Zorgcentrum na Seksueel Geweld

Dank Zuhal Demir en nu ook Kris Peeters

Het was een zondagnamiddag. Er was enkel de huisdokter van wacht en meteen was duidelijk dat een verwijzing nodig was. Aan de gescheurde kleren. Aan de houding. Aan het beven.
Een trillend piepjong lichaam.
“Het kan zijn dat ze nog geseind in het systeem staat, Saskia. Maar dan vraag je maar naar de procureur van wacht als ze vragen stellen. Ik zal hem inlichten. Er is toestemming voor een gynaecologisch onderzoek”, sprak die jeugdrechter die ik gelukkig wel op een zondag kon bereiken. Het meisje was weken onrustwekkend verdwenen geweest – fier dat ik ze heb kunnen traceren in een rotmilieu – en stond in het systeem als “maatschappelijke noodzaak”.

En dan kom je op het Zorgcentrum na Seksueel Geweld. Je kan er meteen apart zitten. Geen wachtzaal met pottenkijkers. Geen wachttijd ook. Meteen een verpleegster die al de eerste vragen stelt. Vriendelijke mensen die zeer laagdrempelig uitleggen wat er moet gebeuren.
Die gewoon zijn dat minderjarige slachtoffers van pooiers de goorste gruwel met volwassenen hebben meegemaakt maar vaak nog niet de woordenschat beheersen door hun piepjonge leeftijd.
“Penetratie, wat the fuck is dat?”

Dan wordt uitgelegd wat een dna-test is, een uitstrijkje, wat politie kan doen, maar dat ze ook nog wat tijd mogen geven, eerst uitrusten.

Er is ook nazorg. En voor het slachtoffer én voor de netwerkfiguren. Tot maanden na de aangifte kreeg ik telefoon van het zorgcentrum, bij alle gevallen (er waren meer slachtoffers, helaas): “Hoe gaat het met jou, Saskia?”
Zonder er om te vragen beseffen ze dat betrokkenen bij een aangifte van dergelijke gruwel ook nood hebben aan een telefoontje.

En pas op. Er kunnen nog zaken verbeteren. Zo is elk slachtoffer dat ik ken helaas eerder geplaatst, vaak om zeer ernstige redenen in de thuiscontext en toch zijn er vragen bij de aangifte “Naam mama, naam papa”. Te belastend en te confronterend. Soms weten ze zelfs de naam van hun vader niet.

Maar ik ben in naam van de slachtoffers een blij mens dat er zorgcentra bijkomen in Leuven, Charleroi en Antwerpen.
Nu was het enkel in Gent voor Vlaanderen.
Een te grote afstand voor slachtoffers uit Turnhout bvb. Nochtans is de aanpak zo verschillend met een gewoon ziekenhuis. Er is een rustruimte. Je krijgt medicatie mee waardoor je niet meer uitgeput een apotheek moet zoeken enz. Politie komt in burger. Je kan verhoor doen in de zetel met een tasje thee. Niet in een kil luidruchtig politiekantoor enz.

Zeer tevreden met 3 extra centra. VZW Ne(s)T kreeg trouwens projectsubsidie via Zuhal, de convenant wordt nu uitgevoerd door Kris Peeters. We kregen gisteren onze eerste schijf betaald nadat ons eerste tussentijds verslag met aanbevelingen voor de federale departementen “verbetering ondersteuning minderjarige slachtoffers van kutpooiers” werd GOEDGEKEURD door het kabinet. De eerste euro van de overheid is binnen. Na 19 maanden onbezoldigd zwoegen en met de steun van jullie noodzakelijke giften is die intensieve periode gelukt. YES.

SVN

Advertenties

De mond gesnoerd

Om bij stil te staan..
Hoe onze mond gesnoerd wordt en dat amper het daglicht ziet.

Zondag 3 maart. Debat over de aanpak van minderjarige pooierslachtoffers. Aangekondigd is Jean-Pierre Vanhee, directeur Jongerenwelzijn, net met pensioen en prof aan VUB.
Zo stond het ook in het persbericht om debat aan te kondigen.

Bij het debat is het naamkaartje plots “Prof VUB” en moet de organisator zeer uitdrukkelijk de aanwezige pers vragen om Jean-Pierre enkel als prof weg te zetten. Op vraag van Jongerenwelzijn mag hij niet in hun naam spreken en moet die vermelding “directeur Jongerenwelzijn” geschrapt. De reden ‘waarom’ wordt niet gezegd. Jongerenwelzijn is nochtans een administratie van de overheid en zou nét openbaarheid van bestuur moeten aanmoedigen, toch?

Juristenkrant van enkele weken geleden. Kris Daels, ooit undercover als speurder in een vieze undergroundwereld, stelt zich in een artikel feitelijke vragen bij het onderzoek van Mawda. Hij wees op een lacune in het onderzoek van Comité P en stelde vragen bij de toepassing van de tracker op de bestelwagen waar Mawda inzat. Zijn relaas was gegrond want Comité P opende een tweede onderzoek in de zaak van Mawda.
Nu blijkt dat hij zijn gastlezingen aan de politieschool van Oost-Vlaanderen niet verlengd ziet omdat hij zijn feitelijk kritisch artikel had ondertekend als gastdocent van deze school.

Om te huiveren is dit allemaal hoor.
Mensen die jaren en jaren ervaring hebben en vanuit expertise kunnen spreken worden meer en meer gevraagd geen publieke statements te maken en anders ‘getreiterd’ door instanties met macht.

Een verontrustende trend die veel meer aandacht zou moeten krijgen in een democratie!

“Het denken mag zich nooit onderwerpen, noch aan een dogma, noch aan een partij, noch aan een hartstocht, noch aan een belang, noch aan een vooroordeel, noch aan om het even wat, maar uitsluitend aan de feiten zelf, want zich onderwerpen betekent het einde van alle denken.”

SVN

In orde? Boete!

Samenvatting van de week : we zeggen “tienerpooierslachtoffers, ooo zo erg” maar houden vaak geen bal rekening met de situatie.

Het is me wat. 19 maanden zeer intensief minderjarige slachtoffers van de goorste gruwel opvangen. Niet zelden blijken deze meisjes eerder contextloos in het leven te staan – beschermingsmaatregel met ouders, bvb. Niet zelden blijken ze ook al jaren met heel wat papierwerk niet in orde.
Wanneer jeugdzorg – evident via een jeugdrechter – vaak kiest voor een beveiligde maatregel – opsluiting bekt niet – zijn papieren geen prioriteit.
Tja, je hebt geen identiteitskaart nodig binnen die beveiliging. En wanneer blijkt dat de mutualiteit niet in orde is, is het soms eenvoudiger eventjes volle pot medicatie te betalen in plaats van dat recht op verzekering in orde te brengen. Zo blijkt in de praktijk.

Die meisjes die bij mij worden geplaatst zijn dan ook vaker niet dan wél met al die zaken in orde.
VZW Ne(s)T hanteert het principe dat die zaken asap in orde moeten worden gebracht. Elk kind heeft recht op een adres, een verzekering, kindergeld, mobibkaart enz. Ook opleiding en/of school.
Gevolg : deze meisjes, slachtoffer van mensenhandel, worden terug ‘vindbaar’ voor alle informatiesystemen.
Gevolg twee : alweer een factuur deze week via Modero van 350 euro voor twee boetes van 50 euro, wegens zwartrijden op De Lijn.
Enige bemiddeling bleef bij De Lijn onbeantwoord. Minderjarig he.
Er is geen geen wettelijke basis voorzien waar de hulpverlening en/of jeugdrechter de billijkheid kan inroepen om deze boetes kwijt te schelden.
Ook al zijn de boetes gemaakt toen ze bvb zijn weggevlucht van hun pooier.
Gevolg drie : ze zijn topspijbelaars. Jawel, onwettig afwezig. Ook al werden ze onder dwang ergens vastgehouden om klanten te ontvangen.
14 jaar en je zat opgesloten in een hotel? Ja maar, dat is onwettig afwezig op school hoor.
14 jaar en je had de moed weg te lopen van die rotzakken? Ja maar, jij moet naar de verkeersles want we zien op camera dat je te voet een rood signaal negeert….

De gekste zaken heb ik hier zo al meegemaakt. Moeten al die diensten ingelicht dat ze slachtoffer zijn? Evident niet. Enige privacy mag ook nog. Maar er zou een regel moeten komen dat elke jeugdrechter in eer en geweten een vrijstelling van boetes kan vragen en/of je kan laten wissen als spijbelaar….enz enz.

Klinkt simpel, toch? Wél, actie beleidsmakers. Men zegge het voort!

SVN

Open brief aan minister Geens

Ik trek aan de alarmbel en hoop vurig dat u dit met aandacht wil lezen en er ook gevolg aan wil geven.
Slachtoffers blijven letterlijk in de kou staan en dat moet stoppen.

Mag ik u een situatie schetsen? Een meisje, nét 19 jaar, worstelt maar doet het eigenlijk verbazend goed als je haar dossier kent.
Ze kan elke dag opstaan, heeft de energie naar de hulpverlening te gaan en plant elke dag haar toekomst. En dàt is al heel wat!

4 jaar geleden was zij slachtoffer van de grootste gruwel.
Om herkenning te voorkomen kan ik geen details geven. Maar ze mankt nog steeds. Got the picture?
Gruwelijk geweld, opgesloten en elke nacht, maanden aan een stuk, verkocht aan tig klanten, onder dwang.
Zij werd door goed speurwerk uit dat rotmilieu gehaald en daarna tot haar 18de verjaardag opgesloten in één van de jeugdzorgunits voor slachtoffers. 15 jaar tijdens de feiten.

Vijf pooiers werden veroordeeld voor mensenhandel.
In dat vonnis werd een voogd aangesteld omdat ze al eerder geen contact meer kan én mag hebben met haar ouders.
Ook een gerechtsdeskundige werd aangesteld.
Zij werd hierover echter nooit op de hoogte gebracht. Ze moest zelf naar de info opzoek toen ze 18 jaar was.
Nu vraagt ze al bijna een jaar om die gerechtsdeskundige te zien om haar schadevergoeding te kunnen neerleggen.

Maar die gerechtsdeskundige geeft niet thuis. Gewoon niet.
Reden : achterstallige facturen van justitie.
Leest u dit, minister?

U moet je dit dus voorstellen. De pooiers zijn ondertussen bijna allemaal vrij. Eén/derde van de effectieve straf zaten ze achter tralies.
Eéntje rijdt al met zekerheid rond in een peperdure wagen. Ik ben hier formeel.
Het meisje moest therapie stopzetten omdat het onbetaalbaar is en komt elke maand rond van een ontoereikend leefloon.

Haar voogd kan niets doen want – dixit – “u bent ondertussen meerderjarig”.
Een prodeo-advocaat kan niet meer doen dan te blijven aandringen om de gerechtsdeskundige te vragen te handelen.

Zij is helaas niet de enige. Ik heb ondertussen al drie meisjes die maanden wachten. Maanden. En financieel struggelen.

Kan u dit aub asap oplossen, minister?
Ik blijf u zien als een integer politicus die los van facturen die door uw voorganger Turtelboom stiefmoederlijk werden verwaarloosd meteen aan de slachtoffers denkt en geen verkiezingstijd zal afwachten om hier onmiddellijk gevolg aan te geven. Bovenstaand meisje is bereid zelfs tot op uw kabinet te komen.
Let op : dat kruipt niet in uw kouwe kleren. De getuigenis is onthutsend. De gruwel amper te vatten.

Met achting,
SVN

Een plan en een toekomst

Mag ik even een tevreden mens zijn?

Gisteren en vorige week. Lange telefoons en mails naar de jeugdrechter en superbegeleiding van een jeugdzorgvoorziening.
Het gaat over een 14-jarig meisje dat al maanden in een gesloten unit zit. Een meisje dat voor het leven in mijn hart zit.
Een meisje in het geheugen gegrift. 
Nooit zal ik dat beeld vergeten. Die ochtend, op een bankje, ergens in een grote stad, met een broek vol bloed. Kaptrui om niet herkend te worden. Bang voor die harde buitenwereld. Ze had gebeld met een telefoon van een voorbijganger “Kom me halen Sas, ik ben ontsnapt”.

Ik ben haar toen gaan halen en het was de start van een marathon-onderzoek in een ziekenhuis én een pak verhoren.

Nu een jaar geleden. De betrokken pooier kreeg ondertussen verschillende jaren effectief.

Er ligt nu een heel plan klaar met crèmes van begeleiders én een zeer betrokken jeugdrechter om haar terug in die vrije wereld te laten en naar school. Bvb. VZW Ne(s)T blijft betrokken. Ook om bvb de schadevergoeding te regelen. Burgerrechtelijk moet de zaak nog ingeleid worden. Enz.

En net op dat moment kreeg ik gisteren de beheersovereenkomst van onze VZW. Het ministerie van Financiën geeft een go. De beheersovereenkomst mandateert onze VZW om alternatieven uit te dokteren om minderjarige slachtoffers van pooiers niet langer tot 18 jaar op te sluiten en alternatieven uit te werken.

Kan het symbolischer? Op die dag dat we een heel plan klaar hebben om een 14-jarige terug vrijheid te geven met tonnen omkadering en een schooltraject. Het meisje werd ’s middags ingelicht. De beheersovereenkomst met goedkeuring viel om 16 uur in de mailbox.

Het gaf me deze ochtend een grote glimlach.

Hop, nu naar een andere jeugdrechter. Zitting van een ander meisje hier. Met weer een heel plan .

Bedankt aan alle vrijwilligers trouwens. Zonder jullie was dat allemaal niet mogelijk geweest.

SVN

14 jaar …

Mag ik een dikke chapeau vragen voor mijn 14-jarige huisgenote? En een dikke merci aan de vrijwilligers van VZW Ne(s)t?

De privacy laat niet toe alles te schrijven. Maar wat ze gezien heeft in één leven is veel meer dan 10 Hollywood-actiefilms samen.
Ze is ondertussen ook officieel een slachtoffer van de goorste gruwel. Geronseld in een jeugdinstelling. Ze werd eerder om thuisredenen geplaatst.
Haar pooier werd tot verschillende jaren effectief veroordeeld. 
Eén keer uit dat rotmilieu werd ze opgesloten. En dat ging niet. De agressie in de gesloten setting moet niet geminimaliseerd. Ze sloeg zelfs een opvoeder in het ziekenhuis.
“Omdat ik naar buiten wou”.
Daardoor kreeg ze een extra maatregel. Omwille van die agressiefeiten moet ze nu X-aantal maanden ‘zitten’. Jawel, 14 jaar.
Het ging weer even niet. Dat gebeurde al enkele keren. Dan gaat ze lopen.
En dan komt ze straight naar hier.
En dan mag ze van de jeugdrechter enkele dagen ‘rusten’.
Nog nooit heb ik één meisje zo voorbeeldig gedrag zien stellen.
Ze ging de afgelopen dagen van hieruit haar school dag zeggen. Want ook dat is ze al jaren kwijt als gevolg van die rotzakken.
Ze ging naar de kapper. Dat mocht van mij. Met mijn groeten betaald.
Ze ruimde steeds bord af, badkamer in orde na de douche, bed in orde en gaat steeds voorbeeldig slapen in een normaal dag- en nachtritme. Elke avond, met dat piepjonge stemmetje “Dank je Sas, voor alles”.
“Graag gedaan meid, dat weet je, altijd welkom. Altijd”.
En alle vrijwilligers deden alsof het doodnormaal was. Alsof ze bij dit huis hoort. Het was ontroerend om zien.
Haar weekje vrije tijd zit er weer op.
Ze moet morgen terug naar de gesloten unit. De rest van de tijd ‘zitten’ omdat ze eerder agressief was.
Agressief omdat ze niet kan begrijpen dat ze als slachtoffer werd opgesloten.
“Het is bijna tien uur Sas. Ik ga slapen. Wil je mij morgen wakker maken zodat we nog samen gezellig kunnen ontbijten?”
“Evident meid, evident”.
Na het ontbijt moet ik haar terug rijden naar de gesloten instelling.
Omdat ze nog verder moet ‘zitten’ voor eerder gestelde agressie in de gesloten afdeling.
Nooit, nooit, het is de derde keer dat ze hier verblijft, is ze ook maar in de buurt van agressief geweest. Integendeel, het is één van de meest beleefde, meest intelligente (zo jong) meisjes die ik ken. Ze ondergaat met opgeheven rug haar sanctie.

Daarjuist zag ik haar de trap naar boven nemen en dacht ik “Wie doet haar na? Wie? Zonder één traan zal ze zich morgen terug laten opsluiten. Omdat ze met agressie haar verdriet en trauma toonde”. Om bij stil te staan…..

SVN

Brief aan Bart De Wever

Dag burgervader,

Bedankt om alweer een Antwerps hotel te sluiten waar piepjonge meisjes op brutale manier seksueel werden uitgebuit. 
Het is geen structurele oplossing want binnen de dag hebben die pooiernetwerken wel een ander hotel of appartement om hun praktijken verder te zetten maar als signaal kan het tellen.

Persvrijheid is een fundamenteel recht. Het is dus niet aan mij, aan derden of aan u om te zeggen wat kranten wel of niet kunnen schrijven. Maar misschien wordt er wel naar u geluisterd? En kan u met aandrang vragen de woorden ‘hoertje’ en ‘tienerhoertje’ niet meer te gebruiken. Al helemaal niet de zin “zijn hoertje” wanneer dat heerschap tot verschillende effectieve jaren én voor mensenhandel werd veroordeeld.

Een maand geleden was er terecht veel commotie rond een rapnummer opgedragen aan een pooier.
Tv-programma’s en politiek moeiden zich in het debat.
“Het was een schande tegenover de slachtoffers”.

Wel, het is een publiek geheim dat ik wél wat piepjonge slachtoffers zeer goed ken. Ze vonden dat rapnummertje niet fijn maar hebben er geen traan om gelaten. Ik kan niet voor alle slachtoffers spreken maar dit was de reactie van een 10-tal meisjes.
Met de krantenberichtgeving over het sluiten van een hotel hebben er wel gehuild. In shock zijn ze zelfs. “Hoe kan dat nu Sas dat er hoertje staat? Ik ben dat toch niet?”

Heartbreaking die vraag, burgervader. Omdat het geweld en de trauma’s niet te vatten zijn. Naast een gewone seksuele beleving die brutaal aan diggelen werd geslagen, trauma’s van tig agressieve vieze mannen hebben ze ook nog eens te verwerken dat hun ribben stuk zijn of een tand kapotgeslagen, bvb. Of hebben ze op minderjarige leeftijd al reumapijn aan de pols door een fractuur in het pooiermilieu.

Dàt zijn de bikkelharde feiten. “Zijn hoertje” lezen als betrokken tienermeisjes doet dan heel veel pijn en geeft hun zelfbeeld nogmaals een deuk.

Zou u dat willen doen? Bij een volgende persbericht met drang vragen om ook in alle berichtgeving rekening te houden met de gevoeligheden en sereen om te gaan én met respect voor de betrokken meisjes?

Ze verdienen dat. Hun gevecht is al heel wat. We moeten dat ondersteunen, hen niet nog eens een slag in het gezicht geven.

Met achting,

SVN