Brief aan zus

Dag Mieke,

Daar is hij dan, die jaarlijkse publieke brief. Ik schrijf er meer hoor, denkbeeldig. In de auto, in bed, in de zetel.
Het is me weer een jaar geweest.
Onze moeder leeft nog. Enfin, denk ik toch. Ik heb geen politie aan de deur gehad, ik denk dus niet dat ze ergens begraven ligt zonder dat ze aan mijn deur stonden.

Met Dirk en de kindjes en Gert gaat het goed, Ramona zit in Londen, die stelt het meer dan uitstekend. Met de vrienden ook.
Ze blijven voor me klaar staan, steeds opnieuw. Zonder zeuren.

En met mij gaat het zoals gewoonlijk. Goed omringd, vaak gelukkig maar nog steeds vechtend tegen een totaal dolgedraaide wereld.

Dolgedraaid met een aanslag op Zaventem, terreur nestelt zich onder de kerktoren, dolgedraaid omdat we gewoon verder doen, zonder enige zorgcorrectie na het vinden van een 19-jarige dode jongen in een tent. Jawel, Mieke, hier vlakbij. Dood van ontbering.
Dood zoals die kinderen waarover ik vertelde als ik weer terugkwam van één van die reizen in ver oorlogsgebied.

En er is nog nieuws. Mijn jeugdrechter is dit jaar gestorven.
Dat deed me ook wel wat. Weer een stukje tak van die boom, die enige boom die weet welke waanzin onze jeugdshit was.

Het bracht mijn hoofd weer naar die resem herinneringen waarover het zo moeilijk praten blijft.
Mensen verwachten zaken uit een film.
Mijn vader, dat vatten de mensen. Veel te streng en autoritair.

Maar hoe vertel je de wereld de waanzin van onze moeder?
Hoe?

Zie je ons nog staan bij de kapper, Mieke?
Moemoe had gebeld, totaal overstuur “Vriendeke, nu moet ik hier een rekening betalen van 3000 BEF van mijn klein pensioentje en ik heb dat niet”.

Daar had ze het weer gelapt. De moeder die ik nooit heb gezien, had weer zwaar ingebeukt in onze privé.
In het geniep een paar keer op ‘de poef’ naar de kapper, de kapper van ons moemoe: “Mijn moeder zal dat wel betalen.”

Ik weet niet meer of jij het gezegd heb of ik. “Moemoeke, maak je geen zorgen, wij zullen dat wel betalen”. En dan weer rondbellen om te zien of onze moeder ergens in een psychiatrie zat of weer vrij zat rond te lopen en met de hoop om toch iemand te vinden die kon handelen waardoor ze niet zomaar naar de winkel of de kapper ging achter onze rug op ‘onze’ kosten.

Met een grootmoeder die we allebei doodgraag zagen en steeds in die shit belandde, de daver op het lijf, met haar klein – net leefbaar – pensioentje.

Nee, dat krijg je niet verteld aan de mensen. Die dagelijkse terreur van een gek mens.
Die dagelijkse angst “wat zal het nu weer zijn?”
Zit ze binnen of loopt ze rond?

En dan gingen we vaak iets drinken en dan hoefden we geen woorden uit te spreken. Jij wist het met één blik, ik ook.
Het geluk als zussen samen te zitten, te genieten en de constante pijn van al die verloren jaren dat we van jeugdzorg niet samen mochten zijn.

Daarom Mieke, wat blijf jij toch dat grote gat in mijn hart.
Dat voelbare gemis.
Die persoon die niet meer opneemt als ik denk “godverdomme, dat had ik Mieke willen vertellen”.

Maar hey, ik zeg het je elk jaar. Jouw sprong voor de trein is er één die ik als eerste versta.
Dat hoofd dat de rust zoekt. Die drang om die waanzin te stoppen.
De mokerslagen een halt toe te roepen.

Het zal een moeilijke dag worden. Daar vind ik nog steeds de kracht niet. 9 december zal tikken tot dat moment dat slachtofferhulp vier jaar geleden aan de deur stond.

Tot dat moment dat alle verdriet uit de kindertijd toch nog kon overtreffen, 22 uur ’s avonds en de woorden van de politie “uw zus is om halfzeven voor de trein gesprongen”.

De meest vreselijke woorden ooit gehoord.

Maar hey, ik heb ook plannen. Fijne plannen.
En het is een vrijdag, dus de tiener-rakker komt weer want weekend.

En die zal ik dan eens vastpakken en nog eens duidelijk zeggen “het leven is de moeite waard”.
En dan komt het wel weer goed want hij heeft al gebeld en we moeten schoenen gaan kopen. Dat wordt fun.

En zaterdag ga ik naar de prijsuitreiking van de prijs voor de rechten van de mens.
Ook iets om heel hard naar uit te kijken. Want je zou verschieten Mieke, hoe normale mensenrechten in die paar jaar dat je er niet meer bent, niet meer zo vanzelfsprekend zijn geworden. Jawel, er zijn nog potjes waanzin waar geen dekseltje op past.

Liefs zus.
Mis je. Big time.

SVN

Onverwerkt verleden

10 mei 1946. Jawel, exact 69 jaar geleden.

Beste BDW,

U werd deze week door verschillende mensen een groot politicus genoemd.
Reden : u gaf tijdens een speech excuses aan de Joodse gemeenschap voor de collaboratie door de Vlaamse beweging.

Meteen kroop iedereen in de pen. Wallonië werd erbij gesleurd. Daar waar individuen ook collaboreerden maar het achteraf opvallend minder politieke recuperatie kende.
Dat kan moeilijk van de Vlaamse beweging gezegd worden.
Uw broer heeft dan ook een punt wanneer hij vreest dat vele Vlaamse families uw excuses nog niet zullen aanvaarden omdat ze nog met een onverwerkt verleden kampen.

Welnu , we hoeven geen psycholoog of historicus te zijn om te weten dat we een verleden verwerken door juiste info.

Ook ik ben een kleinkind van een collaboratie-familie.
U hebt ongetwijfeld van mijn vader gehoord.
Mede-oprichter onafhankelijk Vlaams ziekenfonds, groot pleiter voor een splitsing van de sociale zekerheid, dat al in de jaren tachtig, fervent Voerstreek-straatstoker ‘Vlaamse taal eerst’ en overtuigd lid en actievoerder Volksunie.

Zijn vader, mijn grootvader, werd veroordeeld op 10 mei 1946.
Deze datum weet ik als kleinkind enkel omdat er een genadeverzoek werd ingediend en die verwijzing wel openbaar is. Daar hoef ik enkel een verzoekschrift als rechtstreeks familielid in te dienen.
Daarin wordt gezegd dat het vonnis op 10 mei 1946 werd uitgesproken.
Voor de rest weet ik enkel dat mijn grootvader jaren en jaren en jaren in de gevangenis heeft gezeten.
En dat zijn vonnis werd opgeslagen in het Algemeen Rijksarchief 2, Dépôt Cuvelier.

Die vonnissen zijn nog steeds gesloten.
De toelating kan enkel worden bekomen via een schriftelijke toestemming van het Collega van Procureurs-generaal.
Deze vijf topmagistraten heb ik al verschillende keren aangeschreven.
Mijn eerste verzoek dateert van februari 2013.
Nog steeds hebben ze niet geantwoord.
Nog steeds moeten deze vijf topmagistraten zich nergens verantwoorden wegens het niet beantwoorden van verzoeken.

Wordt het dus niet eens hoog tijd, beste meneer De Wever, dat we die wet “gesloten wegens te pijnlijke geschiedenis” veranderen en kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van collaborateurs de kans geven te mogen weten wat er nu werkelijk gebeurd is?
Minstens de vonnissen te mogen lezen van deze zeer pijnlijke geschiedenis?
Hen de kans te geven dit te openbaren?

Zou dat niet pas ‘een écht excuus aan de Joodse gemeenschap’ zijn?
Die doofpot te stoppen?

Toon inderdaad dat u een groot politicus bent, BDW.
Verander de wet.
Gooi dat archief open.
Laat u niet meer temmen.

SVN .

Rust ze, Steve.

Het kind niet met het Sociale Facebookbadwater weggegooien, Tweetend Vlaanderen.

Sociale media krijgen ervan langs.
Gisteren stelde ik voor ‘internetrechtbank’ in Van Dale op te nemen, vandaag klinkt het door verschillende vastgeroeste opinieschrijvers dat de trollen van Twitter te ver zijn gegaan.

Tweetend Vlaanderen moet dringend een geweten geschopt, klinkt het in koor.

De bagger dat over Steve (Stevaert) werd geschreven tussen zijn verdwijning en het ontdekken van zijn lichaam doet inderdaad nog steeds huiveren.

Dat klassieke mediakanalen nu de mond vol hebben met gewetenslessen over de trollen van sociale media is zeer wrang.

Waren het sociale media die als vliegen op suiker met hun camera’s aan het Kanaal gingen staan?
Waren het sociale media die – a la OJ Simpson on the run by Fox News – elke glimp wilden oppikken, ze hadden nog durven filmen in de autopsiekamer mochten ze zijn binnengeraakt?

De daders van al die grove kille woordendrek zijn niet de sociale media, de daders zijn ook niet nét uitgerekend die kranten die over de rechtszaak – Stevaert werd verwezen naar de rechtbank voor een verkrachting – hebben bericht.

De daders zijn wij allemaal als we de kilte die onze maatschappij is binnengevlogen blijven tolereren.
Wanneer we niet ingrijpen als mensen onterecht beschuldigd worden.
Wanneer we het onderscheid niet meer maken tussen mens en politicus.
Wanneer we politici omwille van flaporen, diëten of smsjes naar hun minnaressen beoordelen en niet omwille van hun beleid of publieke bestuursvisie.

Op keuze van beleid en ideologie kan niet genoeg kritiek of applaus volgen. Dat is net eigen aan een gezonde democratie.

Maar het oeverloze bijna chronische op-de-mangespeel zouden we collectief moeten blijven bekampen.
In de eerste plaats door de verkozenen zelf.
Karaktermoorden kunnen niet.
Tegenstrevers val je met inhoud aan maar schud je als mens de hand.
Steun je meteen in bittere tijden. Bij menselijk leed of slechte gezondheid.

Ook sociale mediakanalen kunnen aanzet zijn tot een fijne samenleving.
Alleen hier op mijn Facebookprofiel lees ik zo vaak berichten “bedankt Saskia, want door de getuigenissen van andere pleegmama’s zie ik het weer wat rooskleuriger met onze Thomas, pleegzoontje” , bijvoorbeeld.

Het waren in de eerste plaats mijn dichte vertrouwensvrienden die er in de eerste periode stonden, dag en nacht, nadat ik hoorde dat mijn zus voor de trein was gesprongen en die me door een begrafenis sleurden.
Maar ook Facebook bracht rust.
Bij al die momenten dat je niet kan slapen, dat je die gierende wielen van die trein hoort, of een gezicht verzint van de treinconducteur tijdens de cruciale klap. Tijdens die hoofdkronkels kon ik hier schrijven wat er door mij heen ging en waren het de massale steunbetuigingen op de sociale media die het leven draaglijk maakten.

Het is dus niet een kwestie van oordelen, veroordelen, of een schuldige vinden.
Steve en Steve alleen koos voor de dood.
Zijn dichte vrienden en familie zijn nu nog de enigen die het antwoord verdienen op de vraag ‘waarom?’

Maar als nabestaande van een zelfdoder kan ik zeggen : je bent nooit zeker ‘waarom’.
Je bent enkel zeker van al die mooie momenten die samen werden gedeeld.
Die lach, die omhelzing, die warmte en vriendschap.

Dàt is het enige waar de intimi van Steves entourage zeker van zijn.
Gun ze die momenten.
Laat ze die samen nog 1 keer delen.
Bij een afscheidsdienst.

En alle anderen ver weg van dat moment.
Want met de mens stierf de politicus.

Het doek is gevallen.
Laten we geen publiek meer zijn.

Brieven van zus

Ik heb heel de avond brieven van mijn zus gelezen. Anderhalf jaar geleden pleegde ze ondertussen zelfmoord en nog steeds kan ik maar enkele vellen lezen en moet ik stoppen want veel te veel verdriet.
Het zijn dan ook brieven die zwart op wit zeggen hoe wij hebben moeten vechten om zussen te zijn, hoe zij in angst leefde voor mijn/onze/haar ‘moeder’.

Zinnen toen ze 11 jaar was “Zus, zeg niet aan moemoe dat ge mij gezien hebt want als ze dat aan moeke vertelt gaat die weer heel kwaad zijn en dan gooit die altijd met hele zware dingen”…..
*slik*

Ter info voor buitenstaanders, mijn zus woonde tot haar 11 bij mijn moeder waar mijn broer en ik een contactverbod hadden door de jeugdrechter om ons tegen dat mens te beschermen. Ik zag Mieke, mijn zus in het geniep.

Maar door die zoektocht naar die brieven vond ik in één van de dozen ook het huwelijksboekje van mijn grootmoeder. Een boekje opgemaakt in Duffel in 1927.

Ik had dat zelf nog nooit achteraan bekeken maar die pagina’s zijn de voorloper van de statuten van onze huidige Kind en Gezin.

Hilarische tips voor de huismoeder staan daar in.

Tip voor de kindjes in uwer verder huwelijk , bijvoorbeeld.

Ik typ letterlijk over : “’s Zomers mag het kindje slechts op het einde der eerste week en ’s winters op het einde der zesde week buitenkomen en dan nog enkel bij schoon weder en zachte luchtgesteldheid. Het kind zal dan in een liggende houding in een klein rijtuig geplaatst worden. Het kind mag ook niet te vroeg alleen loopen, het moet eerst langs den grond kruipen en alleen leeren rechtstaan” enz enz . Geweldig!

Voorouders

Minachtend Joods Actueel,
Het lukt me niet meer Geachte te schrijven.
Marc Van Ranst, die in naam van verschillende Vlaamse artsen zijn afschuw over het zionistische beleid heeft geuit in kranten, kreeg van jullie, Joods Actueel een mailtje.
Of hij kan toelichten wat zijn grootouders in de oorlog voor de joden hebben gedaan.
Of hij jullie kan meedelen of zijn grootouders joden in WOII hebben geholpen of niet.
Want, zo zeggen jullie nog, dat hebben we nodig voor ons onderzoek.
“Hebben zij geprotesteerd tegen de nazi’s in een Vlaamse krant met een petitie zoals u nu?
Want indien dit niet zo is nemen wij aan dat uw familie geen enkele bijdrage heeft geleverd om de moord op zes miljoen Joden in Europa te verhinderen”, zo staat letterlijk in de mail van Joods Actueel.
Sta me toe dit zowat het goorste bericht te vinden dat er in tijden werd geschreven door jullie.
Wat is de bedoeling? Mensen in vakjes te stoppen, generaties later : goeie familie/ slechte familie?
Ik heb uren nagedacht over deze – voor mij – schokkende mail maar eigenlijk ben ik ook dankbaar.
Dankbaar dat Marc dit naar buiten heeft gebracht.
Nu kan ik namelijk de volgende mail sturen naar Bart De Wever.
Beste Bart De Wever,
Graag zou ik via uw persoon aan jullie partij willen vragen met spoed werk te maken om de wet op de toegang tot de strafdossiers van het Rijksarchief te versoepelen. Meer bepaald de dossiers over de gruwelijkheden tijdens de oorlog.
Mijn grootvader heeft daar namelijk een dossier. Maar nog steeds heb ik als nabestaande niet de toegang en heb ik het raden naar de feiten waarvoor mijn grootvader tot verschillende jaren effectief werd veroordeeld.
Mijn andere grootvader werd krijgsgevangen gezet. Ook daar vind ik niet alle info maar ik hoor mijn grootmoeder nog steeds herhalen “Vriendeke, dat was wat zenne. Die Duitsers beukten de deur open, ze wisten dat onze Rik joden had geholpen en ze namen hem mee, ik heb dagen geschreeuwd vriendeke”.
Mijn andere grootmoeder was minder spraakzaam. Die zei dat ik het allemaal wel zou snappen als ik groot zou zijn waarom mijn grootvader die zaken had gedaan.
Mijn vader , u wel bekend , was dan weer iemand van de harde hand.
“Zwijgen gij en helpt maar mee pamfletten uitdelen voor de Volksunie”, en er viel te luisteren bij zijn autoriteit.
Mijn vader leerde mij ook zaken. U hebt zeker zijn gevecht voor de splitsing van de sociale zekerheid gevolgd, als stichter van een Vlaams ziekenfonds was dat zijn stokpaardje.
Over het dossier van zijn vader mochten er echter geen vragen gesteld.
En nog steeds niet. Telkens opnieuw verschuift de wettenschrijver de datum waarop nabestaanden toegang krijgen.
Eerst was het 50 jaar, dan 60 jaar, nu krijg ik weer antwoord van het Rijksarchief dat ik mijn motivatie moet richten aan de Procureurs in dit land. Zij zullen dan beslissen of ik het dossier van mijn grootvader mag lezen of niet.
Wel, Bart, jammer is dat. Joods Actueel is namelijk met een onderzoek bezig.
Ik zou hen graag spontaan mailen waar mijn grootouders voor stonden.
Ik zou ze graag mijn excuses aanbieden indien de zaken van mijn grootvader te gortig zouden zijn.
Maar ik weet ze niet. Ik ken de feiten niet. Omdat mede uw partij tegenhoudt dat we die info kunnen krijgen als nabestaanden.
Kan u dat veranderen, Bart? Zodat ik uw vrienden van Joods Actueel een plezier kan doen.
Per slot van rekening leven we hier anno 2014 allemaal samen, toch?
Gegroet,
SVN

1 juli: de dag van de blog van mijn broer

en vandaag is dé dag van dé blog van mijn broer 
Er zijn er wel op dit profiel die hem nog kennen als de Humo-journalist, dé kenner van zowat alle mogelijke genres muziek die er zijn, dé man die bij Lauryn Hill thuis mocht zitten, die weet of Lou Reed in de pot kijkt als hij zijn wc doortrekt, die aan de toog heeft gelachen met (letterlijk) een aaibaar man als Marilyn Manson en die nu al maanden en maanden en uren en uren – ik ben getuige, écht elke dag – ‘zijn’ persoonlijke honderd platen heeft gefilterd. 
Het is absoluut geen gewone top 100. En elke plaat wordt begeleid met tekst en uitleg. Een aanrader is deze blog voor wie iets van muziek wil weten buiten de gebruikelijke hitlijstjes van weekmagazines en radio want Gert verwerkt in de teksten ‘onze jeugd’, bij momenten bikkelharde confrontaties met het ruwe leven, tonnen kennis over muziekland, brengt hilarische anekdotes uit de Belgische platenwereld aka commerciële machines en blikt terug op ontelbare interviews voor oa Humo met tal van artiesten. 
Schrijf jullie in mensen, echt doen, dan krijg je vanaf 1 september dé plaat van die dag. 
Tot 1 september zijn het de platen die zijn top 100 net niet hebben gehaald 
Zoals vandaag bij een tekstje over mijn – onze – zus die voor de trein sprong. Trentemoller, luister zeker vanaf 3 minuten, hoe de zang plots een verrassend pareltje van deze dub maakt. Het typeert met verve de strenge selectieprocedures van Gert bij ‘zijn’ platen die minstens een beluistering waard zijn. 
Jawel, voor mensen die mij nog kennen als die deejay van die ‘beestig goeie fuiven’, zonder deze oudere broer had ik al die kennis en mijn platenkast nooit zo gevuld gehad. 
Fier en zeer trots op mijn broer met vandaag dit mooi eerbetoon aan onze zus. 

http://gertvannieuwenhove.com/2014/07/01/een-lange-winter/