Julie en Geens

Januari 2017.

Ik zit op de kantoren van minister Geens. Een veroordeelde zedendelinquent had opnieuw slachtoffers gemaakt. Hij stond opnieuw met een openstaande 5 jaar effectief op zijn strafbladteller. Hij werd zogenaamd gezocht maar bleek al maanden te werken mét kinderen, ergens in Vlaanderen.
Niemand wist daar dat hij gezocht werd en verschillende zedenveroordelingen had opgelopen.
Ik zat op de kantoren van de minister met verschillende minderjarigen en de minister excuseerde zich. Nam de tijd en beloofde verbetering in de opvolging én uitvoering van de straffen van zedendelictplegers.

Ik was er als vertrouwenspersoon van één van de minderjarigen.

In mijn huis zaten toen nog geen meisjes, minderjarig en slachtoffer van mensenhandel.
Ondertussen ken ik een tienvoud aan meisjes en leven er een tiental onder mijn dak.
Ook daar draaien onderzoeken naar daders van de grootste gruwel, sommigen werden eerder veroordeeld (!!), soms zelfs voor verkrachting en/of mensenhandel.
Sommigen doen gewoon verder vanuit de gevangenis. Gesmokkelde telefoon. Weet je wel. Of onder elektronisch toezicht.

Deze meisjes krijgen geen gezicht. Omdat ze terecht dienen afgeschermd te worden.
Maar er schort wel heel wat met de opvolging, gerechtigheid, uitbetaling schadevergoeding en ondersteuning van deze slachtoffers. En dat kan ik in naam van deze slachtoffers zeggen.

Het is iets te gemakkelijk om enkel op minister Geens te schieten.
Justitie was al een beerput bij de start van zijn mandaat. Ondraaglijke walmen. Onbetaalde facturen. Chronische overbevolking. Geïnterneerden zonder behandeling. Té weinig rechters. Onderzoeksrechters die verzuipen in het werk en een stiefmoederlijke opvolging van mensen vrij onder voorwaarden.

Potsierlijk is het dat we steeds diezelfde beloftes horen wanneer het ondraaglijke leed van onbekenden Vlaamse huiskamers binnendringt. We voelen allemaal mee én terecht met de vriend, familie en vrienden van Julie.
Er zijn geen woorden voor.

Ik kan alleen maar hopen dat alle politieke partijen nu eindelijk de koe bij de horens vatten. Geen potje en rondje gebekvecht maar een degelijk regeerakkoord maken op Vlaams én federaal niveau waar meerderheid en oppositie unaniem pleiten voor meer geld naar justitie, een absolute betere omkadering, begeleiding én ondersteuning van slachtoffers én nabestaanden. Een onmiddellijk voorschot op een latere definitieve schadevergoeding en gratis psychologische bijstand, bvb.

Dat zal een hap uit de begrotingstaart vragen maar het is van moeten. Dat zijn we Julie en alle andere slachtoffers verschuldigd.

SVN

Advertenties

14 jaar …

Mag ik een dikke chapeau vragen voor mijn 14-jarige huisgenote? En een dikke merci aan de vrijwilligers van VZW Ne(s)t?

De privacy laat niet toe alles te schrijven. Maar wat ze gezien heeft in één leven is veel meer dan 10 Hollywood-actiefilms samen.
Ze is ondertussen ook officieel een slachtoffer van de goorste gruwel. Geronseld in een jeugdinstelling. Ze werd eerder om thuisredenen geplaatst.
Haar pooier werd tot verschillende jaren effectief veroordeeld. 
Eén keer uit dat rotmilieu werd ze opgesloten. En dat ging niet. De agressie in de gesloten setting moet niet geminimaliseerd. Ze sloeg zelfs een opvoeder in het ziekenhuis.
“Omdat ik naar buiten wou”.
Daardoor kreeg ze een extra maatregel. Omwille van die agressiefeiten moet ze nu X-aantal maanden ‘zitten’. Jawel, 14 jaar.
Het ging weer even niet. Dat gebeurde al enkele keren. Dan gaat ze lopen.
En dan komt ze straight naar hier.
En dan mag ze van de jeugdrechter enkele dagen ‘rusten’.
Nog nooit heb ik één meisje zo voorbeeldig gedrag zien stellen.
Ze ging de afgelopen dagen van hieruit haar school dag zeggen. Want ook dat is ze al jaren kwijt als gevolg van die rotzakken.
Ze ging naar de kapper. Dat mocht van mij. Met mijn groeten betaald.
Ze ruimde steeds bord af, badkamer in orde na de douche, bed in orde en gaat steeds voorbeeldig slapen in een normaal dag- en nachtritme. Elke avond, met dat piepjonge stemmetje “Dank je Sas, voor alles”.
“Graag gedaan meid, dat weet je, altijd welkom. Altijd”.
En alle vrijwilligers deden alsof het doodnormaal was. Alsof ze bij dit huis hoort. Het was ontroerend om zien.
Haar weekje vrije tijd zit er weer op.
Ze moet morgen terug naar de gesloten unit. De rest van de tijd ‘zitten’ omdat ze eerder agressief was.
Agressief omdat ze niet kan begrijpen dat ze als slachtoffer werd opgesloten.
“Het is bijna tien uur Sas. Ik ga slapen. Wil je mij morgen wakker maken zodat we nog samen gezellig kunnen ontbijten?”
“Evident meid, evident”.
Na het ontbijt moet ik haar terug rijden naar de gesloten instelling.
Omdat ze nog verder moet ‘zitten’ voor eerder gestelde agressie in de gesloten afdeling.
Nooit, nooit, het is de derde keer dat ze hier verblijft, is ze ook maar in de buurt van agressief geweest. Integendeel, het is één van de meest beleefde, meest intelligente (zo jong) meisjes die ik ken. Ze ondergaat met opgeheven rug haar sanctie.

Daarjuist zag ik haar de trap naar boven nemen en dacht ik “Wie doet haar na? Wie? Zonder één traan zal ze zich morgen terug laten opsluiten. Omdat ze met agressie haar verdriet en trauma toonde”. Om bij stil te staan…..

SVN

Hoe het ook goed kan komen

Wat een prachtbeeld. Een grote glimlach. Ergens deze week….

Het was rond middernacht. Ik ging een meisje halen aan het station. Ik stop met de wagen en zie voor mij een jonge gast een dakloze man met een hond aanspreken.
Ik kijk vanuit de auto. Zie de jonge gast een koffie in bekertje geven en een gesprek voeren.
Hij draait. “Ah, maar het is Kevin (schuilnaam)”, denk ik meteen.
Ik zet de motor af en stap uit.
“Hey Kevin”, meteen een dikke knuf en warme omhelzing.

Jaren geleden. De deurbel ging. Onverwacht. “Sas, Sas, ik heb iets fout gedaan. Help mij.”
Hij biechtte enkele inbraken op. “Maar ik ben bewust altijd binnengegaan waar géén mensen waren. Maar moest eten, Sas”.

In overleg met een jeugdadvocaat had hij de moed alles te gaan aangeven en spontaan te vertellen bij de politie.
Hij kon beschikken en werd voor de zoveelste keer in een open jeugdzorgvoorziening geplaatst.
Vanaf dat moment kwam hij verschillende keren per week langs. Ik hielp bij huiswerk of het zoeken van hobbymateriaal.
“Weg van die straat, Kevin. Je kan beter”.

Kevin was al van kindje een bekende bij de jeugdrechtbank. Chronisch verslaafde ouders. En vaak huiselijk geweld.
Hij werd vaak in crisis geplaatst, bij de zoveelste escalatie. Maar even vaak werd er terug naar huis gewerkt.
Het ging weer niet die periode. En daardoor leefde hij als prille tiener van 13 jaar al op de straat. Toen hij 15 jaar was herhaalde zich dat. Kassa’s stelen voor eten.

8 maanden na de aangifte werd plots op de knop geduwd. HIj moest plotsklaps naar de gesloten gemeenschapsinstelling voor de diefstallen. 8 maanden later. Terwijl hij het terug goed deed op school.
Maatregel kon wegens plaatsgebrek niet eerder uitgevoerd worden. 8 maanden, mensen. Een buitenstaander gelooft dat niet.
Een paar vrienden en ikzelf hebben hem toen niet losgelaten.
Nu moeten we zeker volhouden. “We zijn er Kevin. Niet terug de moed verliezen. Je hebt nog een heel leven voor je”.
“Die komt er nooit”, klonk het bij de hulpverlening. “Vogel voor de kat”.
“Nee, die komt er verdomme wel”, brulde ik.

We zijn nu jaren later. Kevin is een fijne kracht, betaald door de stad, als straathoekwerker. In de winterprik gaat hij alle parken en stations af op zoek naar daklozen. Om ze van de straat te halen, praatje mee te doen of koffie aan te bieden.
Een crème van een gast. Inkomen, job. Alles.
En andere kwetsbaren helpend.

Prachtig, toch?

SVN

Wat is vzw Ne(s)t?

“Wat is VZW Ne(s)T?”
Mensen vragen dat vaak.

Dat is niet in één zin uit te leggen maar vandaag is voor mij, als bezieler van de vzw, wél zo’n dag die symbool staat en duidelijk maakt waar dit opvanghuis voor staat.

8u30. Een ‘gewone drukke’ ochtend.
Telefoon “Anna (schuilnaam) is in fugue”
Ik : “Dat meen je niet? OMG. Die moet meteen van de straat, dat is niet goed”.

Meteen op chat “Hey, waar ben je?”
Meteen antwoord “Ben gaan lopen”.
Ik : “Ben je veilig?” “Ben je ergens binnen? Het sneeuwt”.
Anna “Nee, zit (noemt plaats buiten)”.
Ik : “Okay, je kent de procedure. Ik verwittig meteen de jeugdrechter en vraag dat je meteen hier veilig kan zijn”.
Meteen doorverbonden, binnen de 10 minuten “Ja, mijn toestemming maar mij wel meteen bellen als ze bij u is”.
En zo ging ik met een andere huis-rakker haar halen, door de sneeuw.
Thuis, een hele uitleg, niet voor publiek.
Wel ter info : ze was nog geen 14 jaar én slachtoffer. Pooier ondertussen veroordeeld tot vele jaren. Ze is nu net 15 jaar.
Ik ken haar al een goed jaar.
We bellen de jeugdrechter.
“Die boterham gaan we volgende week rustig bespreken. Ik ben wel ontgoocheld dat je dat door te gaan lopen moet vertellen maar soit, toegewezen”.

En nu zit ze hier in de zetel alsof ze hier al maanden is.
Veilig en van de straat.
Ze heeft zelfs al een speurder mensenhandel aan de lijn gehad.
Ook die mensen een dikke merci om er steeds te zijn en gerust te stellen.

Deze ochtend een totaal andere planning en ’s avonds een nieuw maar bekend gezicht aan tafel.
Wél, dat is VZW Ne(s)T. 

SVN

Een vreemdelingenpasje …

Dag Romeo,

Dagen heb je de kranten gehaald. Als dat jongetje zonder identiteit. Al jaren geleden stond je in de krant. Mensen waren verbouwereerd. “Hoe kan dat nu?”. Een jongetje hier geboren, géén enkele roots elders en van dag één onder toezicht van een jeugdrechter.
Jouw mama was zelf piepjong toen ze je kreeg en werd ook onder jeugdrechtbankmandaat geplaatst. Zij was té jong om te zeggen uit welk land ze kwam. En zo gebeurde dat je plots in een administratieve molen terechtkwam, één keer jouw mama 18 jaar werd.
Niemand kon jouw dossier nog volgen. Zelfs de jeugdrechter stelde een extra advocaat aan, nét om jouw papieren in orde te krijgen. Beloftes volgden. Media-aandacht maakt nu éénmaal dat plots burgemeesters, parlementsleden en regeringsleden toeteren “dat het wel in orde zou komen”.
Maar het kwam niet in orde.
Vorig jaar was je zelfs de directe aanleiding dat Theo Francken mij deblokkeerde op Twitter. Hij beweerde namelijk dat je pas van je 2 jaar oud in het land was.
“I beg your pardon, Theo?”, heb ik dan getoeterd. Hij is hier geboren én getogen, getogen in een fijn, warm pleeggezin.
Plaats geboorte en naam ziekenhuis gaf ik Theo in een privébericht.
En Theo beloofde een oplossing.
Hij organiseerde een overleg tussen zijn diensten, justitie en Binnenlandse Zaken.
Maar er kwam weer geen oplossing. Integendeel, Theo toeterde daarna dat hij NIET bevoegd was. NIET.

Ondertussen ben je na al die jaren (en twintig kabinetten die jouw dossier hebben bekeken ) 13 jaar geworden.
13 jaar. En kan je het land niet verlaten of niet in clubverband voetballen terwijl je talent hebt. Omdat je eigenlijk geen identiteit hebt.
Davy De Fauw was zo aangedaan van jouw verhaal in de krant dat hij ons allebei uitnodigde om eens naar een wedstrijd van Zulte-Waregem te komen kijken. En je mocht de bal trappen.
Ondertussen ook al jaren geleden.

De camera’s draaiden. Als ministers toeteren dat ze een oplossing brengen, verzwakt de publieke aandacht.

Vandaag ging je in alle stilte jouw verblijfskaart halen. Een verblijfskaart B. “Je bent nu officieel vreemdeling”, klinkt het.
Meer kan én wil ons land niet voor jou doen.

Plaatsvervangend beschaamd ben ik, Romeo.
“Officieel vreemdeling”. Terwijl je hier geboren bent en geen enkele band hebt met één of ander land. De band met jouw mama lukt ook niet, ze is té kwetsbaar door alle ellende die ze heeft meegemaakt.

En Theo kunnen we niet meer wijzen op zijn zoveelste onwaar getoeter. “Niet bevoegd” zei hij en nu hij weg is als staatssecretaris krijg je een vreemdelingenpasje.

“Hoezo, vreemdeling, Sas? Ik begrijp dat niet. Ik ben hier toch geen vreemdeling?”
Je zag het niet Romeo. Maar ik kan bij zo’n vraag alleen maar mijn tranen de vrije loop laten.
Fluisterend “Een vreemdeling zal je hier thuis nooit zijn, Romeo. Nooit. We blijven vechten voor jouw papieren en het recht op een Belgische nationaliteit”.

(Romeo is een schuilnaam die hij gekozen heeft toen ik zijn eerste artikel schreef, hij was toen 7 jaar).

SVN

Tijdelijke anticonceptie

Gisteren smeekte ik nog “Laat dit debat over tijdelijke anticonceptie niet weer ondersneeuwen”. Als ik vandaag de kranten lees denk ik “Gooi snel die boeken dicht en stop het debat”.

Hoe is dit nu mogelijk, Vlaanderen?

“Ga ik het kindje nog mogen zien, Saskia?”
Ze bibbert. Krijgt medicatie via de baxter om haar wat te kalmeren, draagt een wit ziekenhuiskleedje met open rug, geen schoenen en zit in de rolstoel buiten aan Palfijn. We roken samen een sigaretje.
“Het is goed dat het hier geboren is, Lisa (schuilnaam). Praat gewoon rustig met de sociale dienst en probeer een woning te aanvaarden. Gaat dat laatste lukken?”
“Ik weet het niet, Saskia. Ik weet het niet.” ….neemt een pauze….”Maar ik ben hier toch nog hé? Ik ben nog niet gaan lopen”, zegt ze fier en met een voorzichtige glimlach.
Ik lach mee en geef een knuf.

Binnen ligt het kindje te krijsen van de afkick. Haar vorig kindje is er erger aan toe want werd geboren in een kraakpand. Het is haar vijfde kindje. Wie de papa’s zijn weet ze niet. Allemaal zorgenkindjes en geplaatst. Bij drie is ze ondertussen uit de ouderlijke macht gezet.
Lisa is een meisje dat soms maanden en jaren van de radar verdwijnt en dan plots belt voor hulp.
Telkens opnieuw zie ik haar verkrampen. Verdriet hebben omdat ze weet dat haar kindje weer zal worden afgenomen. Maar de drang naar drugs is te groot.
Telkens na een bevalling zegt ze “Waarom, Saskia? Waarom? Ik wil geen kindjes”. Maar tegen dat je haar bij de dokter krijgt is ze weg, foetsjie, naar het straatleven. Soms nog een berichtje “sorry”. Soms geen bericht meer. In dat gejaagde straatleven wordt ze tig keren gespot door de politie, soms zelfs even voor een druggerelateerd delict opgesloten. Maar dan vraagt ze geen anticonceptie. Dan is ze te ver heen.
Het debat om TIJDELIJKE anticonceptie op te leggen gaat over die mensen die worstelen met het leven. Hier is het voorbeeld drugs en aan lager wal, maar drugs komt overal voor.

We hebben onze zorg aangepast om zo kort mogelijk mensen op te sluiten. Hear, hear. Om een maatschappij te creëren met inclusie : hear, hear. Of ze nu een ernstige psychose, borderline, een ernstige motorische of mentale beperking hebben enz.
Dat moet zo blijven. Maar dan moeten we durven om op MEDISCHE GROND af en toe de stopknop in te duwen. Daar waar het risico te groot is kindjes te krijgen met ernstige zorgnoden voor het leven. Waar de levenskwaliteit nihil is.
In het belang van de mama én het ongeboren kind.
Dat is niet de vaders uitschakelen en vrouwen viseren.
Het leven loopt nu éénmaal zo dat vrouwen bijna altijd traceerbaar zijn. Vaders helaas niet. Bijna nooit in bovenstaand voorbeeld.

Maar waar brengt Vlaanderen weer het debat? Naar OCMW’s die hier het controle-orgaan zouden worden. Degoutant.
Evident kan dat niet.
Ik lees zelfs straf en sanctie. Hallo? Als straf en sanctie kan dit NOOIT worden ingeroepen. Nooit. Enkel medische gronden kunnen ingeroepen worden. Punt. Daar kan occasioneel iemand bij zijn die om andere reden in de gevangenis zit. Maar het delict is daar niet de reden. Wel de medische toestand van diezelfde gedetineerde.

Ik lees ook dat het abortus op de helling zou zetten als je een levensvatbaar kind in de buik vraagt beter te beschermen.
LEVENSVATBAAR. Dat is dus vanaf 24 weken.
Abortus valt voor die tijd en heeft hier dus niets mee te maken.
Ook die maatregel is in het belang van baby én moeder.

De mensen die nu smeken dit debat bespreekbaar te maken worden verweten mensen te stigmatiseren. Zwakkeren te viseren. Hallo?
Als ik iets met rechte rug kan zeggen is het dat mijn leven al 15 jaar in het teken van die mensen staat. Of ze nu rijk zijn, arm, een netwerk hebben of niet, los van geloof, achtergrond, roots enz.

En ja, inderdaad ook rijk. Zwakker staan in de maatschappij is geen verhaal van weinig centjes. Dat kan ook een doktersvrouw zijn die niet meer weet van welk hout pijl maken.

Het is dus laakbaar dit debat weer naar OCMW te leiden. Want dan zijn het de reactieluiders die stigmatiseren. En dat kan niet. Gewoon niet. De vraag moet vanuit de medische én zorgsector gedragen worden. Zolang we dat niet doen en we dit ideologisch invullen mogen de boeken weer dicht, Vlaanderen.
Trieste zaak.

SVN

14 jaar

Dank Zorgcentrum na Seksueel Geweld UZ Gent, Child Focus, jeugdrechter en politie.

Het is bijna een jaar geleden.
Ik had een piepjong meisje aangesproken op sociale media met de vraag “Hey, ben je okay? Je kan me sturen hé, maak me zorgen”.
Ik wist dat dit meisje was gaan lopen uit een gesloten gemeenschapsinstelling en ik zag ze in contact staan met rotpooiers op haar profielen. 
Ik kreeg geen antwoord. Ik stuurde nog eens. Geen antwoord.

Twee weken later. “Help, wil je treinticketje betalen voor mij? Stuur met zo’n ticketprint. Ik ga ontsnappen”.
Ik “Ontsnappen????”
“Ja, zit hier vast. Ben bang”.
Ik wisselde gegevens uit. Steeds ging ze meteen offline.
Dus dat duurde een dag voor ze haar naam en geboortedatum kon geven.
En ik verwittigde Child Focus. Die deden het nodige en starten mee de zoektocht waar ze zou kunnen zitten.
Volgende dag. Opnieuw. Zelfde liedje. “Is niet gelukt vorige nacht. ‘Hij’ bleef wakker. Ik ga nog eens proberen”.
Ik kocht weer een treinticketje. Op dat moment lijkt een luttele tien euro niets.
Weer niets. Dat herhaalde zich enkele dagen, soms met dagen tussen zonder nieuws.
Net als ik advies kreeg geen ticketje meer te kopen – bedrag tikte aan zonder resultaat – en ik toch nog dacht “Ga toch nog 1 keer proberen, je weet maar nooit. Hopelijk krijgen ze haar ook gelokaliseerd ondertussen” kreeg ik telefoon. Een piepjonge stem, meisje 14 jaar (geen grap) “Hallo, kan je me komen halen? Please, kan je me snel komen halen?”
Ik vond ze in vreselijke toestand.

We gingen meteen naar zorgcentrum. Een hele nacht duurde het onderzoek en de ondervraging. Doodop was ik.
Heel de nacht telefoons over en ’t weer.
Van de jeugdrechter mocht ze bij mij blijven “Ik maak meteen een beschikking Saskia. Ik ben zo blij dat ze veilig is”.

Ze is nog steeds het jongste meisje ooit hier in Ne(s)T.
Het zorgcentrum bleef ook nog tot weken daarna nazorg geven en bellen. Wat een luxe is dat!

Het zijn die verhalen die je in het kader van de geheimhouding van het gerechtelijk onderzoek niet publiek kan plaatsen.
Tegen mensen zei ik toen “Drukke week. Beetje moe”.

Hallucinant was die week. Gruwel ook. Meisje bleek te hebben vastgezeten op een appartement dat al eerder in een dossier zat voor seksuele uitbuiting van minderjarigen. Op zo’n momenten vloek je en snap je de wereld niet meer.

Maar nu kan deze getuigenis.
De rotzak werd vorige week tot vele jaren effectief veroordeeld.

#opluchting

SVN