Nieuw tijdperk : wetten à la tête du politicien

Het was ooit een pittig debat in de 7de dag. Debat tussen Hans Rieder en toenmalig justitiespecialist van SP.A Renaat Landuyt.
Het ging over vrijlatingen bij procedurefouten.
Renaat ging de populistische tour op. “Het kon en het mocht niet, de mensen van de straat verstaan dat niet, ze moesten opgesloten blijven”.

Hans Rieder bleef de rust zelve. “Meneer Landuyt, zorg ervoor dat je in de commissie justitie de gaten in de wetgeving dicht, wetten niet zo bespottelijk geschreven en goedgekeurd worden dat ze verschillend interpreteerbaar zijn, ik verdedig louter mijn cliënten en gebruik louter het wetboek. Verander de wet en doe uw job in plaats van mij aan te vallen”.

Het was 1- 0 voor Rieder.
Groot gelijk. Parlementsleden zouden beter nadenken over wetgevend werk in plaats van op de rechterlijke macht te schieten die deze wetten moet toepassen, ook al zijn dat ongelukkige vrijlatingen van het zware geschut wanneer bijvoorbeeld de raadkamer of KI een ernstige procedurefout opmerkt.

Het waren toen nog debatten. Met woord en weerwoord.
Uiteindelijk hield Renaat de deur van de gevangenis niet gesloten.
De rechter had gesproken. De beslissing werd uitgevoerd.
Zo het hoort in een rechtsstaat.

Renaat had alle recht om meteen in actie te schieten en in de commissie een nieuw wetsvoorstel rond procedurefouten te lanceren. Renaat had niet het recht de vrijlatingen van een paar vermoedelijke mensenhandelaars tegen te houden.

Ook al vond gans Vlaanderen dat het beeld van de wuivende lachende mensenhandelaar bij zijn vrijlating aan de gevangenispoort van Gent zeer schokkend was. (Ter info : er was een foutje geslopen in de wet ter controle op de Bijzonder Opsporings Methode, de fameuze BOM-dossiers)

Zo werkt het en zo dient het te werken.

Als politieker is het de taak naar het volk te luisteren en waar nodig bij te sturen via het parlement.
Als politieker kan het nooit de bedoeling zijn een heksenjacht te creëren tegenover rechters (en raadsheren) die gemotiveerd en volgens de bestaande wetgeving vonnissen en arresten vellen.

Wat N-VA nu doet kan niet. Gewoon niet.
Wat is het morgen? Je zet geen stop op deze huiveringwekkende ingeslagen weg.

Nee, zo zagen we de fundamenten aan diggelen van een democratische rechtsstaat.
Rechters zijn geen activisten. Rechters pogen in dit land nog éénieder te beschermen, met de schaarse middelen die ze hebben en met een voorhistorische infrastructuur.

SVN

Wat te doen bij niet-begeleide minderjarigen?

En dat heet nu eens fijn collegiaal samenwerken. Over concurrentie heen want daar krijg ik het soms echt van wanneer het maatschappelijk relevante thema’s betreft.
Telefoon van De Standaard. “Saskia, waar moeten we opletten wat niet-begeleide minderjarigen bij de vluchtelingen betreft?”

“Uitstekende vraag.

1. Zorgen dat er zo snel mogelijk een voogd per minderjarige wordt aangesteld. Oproep doen via media want er is een tekort aan voogden. Een voogd doet géén opvang, maar staat in om gepaste opvang te zoeken en de minderjarige zo snel mogelijk zijn/haar rechten te vrijwaren die we internationaal geratificeerd hebben en dus verplicht zijn in het kader van beschermingsmaatregelen ‘kinderen op ons grondgebied’. Met dat RECHT toe te passen zouden we ook niet meer moeten lullen over papieren meegeven in Nederlands of niet want die voogden kunnen deze kwetsbare minderjarigen begeleiden. Cruciaal dus.

2. Pleegzorg Vlaanderen heeft al meteen de koe bij de hoorns gevat. Campagne gestart om aan Vlamingen te vragen pleegzorgouder te worden van deze precaire groep. Pluim is hier op zijn plaats.

3. Ook federaal moet volgen. Voogden zijn nog steeds een bevoegdheid van justitie en dus minister Geens, ik hoor hem opvallend niet in dit debat.

4. Ook Vlaams moet veel meer doen dan enkel pleegzorgouders zoeken.
Zo geraken de speciale OKAN-klasjes overbelast, vergeet niet dat deze minderjarigen recht hebben op onderwijs, dus ook CLB’s hebben dringend meer steun nodig en dit is in ons allerbelang omdat deze groep het meest kwetsbaar is om benaderd te worden door mensen met criminele doeleinden.

5. Nu dus mikken en meteen op federaal en Vlaams niveau met kennis van zaken handelen zal ons in de nabije toekomst vruchten afwerpen of ik vrees dat we anders van die gastjes gaan tegenkomen in de jeugdinstellingen na het plegen van overlevingscriminaliteit.

6. Ook nu al via de parlementen duidelijke afspraken maken wat we met hen doen op de leeftijd van 18 jaar. Zodat ze niet weer in de goot belanden en vrezen uitgezet te worden tijdens hun studies enz.
Dat perspectief bieden is nodig en dus dat beleidsgat nu al dichten.”

……

“Bedankt”

“Graag gedaan”

SVN

Let’s rock the exile-show, Theo

Awel meneer Francken, waar zijn nu uw woorden?

Want u blokkeert mij omdat ik – nochtans heel beleefd – feitelijke kanttekeningen maakte bij uw persberichten waar u steeds opnieuw meer juridisch raaskalt dan juiste duiding brengt.

Maar het was allemaal overdreven, u ging ervoor zorgen dat de politie dit keer niet voor niets mensen zou opsluiten enz.

Nu, ik kan zagen, dat mag u best vinden, maar ik ken ook wel wat van internationaal verdragsrecht. Mijn vrienden vinden het vaak rotvervelend hoeveel boeken en moeilijke juridische teksten ik hierover uren én uren én uren én dagen kan verteren.

Ik schreef u de laatste keer – want het fiasco van DVZ om huiszoekingen te willen uitvoeren zonder bevel, alweer nochtans een fundamenteel basisgrondrecht gebeurde na uw blokkeren – dat het wel nuttig én vooral eerlijk zou zijn bij uw propagandapersberichten een landenlijst te voegen.

Zo komt u over and over again met uw populaire let’s rock the exile-show voor al die verdomde mensen zonder papieren op ons grondgebied – en dus niet de grond van die vreemden hé zeg – maar u verzwijgt altijd naar welke landen we niet kunnen uitzetten en hoeveel mensen we steeds opnieuw langs de voordeur op straat zetten omdat er nu éénmaal landen zijn die niet meewerken.

Ik begrijp dat dat minder populair bekt maar ik zal dat blijven herhalen.

En dus zonet – DANK RECHTER – werd Sjuzana, een Armeens meisje van 19 jaar vrijgelaten uit het gesloten centrum van Brugge.

Zij werd opgepakt bij een lukrake Brusselse politiecontrole op 10 december, dé dag van de internationale rechten van de mens, zo laag kunnen we met uw beleid als rechtsstaat vallen, en meteen van haar vrijheid beroofd. Haar misdrijf : geen juiste verblijfspapieren. Shoppend met haar vrienden van de straat geplukt. Ze spreekt onze taal perfect en studeert.

“Meteen uitzetten” klonk het bij uw administratie.

Mooi niet dus. Zij zou al van haar 3 jaar in ons land zijn.

13 dagen van haar vrijheid beroofd.
13 dagen in een cel op kosten van de belastingbetaler.
13 dagen geen examens en school.
13 dagen de hel doorstaan – want geen idee wanneer die deur opengaat – om nu uiteindelijk te worden vrijgelaten. Exit na poging exile à la Francken. Het siert onze rechtsstaat echt niet. Stop ermee en doe iets aan deze drama’s, Theo.

Zorg dat we daar daadwerkelijk beleid zien. Niet één of andere sporadische charter naar nergens die ook nog eens tonnen geld kost.

SVN

Vergelijken? OK dan…

Als die zionisten dan toch vragen om naar andere conflicten te kijken zullen we dat eens doen.

Ik bracht na de ontdekking van het gruwelijke massagraf in Racak, Kosovo bijna twee jaar door in dit stukje conflictwereld waar tot vandaag, 15 jaar later, elke Albanees-Kosovaar dit gebied als zijn/haar land erkent maar waar nog steeds een boodschap op ieders gms-toestel piept, bij het landen op de luchthaven van Pristina “welcome to Serbia”

Elke keer krijg ik rillingen bij die boodschap op een gsm-toestel. Het was namelijk de Servische regering die het onderzoek naar het massagraf – met Kosovaren als slachtoffer – danig heeft verhinderd, gemanipuleerd en geboycot.
Het is ook die regering die Kosovo weigert als onafhankelijke staat te erkennen.

Ik sprak er toen ik er woonde verschillende mensen en hoorde de meest afschuwelijke zaken.
Ik deed er onderzoek naar de manier van opsluiten van psychiatrische patiënten, naar onafhankelijke pers, naar vrouwenhandel.

Eén van de meest lugubere getuigenissen was er één van een dertig-jarige man in Ferizaj. “Ik werd vastgebonden aan een houten paneel. Naast mij zat mijn hoogbejaarde buurvrouw. Ook met haar handen aan het paneel vastgebonden. De Servische mannen spuwden, sloegen en vernederden ons met op ons te plassen. De vrouw is uiteindelijk naast mij bezweken. Ik werd na twee dagen bevrijd en leefde nog net. Ik was het bewustzijn verloren”

Bij die getuigenissen is het zeer moeilijk om het geloof in samenlevingsopbouwprojecten te bewaren. Je ziet de expressie van die mensen, hun haat, hun pijn, hun verdriet.

Met welke pretentie zouden we aan deze mensen vragen terug de hand te schudden van die Serviërs?

De Verenigde Naties kwam en overal werden internationale militairen gezet. Checkpoints. Het land werd in die twee jaar dat ik er doorbracht één van leger – en VN-jeeps hier en ginder.
Zelf reed ik ook met een jeep rond.

De veiligheid werd gegarandeerd. Ruimte voor eigenwaarde, eigen scholen, geloof, ziekenhuizen, wegen werden aangelegd, zelfs voetbalvelden en speelpleinen.

Ik bel veel van die getuigen nog regelmatig. Skype of Tango is een geweldige uitvinding .
“Vraag me nooit mee naar Belgrado te gaan Sas, dat zou de hel zijn maar ik heb mijn haat leren plaatsen. Ik leer mijn kinderen dat het geen zin heeft de Servische minderheden in onze regio aan te vallen, ook al weten ze jammer genoeg op die jonge leeftijd dat hun grootvader beestachtig werd vermoord door die Servisch mensen”

Kan je haat stoppen naar de moordenaars van familieleden? Ik weet het niet want ik heb het niet meegemaakt. Wie ben ik om te oordelen?

Maar steeds denk ik terug aan al dat verdriet, die pijn, woede en onmacht.
En sta me dan toe zionisten mij een beeld te kunnen vormen van wat mensen in Gaza, of beter gezegd Palestina al decennialang meemaken.

Decennialang, zonder periode van eigenwaarde, scholen, vrijheden, ziekenhuizen,geloofsbeleving …Integendeel, hun kinderen kunnen elk moment van de straat geplukt worden en weken worden opgesloten, elk moment kan Israël weer hun huis bombarderen.

Hamas is de boosdoener van alles.
Nee, Hamas is een gevolg van een internationale gemeenschap die heeft weggekeken, van een Europa dat geen standpunt kan innemen omdat Israël hun eigen politieke kindje is en geen enkel land de ballen heeft om dit toe te geven dat dit één van de grootst menselijke flaters is uit de wereldgeschiedenis, waar we gefaald hebben om de veiligheid en de vrijheid van miljoenen burgers te verzekeren, waar we blijven tolereren dat een zionistisch regime right in the face met leugens kan blijven een volk onderdrukken en er dan nog mee kan wegkomen alsof ze zelf de politieke Calimero van deze wereld zijn.

Dus ja, zionisten, ik vergelijk met andere conflicten. Jullie gruwel kent nergens ter wereld een gelijke. Nergens wordt een volk, de Palestijnen zo gruwelijk behandeld terwijl de wereld er enkel staat op te kijken.

SVN

Gantman en ‘selectieve verontwaardiging’

Maandag 28 juli

Beste André Gantman,

Nu is het welletjes geweest. Echt wel.
Uw opinie op Joods Actueel is tenenkrullend.
Zionistische propaganda valt steeds door één constante te doorprikken.
Plots duiken links en rechts, van Facebook over Twitter tot krantenfora dezelfde zinnetjes op. Je hoeft dus geen vergrootglas om dit tergend georkestreerd zionistische verweer op pro-Palestijnse berichtgeving te spotten. Het spat als een kapotgevallen vaas in het rond. Overal diezelfde grijze plaatjes.

Dit keer kiest u als N-VA-verkozene een pak Vlaamse artsen uit om uw gal tegen te spuwen.
U verwijt ze een selectief geweten.
Waar zaten deze artsen bij de conflicten in Darfour, Oost-Congo en Syrië vraagt u in uw open brief op Joods Actueel.
Terwijl honderden kinderen en vrouwen brutaal worden vermoord in Gaza is dat nu een nieuw zionistisch stokpaardje: “Waar zaten die anti-zionisten bij andere conflicten?”

Wel, beste André, die waren ter plaatse. Jawel, ter plaatse en 24 uur de klok rond zorgden ze voor lokale inboorlingen, ongeacht geloof, ras, politieke overtuiging of geaardheid.
Hoe weet ik dat ? Wel, ik was ook ter plaatse.
Jawel, ik bracht tijd door in het conflict van Darfour.
Ik bracht weken en weken door in de oorlog van Oost-Congo.
Het zijn levensrijke momenten. Maar ook bikkelhard.
Een vrouw die je wat maniokkoekjes aanbiedt terwijl ze haar verhaal doet hoe ze werd verkracht door de rebellen. Dat grijpt naar de keel.

Ik zat ook op veel andere plaatsen.
In Kosovo, bijvoorbeeld. Verschillende benefieten op televisie hebben nog pakken geld ingezameld voor lokale hulp na de afschuwelijke ellende in deze regio na de val van Tito.

Op een stoeltje zat ik toen met een Albanees-Kosovaarse man voor zijn stukgeslagen huis door een granaat een blikje witte bonen in tomatensaus te eten. Er was niets anders. Zwijgend ook, stilte is vaak de beste troost te midden van alle ellende.

In Gujarat zat ik ook, bijvoorbeeld. Ja, ook daar was ik tijdens de ramp van 2001. Ik zag kinderen uit het puin gesleurd. Heb je dat al gezien, André? Lijkstijfheid en hun haren vol betongruis, een onbeschadigd gezicht van een kind van vijf jaar in jouw armen voor het meteen in brand moet worden gestoken want anders dreigt er epidemiegevaar. Wel, ik wel.

Gujarat kende onder hun tienduizenden doden veel slachtoffers van families uit de Antwerpse diamantwijk.
’s Avonds werden in de spoed-opgestelde kampen Indische liedjes gezongen, opgedragen aan die tienduizenden doden.
Een pak Antwerpse joden steunden de eerste noodhulp. Ik heb er nog vrienden aan overgehouden.
En naast die joden stonden de Vlaamse artsen. De klok rond probeerden ze ter plaatse levens te redden.

Dus welk selectief geweten bedoelt u, André?
Of is zionisme verwerpen voor u sowieso selectief?

Ik ben anti-zionist, André, ik vind de brief van de Vlaamse artsen een krachtig signaal.
Geenszins betekent dat dat ik geen oog zou hebben voor andere conflicten.
Integendeel.
Ik kan je 1 ding met zekerheid zeggen. Je vergeet geen gezichten van mensen in conflicten. Of het nu Darfour, Oeganda, Guatemala, El Salvador, rampen in Iran of Indië zijn. Die mensen blijven je altijd bij.

Was u in Darfour, Oost-Congo of Syrië, André?
Of had u het toen te druk met geld beleggen in Zwitserland?
Ik herinner me zoiets. Toen ik enkele kilometers van Goma zat stond er in de krant “Gantman is veroordeeld voor fraude”.
Ik dacht toen ik dat las te midden van dat conflict in Oost-Congo, die dag had ik weer enkele mensen zien sterven “een mens heeft geen oorlog nodig om gewetenloos te zijn”

SVN

 

Aanvulling op donderdag 31/7/2014

Wat een bende gekken is dat toch bij Joods Actueel.
Wat een erkenning. Ze hebben als reactie op mijn brief aan André Gantman een video aan mij opgedragen.
(Hahaha) (zie hieronder)
Het feit dat ze een zoon van een Hamasstrijder aan mij moeten opdragen zegt werkelijk alles!

http://joodsactueel.be/2014/07/28/zoon-van-hamasleider-vertelt-hoe-de-organisatie-geen-moer-geeft-om-het-leven-van-de-palestijnen/

Romeo

“Ben ik een aap, Sas?”, X, 8 jaar, regio Antwerpen.
Gisteren belde een fijne collega voor een interview. Jawel, soms zit een journalist ook aan de andere kant van die tafel.
Interview in het kader van mijn nominatie voor de prijs Klein Duimpje. Prijs gaat naar mensen of organisaties die zich verdienstelijk inzetten voor de rechten van kinderen.
“Ben je blij met deze nominatie?”, vroeg hij. “Natuurlijk. Wie zou dat niet zijn? Maar ik ben en blijf vooral blij met de ontelbare telefoons van die kinderen waar ik een stem aan heb kunnen geven in magazines, radio of kranten”.
Alsof hij het gehoord heeft. Nochtans moet interview nog verschijnen en zei ik dit aan niemand.
Net een uitnodiging van X. Romeo kreeg hij als schuilnaam in mijn verschillende artikels, 8 jaar.
Ik schreef over hem omdat hij geen identiteit heeft. Gewoon geen. Nochtans in België geboren en ondertussen 8 jaar.
Maar onze administratie maakte een foutje. Ze schreven bij geboorte Liberia in het rijksregister en dat had vluchteling moeten zijn. Daardoor kan hij nu geen identiteitskaart krijgen. Gewoon geen. Want Liberia erkent hem – terecht – niet en wij kunnen hem nu enkel elk jaar een vreemdelingenpasje geven want er staat een land op zijn papieren.
Zijn mama werd als jonge tiener in Antwerpen gevonden in een netwerk waar je beter geen tekening bij wil en ze dachten verkeerdelijk ‘ is gesmokkeld uit Liberia’.
Enkele maanden geleden nam ik hem mee naar een wedstrijd van Zulte Waregem. Met grote dank aan voetballer en toffen tip Davy de Fauw. Het was voor Romeo de dag van zijn leven want hij mocht mee het veld op.
Romeo zijn grote droom is namelijk voetballen. Maar dat mag hij niet in clubverband wegens geen identiteit.
In België geboren dus.
Hij mag met zijn pleegouders ook nooit op reis wegens geen identiteit.
Bij mijn eerste artikel reageerde pleegzorg Vlaanderen en kabinet Vandeurzen dat het om een jammerlijke uitzondering ging.
Dat was buiten mij gerekend en op zo een momenten ben ik echt fier op mezelf.
Ondertussen heb ik 38 kindjes in zijn situatie in Vlaanderen in kaart gebracht.
Het smeekt en blijft smeken om parlementaire vragen én antwoorden én vooral oplossingen.
38 kinderen die niet kunnen voetballen, die niet op reis kunnen, gevangenen op ons grondgebied.
“Waarom mag ik met mama en papa niet mee op reis? Ben ik als een aap in de zoo of zo?” vroeg Romeo ooit. *slik*
“Kom je deze week bij ons bbq-en in de tuin, Sas?” vroeg hij net.
Zijn pleegmama zit hier op Facebook.
“Tuurlijk, X, tuurlijk. Superblij met jullie uitnodiging. Zeg, dan kunnen we eens samen naar de docu van De Pleintjes kijken? Er zitten namelijk veel voetbalrakkers in dat Antwerpen van jou. Tot in de week. Knuf”

Zigeuner Actueel

De Robinhoodjes. 
“Als ik buiten ben dan neem ik terug een tv mee, in jullie huizen hebben jullie er altijd twee staan, dus wat is het probleem?” 
Het is een zinnetje dat ik nooit zal vergeten. Een antwoord op mijn vraag aan X, 15 jaar “En ga je nu naar school gaan als je van de jeugdrechter hier in Ruiselede buiten mag?” 
Zijn verslag voor de jeugdrechtbank was nochtans uitsluitend positief. Gedrag : onberispelijk /werkt goed mee in de leefgroep/ is beleefd. 
Hij was twee maanden ervoor geplaatst na een resem wooninbraken. 
X toonde ook twee foto’s. Die zaten vol kreuken in zijn broekzak. Eén van zijn oom en één van zijn huis. Het leek een container die – volgens hem – veel te warm was in de zomer en veel te koud in de winter. 
Daar moesten ze met 8 familieleden in wonen. 
Die, container stond ergens langs een drukke snelweg in Servië. 
Van minister Vandeurzen (bevoegd over Ruiselede) had ik geen toestemming gekregen om met hem te praten. 
Pers en praten met minderjarigen achter slot en grendel klotst in Brussel nog steeds straffer dan geschifte mayonaise. 
Maar met de hulp van opvoeders sprak ik verschillende tieners onder het administratievakje ‘Roma’. 
Deze tieners gaan namelijk naar een tandarts buiten de jeugdinstelling. 
Tja, doorzetten, als journalist moet dit soms in dit land. Dus zo kon ik ze regelmatig spreken.

In Kosovo zat ik weken in woonwagenkampen of ging ik er op bezoek langs hun huizen. 
Roma zijn het niet, zigeuners eigenlijk ook niet. Wel mensen die door hun overheid worden verjaagd, die geen jobs vinden, die met de paplepel leren te overleven door te stelen van anderen.

Ik kreeg allerlei verenigingen op mijn dak toen ik dat stelen in een artikel had vermeld. Begrijpelijk, als je je als vzw inzet voor de rechten van deze mensen is het niet fijn steeds te horen dat ze van alle gemeenschappen in Europa ontegensprekelijk bovenaan prijken inzake inbraken en diefstallen.
In fysieke integriteitsdelicten bengelen ze dan weer helemaal onderaan.

In Roemenië, Kroatië, Kosovo, Montenegro, Servië zag ik ofwel geen projecten en pure armoede ofwel projecten waarbij amper overleg werd gepleegd met de lokale overheden. Verloren geld noem ik dat. 
Een gigantische appartementsblok bijvoorbeeld. 
Tja, wat zijn mensen met een dak boven hun hoofd als ze geen jobs krijgen wegens ernstige discriminatie? Wanneer ze hun kinderen in die landen zelfs niet op een school ingeschreven krijgen?

Een jaar later zag ik X terug. Hij was op onze kosten – lang leve het uitzetbeleid – teruggestuurd naar zijn oom in Servië en was meteen teruggekeerd naar België. Dit keer had hij juist in Everberg gezeten. “Dus dit keer zetten ze je gewoon op straat en vorige keer werd je nog begeleid als minderjarige naar je thuisland?”

Hij lachte en zei “Misschien verwarren ze mij met de andere X?” “Andere X?” vroeg ik. “Ja, er zit nog iemand in Everberg die mijn naam heeft opgegeven” 
“Uw naam?” “Dat is mijn naam niet hé, wij geven altijd namen van bekende Servische of andere Balkan-voetballers op”

Ik bleef met die uitleg in mijn hoofd zitten en belde een bevriend speurder en iemand die werkt in Everberg.

“Oo dat klopt hoor. Wij hebben al zeker zes verschillende Marco Blabla’s (schuilnaam) gehad de afgelopen jaren”.

“Hoezo? Maar die zitten dan allemaal in het systeem als Marco Blabla. En wat als ze als volwassene feiten plegen?”

Speurder : “Och, daar ligt niemand in Brussel van wakker Sas. Ik ken geen enkele politieker die eigenlijk iets weet over woonwagenbewoners. Potje op de man gespeel tussen verschillende partijen en af en toe is brullen dat we strenger moeten terugsturen is al wat ze kennen”

Drie jaar later. Muziek ingezet om woonwagenbewoners te verdrijven. 
Media bericht over politici die alleen maar weer mekaar met de vinger kunnen wijzen. 
Wat de burgemeester van Landen gedaan heeft is nooit gezien. Strafbaar en laakbaar. 
Maar wat mij betreft kan even elke politicus den boom in. 
Want als deze heisa is gaan liggen is er weer niemand die met de woonwagenproblematiek naar Europa trekt. Een werkgroep opstart met een driejarenstappenplan ‘urgent’. Met druk op de thuislanden om nu eens eindelijk paal en perk te stellen aan de verwerpelijke discriminatie.

Een Zigeuners Actueel hebben deze mensen in heel Europa dringend nodig. 
Ook al is zigeuners een triest containerbegrip. 
Ook al zijn mijn buren met een zelfde migratie-achtergrond hier in de straat superfijne gastvrije behulpzame mensen.