan de lijn.
Zo we ook allemaal samen fundamentele kinderrechten moeten bewaken.

Sommige mensen vroegen eerder al “Maar als ge dan mogelijk geld krijgt gaat ge nog even kritisch durven zijn over integrale jeugdhulp?”
“Natuurlijk. Ik blijf vertalen wat jongeren en deze meisjes zeggen”.
En ik begin nu al. Ik heb ze net ingelicht.
Antwoord meisjes : “Wat een rare minister is dat? Die zegt dat tegen al die mensen op hunne telefoon in dat parlement, waarom zegt die dat niet hier tegen ons, wij zijn toch de slachtoffers hé”

Ouch .

Dus minister Vandeurzen, welkom op de koffie!

Voor de rest een dikke merci aan die massa mensen die deze VZW al 17 maanden steunen. Zonder jullie was het nooit gelukt en was er NOOIT iets geweest dat nu eindelijk een erkenning van de Vlaamse en federale overheid krijgt. En een extra merci aan de jeugdrechters die steeds in dit opvangmodel zijn blijven geloven. Zonder hun medewerking had dit ook niet kunnen bestaan.

Ook dank aan alle speurders mensenhandel en jeugdbrigades die steeds met verve en de nodige dosis empathie en menselijkheid verhoren afnemen met de piepjonge slachtoffers.

We hebben zeker nog een hele tijd jullie steun nodig. Ook financieel. Een VZW dient ook nog steeds eigen middelen te zoeken. Maar wat een opsteker. En vooral een start om nu aan de slag te gaan met verschillende actoren om de ondersteuning en omkadering van slachtoffers van deze gruwel te verbeteren.

Een meisje vroeg nog in Terzake gisteren “Wat is dat gelukkig zijn?”
Ik poog nu uit te leggen: “Dit is ook een vorm van geluk voor mij. Omdat we nu de nodige basis krijgen om het leven van vele lotgenoten te verzachten en te zorgen dat ze zo kort mogelijk worden opgesloten binnen jeugdzorgvoorzieningen”.

Yes. YES dus.

SVN

Na de opnames …

Waarschuwing *harde post*.

Vooreerst nog eens dikke merci aan elk van jullie. De laatste 17 maanden zouden nooit gelukt zijn zonder jullie mentale, financiële en ook fysiek aanwezige steun hier in het huis van velen.

Maanden bloed, zweet en tranen. Achter de schermen vaak helemaal niet die sterke Sas. Soms huilend in de zetel omdat de kwetsuren die ik dagelijks zie vaak zwaar doorwegen.

Tijdens de opnames van Terzake had ik het op een bepaald moment ook moeilijk. Vermoedelijk is dat ook de reden dat dat fragment uiteindelijk uit de montage werd gehaald.
Toch ga ik het jullie niet onthouden. Omdat het doet begrijpen waarom zo’n meisjes niet één, twee, drie uit dat milieu stappen.

Vraag reporter “Waarom vroeg je geen hulp aan toeristen of anderen in het hotel? Is het dan nooit gelukt te kunnen ontsnappen?”.

Meisje “Wat denkt gij? Dat ik mijn leven beu was? Pooiers werken altijd met verschillende telefoons. Als we klanten hadden lag één van die telefoons open. Constant. Kreunden we niet hard genoeg of gebruikten we niet genoeg geluid om te doen dat we klaarkomen kwam de pooier of één van zijn handlangers binnen. Of kregen we na de klant een pak slaag en moesten we bij de volgende klant beter ons best doen. Wat ontsnappen? Hoe ontsnappen?”

Ik ben doodmoe. Want tijdens deze mediaheisa hebben we hier ten huize nog een uitermate zware rechtszaak voor te bereiden.
Eén van de meisjes versus een pooier wordt deze week correctioneel behandeld maar meisje werd NOOIT verwittigd door justitie. We kwamen dit stoemelings te weten. Inleidende zitting gepasseerd zonder oproepbrief. Genoeg justitie! Het is echt wel genoeg!

En toch heerst er ook blijdschap en een glimlach in het huis.
Opluchting ook. “Nu hebben we tenminste eens op tv kunnen zeggen wat we aan horror hebben meegemaakt hé Sas. Nu gaan ze toch luisteren in Brussel”.

Ik “Wees maar zeker. De geest is uit de fles. Bij justitie zijn ze er nu ook met veel ernst mee bezig hoor”.

Mijn huis zou geen huis pubermeisjes zijn als niet de vraag volgt van één van de topmeiden : “Wat is dat nu weer? De geest uit de fles. Met uw moeilijke uitdrukkingen altijd….”   .

VZW Ne(s)T Alive & Kickin’. Nu is het aan jullie, ministers!

#Iksteuntienerslachtoffersvanpooiers

SVN

Feiten, minister Geens

Breaking : Minister Geens,

U zegt op VRT het volgende :

“Moreno had géén toestemming om naar Ibiza te gaan. Hij werd voorlopig in vrijheid gesteld en is – voor zover ik geïnformeerd ben – zonder toestemming van de justitieassistent op reis gegaan. Hij ging naar Ibiza en kreeg terug een enkelband. Dat was de correcte methode. Op het eerste gezicht heeft de magistratuur in Antwerpen een vrij correct parcours gelopen.”

Dan gaat de VRT-site verder : …nochtans had mevrouw Van Nieuwenhove in De Afspraak beweerd dat er wél toestemming was.

Wél, minister Geens, gelukkig heb ik tig mensen die mijn werk respecteren en weten dat ik steeds gedocumenteerd praat.

De advocaat van Moreno, Ergun Top, geeft daarom nu de toestemming om hem te citeren, aangezien ik niet laat gebeuren dat u beweert dat ik onwaarheden verkondig. Letterlijk, advocaat Moreno: “De verdediging van Moreno had ervoor gekozen uit respect voor de slachtoffers NIET te reageren op de heisa maar wil hier wél formeel reageren omdat er nu door de minister onwaarheden worden verkondigd. Formeel kan ik zeggen dat er wél toestemming was voor een reis naar Ibiza van justitie”.

Wél. Hij zal ook later ten gepaste tijden publiek reageren maar wenst nu niet meer te verklaren.

Ik zal dus nog eens herhalen wat er gebeurd is. Moreno krijgt enkelband, knipt deze door, wordt gezocht door politie, terug in de gevangenis gezet én krijgt wéér enkelband. Die enkelband werd na luttele tijd afgezet maar hij bleef wel voorwaarden hebben.
In het kader van een werktraject, u leest dat goed : Moreno werd betaald om naar Ibiza te gaan (!!!), mocht hij dan van justitie naar Ibiza om een videoclip op te nemen met Soufiane Eddyani.
De periode van de reis werd ook goedgekeurd. Ook daar bestaan documenten van. Hij is ook binnen die periode gegaan. Alleen heeft hij de vliegtuigtickets niet vooraf naar justitie gestuurd. Daardoor werd hij terug geseind, en werd hij na kat- en muisspel met politie wéér gevat, weer in de gevangenis gestoken, nochtans was er toen al een nieuwe klacht van mensenhandel en werd hij WEER onder elektronisch toezicht geplaatst, as we speak.

Feiten, minister. Dit zijn de feiten.

SVN

AANVULLING 1 UUR LATER:

Breaking (2): de minister reageert.

Het siert een minister om persoonlijk te antwoorden.
Antwoord gekregen van minister Geens over het reisje van Moreno naar Ibiza: Letterlijk:

Mevrouw,

Mijn beste wensen voor het nieuwe jaar.

Ik heb deze morgen op de radio duidelijk gezegd (u hebt mij wellicht gelezen, maar niet gehoord) dat ik niet zeker was wat de reis naar Ibiza betrof, maar dat voor zover men mij had geïnformeerd, dit zonder toestemming was gebeurd, maar dat ik altijd met twee woorden sprak.

De voorlopige invrijheidsstelling werd wel onder andere herroepen omdat de betrokkene niet transparant was geweest over zijn reisjes naar de justitieassistente toe, en omdat hij dacht dat het volstond zijn tickets nadien voor te leggen. Zo staat het in de beslissing van de Strafuitvoeringsrechtbank. Wat Ibiza betreft, vragen we het verslag van de justitieassistente op. Maar ik ben dus heel genuanceerd geweest.

Ik heb geenszins willen zeggen dat u onwaarheden vertelde en bewust een slag onder de arm gehouden.

Met hartelijke groet,

Koen Geens

Bij deze is dit incident wat mij betreft ‘gesloten’ .

SVN