Vaarwel, mijn maatschappij, mijn moeder, mijn zussen, mijn land

Hij zit al een tijdje in de gevangenis.
Geen opmerkingen in verslag, geen chef in deze gevangenis die ook maar een slecht woord kan zeggen over zijn gedrag achter tralies.
28 jaar is hij en op de leeftijd van 4 jaar kwam hij naar België. Zijn zussen werden hier geboren en kregen de Belgische nationaliteit, hij had daar ook recht op maar zoals zovelen zag hij het belang niet van zo’n document. Hij voelde zich thuis. Zijn ouders hadden dat nooit geregeld en waarom zou hij? Hij was met alles in orde.
Hij was twintig toen hij in een gevecht terechtkwam. Het ging razendsnel, zo bleek bij de reconstructie.
Twee vrienden sloegen een man dood, hij verwondde een andere man, vriend van het dode slachtoffer.
Hij werd in eerste aanleg even streng veroordeeld als zijn twee ‘vrienden’. Nochtans was duidelijk dat hij met de doodslag niets te maken had. Die man had hij niet aangeraakt.
Maar goed, hij wil zijn aandeel niet minimaliseren. Hij heeft een andere man ernstig verwond. (Is gelukkig helemaal goed gekomen).
Hij ging in beroep maar kreeg in beroep nog een zwaardere straf.
Verschillende jaren effectief voor poging tot doodslag.

Hij kwijnde weg van schaamte, schaamte tegenover zijn moeder.
Zijn – ondertussen – gestorven vader.
Zijn zussen.
Maar hij herpakte zich en vroeg bemiddeling aan in strafzaken.
“Ik wil mij tegenover mijn slachtoffer excuseren, een afbetalingsplan opstellen, mijn plicht nakomen”.
En dat deed hij, met de hulp van C.
Zij werkt al jaren als bemiddelaar tussen daders en slachtoffers.
En dan is er plots die brief van Dienst Vreemdelingenzaken.
“Door uw delict bent u niet meer welkom. Wij starten de procedure ‘terug naar thuisland en inreisverbod van 10 jaar’.”
Gevolg : alle bemiddeling wordt stopgezet, zijn reclassering is niet meer nodig, in de cel, wachten maar. “uren tellen tot uitzetting”, klinkt het.

C. doet al jaren strafbemiddeling. Al jaren.
Ik krijg nu een emotionele oproep.
“Saskia, ik spreek je niet aan als bemiddelingsconsulente want dan pakken ze mij nog op mijn beroepsgeheim. Ik schrijf je als mens. Eén keer in Marokko zal Karim niet meer aan zijn bemiddeling kunnen werken met zijn slachtoffer. Zal hij niet of veel minder kunnen terubetalen van de schadevergoeding.
Hij spreekt de taal niet, kent niemand in Marokko. Ergens een verre neef zou daar nog leven. Zijn moeder en zussen wonen hier, hebben hier hun netwerk en sociaal leven. Kan dit zomaar? Liefs, C.”

Na de mail las ik in de ochtendkrant de zoveelste kippendiscussie tussen Geens en Homans. Kakelend voor ‘eigen gelijk eerst’.
Over erkennning van moskeeën in ons land.
Weer die negatieve sfeerschepping. Weer die angst die je niet zou verwachten van bestuurders in een regering. “Wat als we een moskee erkennen en iemand van de moskee daarna een aanslag pleegt?”

Ik ken ze niet. Maar ik denk aan de moeder en twee zussen van Karim in Borgerhout. Het zoveelste gezin waarvan een broer zonder pardon wordt uitgezet.
Ja, zijn daad is erg. Ja, hij deed een misstap.

Maar hoe kunnen we verwachten dat we samenleven, dat mensen met andere roots onze normen en waarden overnemen, respect hebben voor gezagdragers, argwaan bij die gemeenschappen bannen wanneer we ons blijven opstellen als superieur “Ge zijt hier welkom maar als gij een misstap of crimineel feit pleegt kunt ge oprotten. Enkel eigen criminelen eerst. Al leeft ge hier al 24 jaar. Of uw moeder en zussen nu Belg zijn of niet”? Hoe?

We zijn echt niet goed bezig mensen. Echt, echt niet.

SVN

Dank minister Geens

Breaking : Gevangenis Tilburg eindelijk dicht. België geeft sleutel strafinstelling terug aan de Nederlandse overheid.

Een hoofdstuk dat we eindelijk kunnen afsluiten en een hoofdstuk waar ik ondertussen 15 artikels over heb geschreven.
Wat een gevecht was dat. Dossier Tilburg staar voor mij symbool ‘journalistiek versus leugens van kabinetten’.

Eerst bracht ik aan het licht dat minister De Clerck een huurcontract van 30 miljoen per jaar had afgesloten met de Nederlandse regering. (2008-2009) Dat was niet begroot, dat waren ze vergeten.
Parlement wist van niets.
Parlementaire vragen waren het gevolg en alle hens aan dek om dit met de begrotingscontrole recht te trekken.

En dan waren we er nog niet. Deze constructie was van bij de start “we moeten snel wat gevangenen verkassen naar het buitenland want de boel ontploft door overbevolking” een overeenkomst die werkelijk op niets sloeg.
Zo moet je juridisch Tilburg bekijken als een extra vleugel van Wortel. De Belgische wetten gelden er dus, niet de Nederlandse.
Gevolg : de dossiers moesten fysiek blijven liggen in België. Elke gevangene bleef het recht hebben naar een Belgische tandarts te gaan (bvb) en moest om de haverklap op transport voor dossierinzage of om te verschijnen voor de strafuitvoeringsrechtbank.
Dat werd eerst tegengesproken – in dit dossier had ik nooit gelijk. “Transport zou beperkt blijven”, klonk het bij mijn vragen over dit haken en ogen-verdrag. “Enkele ritjes” was de reactie op mijn artikel. 😉.
Ik vroeg echter het aantal ritten op met de wet ‘openbaarheid van bestuur’. En wat bleek : het eerste jaar waren de transportkosten al opgelopen tot 9 miljoen euro. “Enkele ritjes” 😉.

Wat later. Ik bericht dat gevangenis van Verviers op instorten staat.
Ik zit op radio 1. Als reactie wordt minister De Clerck gebeld, letterlijk “mevrouw Van Nieuwenhove overdrijft, ik ben er nog op bezoek geweest, we hebben het onder controle”.
Eén week later, slechts één week later moest in grote spoed Verviers ontruimd, stukken beton vielen naar beneden.
Weer onderzocht ik waar die gevangenen naartoe gingen. Een deel werd in containers gezet op wandeling Lantin…een deel – met wissels van andere gevangenen – ging naar Tilburg.
In stilte werd het huurcontract uitgebreid van 500 gevangenen voor 30 miljoen euro naar 650 gevangenen voor 40 miljoen euro.
Ik kreeg op openbaarheid van bestuur geen gegevens hierover.
Gewoon geen. Mails werden niet beantwoord.
“Niet met mij” dacht ik. Ik vroeg aan Nederland de aanpassingen van het huurcontract. Diezelfde dag kreeg ik van de Nederlandse justitie alle gegevens.
Terug parlementaire vragen na mijn publicatie.

Last but not least start minister Turtelboom haar verkiezingscampagne in 2014. In alle kranten, radio en tv verkondigt ze dat ze Tilburg meteen zal sluiten, dat ze geslaagd is in haar belofte “wij moeten zelf voor onze gevangenen zorgen” en dat ze door goed te werken Tilburg kan sluiten. De blaam voor onze rechtsstaat “we hoeven geen beroep te doen op hulp in buitenland” kon worden stopgezet. Dat werd klakkeloos geloofd, tot 7de dag en Terzake.

Weer krijg ik geen antwoorden “waar gaan die gevangenen dan wel naartoe?” , weer vraag ik via Nederland de gegevens op.
Daar vielen ze uit de lucht. “Er wordt helemaal niets gesloten, huurcontract is zelfs al verlengd voor 2015”.

Ik probeer dat artikel te slijten aan kranten “Turtelboom liegt”.
Maar in verkiezingstijd was er geen plaats voor deze duiding.
Er stonden nog grote interviews met Bart De Wever gepland …enz enz.

Minister Geens wordt uiteindelijk minister.
Verdiende proficiat. Omdat hij zonder veel tamtam, geen eigenlijk, er wél in geslaagd is deze strafinstelling eindelijk dicht te gooien.
De blaam door zijn voorgangers is eindelijk gezuiverd.

Want evident zorg je als rechtsstaat zelf voor gevangenen.

Bedankt Koen Geens.

SVN

Zolang de procedure maar is gevolgd …

En hoe slechte tooggrappen meer en meer lugubere waarheid worden bij kwetsbare mensen.

Het is een publiek geheim dat ik regelmatig urenlange gesprekken voer met mensen uit de jeugdsector.
Iemand met 30 jaar dienst, dertig jaar tussen de jongeren, die overigens gestopt is bij het invoeren van het laatste decreet, zei al verschillende keren “Met dit systeem gebeurt alles meer en meer volgens procedures, aansprakelijkheid wordt versnipperd waardoor niemand nog de echte verantwoordelijkheid draagt, de mens schuilt zich achter vakjes op papier, zijn die correct ingevuld dan is er niets aan de hand. Het komt nog zo ver Sas, dat alles klopt volgens de papieren en ondertussen het kind dood ligt”.

Dit jaar tekende ik verschillende verhalen op.
Zo bracht ik het verhaal van geïnterneerde Bart. Weken lag hij met hevige buikpijn in het forensisch psychiatrisch instituut, weken smeekte zijn zus om medische hulp, weken sleepte dat aan. Tot hij kritiek met de MUG moest worden weggebracht. Zowat alles in zijn lichaam was ondertussen etterend ontstoken. Hij werd opengesneden van ballen tot kin, er werden buizen in de zijkant van zijn rug gestoken. Maanden en maanden op intensieve zorgen, verschillende operaties, vechtend, bengelend tussen leven en dood.
Ik was in de rechtbank aanwezig. Een horde advocaten veegden meteen de verantwoordelijk van de private uitbater en justitie van tafel. Er kon geen uitspraak ten gronde komen want het lag misschien aan iemand van het verplegend personeel maar die was niet gedagvaard.
Ik reed heel stil naar huis. Mijn hoofd vatte niet hoe een horde peperdure advocaten zonder enige schroom nog konden beweren tegenover de familie dat het aan de kleinste pion zou liggen. Een personeelslid van het forensisch instituut. Er werden wetten bovengehaald, charters met de unie van huisdokters, protocollen met de Gentse ziekenhuizen, wetsartikels afgerammeld. En aan de uitbater lag het zeker niet. De wetgeving is zo ingewikkeld dat je geen verantwoordelijke meer kan aanduiden.
Ondertussen lag Bart, voor het leven verminkt, nog steeds te vechten voor zijn leven.

Ook bij Jordy kwamen volgens een horde belangrijke ambtenaren in dit land “geen onregelmatigheden aan het licht”.
Alles bleek volgens het boekje.
Dat een jongen in een welvaartsstaat zijn hele leven, vanaf zijn kleutertijd – kan iemand hem als kleine ukkie zien lopen? – in een instelling doorbracht, staat niemand nog bij stil.
Alsof een kindertijd zonder gezinswarmte een detail is.
Hey Vlaanderen, de procedure is gevolgd.

En nu is er de zwaar gehandicapte man. Tien jaar ligt hij al dood in een schuur, als het niet langer is, tien jaar krijgt de zus, bewindvoerder, mooi zijn uitkering op de rekening.
Blijkbaar volstaat het de vrederechter die de controle van bewindvoering moet uitvoeren, jaarlijks op papier te melden dat alles goed gaat.
Jawel, elk jaar was er een controlezitting. Elk jaar zei de zus dat alles in orde was met haar broer. Ondertussen lag hij dood onder een deken.
Maar hey Vlaanderen, de procedure klopt, de wet is gevolgd.
Geen grap mensen. Het systeem valt dus niets te verwijten.
Ook al lag deze gehandicapte man al die jaren dood in een schuur.
Het volstaat dat de bewindvoerder zegt dat het goed gaat.

Vorige maand bezocht ik verschillende keren een jongen in een kraakpand in Gent.
Hij werd na eerdere en verschillende opnames in de kinderpsychiatrie niet verlengd minderjarig verklaard. Hij werd wel op 18 jaar onder volledige bewindvoering gezet, persoon en middelen.
Volledig dus. Hij heeft dus geen enkele handelingsbekwaamheid en mag ook juridisch niets, bij vonnis.
Hij werd vanaf 18 jaar naar een volwassen psychiatrie overgebracht en daar kreeg hij een sanctie. Jawel. In Gent. Op dat moment dat Jordy net onder de grond lag. Dood van ontbering.
De sanctie luidde “B. moet zich aan de regels houden, dat doet hij niet, dus hij mag een week ons terrein niet meer op”.
Ik zever niet mensen. B. heeft geen enkele zelfredzaamheid maar moest een week de straat op.

In het kraakpand vond ik hem met vuile handen, dagen ongewassen, kleren die hij al dagen droeg. Hij had wel wat gegeten. Hij had eten gestolen uit de container van Albert Heijn. In alle verslagen, tonnen papier, staat : “B. heeft geen zelfredzaamheid en heeft individuele ondersteuning nodig”.

Maar hey Vlaanderen, B. is nog geen 20 jaar, met verschillende zorgdiensten die zijn dossier op hun bureau hebben liggen, is het een detail dat ik hem in een kraakpand moest zoeken.
Hoeveel meer moet ik nog vertellen voor we in dit land de alarmbellen luiden?

Ik luid ze nu al jaren. J.A.R.E.N.
Maar hey, ik mag geen vraag meer stellen aan de administratie van Jongerenwelzijn. Ze hebben het moeilijk met mijn journalistieke werkwijze.

Mea culpa Vlaanderen dat ik nog kraakpanden bezoek en mijn werk niet doe vanuit een redactiestoel naast de koffie-automaat.

In naam van Jordy, de dode gehandicapte man, B., 19 jaar, levend in een kraakpand en geïnterneerde Bart en al die anderen zonder naam……..dolend. Zolang de administratieve procedure maar gevolgd wordt.

SVN .

Enkelbanden voor minderjarigen: wat duiding

Bullshit van de eerste tot de laatste letter.
Het zoveelste ballonnetje van de Helfies.
En wat een kaakslag voor de mensen in de sector.

1. N-VA wil enkelbanden vanaf 14 jaar.
2. N-VA wil jeugdgevangenis Tongeren sluiten want daar zitten ook meerderjarigen.
3. N-VA wil inspraak van slachtoffers van feiten door minderjarigen.
4.N-VA wil een breder systeem van bemiddeling op parketniveau en pas op, woorden Lorin Parys “zodat het niet tot een rechtszaak komt” , parket moet voorkomen dat er een jeugdrechter moet worden gevat.
5. N-VA pleit ook voor een databank waar alle succesvolle en minder succesvolle verhalen worden bijgehouden. Nood aan een stevige wetenschappelijke basis van het jeugdsanctierecht dus.
…….

1. Een enkelband wordt gegeven op het adres waar de minderjarige verblijft, bijna altijd de ouders. Indien er al feiten worden gepleegd op die leeftijd is er iets grondig mis. Niet zelden beveelt de jeugdrechter dan een sociale enquête waar ook niet zelden blijkt dat ofwel agressie binnen het gezin – vader die dagelijks dit kind verrot slaat – of een emotionele stoornis van het kind aan de grondslag ligt.
Dat los je dus NIET op door deze minderjarige ofwel niet te helpen met die stoornis ofwel bij de agressor, bvb vader, te laten zitten onder enkelband.

2. Natuurlijk zitten er ook meerderjarigen in Tongeren. We hebben het verdrag geratificeerd waar minderjarigen APART moeten worden geplaatst bij uithandengeving en NIET in de volwassen gevangenissen. Word je op je 17 jaar uithandengegeven door de jeugdrechter (als volwassene berecht, dàt is de populatie van Tongeren) en je krijgt 3 jaar effectief, zit je inderdaad in Tongeren tot einde straf. Dat ligt dus verdragrechtelijk vast!

3. Slachtoffers hebben al inspraak. Daar zijn trouwens prachtige nuttige projecten. Lukraak voorbeeld : Zo organiseerde De Lijn een voetbalwedstrijd tussen chauffeurs en jongeren die vandalisme hadden gepleegd op bussen. Zij houden gesprekken en dat werkt. Minderjarigen beseffen door de kant van de chauffeurs (hier de slachtoffers dus) te horen dat ze fout bezig zijn enz.

4. Er is al jaar en dag een breder systeem op parketniveau. Heel het nieuwe decreet Integrale jeugdhulp, waar nog steeds misdrijf omschreven feiten onder vallen, N-VA, wordt zoveel mogelijk eerst op parketniveau behandeld.
Een kabinetszitting bij de jeugdrechter is ook geen rechtszaak!

5. Dit is pas echt om te lachen. Er zijn tal van studies gebeurd op de Everberg-jongeren. Tal van wetenschappelijke studies op onze misdrijf omschreven feit-jongeren. Al die data vullen een kasteel.
Er zijn véél te weinig wetenschappelijke onderzoeken op de verontruste situaties binnen de gezinnen. De vroegere POS-sers, nu de VOS-sers. En wat vraagt N-VA? Weer een studie op de misdrijfplegers.
Il faut le faire hé zeg.

SVN

Uitbating daklozenopvang naar bewakingsmultinational

Waar zijn we mee bezig?

Mocht ik morgen een screening krijgen als moeder zou ik met absolute zekerheid geen 10 op 10 krijgen. Onregelmatige werkuren, vijf stukken fruit per dag blijft een chronisch voornemen, bij vakken als wiskunde kan ik niet helpen bij huiswerk want snap er geen jota van en te regelmatig logeren hier Marokkaanse roots-kettekes die in deze tijden op voorgekauwde screeningspapieren ‘wat is onze normen en waarden-standaard’ ook geen al te hoge score zullen krijgen.

De vermarkting van de zorg. Efficiëntieberekening volgens werkingskosten en personeel.
Studies die zo geschreven worden dat ze er bij een aanbesteding als beste uitkomen.
Wat die ‘beste’ volgens diezelfde paperassen ook mogen zijn.

Is dat nog een tas koffie met een dakloze?
Is dat nog een luisterend oor om 23 uur ’s avonds, wanneer hij of zij dolend door de gang, door de demonen in het hoofd blijft ijsberen en de slaap niet kan vatten?

Is dat nog die verpleger die naar een geïnterneerde luistert? Eens niet naar zijn strafdelict maar naar de oorzaak? Waarom het leven zo zwaar valt? Waarom hij zo onrustig van ’s morgens tot ’s avonds in het leven staat?

Is dat nog die verpleegster in een rusthuis die tijd neemt voor haar bewoners? Die de bloemetjes schikt aan het raam? Helpt bij nagels lakken omdat het pensioentje geen maandelijkse manicure laat betalen?

Is dat bij onze jeugd achter overheidsmuren nog die opvoeder die impulsief die kwetsbare tieners meeneemt naar de wei en schapen laat scheren of is dat die opvoeder die voor diezelfde multinational-molen papieren invult dat de tiener bijna weer naar huis kan zodat hij als overheidskost kan worden geschrapt? Of deze tiener er nu gelukkig zal zijn of niet.

Menselijkheid valt niet te meten mensen.
Menselijkheid zet wel elke dakloze terug in het leven, geeft moed aan die kwetsbare geïnterneerde, voedt tieners met tonnen thuisbagage met positieve emoties, biedt hen perspectief en laat onze oudjes glimlachen in die laatste levensjaren.

Ik pas voor deze evolutie.
Sterker : ik trek aan de alarmbel.
We slaan noodzakelijke sociale cohesie aan diggelen omdat we dwangmatig menselijkheid in vakjes steken en de efficiëntie ervan willen meten in eurocentjes .

Omdat we daklozen, bejaarden, kwetsbare jeugd en gevangenen uitbesteden aan de commerce. Zo simpel is het. Al de rest is rondjes fietsen en excuses zoeken.
Stop dit beleid, in het belang van ons allemaal.

SVN

Aansprakelijkheid en paraplu’s

Aandacht, aandacht : Voor wie vandaag de krant De Morgen leest, het is niet alleen een kwestie van te weinig personeel in het Forensisch Psychiatrisch Instituut, beste lezers en volgers.

Enkele maanden geleden, bracht ik in Dag Allemaal het beklijvende verhaal van Bart, broer van Caro.
We krijgen op dat artikel reacties van andere geïnterneerden. Ook die brieven worden enkele weken geleden gepubliceerd, zoals ze vandaag in De Morgen staan.

Zeer goed dat ook deze krant aandacht heeft voor deze kwetsbare mensen, zeer goed dat wanneer de plichten van een rechtsstaat – toegang tot gezondheidszorg en menswaardige opsluiting – in het gedrang komen, we daar publiek blijven informeren. Geïnterneerden hebben namelijk recht op de juiste behandeling.

Maar zo ik zeg, er is véél meer aan de hand en daarover helaas géén woord in De Morgen.
Zo was de blunder tav Bart zo groot, dat er meer dan terecht een rechtszaak werd aangespannen tegen het FPC.
Ik heb Bart gezien, het is gewoon afschuwelijk hoe een fysiek gezond lichaam van een jongeman voor het leven verminkt zal blijven door een té trage medische zorg, grove nalatigheid is hier zelfs mogelijk.

En daar zat ik dan in de rechtszaal, enkele maanden geleden. Ook de zus van Bart was er.
Het FPC had een horde aansprakelijkheidsadvocaten opgetrommeld.

Bart had al enkele weken hevige buikpijn maar zag enkel verpleging, geen dokter. Vèèl te laat werd er een dokter bijgeroepen, vèèl te laat kwamen de resultaten van zijn bloedtest binnen.

Hij werd in allerijl afgevoerd met de MUG en moest meteen geopereerd. Van keel tot ballen hebben ze alles moeten opensnijden, heel zijn romp was geïnfecteerd. Hij vocht voor zijn leven.

Daarbovenop werd hij telkens als hij buiten levensgevaar was meteen teruggebracht naar het Forensisch Psychiatrisch Instituut met de ambulance. Eén keer daar moest hij terug met ambulance naar ziekenhuis want FPC kon wonden niet verzorgen.
Zo reed hij verschillende keren over en weer. Degoutante onaanvaardbare Kafka, ook hier geen woord in De Morgen.

Tot vandaag, jawel, tot vandaag is er nog steeds GEEN duidelijkheid wie verantwoordelijk is. We laten privé-firma’s uitbaten, overheid is enkel aansprakelijk voor opsluiten geïnterneerden maar wie nu wat had moeten doen…Tja…

In de rechtbank ben ik zelfs echt woest geworden. Topadvocaten in maatpak van FPC kwamen er even suggereren dat het misschien de dokter was, of de verpleegster die op de vleugel van Bart werkt.

Noch de dokter noch de verpleging waren opgeroepen, ze werden beschuldigd in de zitting zonder hun fundamenteel recht op tegenspraak.

Dàt, jawel dàt en helaas geen letter hierover in De Morgen, verhaal staat helemaal in Dag Allemaal, dàt zou ons allemaal erge zorgen moeten baren.

Onze overheid is aan een spoedtempo bezig, ook daklozenopvang bvb, om de zorg te privatiseren. Met dat gevolg dat elke paraplu wordt getrokken bij een medisch falen waar geen enkele minister of hoofd van een centrum nog aansprakelijk kan worden gesteld.

Men zegge dit aub voort.
Bart verdient, geïnterneerd of niet, namelijk hierop een antwoord.

PS: Daar waar Dag Allemaal vaak sensatie wordt verweten, ik heb verhaal Bart gebracht zonder achternaam. Bart kan namelijk door zijn trieste toestand, de ene operatie na de andere, geen toestemming geven.

SVN

In de gevangenis …

Nu is het écht wel welletjes geweest.
Heeft oa De Morgen een agenda ‘anti-gevangenisbewakers’ of zo?
Wat een eenzijdige berichtgeving. De ambtenaren zullen en moeten beschimpt. Stakingsrecht moet en zal ingebonden. Zoiets?

1 op 9 cipiers ziek per dag. En dan komen de cijfers.

Sta me toe géén tienduizend penitentiair bewakers te kennen maar dit zijn wel echte verhalen waarvan ik de mensen heb bezocht, ken en/of heb geïnterviewd.

1. Gevangene gaat door het lint, bijt cipier in de arm, cipier krijgt het bericht van de directie zich meteen te laten behandelen voor hiv-positief. Dat is letterlijk een witte doos van een liter verplichte pillen. En ja, die bleef van de shock thuis. Drie maanden moest hij binnen zijn huwelijk condoom gebruiken, drie maanden angst dat hij besmet kan zijn.

2. “U test positief op tbc, mevrouw de bewaakster” , ze wist het niet, hoort ze bij de verplichte medische controle, dus ook zij schrok en bleef even thuis.

3. Stamp in de rug. Out. Twee weken verplichte platte rust.

4. Sla gewoon de bladzijden van kranten open. Daar waar in de sardienendoosjes die onze gevangenissen zijn geweld wordt gepleegd lijkt het logisch dat elke cipier betrokken in een gewelddelict even mag recupereren en dus thuis blijft.

5. Familie cipier wordt bedreigd door Outlaw-motorbendelid in de vleugel waar ze werkt. Ze werd eerst overgeplaatst, intimidatie bleef aanhouden, ze MOEST verplicht thuisblijven tot dit uitgeklaard was.

6. Twee cipiers (koppel) uit Brugge zijn niet enkel thuis op ziekteverlof, ze moeten noodgedwongen verhuizen. Bekende criminele familie blijft hun auto bekladden, urineren in de brievenbus, bloed op hun voordeur spuiten…enz enz, omdat ze geen zaken willen binnensmokkelen voor een familielid die bij hen opgesloten zit. GEEN grap.

7…..zeker nog 6 voorbeelden zoals hierboven.

En gaan we ook de bewakers gewond geraakt in de opstand van Merksplas verwijten dat ze nog thuis zitten?

Ja, er zullen profiteurs tussen zitten, ja burn out ligt zoals bij het beroep verpleging erg hoog, ja, er moet aan dit waanzinnig hoog cijfer (1 op 9) iets gedaan…maar stop met ze enkel te beschimpen.

Het hele gevangenislandschap moet worden hertekend. Dat moet de focus zijn. Niet alleen voor het personeel, maar voor gans onze maatschappij.

Geen enkele gevangene kan zich na de opgelegde straftijd nog integreren. Het hele systeem ligt plat. Die gevolgen zijn veel erger dan het aantal zieke cipiers.

Kunnen we het dan ook daarover hebben?

SVN