Doof

Beste zorgmaatschappij,

Waarom? Zeg mij waarom de slinger zo hard is doorgeslagen?
Kunnen we hier allemaal bij stilstaan?

Het was de jaren tachtig. Ik woonde toen in een jeugdinstelling. Onze leefgroep was zeer divers. Jongen uit Irak zonder papieren, Brusselse ket met Marokkaanse roots, meisjes van jeugdrechtbanken van Turnhout tot Mechelen, laagbegaafd, gewoon begaafd, alle mogelijke richtingen onderwijs…kortom : de wereld zat binnen. In onze thuis. Kleinschalig was het ook.
We woonden er met 21.
Je kwam er omdat je in nood was. Omdat je thuis niet meer mocht zijn wegens ‘te gevaarlijk’.

Rond de eeuwwisseling werd deze vroegere thuis veel groter. De zorg had het licht gezien. Samenwerking, fusie met een andere instelling, nog wat koepels en namen. Opvoeders werden afdelingshoofden en directie van dit of dat.
Mastodonten van huizen werden het.
Instellingen kenden plots 184 jongeren.

En nu zijn we 2019. Experten bedenken kleinschalige settings. We keren terug naar die zorg die bestond in de jaren ’80. Met een grotere kennis. Het klopt dat er nu veel meer kennis zit in de zorg. Experten. Daar waar ik in de jaren ’80 glazenwassers als opvoeders had, jawel, ik ben opgegroeid tussen een bende fijne passionele weirdo’s met de meest uiteenlopende diploma’s, heb je nu een zorgondersteuner, ergotherapeute, psychologen, pedagogen….professionele leefgroepen dus.

Gisteren kreeg VZW Ne(s)t een spoedtelefoon van de sociale dienst jeugdrechtbank. Een consulent. En daarna de jeugdrechter zelf.

Een 14-jarig meisje zat bij de politie. Ze kon nergens heen. U leest goed : nergens. Nergens.
Geen enkele plaats in 1 van die mastodonten van voorzieningen met nochtans tonnen professionele krachten.
Omdat ze doof is en slachtoffer.
Jawel. Heel simpel. Daar zijn geen moeilijke professionele begrippen voor nodig.
In de units voor kinderen met een gehoorstoornis is haar andere ‘problematiek’ te specifiek en kunnen ze daar niet helpen. In de beveiligende opvang lukt het dan weer niet omdat ze met gebarentaal communiceert.

I kid you not.
I kid you not.

Door de beslissing van de jeugdrechter aan ons toe te wijzen – ik zei JA want anders werd het overnachten in de politiecel : over mijn lijk – zijn we nu haar leefomgeving.
U leest goed : leefomgeving.
In een leefomgeving heb je recht op 37 uur tolk gebarentaal per jaar. Echt. Echt. Echt. Slechts 37 uur omdat we het vakje ‘leefomgeving’ zijn. Per jaar. (!!!).

Om te huilen.
Waarom? Waarom is de slinger zo hard doorgeslagen?
En vallen steeds meer kinderen buiten het systeem.

Voor wie graag volgt : het meisje heeft een rustige eerste nacht gehad. Het lukt met de computer te communiceren. We schrijven ….

SVN

Advertenties

Die koffie in de ochtend…

“Ga je nu nog jouw kamer kuisen, meisje?”
Ik geef een knuf en een kus.
Het is 10 voor 6. Kriekende ochtend. 
“Ja, ga dat nu nog doen, mama”.
Ze staat aan de kast met kuisproducten. Ik zet koffie.

10 maanden is ze hier in Ne(s)t. 10 maanden. Ze was nét 18 jaar. Nét. En zat tot dan 3 jaar en 3 maanden achter slot.
Zowat alles is geprobeerd in die gespecialiseerde units. Zelfs in de kinderpsychiatrie.
Maar ze kan niet slapen. Gewoon niet.
Zowat alle medicatie en therapie heeft ze achter de rug.
“Als ik slaap zie ik alles terug”.
“Dat weten we meisje, dat weten we. Hier ben je veilig”, is dan wat ik steeds herhaal.

Ze slaapt nu sinds enkele maanden wél. Maar van 8 uur ’s morgens tot +/- 17 uur. Als ze weet dat er mensen zijn. Een vrijwilliger hier is en ik wakker ben en in de buurt. En dan ligt ze in de zetel. Niet alleen boven want ook dat lukt niet.
Chronische angsten.

In het begin was ik hysterisch. Ik belde zowat het ganse hulpverleningslandschap: “Kan die niet naar een slaapkliniek?”
“Er moet toch iets zijn dat haar kan helpen?”. Gewoon er zijn en nabij zijn, kreeg ik dan te horen.

In de week hoorde ik van één van de units waar ze ook zat als kind dat het al heel wat is dat ze nu doorslaapt, ook al is het in de dag.
En dat doet ze inderdaad.
Ik ga regelmatig kijken. Bijvoorbeeld na de lunch en dan ligt ze op de rug met twee armen naast haar hoofd. Elllebogen ter hoogte van het schouderblad. Handpalmen naar boven. Zoals een baby in de wieg.
En is de ademhaling rustig.

Ze is één van die meisjes die mama zegt. Eén van die meisjes die op onverwachte momenten berichtjes stuurt “Dank je mama, voor alles, zonder jou was ik op straat.” Met rijtjes icoontjes, hartjes.

Nog geen rotte bal hebben haar daders betaald. Ze kregen 8 jaar effectief in 2015 voor geweld, seksuele uitbuiting, mensenhandel met bezwarend element “kind onder de 16 jaar”. Ze lopen al allemaal vrij rond.

Het zijn van die impressiemomenten in dit huis waarbij ik weet “VZW Ne(s)t heeft bestaansrecht. De methodiek is louter een veilige thuis geven aan meisjes die in hun groei-jaren de ergste gruwel hebben meegemaakt en die slechts met Klein Duimpje-stapjes zullen herstellen. Al duurt het jaren. Die tijd is het minst wat we als maatschappij kunnen bieden.”

Vooral als ik ze dan hoor zingen wanneer ik koffie drink.
Mijn hysterie van maanden geleden “dat kan toch niet” heeft zich verplaatst naar “Ons ochtendengeltje dat pas slaapt als de wereld wakker wordt. Voor haar een te grote boze wereld.”

Bij het horen zingen heb ik nu steeds een glimlach. “Dat ze haar dag- en nachtritme mag kiezen, verdomme”.

SVN

Julie en Geens

Januari 2017.

Ik zit op de kantoren van minister Geens. Een veroordeelde zedendelinquent had opnieuw slachtoffers gemaakt. Hij stond opnieuw met een openstaande 5 jaar effectief op zijn strafbladteller. Hij werd zogenaamd gezocht maar bleek al maanden te werken mét kinderen, ergens in Vlaanderen.
Niemand wist daar dat hij gezocht werd en verschillende zedenveroordelingen had opgelopen.
Ik zat op de kantoren van de minister met verschillende minderjarigen en de minister excuseerde zich. Nam de tijd en beloofde verbetering in de opvolging én uitvoering van de straffen van zedendelictplegers.

Ik was er als vertrouwenspersoon van één van de minderjarigen.

In mijn huis zaten toen nog geen meisjes, minderjarig en slachtoffer van mensenhandel.
Ondertussen ken ik een tienvoud aan meisjes en leven er een tiental onder mijn dak.
Ook daar draaien onderzoeken naar daders van de grootste gruwel, sommigen werden eerder veroordeeld (!!), soms zelfs voor verkrachting en/of mensenhandel.
Sommigen doen gewoon verder vanuit de gevangenis. Gesmokkelde telefoon. Weet je wel. Of onder elektronisch toezicht.

Deze meisjes krijgen geen gezicht. Omdat ze terecht dienen afgeschermd te worden.
Maar er schort wel heel wat met de opvolging, gerechtigheid, uitbetaling schadevergoeding en ondersteuning van deze slachtoffers. En dat kan ik in naam van deze slachtoffers zeggen.

Het is iets te gemakkelijk om enkel op minister Geens te schieten.
Justitie was al een beerput bij de start van zijn mandaat. Ondraaglijke walmen. Onbetaalde facturen. Chronische overbevolking. Geïnterneerden zonder behandeling. Té weinig rechters. Onderzoeksrechters die verzuipen in het werk en een stiefmoederlijke opvolging van mensen vrij onder voorwaarden.

Potsierlijk is het dat we steeds diezelfde beloftes horen wanneer het ondraaglijke leed van onbekenden Vlaamse huiskamers binnendringt. We voelen allemaal mee én terecht met de vriend, familie en vrienden van Julie.
Er zijn geen woorden voor.

Ik kan alleen maar hopen dat alle politieke partijen nu eindelijk de koe bij de horens vatten. Geen potje en rondje gebekvecht maar een degelijk regeerakkoord maken op Vlaams én federaal niveau waar meerderheid en oppositie unaniem pleiten voor meer geld naar justitie, een absolute betere omkadering, begeleiding én ondersteuning van slachtoffers én nabestaanden. Een onmiddellijk voorschot op een latere definitieve schadevergoeding en gratis psychologische bijstand, bvb.

Dat zal een hap uit de begrotingstaart vragen maar het is van moeten. Dat zijn we Julie en alle andere slachtoffers verschuldigd.

SVN

Pano en hoe het steeds de meisjes zijn die aan duidelijke reflectie doen

“Is het nu gedaan?”, vroeg ze al drie keer.
“Nee, nog 10 minuten”.
Ze keek niet mee naar Pano. Moreno in beeld is wat té veel van het goeie. 
Ze is 16 jaar en al enkele weken in VZW Ne(s)T. Na maanden en maanden Beernem.
“Is het nu gedaan?”, vroeg ze nog eens.
“Ja”, zei ik.
“Kom dan eens kijken boven. Maar wel uw ogen dicht doen hé. Met gesloten ogen binnengaan en dan pas binnen in mijn kamer ogen openen”.

De kamer is tiptop. Alles mooi opgevouwen in de kast. Potjes op vensterbank op zelfde afstand naast elkaar. Gepoetst. Lavabo proper. Schmink in zakjes op kastje naast lavabo.

“Amai, echt onder de indruk”, zeg ik, niet gespeeld. Echt onder de indruk.

Ook zij zat meer in afzondering in Beernem dan in de leefgroep. “Agressief gedrag wegens te veel prikkels”, wordt er dan geschreven. In een verslag.
Ze deed geen taken, weigerde veel activiteiten en ging steeds in discussie.

Hier is ze nog geen enkele keer agressief geweest.
Hier moet ze ook haar kamer niet kuisen. Niemand moet dat.
Ik vraag dat altijd een 4-tal keer en dan wordt het “we doen dat samen. Je hoeft dat niet alleen, maar het moet wel gebeuren”.

Resultaat : alweer een meisje – ik heb niets gevraagd – die zelf zonder protest haar kamer heeft opgeruimd. En zeer fier is. Glunderend stond ze zonet boven.

En terecht is ze zeer fier. Wie de horror van de straat heeft meegemaakt, de goorste shit, die ervaart opstaan al als een opgave.
Hier zit een ander meisje die op een dag was opgestaan, had gedoucht, zich had geschminkt en daarna haar haar gestijld. Ze kwam naar beneden, plofte in de zetel “Amai, ik ben moe. Pfff. Al veel gedaan vandaag”.

Die woorden zijn loutere realiteit. Zolang we dat beleidsmatig niet begrijpen en van slachtoffers de uiterste energie vragen met taken en regels en tijdschema’s waardoor ze nog minder kunnen plaatsen wat er is gebeurd en deze meisjes niet gedragen worden door anderen, zullen de gigantische etterwonden nooit helen.

Dàt is wat ik hoop dat Vlaanderen na Pano zal begrijpen.

SVN

Zorgcentrum na Seksueel Geweld

Dank Zuhal Demir en nu ook Kris Peeters

Het was een zondagnamiddag. Er was enkel de huisdokter van wacht en meteen was duidelijk dat een verwijzing nodig was. Aan de gescheurde kleren. Aan de houding. Aan het beven.
Een trillend piepjong lichaam.
“Het kan zijn dat ze nog geseind in het systeem staat, Saskia. Maar dan vraag je maar naar de procureur van wacht als ze vragen stellen. Ik zal hem inlichten. Er is toestemming voor een gynaecologisch onderzoek”, sprak die jeugdrechter die ik gelukkig wel op een zondag kon bereiken. Het meisje was weken onrustwekkend verdwenen geweest – fier dat ik ze heb kunnen traceren in een rotmilieu – en stond in het systeem als “maatschappelijke noodzaak”.

En dan kom je op het Zorgcentrum na Seksueel Geweld. Je kan er meteen apart zitten. Geen wachtzaal met pottenkijkers. Geen wachttijd ook. Meteen een verpleegster die al de eerste vragen stelt. Vriendelijke mensen die zeer laagdrempelig uitleggen wat er moet gebeuren.
Die gewoon zijn dat minderjarige slachtoffers van pooiers de goorste gruwel met volwassenen hebben meegemaakt maar vaak nog niet de woordenschat beheersen door hun piepjonge leeftijd.
“Penetratie, wat the fuck is dat?”

Dan wordt uitgelegd wat een dna-test is, een uitstrijkje, wat politie kan doen, maar dat ze ook nog wat tijd mogen geven, eerst uitrusten.

Er is ook nazorg. En voor het slachtoffer én voor de netwerkfiguren. Tot maanden na de aangifte kreeg ik telefoon van het zorgcentrum, bij alle gevallen (er waren meer slachtoffers, helaas): “Hoe gaat het met jou, Saskia?”
Zonder er om te vragen beseffen ze dat betrokkenen bij een aangifte van dergelijke gruwel ook nood hebben aan een telefoontje.

En pas op. Er kunnen nog zaken verbeteren. Zo is elk slachtoffer dat ik ken helaas eerder geplaatst, vaak om zeer ernstige redenen in de thuiscontext en toch zijn er vragen bij de aangifte “Naam mama, naam papa”. Te belastend en te confronterend. Soms weten ze zelfs de naam van hun vader niet.

Maar ik ben in naam van de slachtoffers een blij mens dat er zorgcentra bijkomen in Leuven, Charleroi en Antwerpen.
Nu was het enkel in Gent voor Vlaanderen.
Een te grote afstand voor slachtoffers uit Turnhout bvb. Nochtans is de aanpak zo verschillend met een gewoon ziekenhuis. Er is een rustruimte. Je krijgt medicatie mee waardoor je niet meer uitgeput een apotheek moet zoeken enz. Politie komt in burger. Je kan verhoor doen in de zetel met een tasje thee. Niet in een kil luidruchtig politiekantoor enz.

Zeer tevreden met 3 extra centra. VZW Ne(s)T kreeg trouwens projectsubsidie via Zuhal, de convenant wordt nu uitgevoerd door Kris Peeters. We kregen gisteren onze eerste schijf betaald nadat ons eerste tussentijds verslag met aanbevelingen voor de federale departementen “verbetering ondersteuning minderjarige slachtoffers van kutpooiers” werd GOEDGEKEURD door het kabinet. De eerste euro van de overheid is binnen. Na 19 maanden onbezoldigd zwoegen en met de steun van jullie noodzakelijke giften is die intensieve periode gelukt. YES.

SVN

De mond gesnoerd

Om bij stil te staan..
Hoe onze mond gesnoerd wordt en dat amper het daglicht ziet.

Zondag 3 maart. Debat over de aanpak van minderjarige pooierslachtoffers. Aangekondigd is Jean-Pierre Vanhee, directeur Jongerenwelzijn, net met pensioen en prof aan VUB.
Zo stond het ook in het persbericht om debat aan te kondigen.

Bij het debat is het naamkaartje plots “Prof VUB” en moet de organisator zeer uitdrukkelijk de aanwezige pers vragen om Jean-Pierre enkel als prof weg te zetten. Op vraag van Jongerenwelzijn mag hij niet in hun naam spreken en moet die vermelding “directeur Jongerenwelzijn” geschrapt. De reden ‘waarom’ wordt niet gezegd. Jongerenwelzijn is nochtans een administratie van de overheid en zou nét openbaarheid van bestuur moeten aanmoedigen, toch?

Juristenkrant van enkele weken geleden. Kris Daels, ooit undercover als speurder in een vieze undergroundwereld, stelt zich in een artikel feitelijke vragen bij het onderzoek van Mawda. Hij wees op een lacune in het onderzoek van Comité P en stelde vragen bij de toepassing van de tracker op de bestelwagen waar Mawda inzat. Zijn relaas was gegrond want Comité P opende een tweede onderzoek in de zaak van Mawda.
Nu blijkt dat hij zijn gastlezingen aan de politieschool van Oost-Vlaanderen niet verlengd ziet omdat hij zijn feitelijk kritisch artikel had ondertekend als gastdocent van deze school.

Om te huiveren is dit allemaal hoor.
Mensen die jaren en jaren ervaring hebben en vanuit expertise kunnen spreken worden meer en meer gevraagd geen publieke statements te maken en anders ‘getreiterd’ door instanties met macht.

Een verontrustende trend die veel meer aandacht zou moeten krijgen in een democratie!

“Het denken mag zich nooit onderwerpen, noch aan een dogma, noch aan een partij, noch aan een hartstocht, noch aan een belang, noch aan een vooroordeel, noch aan om het even wat, maar uitsluitend aan de feiten zelf, want zich onderwerpen betekent het einde van alle denken.”

SVN

In orde? Boete!

Samenvatting van de week : we zeggen “tienerpooierslachtoffers, ooo zo erg” maar houden vaak geen bal rekening met de situatie.

Het is me wat. 19 maanden zeer intensief minderjarige slachtoffers van de goorste gruwel opvangen. Niet zelden blijken deze meisjes eerder contextloos in het leven te staan – beschermingsmaatregel met ouders, bvb. Niet zelden blijken ze ook al jaren met heel wat papierwerk niet in orde.
Wanneer jeugdzorg – evident via een jeugdrechter – vaak kiest voor een beveiligde maatregel – opsluiting bekt niet – zijn papieren geen prioriteit.
Tja, je hebt geen identiteitskaart nodig binnen die beveiliging. En wanneer blijkt dat de mutualiteit niet in orde is, is het soms eenvoudiger eventjes volle pot medicatie te betalen in plaats van dat recht op verzekering in orde te brengen. Zo blijkt in de praktijk.

Die meisjes die bij mij worden geplaatst zijn dan ook vaker niet dan wél met al die zaken in orde.
VZW Ne(s)T hanteert het principe dat die zaken asap in orde moeten worden gebracht. Elk kind heeft recht op een adres, een verzekering, kindergeld, mobibkaart enz. Ook opleiding en/of school.
Gevolg : deze meisjes, slachtoffer van mensenhandel, worden terug ‘vindbaar’ voor alle informatiesystemen.
Gevolg twee : alweer een factuur deze week via Modero van 350 euro voor twee boetes van 50 euro, wegens zwartrijden op De Lijn.
Enige bemiddeling bleef bij De Lijn onbeantwoord. Minderjarig he.
Er is geen geen wettelijke basis voorzien waar de hulpverlening en/of jeugdrechter de billijkheid kan inroepen om deze boetes kwijt te schelden.
Ook al zijn de boetes gemaakt toen ze bvb zijn weggevlucht van hun pooier.
Gevolg drie : ze zijn topspijbelaars. Jawel, onwettig afwezig. Ook al werden ze onder dwang ergens vastgehouden om klanten te ontvangen.
14 jaar en je zat opgesloten in een hotel? Ja maar, dat is onwettig afwezig op school hoor.
14 jaar en je had de moed weg te lopen van die rotzakken? Ja maar, jij moet naar de verkeersles want we zien op camera dat je te voet een rood signaal negeert….

De gekste zaken heb ik hier zo al meegemaakt. Moeten al die diensten ingelicht dat ze slachtoffer zijn? Evident niet. Enige privacy mag ook nog. Maar er zou een regel moeten komen dat elke jeugdrechter in eer en geweten een vrijstelling van boetes kan vragen en/of je kan laten wissen als spijbelaar….enz enz.

Klinkt simpel, toch? Wél, actie beleidsmakers. Men zegge het voort!

SVN