Ludo

Het staat er. In De Standaard vandaag “Een desastreus privéleven deed Ludo terug naar de fles grijpen. Een interview met zijn twee zonen in Dag Allemaal vorig jaar heeft hem gekraakt, hij had zijn kinderen al vier jaar niet gezien.”

Ter info : dat interview is van mijn hand. (Collega René vroeg weerwoord aan Ludo voor publicatie).
Maanden voor het interview verscheen kreeg ik één van de meest pakkende mails, en ik krijg er een tiental per week.
De mail kwam van zijn zonen. Of ik hun verhaal wilde regisseren, ze waren nu allebei meerderjarig, stukje, letterlijk “Van mama hebben we altijd moeten wachten tot onze 18de verjaardag. Ludo heeft in verschillende interviews mama zwart gemaakt, afgeschilderd als labiel, mama heeft al die jaren nooit weerwoord geboden, maar wij willen jou alle rechtbankstukken voorleggen, zo kan je zien in wat een hel wij hebben geleefd. We willen dat jij dat doet Saskia, omdat we door de problematiek van R. jouw berichten over jeugdzorg al jaren volgen”.

Dit interview ging niet over één nacht ijs. Welgeteld 3 maanden zit er tussen de mail, gesprekken, telefoons en het lezen van alle documenten. Ik haat publieke privé. Bijna al mijn artikels gaan ofwel anoniem de deur uit – wat ook moet wanneer kinderen nog minderjarig zijn en onder beschermingstoezicht staan – ofwel komen alle partijen aan het woord.
Alles wat niet gestaafd stond in de kinderrechtbankstukken werd weggelaten. Alles wat onder problemen door het drankgebruik viel ook. Motto “Geen oude koeien oprakelen, respect voor zijn afkick”.

Wat bracht ik wel naar buiten? Dat hij jaren – werd berekend door de rechtbank – meer dan 10000 euro verdiende als parlementslid, schepen en cumulactiviteiten en dat zijn ex het moest rooien met een armoede-inkomen. Zijn zonen daardoor een studietoelage genoten en de mama de medicatie van R. niet meer kon betalen.
R. jongste zoon heeft Gilles de la Tourette, heeft verschillende opnames gehad als kind en vraagt veel zorgondersteuning.

Ik ontmoette een warm gezin en twee fijne jongvolwassenen waar R. een gevatte zelfspot aan de dag legt over zijn tics (eigen aan Tourette).
De alimentatie van Ludo was een lachertje, steeds opnieuw werd proces na proces aangespannen. Het was de mama versus een horde advocaten.
Q. oudste zoon, had er op een gegeven moment – zoveelste factuur medische kosten R. – genoeg van en ging naar het gemeentehuis om Ludo op te zoeken. Ludo liet hem buitenzetten door politie. Ook dat werd gepubliceerd, Ludo bevestigde in het weerwoord dat hij dat gedaan had.

Wat zag niet de media? Dat hij na dit artikel in Dag Allemaal via zijn advocaat contact opnam met zijn zonen en meeging naar het zoveelste ziekenhuisbezoek van R. Ik weet nog dat ik toen een blij mailtje kreeg.

Helaas verwaterde daarna weer het contact.

Mijn go voor het interview is gebaseerd op volgende redenering. Als een publiek figuur toestemming geeft in interviews om zijn villa met zwembad te tonen, te stoefen over dure reizen, openlijk een ex zwart maakt zonder dat die ook maar gehoord wordt, dan kan je geen ‘nee’ zeggen tegen twee meerderjarige zonen die zeggen “en nu zullen wij ons verhaal eens doen”.

Een goed verstaander weet dat je niet voor een onnozelheid onder toezicht wordt geplaatst als je kind bent. Verdere details hoeven daar niet.

Ik heb niet gereageerd op eerdere berichten deze week van Ludo omdat iemand met een alcoholverslaving in mijn ogen ziek is en moet geholpen worden.
Maar dat een kwaliteitskrant nu print – staat zelfs op de voorpagina – “herval komt door privéleven” is weer een ex en twee schatten van jongvolwassenen een schuldgevoel inpraten, terwijl de waarheid gebiedt te zeggen dat het een wonder is dat deze twee jongens stabiel in het leven staan na alle shit die ze eerder meemaakten, waar de drankduivel niet één maar ook twee kinderlevens heeft verwoest.

Ik wens Ludo alle succes met zijn tweede poging af te kicken, maar wens nog meer deze twee jongens van alle schuld te vrijwaren.
Het was net met een grote dosis moed én moederliefde dat ze dit interview hebben gegeven.

SVN

BREAKING : BEDANKT RODE DUIVELS

Wat voor de meeste supporters een zoveelste balletje trap lijkt is voor 11 kinderen vanavond – interland tegen Griekenland in Koning Boudewijnstadion – dat moment waar ze al zolang naar hebben uitgekeken.

Ik ga terug in de tijd. Oktober 2013. Ik breng het verhaal van Romeo (schuilnaam, toen nog 7 jaar) in GVA. “Waarom mag ik niet voetballen en geen vliegtuig nemen?” was de kop met Romeo’s vraag.
Hij heeft namelijk geen identiteit, nochtans hier geboren. Hij kan daardoor niet in clubverband spelen en ook het land niet verlaten.
Er sloop een administratieve fout bij de aangifte in het systeem en tot vandaag kan niemand dat rechtzetten. Niemand. Zijn mama had geen papieren en was 15 jaar bij de bevalling, heeft veel trauma’s opgelopen in foute milieus (dwang) en stond toen zelf nog onder de jeugdrechter.
Romeo groeit van geboorte op in een superfijn pleeggezin.

Ik kreeg plots een telefoon. Davy De fauw (toen ook Zulte-Waregem) was gepakt door dit artikel. Ook voelde hij zich betrokken. Alle familieleden van Davy heten De Fauw, zijn kleine f was ook een foutje bij de aangifte.
Ik weet dat ik toen nog reageerde “Wie the fuck is Davy De fauw?”, mea culpa, ik weet – nog steeds – geen bal van voetbal.

In februari 2014 mochten we naar een wedstrijd komen kijken. Romeo mocht de bal trappen, was superfier en wat later zaten we samen in de kleedkamers bij de sterspelers. Ze waren aangedaan, begrepen niet dat Romeo met “een goeie linkse” en talent niet kan voetballen in clubverband wegens geen identiteit.

De eerste tam-tam gaat. “Daar moeten we met de voetbalbond toch iets mee doen zeg”.

Juli 2016. Ex-KBVB-voorzitter Jan Peeters sterft op 82-jarige leeftijd.
Ik schrijf een ‘Ode aan mijn jeugdrechter’, daar waar alle media-aandacht gaat naar zijn voorzitter-van-de-voetbalbond-prestaties wijs ik op het feit dat hij mijn jeugdrechter was en dat ik zoveel aan hem te danken heb. En met mij duizenden kinderen die nu volwassen zijn.

Sommige stervoetballers met Rode Duivel-shirt wisten dit eerder beroep van deze voetbalvoorzitter niet. Alweer zijn ze gepakt. Alweer beseffen ze pas na zijn dood wat hij voor kwetsbare kinderen heeft betekend. Zo deelde Jan in stilte aan veel jeugdzorgvoorzieningen voetbalpasjes uit, zodat ze eens als activiteit met deze kinderen-zonder-ouders (bvb) naar een wedstrijd konden kijken.

Er wordt terug interesse getoond om iets te doen voor kinderen zonder nationaliteit door de Rode Duivels. En alweer moest ik bij sommigen zeggen “Wie bent u?” maar gelukkig zijn ze ook in het gewone leven sportief, ze konden er best om lachen dat ik echt geen bal weet van voetbal en geen enkele eerste klasse-speler bij naam ken.

Pleegzorg Vlaanderen neemt over en nog wat sectoren op het terrein.
Daar heb ik geen enkele credits meer. De grote organisaties hebben de bal in hun kamp.

Maar ik blijf wel volgen. In alle stilte. Mond dicht is mond dicht.
In november 2016 mag Romeo met alle Rode Duivels aan tafel zitten. Een uniek moment want krijg die mannen maar allemaal samen, geen sinecure. Hij belt me en is superfier. Een (toen) 10-jarige zonder identiteit voelt zich erkend. Het krikt zijn zelfbeeld op.

Hij noemt alle spelers, ik ken er geen enkele van maar zeg wel dat hij ze een dikke merci moet geven in mijn naam.

Er gaan nog wat contacten over en ’t weer en ik leer weeral bij achter de schermen. Wat initieel een campagne zou worden van de Rode Duivels ‘geef deze kinderen een identiteit’ mag niet.
“Duivels mogen zich niet politiek opstellen”.
Jawel, mensen, leer bij over ons land. Kinderen zonder identiteit door een administratieve fout worden gezien als een bepaald politiek statement.
Die avond heb ik gevloekt en geroepen “Jan Peeters, kom please even terug naar deze aardkloot”.

Helaas, er zijn strenge voetbalregels en bepaalde politieke partijen lobbyen nu éénmaal ook op voetbaltribunes.

De 11 kinderen die vanavond het plein zullen oplopen én grote dank aan de jeugdrechter van Romeo want er werd toestemming gegeven om te filmen (ter info : kinderen onder jeugdrechter mogen normaal nooit in beeld) zullen vanavond aandacht vragen voor Pleegzorg Vlaanderen.

Ik vermoed dat het niet hebben van een identiteit van Romeo (rotbureaucratie) niet in de persmededeling naar alle sportjournalisten zal staan. Maar het maakt de actie vanavond niet minder waardevol.

Bedankt Rode Duivels, Romeo telt zijn minuten.
De andere kinderen ook.
Ik weet nog steeds geen bal van voetbal maar heb de afgelopen drie jaar wel via jullie geleerd “fijne ketten die Eerste Klassers en zeker die Duivels”.

DIKKE MERCI

SVN

Is de moordenaar van jouw mama nog jouw papa?

Eind 2015. X steekt voor de ogen van zijn dochtertje van 2 jaar zijn partner dood. Een echt bloedbad, hij steekt verschillende keren en loopt daarna ijzig kalm met zijn dochtertje op de arm het huis uit.

Geen onbelangrijk detail : dit gezin was alweer maanden gekend voor huiselijk geweld.

Hij werd bijna meteen na deze misdaad gearresteerd en aangehouden. Deze week was het proces.
Het dochtertje is ondertussen bijna 4 jaar en woont nu bij haar tante en nonkel.
X vraagt nu vanuit de gevangenis bezoekrecht aan.
CAW reageert : “Wij mogen geen verklaringen afleggen bij persoonlijke dossiers maar in het algemeen kunnen we zeggen dat dit wordt toegestaan. Het kind heeft het recht haar papa te kennen, kinderen vragen ook soms naar hun moeder en vader achter tralies”.

Let op : algemeen.

Natuurlijk is een kinderbezoek in een gevangenis voor veel kinderen een goed iets.
1. wanneer kind zelf kan beslissen ‘ik wil papa zien’, Nog geen 4 jaar oud lijkt me dat echter een moeilijke.
2. wanneer de band van kind-papa of kind-mama nooit in het gedrang werd gebracht. Drugshandelfeiten, fraudedelicten….Hoe raar dit mag klinken maar daar zitten soms zeer affectieve papa’s tussen.

Maar ik mis een fundamenteel én SEREEN debat over dat recht op bezoek bij zeer kleine kinderen én bij delicten waar de feiten een enorme schadelijke impact hebben op de kinderen.
Ik denk aan kindermisbruik, mishandeling, kinderverwaarlozing die tot effectieve straffen leidt en – zoals in dit geval – de moord op jouw andere ouder.

De tante en nonkel bijvoorbeeld mogen ook tellen in dit verhaal.
“Na het proces willen wij ons leven terug op de rails krijgen”.

Dat is een moeilijke als je twee keer per maand het kindje waar je 24/24 voor zorgt moet afzetten aan de gevangenispoort om op bezoek te gaan bij de moordenaar van jouw zus en haar mama.

Naar mijn ervaring ontbreekt een dergelijk debat steeds in Vlaanderen. Is het schroom? Is het een blindelings vertrouwen in de zorg, die geen onderscheid maakt tussen een drugdelict of mama-moordenaar maar gewoon kijkt “het is de papa”, of is het onwetendheid?

Mijn vraag blijft “Is de moordenaar van jouw mama nog wel een belevingspapa? Blijft dit afschuwelijk delict daar niet tussen staan? Is het dan niet beter nét rust te creëren bij die tante en nonkel voor alle partijen en geen vaste bezoeken toe te staan?”

En nogmaals een belangrijke oproep aan collega’s. Wat is de meerwaarde om deze moordenaar met volledige naam te brengen?
Het is 2 dagen nieuws en iedereen gaat verder met andere orde van de dag.
Maar als dit kindje groter wordt, gaat solliciteren, een sociaal mediaprofiel krijgt enz enz, kan iedereen met één knip door de achternaam in te tikken vinden dat haar mama werd vermoord door haar papa.

Toch ook iets waar ik steeds het debat mis. We schrijven maar verder, doen maar op met foto’s en achternamen in kranten en magazines, zonder aan de gevolgen te denken van betrokken kinderen.

SVN

Dank je wel allemaal.

Het begon met een tiental mensen. Vooral mensen die actief waren/zijn in de muziek- en ngo-wereld.
Jawel, toen ik een Facebook-account begon zat ik al jaren meer maanden per jaar in oorlogsgebied dan dat ik in België was, buiten mijn vaste fijne vriendenkring kende ik in dit land hoofdzakelijk muzikanten door mijn eerder werk op Stubru en platenfirma’s.

Ik kwam terug van een zoveelste reis ‘oorlogswaanzin in Oost-Congo’, het was 2006, dat jaar dat ik al 17 jaar mijn verleden in jeugdinstellingen vaarwel gezegd en ging er op bezoek.
Ik was in shock.

Daar waar je hoopte dat er ondertussen toch investeringen zouden zijn gebeurd, zag ik in dat kleine kamertje waar ik jaren had gewoond – jawel, kleiner dan een gevangeniscel – nog steeds datzelfde behangpapier. Na 17 jaar.
Het was die noodzakelijke trigger. “De overheid heeft hier geen geld voor Saskia, het zijn kinderen die geen ouders hebben die hun vinger opsteken om voor hun rechten te vechten”.
Daar waar ik jaren heel bewust afstand had genomen “nu kunnen ze allemaal mijn kloten kussen in die jeugdzorg, eindelijk 18 (was zelfs iets jonger met dank aan de jeugdrechter)”, had ik iets van “dit kan toch niet”.”

Mijn hoofd stopte niet meer.

“Wat doe ik in shelters van kindsoldaten in Burundi of in Cambodja als het hier nog zo’n jeugdzorgsoep is?”

We zijn nu 11 jaar verder. Ik kreeg nominaties voor artikels over jeugdzorg, zette verschillende parlementaire debatten in gang, en dat wat begon met enkele tientallen is hier op dag van vandaag een allegaartje van 19000 mensen geworden.

Jawel, met 19000 zijn jullie nu.

Een cijfer zegt niets en alles.

Dinsdag had ik het voorrecht te gaan spreken voor docenten (jawel, geen studenten) jeugdcriminologie en orthopedagogie.

Zaken die nog steeds moeilijk doordringen. Eigen aan een jeugdzorgverleden is een grote vechtlust maar tegelijkertijd een chronisch gevoel van ‘ben ik dit wel waard?’

Het voelt nog steeds surrealistisch dat ik, ooit dat meisje zonder zelfzekerheid ‘waarom zegt mijn mama dat ik dood ben en is ze nul geïnteresseerd in mij en wil ze niet voor me zorgen?’ nu voor een aula staat en mag praten voor mensen die jaren expertise hebben in de sector. En ze luisteren nog ook 😉.

Verschillende docenten kwamen naar mij. “Ik volg jou al jaren hoor Saskia. Wij drukken vaak jouw blog af om met de studenten te bespreken. Doe zo voort”. Alweer, surrealistisch.

Twee weken geleden stierf een baby’tje van een jonge tienermama die ook eerder in jeugdinstellingen opgroeide. Afgemeld bij jeugdzorg, té ‘goed’ voor andere zorgondersteuning.

Meteen – binnen één kalenderdag – hebben jullie bijna 5000 euro gestort op haar rekening voor de afscheidsdienst.

In zwakke momenten denk ik nog steeds ‘waarom volgen zoveel mensen mijn verontwaardiging over jeugdzorg?’ en kan ik nog steeds niet vatten dat jullie met zoveel zijn, andere momenten denk ik ‘wat fijn, dat zoveel mensen meteen bereid zijn solidair te zijn. Wat een voorrecht geniet ik om al die mensen te hebben, dagelijks reacties en berichten te krijgen waar ik nog steeds enorm uit leer’.

Dus ja, nog eens : dikke merci.

Sas

Schulden op school : dit is écht gebeurd!

VZW Schulden op School verklaart in Humo : ‘Kijk,’ zegt Peter Dauwe, woordvoerder van de vzw Schulden op School, ‘dit krijgen ouders die hun schoolrekening niet betalen soms in de bus.’ Hij heeft een keurige folder bij zich, opgesteld in vijf talen: het Arabisch, het Turks, het Nederlands, het Frans en het Engels. Een aanmaning voor een onbetaalde schoolfactuur van het incassobureau Meduro.

‘Als ouder hebt u het financieel ook niet altijd even makkelijk,’ staat er begripvol. ‘Dit is geen schande. Het leven is duur geworden. Dit realiseren wij ons ook, dus alle begrip daarvoor. Maar het heeft echt geen zin de kop in het zand te steken en niets te doen.’ Daarna is het afgelopen met zalven. De eerste juridische stap is gezet, meldt het bureau: als de schoolfactuur nu niet betaald wordt, zal het geld kosten. ‘Te beginnen met de intresten (8,5 procent op jaarbasis) en daaropvolgend de kosten voor dagvaarding, deurwaarder, advocaat en rechtbank. Een schuld van 100 euro kan dus al snel oplopen tot 1000 euro’.

Ik wil hier even een frustratie neerschrijven.

2013. Jawel. 4 jaar geleden. Eén van mijn oogappels, 10 jaar, zware thuiscontext, ik ben voor hem officieel vertrouwenspersoon en ondersteunende pleegzorg, meldt weer dat hij gepest wordt op school omdat de rekeningen niet betaald kunnen worden door de ouders.

Ik kan het niet meer aanzien en vraag naar leerlingenbegeleider. Ik betaal met bancontact openstaande facturen, totaal 253 euro met mijn bancontact. Mea culpa dat ik zo’n bedrag niet cash bij heb.

Ik dacht dat alles in orde was.

Enkele maanden later. Ik krijg een WAARSCHUWING van pleegzorg dat ik in de ondersteunende MODULE geen kosten van schoolfacturen mag betalen. Ter info : ik had dit niet teruggevorderd of zo. Dat was mijn keuze, mijn geld.

Toch kreeg ik een sneer van de zorgdiensten want – en dan rammelen ze de theorie af van de verschillende modules – “In ondersteunende pleegzorg is het de bedoeling dat de ouder zijn verantwoordelijkheid neemt, niet aan de pleegouder dit in te vullen”.

Ik heb teruggestuurd “Als vertrouwenspersoon en ondersteunende pleegouder is het mijn taak toe te kijken dat de jongen niet gepest wordt en de ouders niet nog meer in de vernieling worden geduwd want ze kunnen het echt niet betalen momenteel. Wil de zorg dan dat dit bedrag binnenkort 1000 euro wordt? Dat zal de context thuis écht ten goede komen. Lees : NOT.”

Tot vandaag vind ik dat één van de rotste mails die ik ooit kreeg. Natuurlijk kan je ondersteunende pleegouders niet dwingen, maar als je zelf beslist “Kom, gedaan met dat gedoe, ik zal betalen” is het wel pure Kafka een belerend en berispend vingertje te krijgen van zorgdiensten die als taak hebben het welzijn van kwetsbare kinderen te bevorderen.

SVN

Brief aan Jordy

Dag Jordy,

Veel mensen zullen het raar (lees : melig) vinden dat ik je nogmaals een brief stuur, maar je spookt bijna 7 maanden na jouw dood nog steeds in mijn hoofd, zeker vandaag : ik ben een dagje in Ter Muren gaan rondwandelen. De deuren stonden er open want het is De Dag van de Zorg.

Ik ben geschokt. Nog meer dan voordien eigenlijk. Ergens hoopte ik toch dat we al iets zouden verbeterd zijn, we beter deze kwetsbare groep jongeren in jeugdzorg en met een afwezige thuis zouden kennen. Maar nee hoor, niets van. Sterker : de posters hangen in Ter Muren in de gang, met volgende info.

“Een jongere dient vanaf 16 jaar op Kamertraining rond te komen met 7, 75 euro per dag. Dat is ongeveer 240 euro per maand. Dat geld voor ALLE kosten behalve huur, elektriciteit en water ….”

De jongere dient zelf in een waarborg te voorzien voor de studio op het terrein van Ter Muren. Dat is 110 euro.
Regeltje lager “de jongere dient op 18 jaar ook een huurwaarborg te hebben, vandaar”.

Uitleg van de begeleiders tijdens rondleiding.

“Onze wachtlijsten zijn gigantisch. Zelfs bij een prior-aanmelding – dat kan dus een jeugdrechter zijn die de ernst thuis zodanig vindt dat kind asap uit huis moet en wegens regio wordt Ter Muren gevraagd – kunnen wij ten vroegste na een paar maanden tegemoetkomen aan die vraag”.

“Een verlengde hulpvraag na 18 jaar kan maar dan is het steeds de intersectorale toegangspoort die beslist, maar al te vaak worden daar de doelstellingen te vaag bevonden, de ernst niet ernstig genoeg en wordt verlening niet aanvaard en verwijzen ze door naar CAW”.

“Doet de jongere een technische richting of wil de jongere nog een 7de jaar studeren en heeft hij recht op een studietoelage kan die ENKEL worden aangevraagd door de ouders. Ook al zijn dat ouders die wegens mishandeling, incest of verwaarlozing de oorzaak zijn van de uithuisplaatsing. Weigert de ouder de moeite te doen om een studietoelage aan te vragen kunnen wij die als voorziening NIET geven, ook niet de jeugdrechter. Sterker : sommige ouders vragen die studietoelage maar storten niet door naar de derdenrekening van de voorziening. Dat kunnen ouders met een drank- of gokverslaving zijn (!!!) en consumeren de toelage zelf”.
Moet hier nog een tekening bij?

“Krijgt de 18-jarige nog kindergeld omdat hij/zij nog studeert moeten ze afgeven aan het OCMW. Dan krijgen ze geen 833 euro leefloon maar 733 euro, ook al kost de studie heel wat centjes” (!!!!!).

“Een installatiepremie wordt niet gegeven door het OCMW aan onze doelgroep. Letterlijk “Om een installatiepremie te krijgen moet je eerst dakloos zijn geweest”.”
(!!!).

Ze hebben opgemaakt wat het gemiddelde budget is voor jongeren die de jeugdzorg verlaten en ook die tussen 16 en 18 jaar in de Kamertraining zitten. Geanonimiseerd breng ik de uitgaven van Paul (schuilnaam), 16 jaar, onder jeugdrechter geplaatst in Ter Muren :
Voor de maand januari 2017 : 157 euro voeding en drank.
Met andere woorden : 5 euro per dag. Koop je eens nieuwe frituurolie blijft die dag niets meer over voor drie maaltijden.
Hygiëne : alles dus, ben je een meisje ook nog eens tampons van dit budget : 6, 45 euro. Ontspanning 8 euro. Vervoer 7 euro. Kledij : 36 euro. Schoenen waren rot versleten. Wassalon, jawel, moet ook zelf : 6 euro. Paul kreeg 10 op 10 van Ter Muren want hij kon die maand 19 euro naar het spaarplan overschrijven, dat wordt steeds aangemoedigd. Pittig detail : een begeleiders had bijgehouden wat jongeren consumeren : door de 5 euro per dag is dat NOOIT verse groenten of fruit. Ik zeg dus NOOIT.

Ik heb mij kunnen inhouden tijdens de rondleiding Jordy, maar nu vloeien de tranen. Ik zag zeer bewogen en betrokken begeleiders maar die allemaal zeggen “Wij kunnen ook maar doen wat ons wordt opgelegd door de administratie, wij kunnen ook maar doen wat de overheid beslist”.

Wel, Ik vraag zeker geen tijdsmachine om terug in de tijd te gaan.
Ook in onze periode vallen er zaken te zeggen die beter konden.

Maar ik heb mij tot 18 jaar kunnen ontplooien. Nooit werd in de instelling een budget opgelegd van 240 euro ( omgezet naar de levensstandaard van toen) waar je nog een spaarplan moest van betalen. Integendeel, er werd voor ons gespaard zodat we een spaarpotje hadden naast het geblokkeerde kindergeld op 18 jaar.
Nooit werd een huurwaarborg gevraagd op de kamers die op het terrein van de voorziening Jongerenwelzijn lagen. Integendeel, wij kregen de huurwaarborg als we op 18 jaar op kot gingen van de voorziening.
Ook bleven we kindergeld behouden zolang we studeerden, OCMW mocht daar niet aankomen. Laat staan van het leefgeld afhouden.
Nooit werd een studietoelage geregeld via de ouders. Het moet maar uw incestpleger zijn of uw agressieve mama waar je moet bedelen om jouw rechten in te vullen op een papier, ook al heb je haar/hem al jaren niet gezien.
Wij kregen dagelijks verse groenten en fruit. Dagelijks. De fruitmand stond gewoon op tafel!

Ik ontmoette vandaag superbegeleiders Jordy, open betrokken mensen met het hart op de juiste plaats.
Maar het systeem kan voor mij echt vierkant geklasseerd.
Ik heb het werkelijk gehad hoe we elke euro omdraaien bij kinderen en jongeren die hun rugzakje niet zelf kiezen.
En last but not least : de kloof tussen kinderen in pleegzorg en begeleidingstehuizen alsmaar groter wordt.
Terwijl het niet de kinderen en jongeren zijn die die keuze maken, maar alweer de administratie en de toegangspoort “dit kind aanmelden voor begeleidingstehuis, geen pleeggezin”!

Alles voorlopig gezegd….

SVN

Kan de waanzin worden gestopt binnen jeugdzorg?

Wat een kaakslag voor zoveel radeloze ouders.

Het was 2006. Ik interviewde jeugdrechter Martens, een oude rot in het vak: “Wat me vooral stoort is dat we al jaren opnameplicht in de kinderpsychiatrie hebben gestemd, maar die wet nog steeds niet in uitvoering zit. Dat is nochtans dringend nodig”

Einde verhaal. 11 jaar later is er nog steeds geen opnameplicht.
En als er al een collocatie wordt uitgesproken voor een minderjarige – verplichte opname 40 dagen – zitten deze kwetsbare meisjes en jongens meestal tussen de volwassenen.

Het is bikkelharde realiteit op het terrein. Ouders die jaren en jaren om hulp smeken, ten einde raad zijn, maar waar geen antwoord komt.

Op dit moment heb ik al maanden dagelijks een mama op de chat.
Haar dochtertje werd op jonge leeftijd verkracht door een buurman.
Nu dit meisje in de pubertijd zit worstelt ze met heel veel zaken, snijdt ze in haar armen, spreekt ze over ‘uit het leven stappen’, krijgt ze agressie-aanvallen binnen het gezin en is ze om die redenen definitief geschorst van school.
24 op 24 zit dit meisje thuis, 24 op 24 leeft de mama in angst dat haar dochter zichzelf of iemand iets zal aandoen.
Het dossier is PRIOR aangemeld, we tikken nochtans al weken en weken en alle hulp blijft uit.

Zo zijn er een pak kinderen die binnen hun autismespectrum of met een zwakke begaafdheid – jawel, mentale handicap – ook crisissen krijgen. Stel dan eens een hulpvraag!
Jaren, u leest goed, JAREN is het vaak wachten op thuisbegeleiding of gepaste therapie of ambulante niet-schoolse ondersteuning.

Kinderen worden ouder, worden fysiek sterker, krijgen ook nog eens de pubertijd in hun hoofd, prikkels van eerste verliefdheid die ze niet kunnen plaatsen en het loopt fout.

En dan sta je daar weer machteloos als ouder. Gevolg : jeugdrechters krijgen plots dit dossier op hun bureau en kunnen niet anders dan deze kinderen met een ernstig psychiatrische zorgvraag of Vlaams fondsnummer ‘kind met een handicap’ plaatsen in de gesloten gemeenschapsinstellingen. Die hebben namelijk opnameplicht.
Jawel, zo belanden deze kinderen tussen misdrijfplegers waarvoor deze gesloten instellingen dienen.

En wat doet N-VA nu op de voorpagina van De Standaard. “We hebben een high risk security nodig voor kinderen met autisme die feiten plegen, voor kinderen met een mentale handicap, voor kinderen die we als volwassenen ontoerekeningsvatbaar zouden verklaren”.

Wat een kaakslag in het gezicht van zovele radeloze ouders die al jaren een hulpvraag stellen.

En wat een verdraaien van de feiten. N-VA voelt zich namelijk gesteund door een rapport van psychiaters in Everberg.

Bullshit, N-VA.

Waar deze psychiaters vooral het accent leggen is een grote bede voor preventieve maatregelen, sneller ondersteunen zodat deze tieners NIET in Everberg belanden.

Dit is werkelijk te grof voor woorden. We laten de boel etteren bij een zorgvraag op jongere leeftijd, dat bij kinderen met een beperking of psychiatrische problematiek, en als ze dan door het falen van het systeem in Everberg belanden gaan we nu nog eens pleiten voor een high risk-instelling – zelfs Dutroux zit momenteel niet meer high risk – voor deze kwetsbare tieners.

Daar heb ik nog maar één ding op te zeggen : FUCK OFF.

SVN