Open brief aan minister Geens

Ik trek aan de alarmbel en hoop vurig dat u dit met aandacht wil lezen en er ook gevolg aan wil geven.
Slachtoffers blijven letterlijk in de kou staan en dat moet stoppen.

Mag ik u een situatie schetsen? Een meisje, nét 19 jaar, worstelt maar doet het eigenlijk verbazend goed als je haar dossier kent.
Ze kan elke dag opstaan, heeft de energie naar de hulpverlening te gaan en plant elke dag haar toekomst. En dàt is al heel wat!

4 jaar geleden was zij slachtoffer van de grootste gruwel.
Om herkenning te voorkomen kan ik geen details geven. Maar ze mankt nog steeds. Got the picture?
Gruwelijk geweld, opgesloten en elke nacht, maanden aan een stuk, verkocht aan tig klanten, onder dwang.
Zij werd door goed speurwerk uit dat rotmilieu gehaald en daarna tot haar 18de verjaardag opgesloten in één van de jeugdzorgunits voor slachtoffers. 15 jaar tijdens de feiten.

Vijf pooiers werden veroordeeld voor mensenhandel.
In dat vonnis werd een voogd aangesteld omdat ze al eerder geen contact meer kan én mag hebben met haar ouders.
Ook een gerechtsdeskundige werd aangesteld.
Zij werd hierover echter nooit op de hoogte gebracht. Ze moest zelf naar de info opzoek toen ze 18 jaar was.
Nu vraagt ze al bijna een jaar om die gerechtsdeskundige te zien om haar schadevergoeding te kunnen neerleggen.

Maar die gerechtsdeskundige geeft niet thuis. Gewoon niet.
Reden : achterstallige facturen van justitie.
Leest u dit, minister?

U moet je dit dus voorstellen. De pooiers zijn ondertussen bijna allemaal vrij. Eén/derde van de effectieve straf zaten ze achter tralies.
Eéntje rijdt al met zekerheid rond in een peperdure wagen. Ik ben hier formeel.
Het meisje moest therapie stopzetten omdat het onbetaalbaar is en komt elke maand rond van een ontoereikend leefloon.

Haar voogd kan niets doen want – dixit – “u bent ondertussen meerderjarig”.
Een prodeo-advocaat kan niet meer doen dan te blijven aandringen om de gerechtsdeskundige te vragen te handelen.

Zij is helaas niet de enige. Ik heb ondertussen al drie meisjes die maanden wachten. Maanden. En financieel struggelen.

Kan u dit aub asap oplossen, minister?
Ik blijf u zien als een integer politicus die los van facturen die door uw voorganger Turtelboom stiefmoederlijk werden verwaarloosd meteen aan de slachtoffers denkt en geen verkiezingstijd zal afwachten om hier onmiddellijk gevolg aan te geven. Bovenstaand meisje is bereid zelfs tot op uw kabinet te komen.
Let op : dat kruipt niet in uw kouwe kleren. De getuigenis is onthutsend. De gruwel amper te vatten.

Met achting,
SVN

Advertenties

Een plan en een toekomst

Mag ik even een tevreden mens zijn?

Gisteren en vorige week. Lange telefoons en mails naar de jeugdrechter en superbegeleiding van een jeugdzorgvoorziening.
Het gaat over een 14-jarig meisje dat al maanden in een gesloten unit zit. Een meisje dat voor het leven in mijn hart zit.
Een meisje in het geheugen gegrift. 
Nooit zal ik dat beeld vergeten. Die ochtend, op een bankje, ergens in een grote stad, met een broek vol bloed. Kaptrui om niet herkend te worden. Bang voor die harde buitenwereld. Ze had gebeld met een telefoon van een voorbijganger “Kom me halen Sas, ik ben ontsnapt”.

Ik ben haar toen gaan halen en het was de start van een marathon-onderzoek in een ziekenhuis én een pak verhoren.

Nu een jaar geleden. De betrokken pooier kreeg ondertussen verschillende jaren effectief.

Er ligt nu een heel plan klaar met crèmes van begeleiders én een zeer betrokken jeugdrechter om haar terug in die vrije wereld te laten en naar school. Bvb. VZW Ne(s)T blijft betrokken. Ook om bvb de schadevergoeding te regelen. Burgerrechtelijk moet de zaak nog ingeleid worden. Enz.

En net op dat moment kreeg ik gisteren de beheersovereenkomst van onze VZW. Het ministerie van Financiën geeft een go. De beheersovereenkomst mandateert onze VZW om alternatieven uit te dokteren om minderjarige slachtoffers van pooiers niet langer tot 18 jaar op te sluiten en alternatieven uit te werken.

Kan het symbolischer? Op die dag dat we een heel plan klaar hebben om een 14-jarige terug vrijheid te geven met tonnen omkadering en een schooltraject. Het meisje werd ’s middags ingelicht. De beheersovereenkomst met goedkeuring viel om 16 uur in de mailbox.

Het gaf me deze ochtend een grote glimlach.

Hop, nu naar een andere jeugdrechter. Zitting van een ander meisje hier. Met weer een heel plan .

Bedankt aan alle vrijwilligers trouwens. Zonder jullie was dat allemaal niet mogelijk geweest.

SVN

14 jaar …

Mag ik een dikke chapeau vragen voor mijn 14-jarige huisgenote? En een dikke merci aan de vrijwilligers van VZW Ne(s)t?

De privacy laat niet toe alles te schrijven. Maar wat ze gezien heeft in één leven is veel meer dan 10 Hollywood-actiefilms samen.
Ze is ondertussen ook officieel een slachtoffer van de goorste gruwel. Geronseld in een jeugdinstelling. Ze werd eerder om thuisredenen geplaatst.
Haar pooier werd tot verschillende jaren effectief veroordeeld. 
Eén keer uit dat rotmilieu werd ze opgesloten. En dat ging niet. De agressie in de gesloten setting moet niet geminimaliseerd. Ze sloeg zelfs een opvoeder in het ziekenhuis.
“Omdat ik naar buiten wou”.
Daardoor kreeg ze een extra maatregel. Omwille van die agressiefeiten moet ze nu X-aantal maanden ‘zitten’. Jawel, 14 jaar.
Het ging weer even niet. Dat gebeurde al enkele keren. Dan gaat ze lopen.
En dan komt ze straight naar hier.
En dan mag ze van de jeugdrechter enkele dagen ‘rusten’.
Nog nooit heb ik één meisje zo voorbeeldig gedrag zien stellen.
Ze ging de afgelopen dagen van hieruit haar school dag zeggen. Want ook dat is ze al jaren kwijt als gevolg van die rotzakken.
Ze ging naar de kapper. Dat mocht van mij. Met mijn groeten betaald.
Ze ruimde steeds bord af, badkamer in orde na de douche, bed in orde en gaat steeds voorbeeldig slapen in een normaal dag- en nachtritme. Elke avond, met dat piepjonge stemmetje “Dank je Sas, voor alles”.
“Graag gedaan meid, dat weet je, altijd welkom. Altijd”.
En alle vrijwilligers deden alsof het doodnormaal was. Alsof ze bij dit huis hoort. Het was ontroerend om zien.
Haar weekje vrije tijd zit er weer op.
Ze moet morgen terug naar de gesloten unit. De rest van de tijd ‘zitten’ omdat ze eerder agressief was.
Agressief omdat ze niet kan begrijpen dat ze als slachtoffer werd opgesloten.
“Het is bijna tien uur Sas. Ik ga slapen. Wil je mij morgen wakker maken zodat we nog samen gezellig kunnen ontbijten?”
“Evident meid, evident”.
Na het ontbijt moet ik haar terug rijden naar de gesloten instelling.
Omdat ze nog verder moet ‘zitten’ voor eerder gestelde agressie in de gesloten afdeling.
Nooit, nooit, het is de derde keer dat ze hier verblijft, is ze ook maar in de buurt van agressief geweest. Integendeel, het is één van de meest beleefde, meest intelligente (zo jong) meisjes die ik ken. Ze ondergaat met opgeheven rug haar sanctie.

Daarjuist zag ik haar de trap naar boven nemen en dacht ik “Wie doet haar na? Wie? Zonder één traan zal ze zich morgen terug laten opsluiten. Omdat ze met agressie haar verdriet en trauma toonde”. Om bij stil te staan…..

SVN

Brief aan Bart De Wever

Dag burgervader,

Bedankt om alweer een Antwerps hotel te sluiten waar piepjonge meisjes op brutale manier seksueel werden uitgebuit. 
Het is geen structurele oplossing want binnen de dag hebben die pooiernetwerken wel een ander hotel of appartement om hun praktijken verder te zetten maar als signaal kan het tellen.

Persvrijheid is een fundamenteel recht. Het is dus niet aan mij, aan derden of aan u om te zeggen wat kranten wel of niet kunnen schrijven. Maar misschien wordt er wel naar u geluisterd? En kan u met aandrang vragen de woorden ‘hoertje’ en ‘tienerhoertje’ niet meer te gebruiken. Al helemaal niet de zin “zijn hoertje” wanneer dat heerschap tot verschillende effectieve jaren én voor mensenhandel werd veroordeeld.

Een maand geleden was er terecht veel commotie rond een rapnummer opgedragen aan een pooier.
Tv-programma’s en politiek moeiden zich in het debat.
“Het was een schande tegenover de slachtoffers”.

Wel, het is een publiek geheim dat ik wél wat piepjonge slachtoffers zeer goed ken. Ze vonden dat rapnummertje niet fijn maar hebben er geen traan om gelaten. Ik kan niet voor alle slachtoffers spreken maar dit was de reactie van een 10-tal meisjes.
Met de krantenberichtgeving over het sluiten van een hotel hebben er wel gehuild. In shock zijn ze zelfs. “Hoe kan dat nu Sas dat er hoertje staat? Ik ben dat toch niet?”

Heartbreaking die vraag, burgervader. Omdat het geweld en de trauma’s niet te vatten zijn. Naast een gewone seksuele beleving die brutaal aan diggelen werd geslagen, trauma’s van tig agressieve vieze mannen hebben ze ook nog eens te verwerken dat hun ribben stuk zijn of een tand kapotgeslagen, bvb. Of hebben ze op minderjarige leeftijd al reumapijn aan de pols door een fractuur in het pooiermilieu.

Dàt zijn de bikkelharde feiten. “Zijn hoertje” lezen als betrokken tienermeisjes doet dan heel veel pijn en geeft hun zelfbeeld nogmaals een deuk.

Zou u dat willen doen? Bij een volgende persbericht met drang vragen om ook in alle berichtgeving rekening te houden met de gevoeligheden en sereen om te gaan én met respect voor de betrokken meisjes?

Ze verdienen dat. Hun gevecht is al heel wat. We moeten dat ondersteunen, hen niet nog eens een slag in het gezicht geven.

Met achting,

SVN

Detoxen van de gesloten instelling

Eerst en vooral wil ik benadrukken dat dit géén kritiek is op de begeleiders. Zeker niet.
Maar deze avond was voor mij weer zeer confronterend. Zeer confronterend.
Deze meisjes hebben allemaal eerder in onze gesloten gemeenschapsinstelling gezeten. 
Allemaal. En voor alle duidelijkheid : slachtoffer. Zij hebben dus geen misdrijf omschreven feit.
Zonet hebben we met de meisjes de leefgroep daar nagebootst.
Na tien minuten heb ik echt geroepen “Stop, of we worden nog allemaal gek”.
Ze zitten daar met tien in een leefgroep.
Als ze ’s avonds in de ontspanningszaal zitten mogen ze niet hangen in de zetel. Ze moeten met benen vooruit recht zitten.
Er mag ook onder geen beding lichamelijk contact zijn.
Dus zelfs niet een been tegen een ander been of een hand op een knie of schouder bij het spreken. Dan is het meteen naar kamer.
Er staan aan de tv 20 stoelen. Als ze gaan zitten moet er altijd een plaats tussen zijn.
Alles maar dan ook alles moeten ze vragen.
Ik ga dus voorbeelden geven
“Mevrouw, mag ik een boek nemen?”
“Mevrouw, mag ik het licht aan doen?”
“Mevrouw, mag ik het kaske van de tv nemen?”
“Mevrouw, mag ik recht staan?”
“Mevrouw, mag ik naar het toilet?”
Deze vragen X tien meisjes dus.
De voornaam mag niet. Het moet “mevrouw” zijn.

Waarom confronterend? Zo simpel is het dus. Natuurlijk is het hier leuk. Hier hangen ze in een grote hoekzetel. Allemaal samen. Onder de deken met een zakje chips bvb en/of cola. Ook dat mag niet. Er is daar geen cola, ook geen chips.
Benen over de ander of eentje met hoofd tegen mijn zij om wat te rusten. Zo zitten we hier soms ’s avonds bij een avondje tv samen.
Hier wordt NIETS gevraagd. Enkel soms gezegd “Zeg, je hebt twee benen. Je kan dat ook zelf halen in de keuken”.

Ik begrijp dat leefgroepen leefbaar moeten zijn. Maar ik kan niet begrijpen dat je slachtoffers van de grootste horror in zo’n afstandelijk & uitermate strikt regime steekt. Echt niet.

Zeer beklemmend moment hoor als ze dat naspelen 

SVN

14 jaar

Dank Zorgcentrum na Seksueel Geweld UZ Gent, Child Focus, jeugdrechter en politie.

Het is bijna een jaar geleden.
Ik had een piepjong meisje aangesproken op sociale media met de vraag “Hey, ben je okay? Je kan me sturen hé, maak me zorgen”.
Ik wist dat dit meisje was gaan lopen uit een gesloten gemeenschapsinstelling en ik zag ze in contact staan met rotpooiers op haar profielen. 
Ik kreeg geen antwoord. Ik stuurde nog eens. Geen antwoord.

Twee weken later. “Help, wil je treinticketje betalen voor mij? Stuur met zo’n ticketprint. Ik ga ontsnappen”.
Ik “Ontsnappen????”
“Ja, zit hier vast. Ben bang”.
Ik wisselde gegevens uit. Steeds ging ze meteen offline.
Dus dat duurde een dag voor ze haar naam en geboortedatum kon geven.
En ik verwittigde Child Focus. Die deden het nodige en starten mee de zoektocht waar ze zou kunnen zitten.
Volgende dag. Opnieuw. Zelfde liedje. “Is niet gelukt vorige nacht. ‘Hij’ bleef wakker. Ik ga nog eens proberen”.
Ik kocht weer een treinticketje. Op dat moment lijkt een luttele tien euro niets.
Weer niets. Dat herhaalde zich enkele dagen, soms met dagen tussen zonder nieuws.
Net als ik advies kreeg geen ticketje meer te kopen – bedrag tikte aan zonder resultaat – en ik toch nog dacht “Ga toch nog 1 keer proberen, je weet maar nooit. Hopelijk krijgen ze haar ook gelokaliseerd ondertussen” kreeg ik telefoon. Een piepjonge stem, meisje 14 jaar (geen grap) “Hallo, kan je me komen halen? Please, kan je me snel komen halen?”
Ik vond ze in vreselijke toestand.

We gingen meteen naar zorgcentrum. Een hele nacht duurde het onderzoek en de ondervraging. Doodop was ik.
Heel de nacht telefoons over en ’t weer.
Van de jeugdrechter mocht ze bij mij blijven “Ik maak meteen een beschikking Saskia. Ik ben zo blij dat ze veilig is”.

Ze is nog steeds het jongste meisje ooit hier in Ne(s)T.
Het zorgcentrum bleef ook nog tot weken daarna nazorg geven en bellen. Wat een luxe is dat!

Het zijn die verhalen die je in het kader van de geheimhouding van het gerechtelijk onderzoek niet publiek kan plaatsen.
Tegen mensen zei ik toen “Drukke week. Beetje moe”.

Hallucinant was die week. Gruwel ook. Meisje bleek te hebben vastgezeten op een appartement dat al eerder in een dossier zat voor seksuele uitbuiting van minderjarigen. Op zo’n momenten vloek je en snap je de wereld niet meer.

Maar nu kan deze getuigenis.
De rotzak werd vorige week tot vele jaren effectief veroordeeld.

#opluchting

SVN

Zwijgen is geen optie : opgedragen aan X

Dag X,

Gisteren werd je geboren. Je ligt daar nu. Vastgebonden omdat je te veel krijst van de afkick. Vermoedelijk blind en zware hersenschade.
Veel te klein, vechtend om te leven.
Die kleine polsjes met een doekje vastgebonden aan de hoek van het glazen kinderbedje.
Aan de machine voor longrijping.

Ik ben net naar huis gereden en heb gevloekt. Zwaar gevloekt. En onderweg ergens met mijn voeten tegen een muurtje gesjot.
In 2006 verwees ik al in verschillende tijdschriften en kranten over lotgenootjes en de aanpak in Nederland.
Daar kan in die grote uitzondering de jeugdrecher al gevat.
Die kan vanaf de levensvatbaarheid een maatregel nemen, nog in de buik.
België doet dat niet. Daar is de jeugdrechter pas gemandateerd vanaf geboorte.
Dit had nochtans hier kunnen én moeten gebeuren. Voor jouw levenskwaliteit én ter bescherming van jouw mama.
Jouw mama werd gewaarschuwd. Ze moest naar het ziekenhuis voor behandeling van gonorroe en herpes en voor jouw longrijping. Maar dat deed ze niet. Ze zit in de greep van hardnekkige pooiers. En nu weer. Nochtans net bevallen met keizerssnede en er slecht aan toe is ze weer gaan lopen.
Jou achterlatend. Nog voor je een naam hebt gekregen.
We hadden eerder die maatregel moeten opleggen. Ter jouwer bescherming. Dan was je er nu sterker aan toe en zou je niet liggen kermen van de inmense pijn door te moeten afkicken.
Dan had de kans op blindheid aanzienlijk kleiner geweest en zou de herpesbehandeling hersenschade voorkomen hebben.

Ik ben totaal niet boos op jouw mama. Ze werd in de prille pubertijd slachtoffer van rotzakken en moest heel wat geweld slikken. Ik ben wél ontgoocheld in het systeem. Die jaren jouw mama hebben beveiligd en dan op 18 jaar de deur hebben opengezet “volwassen, neem nu maar uw verantwoordelijkheid”.
En dat kan ze niet. Zoveel is duidelijk.

Daar lig je nu. Helemaal alleen.
Met dank aan de sociale dienst en het verplegend personeel van jouw ziekenhuis. Zij doen nu al het nodige om jouw helse pijn te verzachten.

Laat jouw veel te prille leven een aanzet zijn om de sector terug bij elkaar te krijgen en de optie in deze uitzondering – de jeugdrechter bij die precaire mama’s te vatten waar de baby levensvatbaar in de buik zit – terug op tafel te leggen.
Doen beleidsmakers.

SVN