Open brief aan minister Vandeurzen

“Vandeurzen wil met kind-check opmerkzaamheid rond kindermishandeling verhogen”, zo klinkt het krantenbericht.

U gaat posters uitdelen en een stappenplan, een soortement vragen-check-lijst over het functioneren van de ouders en de veiligheid van de kinderen zodat de professional in de volwassen-hulpverlening bij twijfel kan toetsen en zo nodig bij de juiste diensten kinderverwaarlozing of misbruik of kindermishandeling kan melden.
U richt zich daarbij naar huisdokters, verplegers of thuisbegeleiders volwassenen (in een kwetsbaarheid) bvb.
Volgens Het Nieuwsblad omdat de ontluisterende cijfers van kindermisbruik of mishandeling bij het vertrouwenscentra kindermishandeling ook u niet ontgaan zijn.
Vorig jaar waren er idd weer maar eens 10.000 nieuwe meldingen.
Dat zijn een 30-tal meldingen per dag, enkel in Vlaanderen.
Deze cijfers waren al even onthutsend in 2009, vermoedelijk daarvoor ook, maar toen heb ik de hoorzitting van de vertrouwenscentra bijgewoond in het Vlaams parlement.
Is deze kind-check met posters en stappenplan fout?
Zeker niet. Maar al te vaak lees ik dossiers waar de dienst psychiatrie van één van de ouders bvb al jaren op de hoogte was, maar om één of andere reden niet heeft gemeld of met de melding niets werd gedaan. Dat er dus verbeteringen worden aangebracht tussen de professionals van de volwassenen richting meldingen aan de juiste diensten bij jeugdzorg over betrokken kinderen is iets waar niemand kan tegen zijn.

Maar dan, minister?
Wat daarna?

Bij elk bericht, ook het bericht over de onthutsende cijfers van kindermishandeling of misbruik van de centra, klinkt het “niet elk kind dient meteen uit huis geplaatst bij vaststelling emotionele verwaarlozing of vermoedens misbruik. Vaak hebben de ouders zelf een zorgondersteuning nodig en moeten ze geholpen worden”.

Hear hear, zou ik zeggen.

Maar geholpen door wie én wanneer, meneer Vandeurzen?

Alle CLB’s – zonder deze kind-check – hebben in alle scholen meldingen lopen waar ze merken dat er na maanden nog geen enkel gehoor wordt gegeven aan die meldingen.
Gewoon niets. Zelfs niet een eerste huisbezoek om de situatie verder in kaart te brengen. Het kindje had nochtans blauwe plekken in de turnles, bijvoorbeeld.
Alle jeugdbrigades sturen processen-verbaal naar de jeugdparketten.
Waar een onderscheid wordt gemaakt tussen een klacht van een ouder versus de ex en vaststellingen door politiediensten.
Klachten moeten serieus genomen worden en onderzocht, bij de tweede manier werd mishandeling of een ernstige thuissituatie: hondendrollen op de grond, onhygiënische toestanden omdat de ouder depressief is en daar twee peuters wonen, vastgesteld én reeds genoteerd.
Ook daar duurt het maanden en maanden en maanden.
Ofwel omdat ze niet kunnen volgen ofwel omdat het dossier hangt tussen vrijwillige en gedwongen hulpverlening en een teamoverleg om te beslissen waar het dossier thuishoort weken en weken later pas kan gepland worden.

En zelfs al geraak je als kind al verder in dat hulpverleningstraject. omdat de jeugdrechter wordt gevat door het parket, bijv, is nog maar de vraag hoe we die hulpvraag beantwoorden.
Dan al gekeken wat er gebeurt, minister?
Dan komt dat kindje wegens ernstig plaatsgebrek in een internaat.
Maar dat internaat sluit elk weekend en elke vakantie.
De jeugdrechter heeft nochtans wegens de ernst van de verwondingen geen overnachting bij die ouders toegestaan.
Wél, meneer Vandeurzen, dan gaat elke vrijdagnamiddag de telefoon. Dat zijn de crisis-prior-maatschappelijke noodzaak-plaatsingen en komt zo’n kindje elk weekend in een ander bedje-waar-plaats-is-terecht.
Zo beantwoorden we helaas de hulpvraag van een kindje dat gemeld werd en thuis ernstige mishandeling of misbruik heeft meegemaakt.

Ik weet niet wat er aan de hand is in Vlaanderen. Is het onwetendheid, naïviteit of het niet willen zien? Cijfers belanden – én gelukkig maar – meer en meer in de krant. Hulpverlening komt af en toe in beeld. Onlangs weer. De vzw Lejo die met kwetsbare tienermoeders werkt.
Zijn dat prachtige projecten? Natuurlijk. Doen zij goed werk? Natuurlijk. Elke persoon werkzaam in de jeugdzorg doet goed werk.
Alle begeleidingsdiensten en opvoeders in voorzieningen.

Dat is niet het probleem. Zoals uw kind-check niet het probleem is. Integendeel: het werd verdorie tijd. In Nederland en de Scandinavische landen gebruiken ze zo een kind-check als hulptool voor de professionals al jaren.

Maar waar zit onze inhaalbeweging voor al die kindjes op de wachtlijsten, Jo?
Waar zit onze audit over al die pv’s en bestaande meldingen, waarvan de meldingen nog ergens hangen tussen de hulpverleningskokers en wegens ernstige tekorten géén ouderondersteuning, begeleiding en controle veiligheid van deze kindjes in die miserie-thuis kan worden opgestart?
Daar waar ze niet uit huis worden geplaatst maar géén enkele hulpverleningstraject al kon worden opgestart?
Pas daar zit ook een dark number. Het gaat niet alleen over een dark number “niet alles wordt gemeld, daarvoor maken we een kind-check”, het dark number van kinderen in waanzinnige thuisshit waar al een melding gebeurde stijgt elk jaar.
En daar minister, hebben we het nooit over in persberichten.

SVN

Advertenties

Waarom de aflevering van Pano over jeugdzorgjongeren+18j alles zegt.

Ik weet de maand niet meer exact. Maar ik woonde ongeveer een jaar alleen, 19 jaar dus en daar was plotsklaps die brief “Het OCMW heeft beslist een onderzoek te voeren naar de inkomsten van uw ouders. Aangezien u niet beschikbaar bent op de arbeidsmarkt zien we ons genoodzaakt, wanneer geen terugvordering van uw leefloon mogelijk is, u te schorsen. U kan terecht bij de Raad voor meer info..blablabla”

Die brief ging door merg en been. Onderzoek naar mijn ouders? WTF. Van mijn vader wist ik enkele niet zo fijne zaken (understatement) die ik tot vandaag probeer te wissen, over mijn moeder had ik alleen 18 jaar gehoord dat ze ‘te gevaarlijk’ was om zelfs maar onder begeleiding te zien. Ik ken haar van toeten noch blazen.
En hoezo schorsen?

Die periode – zaken vielen samen – ging ook plotsklaps de telefoon “Ben u de kleindochter van mevrouw Dierckx?” “Ja, dat ben ik”
“U spreekt met de sociale politie van Turnhout, mevrouw. Uw grootmoeder is door uw moeder op straat gezet, zij verblijft in crisis. Kan u haar begeleiden voor een appartement?”

WTF nummer 2. Mijn moemoe was op dat moment 81 jaar. Wat was er gebeurd? Daarvoor zag ik mijn moemoe vaak, altijd gemogen van de jeugdrechter, maar op die dagen dat mijn moeder een plaatsverbod had. Dat viel allemaal weg op 18 jaar.
Zij was er dus achter gekomen dat ik haar zag. Dat was reden genoeg om geld van mijn grootmoeder af te halen en haar op straat te zetten. En wat doet het systeem dan? Naar volwassenen bellen van de familie. Ik kon amper voor mezelf zorgen maar daar heb ik diezelfde avond nog een mens dat ik doodgraag zag op mijn studentenkot moeten onderbrengen want ze was ‘dakloos’.

Bij het OCMW ving ik bot. Of ik nu goede resultaten had of niet in mijn eerste kandidatuur, dat vonden ze onbelangrijk, ik had gekozen voor universitaire studies en ik moest kiezen voor studies van het korte type anders was ik niet meer beschikbaar voor de arbeidsmarkt, klonk het. Mijn ouders konden ze niet verplichten te betalen want die procedure was niet in gang gezet vanuit mijn minderjarigheid en dat was een juridische voorwaarde.

Die periode zat ik op kot met een pak fijne mensen. Een gemeenschapshuis. Een van die mensen is ondertussen burgemeester van Mechelen .
Zij hebben er alles aan gedaan om mij te helpen, juridisch uit te vogelen wat mijn rechten waren, ook in mijn laatste instelling kon ik langs de achterdeur terug binnen, uren koffie gedronken en gefilosofeerd wat we met mijn moemoe moesten doen.
Ter info : heb met de hulp van mijn opvoeders – was nochtans al een jaar weg uit deze instelling en die hadden geen enkele verplichting – een appartementje gehuurd en mijn moemoe naar Leuven gehaald, waar ik op kot zat.

Buitenstaanders beseffen gewoon onvoldoende wat er allemaal op je afkomt op de leeftijd van 18 jaar na een jeugd onder beschermingsmaatregelen.

Een vangnet is daarbij onontbeerlijk, mensen die je context kennen voor de leeftijd van 18 jaar ook.
Je kan mentaal niet naar weer andere kokers van JAC, CAW, CGG en noem maar op. Je wordt opengereten bij onverwachte mokerslagen en dan lukt het enkel bij die mensen die jouw shit kennen tot rust te komen en samen oplossingen te zoeken.

Stop dus met allerlei nieuwe methodieken en modules te verzinnen.
Als we het echt menen dat we de moedige getuigenissen uit Pano serieus nemen en uit de dood van Miranda en Jordy lessen willen trekken, hebben we begeleidingstehuizen meer omkadering en middelen te geven om hun bewoners tot 25 jaar verder te begeleiden.
Steeds de deur open te zetten en er te zijn.
Bij de ene jongere zal dat een hoge frequentie zijn, bij de andere een zeer lage. Daar ligt de beslissing bij de jongere zelf.

Doen. En dank aan Pano voor een uitstekende realistische reportage en nog meer aan de vier jongvolwassenen die de moed hadden te getuigen.

SVN

Mogen mensen met een beperking nog een stapje in de wereld zetten, minister Vandeurzen?

Bede aan Vlaanderen!

Els is 38 jaar en is geboren met zuurstoftekort. Daardoor zit ze al heel haar leven in een rolstoel. Haar papa Ludo, 63 jaar, richtte speciaal voor zijn dochter een zwembad op in Willebroek. 25 jaar geleden.
Het zwembad kent een temperatuur van 34 graden, dat is nodig omdat mensen die een fysieke beperking hebben in een gewoon zwembad meteen kou krijgen.
Het zwembad is ondertussen uitgegroeid tot een zwembad waar je van 1 jaar (jongste kindje) tot 100 jaar (oudste persoon) terechtkan.
Jeugdinstellingen, bejaardentehuizen, voorzieningen voor mensen met een beperking ….doen er allemaal beroep op.
Het is het enige zwembad zonder drempels, aangepaste kleedkamers, prikkelarm (minder lawaai) …en met begeleiders die voor deze kwetsbare mensen klaarstaan.

Els zonet nog aan de telefoon “Sas, daar durf ik stappen. Ik kan in het echte leven nooit stappen maar in het water kan ik met begeleiding stappen, ik heb er geen schrik te vallen, dat doet zo’n deugd. Een uurtje in dit zwembad is mijn wekelijks ‘stapje in de wereld’.”

Ook ouders leren elkaar daar kennen. Ook dat is een functie van het zwembad. Lotgenoten die elkaar ontmoeten en versterken.

Jongeren met gedragsstoornis kunnen er terecht. Hun spieren verkrampen vaak in een crisis, prikkelvrij zwemmen doet deugd en maakt vele kinderen kalm.

Nu is er een collega van papa Ludo weggevallen. Om medische redenen moest hij met pijn in het hart stoppen als zwembegeleider.

Minister Vandeurzen wil nu geen middelen meer vrijmaken om deze collega te vervangen. Gevolg Ludo zit momenteel 10 tot 12 uur in het water om zijn levenswerk te redden en zo weinig mogelijk kinderen en ouderen met een beperking niet te lang te laten wachten.
Zonder begeleiding kunnen deze mensen niet in het water. Wachtlijst enorm.

Er gaan nu zelf stemmen op om niemand meer te vervangen. Op die manier de subsidies op termijn uit te doven.

AUB Vlaanderen. Toon jullie hart, deel dit. Kom in opstand. Dit kan gewoon niet. Zoveel kinderen en ouderen met een beperking vinden in dit zwembad ontspanning en plezier. Laat deze kwetsbare kinderen en mensen aub hun stapje in de wereld zetten.

SVN

Uitgesteld …

Om even bij stil te staan.

In 2013 doe je aangifte, misbruik als minderjarige.
In een onderzoek dat al liep van 2012. U leest goed. 2012. Meerdere slachtoffers. Verdachte (op dat moment) is al eerder veroordeeld voor zedenfeiten.
Het duurt tot juni 2015 tot de zaak Correctioneel wordt behandeld.
Hij krijgt 5 jaar effectief maar wordt niet onmiddelijk aangehouden.
Het duurt 15 maanden – jawel, 15 maanden – voor hij kan worden gevonden, werkte en woonde nochtans gewoon in Vlaanderen.
Dat was in september.
Hij tekent verzet aan en na deze aanhouding zien ze dat man gewoon heeft verder gedaan. Juridisch dus een voortgezet misdrijf.
Dus na veroordeling gewoon nieuwe minderjarige slachtoffers.
Daardoor wil openbaar ministerie niet enkel opnieuw zijn Correctionele zaak behandelen (verzetbehandeling) maar ook de nieuwe slachtoffers voegen bij de verzetbehandeling.

Zaak op de rol in oktober. Uitstel om die reden.
Zaak op de rol in november. Uitstel om die reden.
Zaak op de rol in december. Uitstel om die reden.
Zaak vandaag op de rol. Zijn advocaat laat gisteren weten dat er weer uitstel zal worden gevraagd.

Telkens wordt ‘meneer’ wel met de celwagen naar de rechtbank gebracht, enkel voor het zinnetje ‘uitstel’.

De zaak is zo omvangrijk (tientallen slachtoffers) en er zijn toch wel enkele serieuze flaters gebeurd in dit dossier – hem niet vinden terwijl hij gewoon in publieke ruimte werkt én zelfde werk als ervoor, dus gekende plaats – doet vragen rijzen.

Om die reden werden sommige slachtoffters 2 weken geleden ontvangen bij minister Geens.
Ik was mee als vertrouwenspersoon van één van de slachtoffers.
Op moment van feiten in jeugdinstelling onder beschermingsmaatregel en dus minderjarig.

Die ontvangst door de minister deed de slachtoffers erg deugd.
Vandaag klinkt het “ik kom mijn bed niet uit Sas. Ik ben die kloteboel kotsbeu. 5 jaar duurt dat spelletje en nu wordt de zaak weer eens uitgesteld. Ze spelen echt met onze voeten.”

*slik* echt wel *slik*

Vragen die ik doorgaf aan de minister tijdens ontmoeting (over inhoud feiten mocht begrijpelijk niet gesproken, scheiding der machten) :

– Wanneer maken we werk van een auti-vriendelijk verhoor?
Speurders wisten niet dat slachtoffer autisme heeft.
– Waarom is er geen blijvend recht op prodeo? Op moment van feiten was jongen minderjarig, nu moet hij zelf voor advocaat kiezen en kijken ze naar inkomsten ouders. Uitermate straf in zijn situatie enz enz …..

SVN

Uit het Antwerpse leven gegrepen

Ze is 20 jaar. Mooi én intelligent meisje.
Is verwekt en geboren in België, met Marokkaanse roots maar niet erkend. Nee, dat kon niet. De vader was niet getrouwd met haar mama. Een huwelijk kon om eerdere familiegeschillen in Marokko ook niet.
Ze kreeg dan ook de naam van haar mama.

Die leefde bij haar ouders met een inwonende broer.

Haar mama stierf toen ze negen jaar oud was. De grootouders konden de zorg niet aan en ze belandde in een jeugdzorgvoorziening toen ze 10 jaar was.
Tot 18 jaar. Toen ging ze terug naar haar grootouders.

Die broer van haar mama, haar oom, werd een tijd geleden op straat vermoord. Jawel, in Antwerpen.
Nog steeds loopt de gerechtelijke procedure.
Gevolg : ze zorgde de laatste jaren voor haar oma en opa, haar opa stierf, daarna zorgde ze voor haar oma en die is nu ook gestorven.

Het meisje heeft steun nodig.
In niets werd ze bijgestaan bij het proces van haar oom. Het was nochtans een vaderfiguur, ze woonde lang bij hem.

In niets weet ze nu waar ze terecht kan.
De rekeningen van de oma zijn geblokkeerd.
Het huis en de rekeningen kennen plots 7 erfgenamen van familie die ze nooit heeft gezien. Ze begrijpt niets van die erfwet. Eerlijk gezegd : bij een eerste blik snap ik ook het dossier amper.

Werkloosheid heeft ze geen recht op. OCMW zegt ook nee want ze bezit een huis.
Voor alle duidelijkheid : nee, dat bezit ze niet. Ze is er enkel gedomicilieerd.

“Wat kan ik doen, Saskia?”

“Zeg mij eerst eens, wat zou je willen?”

“Ik heb door de zorg voor mijn grootouders, moest ze echt dagelijks wassen, naar bed brengen, aankleden, verzorgen, mijn school verwaarloosd.
Ik zou zo graag terug studeren. Mijn droom is airhostess maar het mag ook verzorging zijn. Ik vraag enkel voor drie jaar die ondersteuning, zodat ik daarna aan mijn leven kan beginnen”.

Bij het OCMW klinkt het nee. “Werk zoeken en trek uw plan”.

Mag ik? Ik schrijf maar een notendop van de ellende van het leven van het meisje. Ik vind het een schande dat we haar bede niet tegemoetkomen. Ze heeft nog een heel leven voor haar.
Waarom? Waarom, beste overheid? Waarom kan zo iemand niet enkele jaren beroep doen op een uitkering om te studeren en om zo haar leven inhoud en vorm te geven? Mag ik dat nog vragen?

SVN

Wegwerpkinderen. “Ik koop een kind op de tweedehandsmarkt”.

De beelden zijn schokkend. Ik had de aangekochte reportage van Telefacts al eerder gezien, zeer tevreden dat het ook in Vlaanderen werd uitgezonden.
Kinderen die geadopteerd werden, zich omwille van feiten in hun thuisland, cultuurshock en/of een zwaar rugzakje opstandig gedragen, slapeloos zijn omdat ze ineens een andere taal moeten spreken, plots aan tafel moeten eten met mes en vork bijvoorbeeld en dan weer te koop worden aangeboden via internet omdat de adoptieouders niet tevreden zijn.
Het gaat in Amerika zelfs verder. Het gaat in Amerika om honderdduizend kinderen die voor heradoptie worden aangeboden.

Rijkere adoptieouders kunnen hun adoptiekind ‘droppen’ in private verbeteringsgestichten.
3500 dollar per maand. U leest goed : per maand. Sommige ouders laten hun kinderen daar zes jaar, zonder op bezoek te komen.
Ze betalen dus eventjes 250000 dollar aan een privé-initiatief dat aan de muur het volgende heeft hangen “Be good or go home”.

Kun je dat geloven? Kinderen die worstelen met hun identiteit, uit Haïti zijn geplukt bijvoorbeeld, bij hun Amerikaanse adoptieouders niet kunnen aarden zo zij het willen, nieuwe ouders die plots zeggen “leer maar met wapens schieten hé manneke, dat is hier zo in onze cultuur” , wapens die doen denken aan het verleden, de oorlog in hun thuisland, waar familieleden de dood vonden, die kinderen droppen we in private verbeteringsgestichten met een tekst aan de muur “gedraag u maar of ge vliegt terug”. Een thuis als dreigingsmiddel.

Andere kinderen worden op een catwalk aangeboden.
Het meest decadente beeld uit het westen.
En verplicht paraderen maar op de catwalk, Paul, 10 jaar en ondertussen een stem van een clandestien agentschap “Dit is Paul, zijn adoptieouders willen hem niet meer, wie wil hem? Kostprijs 4000 dollar”.

Dit alles ver weg van enige overheidscontrole.
Tientallen staten in Amerika laten betijen.
Niet alleen is deze handel clandestien. Niemand die weet wie de nieuwe ouders zullen zijn. Een pedofiel zit geilend met een stijve in zijn broek aan de kant van de catwalk.

Niemand ook die weet wat de verbeteringsgestichten nog doen.
Private initiatieven. De markt ligt open. De overheid is alle controle kwijt.

Het zou ons naast afschuw moeten doen beseffen dat kinderen geen koopwaar zijn. Dat de zorg in onze voorzieningen uitbesteden aan de privémarkt fel moet bestreden worden.
Dat crowdfundings door onze parlementsleden om Belgische adoptieouders in het buitenland te helpen NIET kunnen.

Met alle respect voor de kinderwens van vele mensen, maar in Amerika is deze waanzin ook zo begonnen.
Stilaan vielen overheidsbudgetten stil voor de meest kwetsbaren, lucratieve privé-initiatieven kregen vrij spel.
Met deze afschuwelijke internethandel tot gevolg.

Kunnen we dus stoppen naïef te zijn? Te blijven denken dat het bij ons niet kan gebeuren?
Of zullen we nu eindelijk – over alle politieke partijen heen – een agreement tekenen dat we onze kinderen niet te koop aanbieden? Dat we moeten blijven investeren in een jeugdzorgsysteem, waar elk kind dient te worden opgevangen, met afdoende ondersteuning, zorg een begeleiding en niet kunnen worden overgeheveld aan privé-initiatieven?

SVN

Gebannen door jongerenwelzijn

En het is gebeurd, ik word uitgeschakeld op die dienst waarvan de doelgroep me erg nauw aan het hart ligt.

Wat ging vooraf? Hans Bonte en meester Van den Bosch getuigden vorige week in Humo over het gebrek aan deradicaliseringsprogramma’s in de gemeenschapsinstelling van Beernem. Vandaag verschijnt een lezersbrief in Humo van het agentschap Jongerenwelzijn dat er wel degelijk een beleid is rond radicalisering in Beernem. Het agentschap betreurt dan ook de berichtgeving.

Nu zat ik gisteren op een seminarie. Daar zaten jeugdrechters en advocaten en daar werd én door procureur Traets én door mevrouw Hertog (peacebuildingprogram) gezegd dat er geen specifieke programma’s zijn.
Het enige verschil zit in de repressieve kant. Politieverhoren, niet meedoen aan buiten-activiteiten, fouilles enz.

Dat is niet deradicaliseren. Dat is de kant van de politie en het onderzoek.

Ik schreefdat vanmorgen. Staat nog steeds openbaar. De woordvoerder van het agentschap is vrij daar te reageren.
Hij reageert dat hij ondertussen gebeld heeft met Traets en mijn betoog onvolledig is en ongenuanceerd.

Ik vraag nogmaals: kunt u dan zeggen welke richtlijnen gehanteerd worden? Welke specifieke opleiding er wordt gegeven aan de begeleiders?
Welke nazorg wordt voorzien? Is het de wijkagent of thuisbegeleiding die verder opvolgt wanneer deze minderjarigen worden vrijgelaten? Zijn er cijfers?

Geen antwoord. Gewoon geen antwoord.

Nu krijg ik een mail dat ik als journalist geen vragen meer mag stellen aan het agentschap Jongerenwelzijn. Dat mijn deontologie laakbaar is. De woordvoerder heeft persoonlijk een groot probleem met mijn journalistieke werkwijze.
En dat hij persoonlijk de hoofdredacties van De Morgen, HLN, Dag Allemaal …..hierover zal inlichten.

Beste Peter Jan,

Altijd heb ik weerwoord gevraagd. Altijd is dat correct verschenen in al mijn artikels.
Dat ik jullie pain in the ass ben, daar ben ik me al jaren van bewust.
Ja, ik vraag op openbaarheid van bestuur inspectieverslagen op, ja, ik vraag waarom een jongere in de jeugdgevangenis van Tongeren zit die daar volgens het KB niet mag zitten, ja, ik vraag met de regelmaat stand van zaken over de wachtlijsten in de jeugdzorg.
Ja, ik blijf zeggen dat Jordy wél een hulpvraag heeft gesteld en de doelgroep +18 jaar een kwetsbare groep is die we beter moeten omarmen.

En ja, ik stel met recht en reden vragen over deradicaliseringsprogramma’s voor die specifieke ernstige ontspoorde (gelukkig kleine) groep omdat ik me zorgen maak.

Vandaar was ik gisteren op een seminarie rond aanpak radicalisering jongeren in het Antwerpse justitiepaleis. Helaas voor de zoveelste keer geen krantencollega gespot.

Ofwel hebben we dus met 60 mensen gisteren de zaken verkeerd gehoord en dan moet ik mij excuseren. Maar dan kan het toch niet zo moeilijk zijn om de richtlijnen rond deradicalisering binnen Beernem te openbaren.
Heel simpel toch: in Beernem hanteren we volgend actieplan….met opgeleide persoon X en Y…..

Dat is al wat ik vraag. En waarom? Bron wil zich gerust kenbaar maken : momenteel zit een 14-jarige jongen bij een veroordeelde strijder, zijn broer, thuis.
School heeft al gealarmeerd dat hij helemaal onder invloed is.
Hij werd al betrapt met een IS-vlag enz enz.
Nog steeds zit de jongen thuis bij de broer.
Omdat ook hij moet wachten op ondersteuning, omdat ook hij op een wachtlijst van jullie agentschap is beland.

En ja, u bent sterker. Ik ben geen Apache. Ik heb geen horde achter mij die meteen groot alarm kan slaan.
Maar ik zal blijven vechten voor een betere jeugdzorg.
Een ban van het agentschap kan mij niet tegenhouden. Daarvoor is een betere ondersteuning voor kwetsbare kinderen in dit land me veel te dierbaar.

SVN