In Marokko kraken de trappen niet

En daar zat ik dan in Hoboken.

Ik ben eregast. Dat weet ik. Omdat de living die normaal enkel bij speciale gelegenheden gebruikt wordt , gebruikt wordt om me met frisdrank, thee, koekjes en taart te ontvangen.
Een prachtig kanten tafellaken en het beste servies werden uit de kast gehaald.
Dat Fanta-glas tot de nok gevuld, verse muntthee idem – jawel, samen thee en Fanta voor mijn neus smile-emoticon – en de bordjes koekjes worden steeds door de mama, de zus en de neef om d…e tien seconden dichter naar mij toe geschoven.
Ik neem een koekje en bij het terugzetten van het bord schuift de mama het bord weer dichter “neem nog één, Saskia”

De papa van 71 jaar komt binnen.
De zonen, tussen 20 en 39 jaar staan recht.
“Onze papa”, zeggen ze.
Ik geef de man een hand en leg traditioneel daarna mijn hand op mijn hart.

Het komt vanzelf. Dat gebaar.
Even is er namelijk geen straat in Hoboken meer.
Even is het geen huis waar de trap in hout kan zijn.
Een houten trap kwam ik in gans de Marokkaanse Rif-streek nog nooit tegen.

Ik ben er op beginnen letten toen ik een getuigenis noteerde van een Borgerhoutse jongen van 27 die op zijn vijf jaar oud naar België kwam.

“Hier maken de trappen geluid”, zei hij, “In het begin had ik daar heel veel schrik van. Ik moest plots ook boven slapen. Dat vond ik heel moeilijk”.
Ik had er nog nooit bij stilgestaan.

Maar inderdaad. Hier maken de trappen geluid.
In Marokko niet.
Althans niet in de geboortestreek van de mensen die ik bezoek.

In dit huis woont één van de zonen met zijn vrouw en drie kindjes.
Samen met zijn ouders en een nicht van de familie.

De papa heeft zorgen nodig.

“Maar hij blijft zolang mogelijk bij de familie”.

Het is een kleine beschrijving van een avond vol vriendschap.

Een avond waar het heel normaal is dat tijdens de fijne lange uren-durende babbel bij het avondgebed een paar zonen en de papa verdwijnen om even in de ruimte ernaast te gaan bidden.

Een avond waar ik vreugde en verdriet hoor.
Familiezorgen ook.
Twee zonen vinden maar geen werk.
En ze willen zo graag.

Eén zoon werd onlangs nog uitgescholden door een buurman “luierik, terug naar uw land”

De papa heeft 32 jaar gewerkt in België.
Geen dag ziek.
En staat in de buurt bekend om zoveel klusjes bij mensen te hebben gedaan.
Voor niets. Alle buren. Geen houding “eigen gemeenschap eerst”.

Ik reed naar huis.
“Waarom zien we enkel nog dat dopgeld van twee zonen in deze familie?”, dacht ik.

En als we dan toch in die ‘Vlaamse’ mentaliteit zover zijn afgegleden om alles met kosten te benaderen, waarom wordt er dan amper gesproken over die typische amazigh-warmte, die grote aanwezige familiewarmte waar de grootouders inwonend blijven?

Zou dat niet kostenbesparend zijn? ‪#‎dtv‬

Advertenties

Joods Actueel…

Beste openbare omroep, 
Abu Imran werd niet uitgenodigd wegens geen platform aan extremistische gekken, om maar een voorbeeld te geven. Een volstrekt legitieme beslissing. 
Kan dus vanaf nu Joods Actueel niet meer worden uitgenodigd naar de studio? Gewoon niet wegens “een stelletje debielen die overal mensen beschuldigen van racisme en antisemitisme” 
Rudi Roth aka redacteur Joods Actueel aka winnaar van de kleuterprijs “al wat ge zegt zijde zelf” gaat hier weer veel te ver. 
Amin is een zeer goede persoonlijke vriend, u kan zelf hieronder de beschuldigingen lezen. 
Deze techniek past deze Roth overal toe. Ik kan me dus niet voorstellen waarom deze mensen nog een stem op de openbare omroep verdienen. 
Genoeg fijne mensen uit de Antwerpse joodse gemeenschap die het wel beschaafd kunnen houden, als zionist – want die kant mag (lees : moet) de openbare omroep belichten – en anti-zionisten.

10534749_10152636426581248_7477701215960667192_n

Nieuwjaar

Vrienden, je zou ze soms de nek omwringen omdat je ze heel graag ziet. 
Zit ik hier met het hoofd over een strafdossier van allerlei overvallen, komen de schatten met een plots mailtje tussendoor “kogel door de kerk, onze week Nieuwjaar ligt vast Sas (ter info, elk jaar zijn we dan weg met die fijne bende), locatie X – ziet er op foto zeer goed uit – en het thema is dit jaar The Flinstones”. 
*Yabedabedoo*

Na het thema Villa Kakelbont van vorig jaar moet dat lukken .

Bottom line , ze mailen soms als geroepen zodat ik nog net op tijd kan denken naast al dat geweld ‘we zijn een fijne wereld’.

Ps : iemand al verkleedtips voor Wilma (of zo)?

Nominatie Klein Duimpje

Yes. Yes. Yes. Dank allemaal. Ik ben genomineerd voor Klein Duimpje.
Een beetje onwezenlijk is het want daar sta ik dan bij de laatste vijf tussen kleppers van organisaties waaronder de anti-gaswet-voor-minderjarigen-steden – mogen meteen winnen – of het Oranjehuis – mogen ook meteen winnen want prachtig project voor jongeren die wegens zware thuisshit definitief dreigen te ontsporen en waar ze die ‘gastjes’ terug op de rails proberen krijgen.
En toch sta ik tussen die vijf uiteindelijke genomineerden omdat – dixit de Vlaamse jeugdraad – ik blijkbaar gekend ben in Vlaanderen voor mijn inzet voor kinderrechten en mijn steun aan verschillende pleegouders en kinderen in instellingen.
Wél, laat ik meteen die pleegouders en kinderen – velen hier op dit profiel – bedanken voor het vertrouwen.
Ook de opvoeders, consulenten, jeugdrechters en jeugdadvocaten die ondertussen zeer vaak bellen of hun zielenroerselen delen.
Zonder dat vertrouwen en het delen van die verhalen en hun jeugdzorgdossiers zou ik niet genomineerd zijn.
Zonder die verhalen kan ik niet jaarlijks een artikelenreeks publiceren over onze Vlaamse jeugdzorg en zonder die publicaties zou ik geen duidelijke stem zijn in het parlementaire debat over integrale jeugdhulp, decreet pleegzorg en zou ik geen andere kinderrechtenkennis hebben opgedaan.
En ja, sommige mensen heb ik al moeten ontgoochelen. Ook dat gebeurt.
Zo was er een mama die meteen haar kinderen terug wou en ik moest dat via de krant regelen. Een blik op het jeugdzorgdossier gaf echter volgende info “sterke verwaarlozing, kinderen sliepen letterlijk tussen de stront van de honden op de grond, er werd maanden geen raam opengezet, geurhinder niet te harden”.
Heb ik geoordeeld over deze moeder? Ook niet. Het feit dat ook zij mij contacteerde geeft aan dat er nog veel werk nodig is in de Vlaamse hulpverlening.
En ja, mijn inzet voor deze doelgroep zal deels obsessief zijn door eigen jeugdervaring. Maar ook al is dat zo, ik heb daar geen moment spijt van.
Ik heb maar van één ding spijt, dat ik jaren heb gezwegen, jaren op Studio Brussel heb gewerkt en niets vertelde aan mijn collega’s, onder het mom ‘wie ligt er wakker van huiselijke mishandeling, mijn getikte moeder, mijn nachten dat ik in een hoekje zat te wenen uit schrik dat ik weer van de riem zou krijgen – toen was ik nog geen acht jaar?’
Ondertussen heb ik tonnen geluk met een paar supervrienden die op tijd zeggen “stop Sas, even aan jezelf denken” maar die me steeds in alles steunen.
Ook zij verdienen mee deze nominatie!
Dankjewel mensen! In naam van al die kinderen die ik ondertussen een stem heb gegeven in de krant, maand- en weekmagazines, tijdens lezingen in scholen en hier op Facebook.