De pijnpunten van terrorismebestrijding

X is een kwetsbaar meisje van 13 jaar uit Antwerpen.
Ze wordt met vonnis van de jeugdrechter toegewezen aan ‘baba’.
De Antwerpse jeugdrechter wist niet dat op diezelfde ‘baba’ een Bijzonder Opsporingsdossier liep door de federale politie voor zware misdaad, drugstransporten en liquidaties.
Deze Bijzondere Opsporingsdossiers lopen ook op vermoedelijke terroristen.

Na Verviers zoeken we met man en macht naar één van de vermoedelijke verdachten.
Het federaal parket wist blijkbaar niet dat hij onder elektronisch toezicht stond.

Ruim een jaar geleden kwam aan het licht dat er een 60-tal wapens werden gestolen uit het politiekantoor van Mortsel. We werden toen gesust dat de meeste wapens al onbruikbaar werden gemaakt in de proefbank van Luik.
Dat we enkele maanden geleden een arsenaal geneutraliseerde wapens vonden bij een wapenzot in die buurt die deze wapens terug gebruiksklaar heeft gemaakt, was een voetnoot in de pers.
Minister Geens zou het onderzoeken. “Want dat was toch wel heel straf dat die wapens terug geactiveerd waren”.
En wij maar belastinggeld betalen voor het onbruikbaar maken van in beslaggenomen vuurwapens.

Nog steeds is er geen snelle informatiedoorstroming van politie- en inlichtingeninformatie. Dat komt vaak aan het licht bij een veroordeelde pedoseksueel in het buitenland waar ‘onze’ diensten niets van wisten.
Maar evident heeft dat falend systeem invloed op alle informatie. Dus ook informatie van terroristen.

En ik kan zo eindeloos doorgaan….
Collectief, in het belang van ieder van ons, moet daar de focus liggen.
Dat is wat moet werken. Dat is waar met man en macht aan gesleuteld moet worden en desnoods met meer geld uit de begroting dringend verbeterd.

Krampachtig schuldigen aanduiden, vluchtelingen, moslims, PS-burgemeesters en laks beleid uit het verleden ….horen daar niet bij.

Terrorisme is de vijand van ieder van ons. Het maakt mensen bang.
Of we nu wachten op werk in een asielcentrum, of we nu agnost zijn, 20 boeddhabeelden op onze schouw hebben staan of de islam practiseren.

Ik moet als agnost niet in het vak geduwd ‘ik voel mee met de moslims’.
Nee, ik voel mee met ieder van ons. Mijn dichte en verre buur.
Allemaal zijn we geschokt door die walgelijke zelfmoordterroristenkwieten, het zou ons moeten verbinden.
En juiste focussen leggen.
“Wat kan beter?”
Over politieke partijen heen.
SAMEN tegen terreur.

SVN

Het is niet onze schuld

Gisteren zat ik uren in de auto met een Belg-Kroaat-Serviër.
Jullie mogen schrappen wat niet past.
Hij heeft namelijk 3 nationaliteiten.
Hij trouwde als Serviër met een Kroatische vrouw, in dat stukje wereld dat wat later op ontploffen stond.
Hij kreeg door zijn huwelijk automatisch de Kroatische nationaliteit.
Maar dan kwam de oorlog. Nationalisme vierde hoogtij. Hij moest en hij zou als Kroaat aansluiten bij het Kroatische leger tegen de Serviërs.
Onmogelijk natuurlijk. “Voor die dwang naar nationalisme telden die nationaliteiten niet in onze regio. Ik trouwde zonder problemen. Toen de oorlog begon leek het alsof ik landverraad had gepleegd en moest ik vechten tegen eigen familie”

Hij vluchtte met zijn vrouw en kinderen naar hier, kreeg meteen het statuut politiek vluchteling, kreeg drie maanden leefloon en begon meteen te werken.
Dat bijna 22 jaar. Tot zijn pensioen. Ook zijn vrouw. Zij werkte als vertaler-tolk bij onze justitie.

Waren de Balkanoorlogen onze schuld?
Daar mag iedereen invullen wat hij/zij wil.
Dat heet democratie.

Maar doet dat ertoe? Schuld of geen schuld?

Scheldt dat elke collectieve verantwoordelijkheid kwijt?

We kunnen blijven wetten stemmen waardoor uitbuiting door bedrijven in zwakkere regio’s blijft bestaan, we kunnen muren optrekken om het gevoel te hebben eigen regio’s te beschermen, we kunnen wapenbudgetten opkrikken en aan elke hoek van de straat militairen zetten, we kunnen ontwikkelingsbudgetten naar beneden halen omdat het toch naar gevoelig-corrupte-regio’s gaat, we kunnen niet verder kijken dan eigen navel, en vinden dat alle belastinggeld enkel ons en ons toebehoort of we kunnen leren uit de geschiedenis, zien wat godsdienstwaanzin aanricht en de rechtsstaat voor elke godsdienst zetten, in het belang van elk van ons, we kunnen elk eng nationalisme bekampen – geschiedenisboeken genoeg – en we kunnen blijven verontwaardigd zijn bij elk dood kind, waar ook ter wereld. Een schuldige aanduiden is daar volstrekt ondergeschikt aan de vraag ‘wat kunnen we samen doen om te voorkomen dat kinderen én mensen een gruwelijke dood moeten sterven?’

Niemand is verplicht zich de oorlog in Syrië aan te trekken, niemand is meer of minder dan die andere volgens inzet of geen inzet, maar geef mij maar al die vrienden die gisteren naar Calais zijn getrokken, geef mij maar dat land waar iemand zoals mijn vriend de Kroaat-Belg-Serviër kansen kreeg en gelijke rechten zoals u en ik.

Dank aan al die politici die bij de Balkanoorlogen niet zichzelf centraal hebben gezet maar oplossingen zochten voor de toenmalige vluchtelingenstroom.

Het maakt dit klein stukje wereldkaart aangenaam divers.

SVN

Onverwerkt verleden

10 mei 1946. Jawel, exact 69 jaar geleden.

Beste BDW,

U werd deze week door verschillende mensen een groot politicus genoemd.
Reden : u gaf tijdens een speech excuses aan de Joodse gemeenschap voor de collaboratie door de Vlaamse beweging.

Meteen kroop iedereen in de pen. Wallonië werd erbij gesleurd. Daar waar individuen ook collaboreerden maar het achteraf opvallend minder politieke recuperatie kende.
Dat kan moeilijk van de Vlaamse beweging gezegd worden.
Uw broer heeft dan ook een punt wanneer hij vreest dat vele Vlaamse families uw excuses nog niet zullen aanvaarden omdat ze nog met een onverwerkt verleden kampen.

Welnu , we hoeven geen psycholoog of historicus te zijn om te weten dat we een verleden verwerken door juiste info.

Ook ik ben een kleinkind van een collaboratie-familie.
U hebt ongetwijfeld van mijn vader gehoord.
Mede-oprichter onafhankelijk Vlaams ziekenfonds, groot pleiter voor een splitsing van de sociale zekerheid, dat al in de jaren tachtig, fervent Voerstreek-straatstoker ‘Vlaamse taal eerst’ en overtuigd lid en actievoerder Volksunie.

Zijn vader, mijn grootvader, werd veroordeeld op 10 mei 1946.
Deze datum weet ik als kleinkind enkel omdat er een genadeverzoek werd ingediend en die verwijzing wel openbaar is. Daar hoef ik enkel een verzoekschrift als rechtstreeks familielid in te dienen.
Daarin wordt gezegd dat het vonnis op 10 mei 1946 werd uitgesproken.
Voor de rest weet ik enkel dat mijn grootvader jaren en jaren en jaren in de gevangenis heeft gezeten.
En dat zijn vonnis werd opgeslagen in het Algemeen Rijksarchief 2, Dépôt Cuvelier.

Die vonnissen zijn nog steeds gesloten.
De toelating kan enkel worden bekomen via een schriftelijke toestemming van het Collega van Procureurs-generaal.
Deze vijf topmagistraten heb ik al verschillende keren aangeschreven.
Mijn eerste verzoek dateert van februari 2013.
Nog steeds hebben ze niet geantwoord.
Nog steeds moeten deze vijf topmagistraten zich nergens verantwoorden wegens het niet beantwoorden van verzoeken.

Wordt het dus niet eens hoog tijd, beste meneer De Wever, dat we die wet “gesloten wegens te pijnlijke geschiedenis” veranderen en kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van collaborateurs de kans geven te mogen weten wat er nu werkelijk gebeurd is?
Minstens de vonnissen te mogen lezen van deze zeer pijnlijke geschiedenis?
Hen de kans te geven dit te openbaren?

Zou dat niet pas ‘een écht excuus aan de Joodse gemeenschap’ zijn?
Die doofpot te stoppen?

Toon inderdaad dat u een groot politicus bent, BDW.
Verander de wet.
Gooi dat archief open.
Laat u niet meer temmen.

SVN .

Bootvluchtelingen

“Nog meer Jan en zijn papa in beeld Saskia.”

Hoofdredacteurs zeggen altijd wat je moet doen.

Ik zat in Noord-Kivu, Oost-Congo.
In de verte waren er constant Kalasjnikovs te horen.
Je went eraan als de honderden muggen bij avondval.
Woestijnvis wilde een zoveelste reis voor een reportage over dit oorlogsgebied niet meer verzekeren.
De rebellen hadden de VN-brug kunnen openbreken.
Het was té gevaarlijk.
Van de beelden die ik had geschoten werden vooral de beelden gekozen waar enkele Belgen in Oost-Congo gefilmd werden.

Knip met de knop deed de montagetafel van de VRT bij de beelden van twee piepjonge meisjes die voor het stelen van een bananenblad al dagen zaten opgesloten in die gevangenis waar ik filmde.
Knip bij de beelden van maniok door de gevangenistralies.
Een gevangenis is er één grote modderpoel tussen vier muren dat moest dienst doen als urinoir, slaap- en ontspanningsruimte.
En dat voor honderden gevangenen op een stronthoopje.

“Ik wil jouw grote mooie wereld”, zei dokter Merlin.
Ik zat uren met hem op een bankje.
Hij werkte de klok rond in het ziekenhuis naast de gevangenis.
Kindjes met hoofdwonden van kapmessen, mensen met malaria-aanvallen, stuitliggingen met dode kindjes in die buik, zo een vrouwen kwamen steeds te laat bij een ziekenhuis.
Nog enkel het dode kind kon uit de buik worden gehaald om de vrouw te redden.
Ook die kans was maar 1 op 2.
Ze lagen daar vaak op de grond voor de deur van het ziekenhuis, te kermen van de pijn, ook in Burundi zag ik dat, wachtend op die dokter die vaak weken niet kwam werken omdat Kinshasa weer maar eens de lonen niet had betaald.

Ellende, armoede, oorlog, chaos.

Met die Belg in beeld kreeg het hier nog een beetje aandacht.

Nu er bootvluchtelingen zijn schieten we wakker.
Honderden lijken die drijven voor dat Fortuna Europa.
“Maar enfin, dat kan niet!”

Ondertussen wordt Afrika verder leeggeplunderd.
Oogt dat Jubelpark prachtig, gemaakt op kosten van al die oneigenlijk in beslag genomen rijkdom door onze landcheffen in Congo.

Kunnen de Chinezen verder rijk worden omdat ze alle kinineplantages in de Grote Meren bezitten. Bijvoorbeeld.

Kunnen we verder vinden dat grote bedrijven toch niet meer moeten worden belast en het budget voor ontwikkelingssamenwerking moet worden herbekeken.

“Er drijft een lijk.”

Inderdaad.

In naam van al die lijken die ik mee heb helpen begraven.
Die de oversteek niet hebben gehaald.
Geen grap.
In die dagen dat ik mijn reportage draaide, stierven tientallen Congolezen bij gebrek aan medicijnen, van honger en uitdroging of van te erge wonden door kapmessen.

SVN

Oeps, foutje van de mediaterreur-firma

Bijzonder pijnlijk – met alle respect voor de goede bedoelingen van een terreurdebat : meer van dat, kort op de bal spelen bij actuele belangrijke dossiers blijft een aanrader – te moeten vaststellen wat voor kemels we toch ook vaak slaan, journaille dus.

Aan tafel , in de Grote Meneer Terreur Show, VTM (19/01), de Gentse imam Brahim Laytouss. Dagen en dagen en dagen werd hij als opener in VTM-nieuws en op onze voorpagina’s opgevoerd, periode 2008, als verdachte van een ‘terreurdossier’, huisbaas van wapenhandelaar Belliraj en als informant van de staatsveiligheid.

Beschuldig ik Brahim? Allerminst. Ik ben geen politie of rechter.
Maar als iemand zo dominant publiek in opspraak kwam en dan nog nota bene in een terreurdossier verwacht je daar minstens een vraag over.

Stijl “Ook u was lange tijd verdachte in een terreurdossier? Hoe was uw visie over de diensten? Hebben ze u correct behandeld? Vreest u niet dat er nu weer verdachten die worden opgevoerd in media onschuldig kunnen zijn?”

Daarnaast werden foto’s getoond over een trainingskamp. Amai zeg, nu moeten we schrik hebben Vlaanderen. Stijl : ze trainen echt met wapens in ons land.
Met dank aan de snelle sociale media werd meteen duidelijk dat het helemaal niet over een trainingskamp ging maar over een AirSoftspel. Een ongevaarlijk AirSoftspel dus.
VTM zag zich genoodzaakt te reageren, NA de uitzending, dus voor kijkers die meteen naar bed gingen blijft het een trainingskamp voor terreurdoeleinden op ons grondgebied, uitleg VTM, gepost op Twitter “Bedankt om ons te wijzen op het feit dat de trainingskampfoto’s genomen zijn in het kader van een AirSoftspel. We zijn ons daar bewust van. We vonden de profielen echter zo interessant dat we die foto’s toch in de uitzending hebben gebracht omdat ze in de buurt van Verviers werden genomen”.

U leest het : een ongevaarlijk ludiek spel, maar ze werden genomen in de buurt van Verviers. Dat moet wel terreur zijn zeg.

Wat blijkt nu? Zelfs dat klopt niet. Met dank aan Christophe voor het opzoekwerk van de ligging : Villers-la-Ville waar die jongemannen geairsoft hebben, ligt 122 kilometer van Verviers.

Alles gezegd, voorlopig.
Triest is het.

Persoonlijke noot : voor de rest vind ik het een absolute gemiste kans dat Brahim niet de eenvoudige zin kon uitspreken “Ja , beledigingen moeten kunnen binnen satire. De vrijheid van spotprentjes hoort bij westerse waarden en normen. Daar moete we als moslimgemeenschap niet gewichtig over doen” Helaas, kreeg hij dat niet gezegd.

Charlie

Dag lieve mensen,

Op algemene vraag mijn integrale tekst, letterlijk, die ik vandaag heb gesproken voor een goedgevuld plein in Gent.
Zo ik het letterlijk zeg in de inleiding : ik was de laatste spreker, ik heb een aanvulling proberen brengen bij alle andere mooie en belangrijke stemmen.
Superveel fijne reacties gekregen, van bekenden en totaal onbekenden tijdens de integere, warme en serene optocht, waarvoor enorme dank.

Er zijn twee parlementsleden, Siegfried Bracke en Peter Dedecker die deze tekst en ik citeer letterlijk mijn berichtjes van hen “platvloers vinden” “met gebrek aan verbondenheid” , het politieke recuperatie noemen, “een schande” en last but not least smste één van deze twee mij met de woorden “Triest dat ge zelfs niet beseft dat ge politiek recupereert, ik ben hier voor verdraagzaamheid, jij blijkbaar om een podium te misbruiken. Veel plezier in jouw paradijs”

Het deed slikken. Ook ik ben een mens die geschokt is door de aanslag, die vandaag wou meestappen in alle sereniteit. Niet fijn zijn zo een berichten.

Extra dank aan Jamila. Fier al veel langer haar vriendin te mogen zijn. Zij heeft deze optocht georganiseerd. Het was meer dan geslaagd.
Laat dat dan ook de boodschap blijven en niet de aanvallen van deze twee heren. Maar ik moet het wel duiden. Omdat wat zij nu schrijven over mij op hun blog en op Twitter gewoon niet klopt.
Daarvan was er een plein vol getuigen.
Oordeel zelf.
Mijn tekst. Hieronder. Inderdaad gewaagd. Een bede voor aandacht voor de dichte omgeving van strijders. Omdat ik overtuigd ben dat daar ook wortels liggen van radicalisering. En vooral overtuigd ben dat we daar samen iets kunnen aandoen.
Ik geloof namelijk niet in loutere repressie. Al helemaal niet repressie op kinderen. Dat zal ik blijven zeggen. Wat sommige democratische verkozenen ook beweren, en dat nét bij een optocht over verdraagzaamheid en het recht van vrije meningsuiting.
De bisschop kwam na deze toespraak naar mij “Fantastisch gezegd, Saskia. Ik heb erg hard geapplaudisseerd” . Ik zou hem nu een dikke knuf willen geven voor die eenvoudige mooie woorden.

Tekst :

Er zou vandaag nog zoveel kunnen gezegd worden of nét niet.
We hebben het zonet gehoord, in al die eerdere teksten hier op dat podium, met al die woorden, de grote bede naar samen-leven, de roep naar meer verdraagzaamheid en democratie.
Wat opvalt : eigenlijk zeggen we allemaal hetzelfde. We willen een fijne aangename wereld.
Ik zei het zelfs net tegen de monseigneur, onze bisschop van Gent, toen hij het podium verliet “monseigneur, gij durft, ge hebt mijnen tekst geschoept”
Ik kan nu aanvullen. Grote woorden gebruiken. Krachttermen verspreiden, een morele preek afsteken.

Ik heb besloten hier even met jullie een persoonlijke ontmoeting te delen. Als aanvulling op al die eerdere woorden en dat gedicht voor meer verdraagzaamheid.
Zo ben ik beroepsmatig met wel wat gastjes bezig die de kanten van de wet eraf lopen. En mochten jullie over hen informatie aan politie en justitie vragen dan is dat “nog zacht uitgedrukt”.
En zo belandde ik begin van vorig jaar bij Abderachim. Ik interviewde hem eerst in de gevangenis en daarna – onder elektronisch toezicht – bij hem thuis.

Ik kwam om die reden verschillende keren bij hem thuis en waar telkenmale gezegd werd dat Youssef, zijn broer, niet thuis was, kreeg ik na maanden het echte verhaal.
De broer was naar Syrië vertrokken.

Hij had een vrouw en een baby’tje achtergelaten.
De mama begon te wenen. Kapot van verdriet. Ze herhaalde dat ze het niet begreep. Dat ze niet begreep waarom haar zoon was vertrokken.
En de minderjarige kinderen in het huis kwamen één voor één dichter naar mijn tafel.
Ogen vol hoop, opluchting dat ze vragen over hun broer konden stellen zonder te worden uitgescholden.

“Op school pesten ze mij omdat mijn broer naar ginder is”
“Saskia, komt Youssef nog terug?”

Ze bleven vragen stellen en ik moest slikken. Slikken bij die onschuldige ogen van die broertjes en zusjes van Youssef.

Ik kwam te weten dat het CLB en hun school niet op de hoogte waren, dat deze familie enkele keren de cel terrorismebestrijding over de vloer kreeg, een kruisverhoor kreeg ‘waarom is Youssef vertrokken? wanneer en door wie is hij beginnen radicaliseren?’ maar geen enkele steun, begrip, aandacht voor de radeloosheid van deze moeder, het gemis van de broertjes en zusjes, de machteloosheid van de oudere broer en zijn vrouw.

“Ze horen hier niet” “Het leger inzetten” “Belgische nationaliteit afnemen” , krachttermen klinken op de politieke populaire tribune steeds harder.

We hebben oog voor repressie, gehoor naar nog meer veiligheidsmaatregelen, zijn tegen de Syriëstrijders maar hebben geen enkele maatschappelijke aandacht voor hun dichte omgeving.

Deze getuigenis is er één van die honderden families in ons land. Met concentraties in Borgerhout, Molenbeek en Vilvoorde. Waar we grote woorden hanteren “van ons erf” maar waar achter de muren veel herkenbaar verdriet schuilt, veel ellende, veel armoede, veel angst, veel frustraties, veel vragen over hun vertrokken familielid.

Kinderen van negen, tien, elf jaar die niet begrijpen waarom hun oom of vader of broer is vertrokken.
Gaan we tegen deze kinderen blijven zeggen “ge moet maar uw verantwoordelijkheid nemen?” en al die groots klinkende repressiemiddelen inzetten of gaan wij, allemaal samen, onze verantwoordelijkheid nemen en ook deze kinderen omarmen, naar hun vragen luisteren en zorgen dat ze niet in die risicocirkel blijven zitten van radicalisering?

De afschuwelijke feiten die deze week in Parijs gebeurd zijn zijn geen louter verhaal van wij-zij. Het is geen verhaal van de grote boze wereld versus het westen. Het is geen verhaal van de islam.
Het is een verhaal waar we op een afschuwelijke manier hebben gezien wat ontworteling en uitsluiting en ‘van ons erf’ met mensen kan doen.

Sterkte aan alle getroffen families van Parijs. Woorden schieten daar te kort. Dat onbeschrijflijke leed. Afschuwelijk geweld.
En ja, ook de families van de daders zijn bij die getroffen families. Waar ook ter wereld.
Dat heeft niets te maken met het minimaliseren van terreur, het vergoelijken van zware misdaad, wel met een smeekbede naar een andere duurzame visie.

En daar blijf ik geloven dat we daar allemaal samen voor streven en dat we dat allemaal samen kunnen. Als we dat willen.

Ik ben blij Gentenaar te zijn. Ik ben blij dat jullie hier allemaal samen aanwezig zijn.
Laat deze optocht ook na vandaag klinken. Op die betere wereld samen.

SVN

Radicale kind-strijders

Jullie zijn de stille getuigen, alleen jammer van die stilte.
Anderhalf jaar geleden schreef ik hier het volgende. “Alleen Allah kan mijn kind redden, alleen Allah beslist over mijn kind”
Het was een Antwerpse dame met Marokkaanse roots die deze woorden tegen de jeugdrechter zei.
Ze had me gevraagd mee te gaan naar de rechtbank. Ze zouden haar kind afnemen, zei ze, en ik moest helpen.
Ik oordeelde tenminste niet zoals al die Vlamingen over haar nikab, zei ze ook nog.
Haar man was een Irakees. Die liet verstek gaan. Hij was nochtans gedagvaard als vader van het – toen – 5-jarig kindje.
“Ze hebben mijn man al eerder opgepakt voor extremisme en ook mensenhandel” , zei de mama, toen we zaten te wachten op het bankje in de rechtbank. “Mijn man komt niet want die erkent jullie rechters niet , alleen de islamitische wetten”.
De advocaat kwam binnen. Ik mocht met toestemming van de mama het gesprek bijwonen.
“Waarom stuur je je kind niet X-aantal dagen naar de kleuterklas? Hij moet in september naar het eerste leerjaar, dat is toch leuk voor hem zo onder speelkameraadjes en dan leert hij de taal?” , vroeg de aangestelde advocaat aan de mama.
“Wij sturen ons kind niet naar die pedofielenscholen hier”, was het antwoord.
Nog eens een poging van de advocaat om de mama erop te wijzen dat school toch wel echt nodig is en de jeugdrechtbank daar zwaar aan tilt kon niet baten.
“Allah en Allah alleen beslist meester”. Einde voorgesprek met haar recht op bijstand.
De jeugdrechter besliste dan ook begrijpbaar het kind elke woensdag ter observatie te sturen naar instelling X. Dit aan de hand van een rapport over de vader die met zijn zoontje werd gespot in radicale middens.
Ook de update heb ik toen hier gepost.
De ouders hebben zich niet neergelegd bij het vonnis van de Antwerpse jeugdrechtbank. “Wij willen geen toezicht op onze zoon, wat denken jullie wel”, klonk het.
De jongen werd naar de ouders van zijn vader in Irak gestuurd.
De jongen heeft de dubbele nationaliteit.
Moeder letterlijk “dan gaat hij daar maar naar de Koranschool, en op 18 jaar kan hij dan terugkomen, dan laten ze ons met rust”.
Via deze mama leerde ik andere koppels kennen uit de meer radicale middens.
Ook zij weigerden hun kinderen hier nog naar school te sturen.
Er kwamen hier toen veel reacties. Maar verder dan “dat ze dan teruggaan naar hun land als ze niet willen luisteren” kwamen we niet.
Vandaag een schitterende reportage in De Morgen, de inhoud grijpt naar de keel.
Beelden opgedoken van een 6-jarig Belgisch jongetje als Is-strijder.
Duidelijk gebrainwasht : “In Europa zijn het allemaal afvalligen, ik ben voor de Islamitische Staat”.
Peter Boeckaert, (mijn held, een autoriteit op het vlak van kennis van radicale broeihaarden, heb hem leren kennen toen ik in de Maoïstenkampen zat in Nepal waar ook kinderen werden geronseld voor politieke agenda’s) alarmeert in deze krant en zegt dat het dringend tijd wordt dat we de islam in Europa sterker aanvaarden, elke vorm van islamofobie moeten bestrijden zodat mensen met dit geloof zich thuis voelen, zodat ze niet neigen naar wetten die buiten ‘de onze’ staan.
Vlak naast deze bede van Peter, die al 25 jaar slijt in conflictgebieden, de eerste Belg was die in Syrië ging waarnemen, reageert Bart De Wever “Wij hopen dat er met de volgende regering niet gesnoeid wordt in het budget van justitie zodat onze partij werk kan maken van de aanpak van radicalisering en bvb prioriteit kan maken van het afnemen van de Belgische nationaliteit bij strijders”.
Ik verslikte me in mijn koffie.
We hebben het dus nog steeds niet begrepen.
Denken met repressie onze kerktoren veilig te stellen.
En zijn ziende blind voor de radicalisering die al veel dieper zit dan dat ene Belgische jongetje nu bij die afschuwelijke IS.
Wanneer worden we wakker?
SVN