Bootvluchtelingen

“Nog meer Jan en zijn papa in beeld Saskia.”

Hoofdredacteurs zeggen altijd wat je moet doen.

Ik zat in Noord-Kivu, Oost-Congo.
In de verte waren er constant Kalasjnikovs te horen.
Je went eraan als de honderden muggen bij avondval.
Woestijnvis wilde een zoveelste reis voor een reportage over dit oorlogsgebied niet meer verzekeren.
De rebellen hadden de VN-brug kunnen openbreken.
Het was té gevaarlijk.
Van de beelden die ik had geschoten werden vooral de beelden gekozen waar enkele Belgen in Oost-Congo gefilmd werden.

Knip met de knop deed de montagetafel van de VRT bij de beelden van twee piepjonge meisjes die voor het stelen van een bananenblad al dagen zaten opgesloten in die gevangenis waar ik filmde.
Knip bij de beelden van maniok door de gevangenistralies.
Een gevangenis is er één grote modderpoel tussen vier muren dat moest dienst doen als urinoir, slaap- en ontspanningsruimte.
En dat voor honderden gevangenen op een stronthoopje.

“Ik wil jouw grote mooie wereld”, zei dokter Merlin.
Ik zat uren met hem op een bankje.
Hij werkte de klok rond in het ziekenhuis naast de gevangenis.
Kindjes met hoofdwonden van kapmessen, mensen met malaria-aanvallen, stuitliggingen met dode kindjes in die buik, zo een vrouwen kwamen steeds te laat bij een ziekenhuis.
Nog enkel het dode kind kon uit de buik worden gehaald om de vrouw te redden.
Ook die kans was maar 1 op 2.
Ze lagen daar vaak op de grond voor de deur van het ziekenhuis, te kermen van de pijn, ook in Burundi zag ik dat, wachtend op die dokter die vaak weken niet kwam werken omdat Kinshasa weer maar eens de lonen niet had betaald.

Ellende, armoede, oorlog, chaos.

Met die Belg in beeld kreeg het hier nog een beetje aandacht.

Nu er bootvluchtelingen zijn schieten we wakker.
Honderden lijken die drijven voor dat Fortuna Europa.
“Maar enfin, dat kan niet!”

Ondertussen wordt Afrika verder leeggeplunderd.
Oogt dat Jubelpark prachtig, gemaakt op kosten van al die oneigenlijk in beslag genomen rijkdom door onze landcheffen in Congo.

Kunnen de Chinezen verder rijk worden omdat ze alle kinineplantages in de Grote Meren bezitten. Bijvoorbeeld.

Kunnen we verder vinden dat grote bedrijven toch niet meer moeten worden belast en het budget voor ontwikkelingssamenwerking moet worden herbekeken.

“Er drijft een lijk.”

Inderdaad.

In naam van al die lijken die ik mee heb helpen begraven.
Die de oversteek niet hebben gehaald.
Geen grap.
In die dagen dat ik mijn reportage draaide, stierven tientallen Congolezen bij gebrek aan medicijnen, van honger en uitdroging of van te erge wonden door kapmessen.

SVN

Advertenties

In Marokko kraken de trappen niet

En daar zat ik dan in Hoboken.

Ik ben eregast. Dat weet ik. Omdat de living die normaal enkel bij speciale gelegenheden gebruikt wordt , gebruikt wordt om me met frisdrank, thee, koekjes en taart te ontvangen.
Een prachtig kanten tafellaken en het beste servies werden uit de kast gehaald.
Dat Fanta-glas tot de nok gevuld, verse muntthee idem – jawel, samen thee en Fanta voor mijn neus smile-emoticon – en de bordjes koekjes worden steeds door de mama, de zus en de neef om d…e tien seconden dichter naar mij toe geschoven.
Ik neem een koekje en bij het terugzetten van het bord schuift de mama het bord weer dichter “neem nog één, Saskia”

De papa van 71 jaar komt binnen.
De zonen, tussen 20 en 39 jaar staan recht.
“Onze papa”, zeggen ze.
Ik geef de man een hand en leg traditioneel daarna mijn hand op mijn hart.

Het komt vanzelf. Dat gebaar.
Even is er namelijk geen straat in Hoboken meer.
Even is het geen huis waar de trap in hout kan zijn.
Een houten trap kwam ik in gans de Marokkaanse Rif-streek nog nooit tegen.

Ik ben er op beginnen letten toen ik een getuigenis noteerde van een Borgerhoutse jongen van 27 die op zijn vijf jaar oud naar België kwam.

“Hier maken de trappen geluid”, zei hij, “In het begin had ik daar heel veel schrik van. Ik moest plots ook boven slapen. Dat vond ik heel moeilijk”.
Ik had er nog nooit bij stilgestaan.

Maar inderdaad. Hier maken de trappen geluid.
In Marokko niet.
Althans niet in de geboortestreek van de mensen die ik bezoek.

In dit huis woont één van de zonen met zijn vrouw en drie kindjes.
Samen met zijn ouders en een nicht van de familie.

De papa heeft zorgen nodig.

“Maar hij blijft zolang mogelijk bij de familie”.

Het is een kleine beschrijving van een avond vol vriendschap.

Een avond waar het heel normaal is dat tijdens de fijne lange uren-durende babbel bij het avondgebed een paar zonen en de papa verdwijnen om even in de ruimte ernaast te gaan bidden.

Een avond waar ik vreugde en verdriet hoor.
Familiezorgen ook.
Twee zonen vinden maar geen werk.
En ze willen zo graag.

Eén zoon werd onlangs nog uitgescholden door een buurman “luierik, terug naar uw land”

De papa heeft 32 jaar gewerkt in België.
Geen dag ziek.
En staat in de buurt bekend om zoveel klusjes bij mensen te hebben gedaan.
Voor niets. Alle buren. Geen houding “eigen gemeenschap eerst”.

Ik reed naar huis.
“Waarom zien we enkel nog dat dopgeld van twee zonen in deze familie?”, dacht ik.

En als we dan toch in die ‘Vlaamse’ mentaliteit zover zijn afgegleden om alles met kosten te benaderen, waarom wordt er dan amper gesproken over die typische amazigh-warmte, die grote aanwezige familiewarmte waar de grootouders inwonend blijven?

Zou dat niet kostenbesparend zijn? ‪#‎dtv‬

Racisme BDW

Beste BDW,

In 2008 werd ik genomineerd voor een persprijs voor mijn onderzoeksreportage “Waarom zitten er zoveel Marokkanen in de Belgische gevangenissen?”
In die tijdsgeest, het was voor het grote succes van uw partij, was dat een zeer heikele titel.
Maar mijn fijne hoofdredacteur, ondertussen op de payroll bij uw partij, hield gelukkig voet bij stuk.

Toen al was het aantal Marokkanen in de criminaliteitscijfers zorgwekkend hoog. Een kleine 700 op net geen 10000 mensen achter onze tralies, ondertussen zijn het er een duizendtal op 11500 gevangenen.

Hoofdreden : puur crapuul. Mannekes die al van in hun tienertijd vinden dat ze geen zin hebben in school en werk, het ‘cool’ vinden overvallen te plegen, de zot uit willen hangen achter stuur, tussen België en Marokko hangen en totaal geen binding hebben met ons land of geen perspectief koesteren voor een leuke toekomst.
“Toekomstvergallers” noem ik ze, als ik er weer ene tegenkom.

Maar de andere redenen zijn net zo belangrijk om de cijfers te begrijpen.

* Zo analyseerde ik verschillende strafdossiers.
Daar waar de griffie allang toestemming gaf bij verschillende Belgen bleef op een onverklaarbare wijze een pak Marokkanen nog in de cel.
Nochtans konden zij perfect aan alle voorwaarden voldoen : huisvesting, adres, werk of dagbesteding, afbetalingsplan….
Of hoe opvallend de wet Lejeune telde voor een heel pak gevangenen en bij Marokkanen niet zelden wél 2/3 van de opgelegde straf achter tralies plaatsvond.

* Zo merkte ik toen al dat een pak Algerijnen zich voordeden als Marokkaan.
Stel u voor dat alle Brusselse straatkettekes morgen een basiscursus Nederlands leren en zich allemaal opgeven als Vlaming aan de gevangenispoort, de criminaliteitscijfers zouden nogal stijgen bij de Vlamingen zeg.

* Zo merkte ik een andere groep, die na een bezoek van hun Marokkaanse ambassadeur in hun cel te horen kregen dat ze niet meer terug kunnen naar hun land. Gewoon niet. Maar die ook hier van onze vreemdelingenzaken geen verblijfspapier meer krijgen. Ze zijn gedoemd – zaken benoemen, burgervader – jawel, gedoemd om criminaliteit te plegen. Ze kunnen niet uit Europa en krijgen nergens in onze landen nog deftige kansen.
Bij het oppakken, kan gaan van een jeansbroek pikken in C&A tot een zware overval met geweld, zit hij meteen opnieuw binnen. Goed om mee te goochelen in de cijfers “lap, weer nen Berbermarokkaan”.

En het is vooral die opmerking van u die compleet onterecht was.
Ik heb jaren geleefd tussen de amazigh in Midden-Atlas. Jawel, ik geef de voorkeur aan amazigh. Omdat berber komt van barbaar en in Marokko nog vaak als scheldwoord wordt gebruikt. De Marokkaanse variant van “gij zijt ne makak”.

En alleen dat schetst wat nog steeds een grote realiteit is. Scheldwoorden omdat ze tweederangs zijn.
Pas op, toegegeven, Mohamed VI doet moeite.
Hij steunt amazighcentra, probeert hen te laten doorstromen naar de dienstensector, maar nog steeds is dat cijfer volstrekt verwaarloosbaar.

Ook de argwaan tegenover deze eigen bevolking blijft verwerpelijk en schandalig.

Zo mikt de Koning op 10 miljoen toeristen. Jawel, 10 miljoen.
Maar waar liggen de toeristenroutes? Juist ja.
Bijna allemaal buiten het rifgebergte.
In Nador, Berkane, Hoceima – ken uw Antwerpse roots, burgervader – komen geen tourbussen van Koning Aap, Joker of Club Med.
In die streken worden ze ook nog wandelen gestuurd in een hospitaal of zie je nog op de straat de Marokkaanse klikpolitie, spionnen voor de staatsveiligheid, lokale mensen plots van straat plukken. Betalen ze geen 400 dirham kunnen ze een dagje mee naar de cel.
Pure onuitroeibare corruptie dus én pesterij.

Dat heeft dus niets met genen te maken.
Ze zijn niet van nature ‘meer gesloten’, burgervader.

Integendeel, ik kan geen straat doen in Borgerhout of ik word op de thee gevraagd, tijdens de ramadan zijn de uitnodigingen voor de iftar niet te tellen.

En altijd en steeds een helpende hand. Altijd.

Ik verwacht van een burgervader kennis van zaken.
Analyses, verklaringen die steekhouden.

Geen simpele “racisme komt door berbers als slachtoffer…”

I beg your pardon?

In Amerika duurde het tot een paar jaar geleden voor een zwart talent op de cover stond van een magazine.
Dit land heeft nochtans alle pareltjes van Motown en het meer dan sublieme Stax-label. Van James Brown tot Aretha Franklin.

Totaal onbegrijpelijke houding van de massa-industrie : “geen James en Aretha op de cover van ons magazine uit vrees voor dalende verkoopscijfers”.

Dàt is helaas nog steeds dé enige essentie van racisme.
The Last Poets weten dit al decennia. “The White Man’s Got A God Complex” is nog steeds een topplaat hierover, van deze muziekpoëten.

Een portie zwarte soul met een grotere waarheid dan wat loze losse flodders aan het adres van onze amazighgemeenschap.

Volgens mij verkopen ze hun platen nog in de Fnac.
Even binnenspringen, Groenplaats BDW en aanschaffen die hap.
Meteen ook ‘When The Revolution Comes’, ook topklassieker van The Last Poets.

SVN

Hoe het terugsturen van criminelen naar Marokko nu al één luchtbel zal zijn

Ik ben geblokkeerd door Theo Francken op sociale media. Hij doet maar, zijn volste recht. Zijn speelveld. Ik behoor inderdaad niet tot de ja-knikkers van zijn beleid.

Hij blokkeerde nadat ik hem op de moeilijkheden wees van het afnemen van de Belgische nationaliteit. Onderbouwd, ik durf namelijk te stellen dat ik daar al jaren wel wat van weet.

Zo ken ik ook het verdrag met Marokko. Het is ondertussen een publiek geheim dat ik de laatste jaren de helft van mijn tijd in Marokko zit.
En ook al drink ik graag een fruitsapje op de Jemaa El Fna, ik ben er vooral bezig met justitie.

Terug naar Molenbeek. Voor mij staat een dertigjarige Magrebijn, hij wacht op werk.
Op die bepaalde hoek van de straat. En dat bepaalde uur.
Hij toont zijn zakken. Niets, geen huissleutel, geen papiertje, geen enkele stukje materiaal dat kan leiden tot enige herkenbaarheid. Zelfs de etiketjes uit zijn kleding blijken geknipt.
Zijn schoenen zijn drie maten te groot, zit vol katoenen wattenproppen vooraan om toch goed te kunnen stappen.
“Zo komen ze bij afdrukken van een inbraak moeilijker bij mij terecht”, is zijn uitleg.
“Doe jij dan inbraken?” vraag ik.

“Het wordt moeilijker en moeilijker door de controles in de bouw. Daar hoopte ik te kunnen werken. Dus nu doe ik in opdracht inbraken, hier spreken we af, die andere dat hier staan doen dat dus ook”

(Ter info : voor een tv-reportage had ik al weken en weken contact met deze mannen, denk dus niet dat ze dit 1 2 3 hebben getoond).

Er komt een man voorbij. Hij wandelde al de hele tijd de straat op en neer.
Hij neemt een zakje van de man die naast Karim staat. Dat is zijn naam. Enfin, zegt hij.

“Dat zijn onze sleutels. Wij hebben tussenpersonen, daaraan geven we onze sleutel van onze slaapplaats. Wij gaan nooit de baan op met die dingen.
Ik ben Algerijn maar in het Europese systeem zit ik als Marokkaan.
Zo zat ik al drie jaar in de gevangenis van Frankrijk als Marokkaan.
Ook hier heb ik al in de gevangenis gezeten. Jawel, zelfs even in Tilburg. Ze gingen me terugsturen naar Marokko. De ambassadeur kwam van dat land en zei “niet van ons, dat is een Algerijn”. De ambassade van Algerije vertikte het zelfs te komen, maar al waren ze langs geweest, door mijn straf als Marokkaan in Spanje zouden ze me nooit als onderdaan aanvaarden.
Ik werd dus vrijgelaten want zat einde straf”.

“Ik heb ook al zes keer in een gesloten centra gezeten. Maar na enkele maanden moeten ze je wel vrijlaten. We zitten daar met een pak Marokkanen die Algerijn zijn, of Algerijn terwijl ze zeggen Marokkaan te zijn. Niemand van ons kan ooit terug. Wij hangen in Europa, gedoemd om criminele feiten te plegen”

Ik checkte het verhaal. En het klopte. Onze gevangenissen zitten vol met vermeende Marokkanen, ofwel gespeelde Algerijnen.
Op geen enkele manier, Theo Francken mag nog met 100 camera’s naar Marokko gaan, krijg je deze mensen teruggestuurd.

Op géén enkele manier kan je ze na hun (eventuele) gevangenistijd jarenlang opsluiten enkel omdat ze “illegaal” zijn.

Geen enkele staatssecretaris asiel zegt deze waarheid. Dit probleem van honderden en honderden ‘Marokkanen’ is bij onze vreemdelingendiensten nochtans zeer goed gekend. Het gaat om honderden, duizenden, die we nooit zullen terugsturen.

Waar maar één oplossing is en die vraagt veel moed. En wordt maar al te vaak weggezet als “onnozele linkse ideologie en bepamperen” : geef ze een werkvergunning, laat ze blijven, werk een verdeelsleutel uit met Europa, want ook het aantal Europese nationaliteiten gecombineerd met een Marokkaanse nationaliteit is ondertussen niet meer te tellen, Spaanse-Marokkanen bijvoorbeeld, het stikt ervan in Antwerpen en die hebben Europees verblijfsrecht, ook bij hen kunnen we dus op onze kop staan, die kunnen en mogen blijven, ondersteun ze dus zodat ze niet steeds in die criminaliteit moeten blijven hangen.

Een vlucht Brussel-Marokko-Brussel zal hier – met pakken muntthee – niets aan veranderen, Theo. NIETS.

Internationale vrouwendag 2015

Het was 2006. Mijn reportage verscheen toen in MO* onder de titel “Nepal loopt leeg”
Ze stonden daar. In grote rijen. Ik schatte de jongste 19 jaar, de oudste hooguit 30.
Allemaal mannen. In de hand een paspoort en een werkvergunning voor Abu Dhabi of Dubai.
Elke dag vertrok een vliegtuig vol Nepalese mannen in Kathmandu naar dat stukje Arabische Emiraten waar mensenrechten een vodje papier zijn.
Bij aankomst werd hun leven er één van de hel.
Paspoort werd afgenomen, ze werden met tien gepropt in kleine containers om te slapen en moesten in de bouw of de bewaking aan het werk. Zonder duidelijke arbeidsrechten.
Viel iemand van de steigers, wel, de Nepalese vrouw en kindjes (ev) zouden gewoon nooit meer van hem horen.
Geen enkel overlijden werd onderzocht.
Ik ging in Nepal op onderzoek uit. Interimkantoren waren een soortement dekmantel van deze lucratieve business.
Mannen , vaak ongeletterd, werden wijsgemaakt dat ze een prachtjob tegemoet gingen, in ruil voor een stukje grond in de bergen zouden papieren worden geregeld.
Nepal werd op een subtiele manier opgekocht en van alle arbeidskrachten leeggeroofd.
Het toerisme ging ondertussen rustig verder.
In 2001 , jawel, toen het ganse Koningshuis in Nepal werd vermoord, was ik ook maanden in Nepal geweest.
Toen vond je op de populaire Anapurna of Jomson-trek nog mannen in de herbergen, of in de winkeltjes op het bergpad.
5 jaar later was dat opvallend verminderd.

Voor al mijn onderzoeken, ik vond ook jonge Nepalezen die als schild werden ingezet door privébewakingsfirma’s in Irak, was weinig aandacht.

Alsof zo een grootschalige schendingen van mensenrechten pas enige animo verdienen wanneer je elk facet van de route kan filmen.
Maar dat lieten de Emiraten of de Koning van Bahrein niet toe.

Grote mastodonten van indrukwekkende marmeren-in-goud-beslagen hotels, draaiende tennisbanen over de zee, watervallen binnen appartementsblokken. Ik heb zowat alles gezien toen ik na Nepal doorvloog naar Dubai en Abu Dhabi om te trachten die Nepalezen daar terug te vinden.

Die dure hotels mogen er allemaal wel gefilmd.
Maar doe eens een documentaire-aanvraag om hun jeugdzorg, gevangenissen, geldstromen via of van Saudi-Arabië naar projecten van diezelfde eigenaarsreuzen tot Marokko – daar zijn van Salé , Rabat tot bovenaan Tanger kilometers grond in handen van diezelfde sjeiks voor gelijkaardige megalomane toeristische parken , Uplace is er niets tegen – en dan krijg je een nee.

Geen enkele commentaar hierover van onze Belgische ambassades ter plaatse.
“Wij schikken ons naar de wetten van het land”
Wel, in die regio, hoe leuk ook voor vele zakenmannen en toeristen, zijn de wetten er ééntje ‘van mensenrechten zijn een akkefietje’.

Ik denk dat die maanden en maanden in Nepal en Dubai, naast mijn verschillende trips naar Myanmar – was ook een mokerslag, aangezien ik fel op de barricade had gestaan voor de economische boycot tegen die afschuwelijke junta, maar besefte dat dat China geen windeieren had gelegd, die Chinezen bezitten ondertussen zowat gans dat stukje prachtland – mij heeft doen inzien dat vrouwenrechten, kinderrechten, mannenrechten, gevangenenrechten, arbeidsrechten, onlosmakelijk zijn.

Er is niets verkeerd aan een Internationale vrouwendag op 8 maart, de dag van de rechten van het kind op 20 november, of op 10 december stil te staan bij de Universele verklaringen van de Rechten van de Mens, maar je kan niet één dag huldigen en de anderen niet.

En wat we vooral kunnen doen is te zorgen dat alles wat we qua rechten hebben opgebouwd, zoals die Verklaringen in 1948, niet weer in spoed afbouwen.

Gisteren vroeg nog iemand “Vind jij dan niet dat andere politieke partijen dan die van N-VA ook pakken mist spuien?”

“Natuurlijk vind ik dat. Elke dag opnieuw. Maar bij N-VA is het tempo om grondrechten te bannen wel een pak meer aanwezig dan bij alle andere partijen samen. Menswaardig bestaan? Gras afrijden ja! / Mantelzorg? Niet meer op kosten van de belastingen / Kinderopvang? Voor zij die het kunnen betalen / Nationaliteit? Afnemen bij misstappen. Het is maar een nationaliteit natuurlijk, enkel volk dat ‘wij’ willen / Uitkering voor gevangenen? Ho maar, rotten in de cel, ziek of niet / …..

Hebben andere partijen daar ook schuld aan? Zeer zeker. Zo blijft het onvergeeflijk dat SP.A in de vorige federale regering de uitbreiding van de gaswet heeft goedgekeurd.
Het summum van het uithollen van de pijlers van de rechtsstaat is die gaswet.

“Wat heeft dat met vrouwenrechten te maken, Sas?”

“Alles. Alles. Zo ik zeg : alles is onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Bij het voorbeeld hierboven worden mannen op grote schaal uitgebuit.
Hun vrouwen blijven arm achter en worden in de bergen van hun stukje grond gejaagd. Hun kinderen belanden in de ontelbare weeshuizen van Kathmandu.

Waar het westen dan weer hun geweten sust en denkt heel goed bezig te zijn, want al die weeshuizen zijn projecten van onze landgenoten of onderdanen van onze buurlanden.

En de cirkel is rond”

SVN

Opgedragen aan al die vrouwen die elke dag slachtoffer zijn van intra-familiaal geweld.
3 doden per week.
Ook bij intra-familiaal geweld zijn soms mannen slachtoffer, de betrokken kinderen altijd.
Maar onze zorg, onze opvanghuizen, onze steun aan deze vrouwen, daar blinkt het besparingszwaard feller dan ooit….
Jawel, er valt dus weinig te jubelen, Vlaanderen.

Marokko

En hoe we toch weer enkel met westerse kennis berichten over Marokko.

“Verhoogde maatregelen voor toeristen in Marokko wegens terreurdreiging”.

En dan staat er oa “Hotels wordt nu gevraagd om alle identiteitskaarten van gasten te controleren en door te geven aan de politie”.

Al 12 jaar kom ik bijna enkele maanden per jaar in dit land.
Al 12 jaar horen daar ook hotelovernachtingen bij. Ik slaap meestal bij families maar hotelnachten blijft toch ook enkele nachten per maand.

ALTIJD worden ’s avonds de lijsten van hotelgasten opgevraagd door de toeristenpolitie. Bij elk hotel, in elke stad. Zonder uitzondering.
ALTIJD.
Overal dien je een pak vragen in te vullen. Tot naam vader, moeder, beroep enz.

Van elke persoon wordt een copy bijgehouden en van iedereen wordt genoteerd wanneer en waar je slaapt.
Tweepersoonskamers mogen op elk uur van de dag gecontroleerd op eigen onderdanen door diezelfde politie. Huiszoekingsbevelen zijn daar een vodje papier.
Klikt iemand dat een Marokkaan met iemand anders op de kamer ligt en die zijn niet getrouwd kunnen ze de kamer binnenvallen en arresteren.

Eén keer zelf voorgehad met mijn chauffeur. Een schat van een kerel, superbetrouwbaar ook. Hij had zijn tante die een bus gemist had meegenomen naar zijn kamer. Twee bedden. Politie is de kamer binnengevallen alsof het de grootste crimineel was. Maar een andere kamer ging niet want hotel zat vol, wij hadden twee laatste kamers gehuurd en daarna belde zijn tante “bus gemist”.
Hij had mij niet durven wakker maken, ik ben dus nog boos geworden “waaarom heb je jouw tante niet bij mij gelegd dan?” Daarna voelde ik me heel schuldig dat ik nog boos was na zijn ellende bij de Marokkaanse politie.
Uren zaten ze vast op een politiekantoor tot de familie kon bewijzen dat het wel degelijk zijn tante was.
Voorbeelden zat.

Word je plots van iets verdacht kunnen ze tot 5 jaar teruggaan met al je gegevens waar je geslapen hebt, waar je was en hoe en met wie enz.

Dus het kan best zijn dat Marokko verhoogde maatregelen toepast tegen IS-strijders. Wie het land kent weet ook dat er nu waarschijnlijk 50 (lukrake schatting) mensen vermeend IS-strijder zijn volgens de autoriteiten terwijl ze enkel kritisch zijn over de huidige Koning of het beleid. Ook dat is Marokko.

Er valt oneindig veel te vertellen over dat land. Maar kom niet af dat politie de identiteit van toeristen controleert in het kader van IS.

Vergelijken? OK dan…

Als die zionisten dan toch vragen om naar andere conflicten te kijken zullen we dat eens doen.

Ik bracht na de ontdekking van het gruwelijke massagraf in Racak, Kosovo bijna twee jaar door in dit stukje conflictwereld waar tot vandaag, 15 jaar later, elke Albanees-Kosovaar dit gebied als zijn/haar land erkent maar waar nog steeds een boodschap op ieders gms-toestel piept, bij het landen op de luchthaven van Pristina “welcome to Serbia”

Elke keer krijg ik rillingen bij die boodschap op een gsm-toestel. Het was namelijk de Servische regering die het onderzoek naar het massagraf – met Kosovaren als slachtoffer – danig heeft verhinderd, gemanipuleerd en geboycot.
Het is ook die regering die Kosovo weigert als onafhankelijke staat te erkennen.

Ik sprak er toen ik er woonde verschillende mensen en hoorde de meest afschuwelijke zaken.
Ik deed er onderzoek naar de manier van opsluiten van psychiatrische patiënten, naar onafhankelijke pers, naar vrouwenhandel.

Eén van de meest lugubere getuigenissen was er één van een dertig-jarige man in Ferizaj. “Ik werd vastgebonden aan een houten paneel. Naast mij zat mijn hoogbejaarde buurvrouw. Ook met haar handen aan het paneel vastgebonden. De Servische mannen spuwden, sloegen en vernederden ons met op ons te plassen. De vrouw is uiteindelijk naast mij bezweken. Ik werd na twee dagen bevrijd en leefde nog net. Ik was het bewustzijn verloren”

Bij die getuigenissen is het zeer moeilijk om het geloof in samenlevingsopbouwprojecten te bewaren. Je ziet de expressie van die mensen, hun haat, hun pijn, hun verdriet.

Met welke pretentie zouden we aan deze mensen vragen terug de hand te schudden van die Serviërs?

De Verenigde Naties kwam en overal werden internationale militairen gezet. Checkpoints. Het land werd in die twee jaar dat ik er doorbracht één van leger – en VN-jeeps hier en ginder.
Zelf reed ik ook met een jeep rond.

De veiligheid werd gegarandeerd. Ruimte voor eigenwaarde, eigen scholen, geloof, ziekenhuizen, wegen werden aangelegd, zelfs voetbalvelden en speelpleinen.

Ik bel veel van die getuigen nog regelmatig. Skype of Tango is een geweldige uitvinding .
“Vraag me nooit mee naar Belgrado te gaan Sas, dat zou de hel zijn maar ik heb mijn haat leren plaatsen. Ik leer mijn kinderen dat het geen zin heeft de Servische minderheden in onze regio aan te vallen, ook al weten ze jammer genoeg op die jonge leeftijd dat hun grootvader beestachtig werd vermoord door die Servisch mensen”

Kan je haat stoppen naar de moordenaars van familieleden? Ik weet het niet want ik heb het niet meegemaakt. Wie ben ik om te oordelen?

Maar steeds denk ik terug aan al dat verdriet, die pijn, woede en onmacht.
En sta me dan toe zionisten mij een beeld te kunnen vormen van wat mensen in Gaza, of beter gezegd Palestina al decennialang meemaken.

Decennialang, zonder periode van eigenwaarde, scholen, vrijheden, ziekenhuizen,geloofsbeleving …Integendeel, hun kinderen kunnen elk moment van de straat geplukt worden en weken worden opgesloten, elk moment kan Israël weer hun huis bombarderen.

Hamas is de boosdoener van alles.
Nee, Hamas is een gevolg van een internationale gemeenschap die heeft weggekeken, van een Europa dat geen standpunt kan innemen omdat Israël hun eigen politieke kindje is en geen enkel land de ballen heeft om dit toe te geven dat dit één van de grootst menselijke flaters is uit de wereldgeschiedenis, waar we gefaald hebben om de veiligheid en de vrijheid van miljoenen burgers te verzekeren, waar we blijven tolereren dat een zionistisch regime right in the face met leugens kan blijven een volk onderdrukken en er dan nog mee kan wegkomen alsof ze zelf de politieke Calimero van deze wereld zijn.

Dus ja, zionisten, ik vergelijk met andere conflicten. Jullie gruwel kent nergens ter wereld een gelijke. Nergens wordt een volk, de Palestijnen zo gruwelijk behandeld terwijl de wereld er enkel staat op te kijken.

SVN