IK! VIND! GEEN! BROEK! MEER!

Dag Joël De Ceulaer,
 
Met interesse uw artikel in De Morgen gelezen.
Vermoedelijk krijgt u veel reacties van mensen die dat ‘Ik!-vind!-geen!-broek!-meer!-in!-mijn!-maat!-probleem’ ook kennen. Mischien krijgt u tips van Bart De Wever.
Ik heb de rode draad van het artikel begrepen. Het gaat over die maten die buiten dat gros aan de commerciële rekken vallen.
 
En toch wil ik met het volgende reageren. Het kan uw probleem misschien relativeren. Ook dat is een steuntje in de rug, toch?
 
Ik zat gisteren namelijk ook met een broekenprobleem.
Het is te zeggen, ik kreeg telefoon over een gigantisch broekenprobleem.
Een paniektelefoon. Verdrietig ook.
Ik had namelijk een jonge tiener aan de lijn.
Een jongen die al jaren geleden via een beschermingsmaatregel van de jeugdrechter thuis werd weggehaald.
En die daardoor al wel wat verschillende plaatsingen én scholen heeft gekend.
 
Hij had gisteren een intakegesprek in een voorziening waar hij hopelijk snel terechtkan.
 
Eén van de rode draden in zijn leven is “kleed je wat beter”.
Hij draagt namelijk altijd trainingsbroeken die zodanig afzakken dat luttele bekenden in zijn eenzame leven zijn onderbroekengarderobe kennen.
Gisteren wilde hij dan ook met de grootste overtuiging tonen dat ook hij in jeans en met bijhorend hemd en trui kan verschijnen.
Dat had hij me eerder aan de telefoon gezegd.
“Ik ga mij goed kleden, Sas. Ik wil er netjes en met een propere lei beginnen”.
 
Maar dat ging eerst niet. Dit is geen kritiek op zijn huidige begeleiders. Uiteindelijk vonden ze daar intern een oplossing na veel getelefoneer en ging een begeleidster van de leefgroep van de kleintjes mee. Zo kon hij toch nog een broek kopen. Niet in die ketens die in uw artikel staan. Die zijn voor zijn magere budget – overheid voorziet hier minder en minder middelen – onbetaalbaar.
Primark is zowat de enige keten binnen zijn budget.
 
En hij is niet alleen. Onlangs kreeg ik een zeer beklemmende mail van een meisje dat ook al jaren in een voorziening woont.
Zij is net 17 jaar en werkt deeltijds in een schildersbedrijf.
Zij verdient – ook weekendwerk – daardoor 351 euro per maand.
Jawel. 351 euro.
Gevolg : haar dagtarief dat de overheid normaal voorziet in de jeugdinstelling wordt nu een groot deel ingehouden. Blijkbaar vindt één of andere beleidsmaker dat 351 euro voldoende is om alle ontspanning, vervoer, kleding en schoolkosten zelf te betalen. Jawel, als minderjarige. Salu, spaarplan voor wanneer je 18-plus bent en op eigen benen komt te staan. 
 
Reken maar eens Joël. Twee keer per maand op bezoek gaan bij haar mama, één keer bij haar broer die met een ernstige beperking in een andere voorziening zit, telefoon en een sportabonnement en ze heeft amper over om nog een deftige broek te kopen.
 
Ik! Vind! Geen! Betaalbare! Broek! Meer! zou dus een fijn vervolg zijn op uw artikel.
 
Het is helaas de realiteit van zovele kinderen en jongeren.
En vooral nét bij diegenen die al een rugzakje shit meezeulen en om diverse redenen niet meer kunnen thuis wonen.
 
SVN
 
 
 
 
 
 
Advertenties

Hoe is het zover kunnen komen, OCMW?

Kunnen we naar de verkiezingen betaalbare én veilige huisvesting als grote prioriteit zetten? En kan ondertussen La Homans haar verantwoordelijkheid nemen? Of geldt verantwoordelijkheid nemen enkel voor (kwetsbare) burgers?
 
Het is een publiek geheim dat ik spodarisch wel eens meega als vertrouwenspersoon met mensen die in beroep gaan tegen een beslissing van OCMW : leefloon, installatiepremie, huurwaarborg…
 
Daar waar dat vroeger een betrokken aanpak was, met begrip voor de situatie, een vragenvuur op een menselijke manier, is dat in sommige grote Vlaamse steden, om de grootste stad toch maar niet te noemen, verworden tot een kruisverhoor, een harde aanpak waar zelfs speurders die een drugsverdachte verhoren een punt aan kunnen zuigen. Je wordt er namelijk enorm op de rooster gelegd. Ben je door een ernstige kwetsbaarheid té laat gekomen op een afspraak, lukte het even niet, is er toch een jointje gezien bij een huisbezoek : de volle lading volgt door de voorzitter van de Raad. Andere raadsleden blijven naar het blad staren en zwijgen.
 
Zo was er enkele maanden geleden een 19-jarige jongen die helemaal verkrampt buitenkwam uit die Raad, in die grootste stad van Vlaanderen.
Hij had een laatste waarschuwing gekregen, kon zijn plan trekken als hij nog één misstap deed, moest niet meer rekenenen op een installatiepremie als hij zo voortdeed, een verwijtenregen van hier tot ginder.
 
Ik vroeg na die zitting gewoon kalm met een open vraag “Maar wat is er dan gebeurd?” Ik had de jongen enkele jaren ervoor ontmoet in een jeugdinstelling.
 
“Ik ben uitgevaren, huilend, tegen iemand van de daklozenopvang en niet naar een afspraak geweest voor werk”.
 
“Wat scheelt er dan?”
 
Hij keek naar beneden. Beschamend. “Heb ik dat in de tijd verteld Sas, dat ik al van mijn 7 jaar mijn mama niet meer zie, door veiligheidsbeslissing van de jeugdrechter?”
“Dat herinner ik me niet, maar ik weet dat je niet naar huis mocht en kon”.
“Wel, ik ben ze stoemelings tegengekomen in de daklozenopvang.
Na 11 jaar. Zij zit daar ook”.
 
………………………..
 
“Heb je dat kunnen zeggen aan de Raad?”
“Ze gaven me geen tijd”.
 
Dàt mensen. Dàt. Moet stoppen.
jeugdzorgverlaters worden er bikkelhard aangepakt, op hun verantwoordelijkheden gewezen. Terwijl de verslagen vol tendentieuze fouten staan.
“Neemt drugs” stond ook in een verslag van een andere jeugdzorgverlater.
Wel, die ken ik zeer zeer goed. Buiten een jointje op 16 jaar is daar géén drugs in dat verhaal. Wel andere kwetsbaarheden.
 
Ondertussen staan diezelfde verslagen vaak volgeschreven met gebreken van huizen, té kleine kamers, géén licht, veel te dure huur in verhouding met de studio enz.
 
Daar wordt amper een brug gemaakt met controlediensten naar de huisbazen. En als ze al gemaakt wordt duurt het veel te lang.
 
Ondertussen dreigt de huurder wél waarborg of installatiepremie mis te lopen “omdat het pand niet in orde is”.
 
Stop deze waanzin. Het is de plicht van lokale en Vlaamse overheid om voldoende veilige én betaalbare huisvesting te voorzien. En wees verdomme menselijker op die Raad. Menselijkheid kost géén geld.
 
SVN
 
 
 
 

Hulp aan kwetsbare mensen is onze solidaire plicht

Dag Bart De Wever,
Zo dadelijk komt David (schuilnaam), 16 jaar naar hier. Op dagbezoek dit keer. Hij heeft het namelijk erg moeilijk vandaag.
Hij zit al een jaar in een tijdelijke opvang in afwachting van gepaste plaats in een gezinsvervangende context.
Jawel. 1 jaar.
24 januari 2017 – 24 januari 2018. “Tijdelijk geplaatst na eerdere pleeggezinnen en andere instellingen in afwachting van gepaste gezinsvervangende hulp”. En die fase van afwachting loopt nog steeds……
Dat is 1 jaar elke maand horen “We begrijpen uw fustratie David maar hier kan je geen duurzaam netwerk en vrienden opbouwen want je zit hier maar tijdelijk”. En dat nu al 12 maanden, over & over again.
Wat wordt hem niet gezegd? Dat hij daar volstrekt onwettelijk zit. Dat op de Vlaamse wetgeving deze jongen daar al maanden en maanden niet-decretaal zit. Wat we Vlaams doen, doen we beter?
Net omdat vanuit deze crisisopvang niet netwerkend versterkend wordt gewerkt, ook geen methodiek wordt gebruikt om zelfredzaamheid aan te leren, kan dit volgens de Vlaamse wetgever maar tijdelijk.
Hij krijgt daar 4 euro zakgeld en 32 euro kledinggeld.
Realiteit : hij zit er nog. En nog steeds is er geen enkel perspectief.
Tijdens de kerstvakantie mocht hij om die reden ook mee van zijn jeugdrechter. Een bevlogen en bewogen dame. Maar haar woorden kwamen hard binnen “anders zit hij met kerst en nieuw alleen”. Leest u dat, BDW? A.L.L.E.E.N.
Hij ging dus mee naar de Ardennen, samen met mijn dakloze 18- jarige. Waar ik als burger maanden poog een beetje hulp en nabijheid te bieden in afwachting van gepaste hulp, die ook valt onder de Vlaamse bevoegdheid.
Ook zij wacht nu al maanden na tal van Vlaamse ambtenarenoverlegtafels op die hulp die zij nodig heeft.
Je kan deze twee tieners wegzetten als “uitzonderlijk”. Waarschijnlijk is die andere Borgerhoutrakker die hier jaren en jaren tijdens vakanties en weekends komt, stoemelings ook een uitzondering.
Dat is het helaas niet, BDW. Niet. Het zijn kinderen waar hulp afwezig is, aanbod ontoereikend, wachtlijsten moordend inbeuken op hun al ingedeukte zelfbeeld door een lugubere thuissituatie waar ze door een jeugdrechter werden weggehaald.
Als mens kan ik dan enkel wat onderdak, een lach, nabijheid, wat kleren en schoolgerief aanbieden. En steun. Een luisterend oor. Een knuffel. En een beetje tonen dat er ook een juiste menselijke wereld is.
Een wereld die los van religie, afkomst, ideologie een mens als mens behandelt. Ze niet op straat laten slapen. Ze niet aan hun lot overlaten.
Meer is dat niet. Ook niet bij die burgerinitiatieven van park Max.
Zij doen krék hetzelfde. Maken het niet hebben van een juist papiertje ondergeschikt aan die mensen waar het over gaat.
Er is hier maar één verschil. Bij die mensen van het park Max krijgt u gehoor. Wordt vox populi gevoed met angst, alsof het de sociale zekerheid zou bedreigen.
Over die rakkers in mijn huis wordt angstvallig gezwegen. Daar zit u met uw partij al jaren in de meerderheid. Deze dakloze tieners zitten ofwel nog onder toezicht van de Vlaamse overheid of zijn er net uitgestroomd en wachten en wachten op gepaste hulp en ondersteuning….
David kan daarover meespreken.
Zou u daarover eens een open brief kunnen schrijven? Of kan deze bikkelharde ernst niet worden weggezet met wat populisme, schuldgevoel opleggend aan diegenen die zich nog bekommeren om deze kwetsbare tieners, en met een so called bedreiging voor onze sociale zekerheid?
Welkom bij mij thuis, BDW. David zal met veel plezier een kopje koffie zetten en eens zijn verhaal doen. Kom je?
SVN

Open brief aan minister Vandeurzen

“Vandeurzen wil met kind-check opmerkzaamheid rond kindermishandeling verhogen”, zo klinkt het krantenbericht.

U gaat posters uitdelen en een stappenplan, een soortement vragen-check-lijst over het functioneren van de ouders en de veiligheid van de kinderen zodat de professional in de volwassen-hulpverlening bij twijfel kan toetsen en zo nodig bij de juiste diensten kinderverwaarlozing of misbruik of kindermishandeling kan melden.
U richt zich daarbij naar huisdokters, verplegers of thuisbegeleiders volwassenen (in een kwetsbaarheid) bvb.
Volgens Het Nieuwsblad omdat de ontluisterende cijfers van kindermisbruik of mishandeling bij het vertrouwenscentra kindermishandeling ook u niet ontgaan zijn.
Vorig jaar waren er idd weer maar eens 10.000 nieuwe meldingen.
Dat zijn een 30-tal meldingen per dag, enkel in Vlaanderen.
Deze cijfers waren al even onthutsend in 2009, vermoedelijk daarvoor ook, maar toen heb ik de hoorzitting van de vertrouwenscentra bijgewoond in het Vlaams parlement.
Is deze kind-check met posters en stappenplan fout?
Zeker niet. Maar al te vaak lees ik dossiers waar de dienst psychiatrie van één van de ouders bvb al jaren op de hoogte was, maar om één of andere reden niet heeft gemeld of met de melding niets werd gedaan. Dat er dus verbeteringen worden aangebracht tussen de professionals van de volwassenen richting meldingen aan de juiste diensten bij jeugdzorg over betrokken kinderen is iets waar niemand kan tegen zijn.

Maar dan, minister?
Wat daarna?

Bij elk bericht, ook het bericht over de onthutsende cijfers van kindermishandeling of misbruik van de centra, klinkt het “niet elk kind dient meteen uit huis geplaatst bij vaststelling emotionele verwaarlozing of vermoedens misbruik. Vaak hebben de ouders zelf een zorgondersteuning nodig en moeten ze geholpen worden”.

Hear hear, zou ik zeggen.

Maar geholpen door wie én wanneer, meneer Vandeurzen?

Alle CLB’s – zonder deze kind-check – hebben in alle scholen meldingen lopen waar ze merken dat er na maanden nog geen enkel gehoor wordt gegeven aan die meldingen.
Gewoon niets. Zelfs niet een eerste huisbezoek om de situatie verder in kaart te brengen. Het kindje had nochtans blauwe plekken in de turnles, bijvoorbeeld.
Alle jeugdbrigades sturen processen-verbaal naar de jeugdparketten.
Waar een onderscheid wordt gemaakt tussen een klacht van een ouder versus de ex en vaststellingen door politiediensten.
Klachten moeten serieus genomen worden en onderzocht, bij de tweede manier werd mishandeling of een ernstige thuissituatie: hondendrollen op de grond, onhygiënische toestanden omdat de ouder depressief is en daar twee peuters wonen, vastgesteld én reeds genoteerd.
Ook daar duurt het maanden en maanden en maanden.
Ofwel omdat ze niet kunnen volgen ofwel omdat het dossier hangt tussen vrijwillige en gedwongen hulpverlening en een teamoverleg om te beslissen waar het dossier thuishoort weken en weken later pas kan gepland worden.

En zelfs al geraak je als kind al verder in dat hulpverleningstraject. omdat de jeugdrechter wordt gevat door het parket, bijv, is nog maar de vraag hoe we die hulpvraag beantwoorden.
Dan al gekeken wat er gebeurt, minister?
Dan komt dat kindje wegens ernstig plaatsgebrek in een internaat.
Maar dat internaat sluit elk weekend en elke vakantie.
De jeugdrechter heeft nochtans wegens de ernst van de verwondingen geen overnachting bij die ouders toegestaan.
Wél, meneer Vandeurzen, dan gaat elke vrijdagnamiddag de telefoon. Dat zijn de crisis-prior-maatschappelijke noodzaak-plaatsingen en komt zo’n kindje elk weekend in een ander bedje-waar-plaats-is-terecht.
Zo beantwoorden we helaas de hulpvraag van een kindje dat gemeld werd en thuis ernstige mishandeling of misbruik heeft meegemaakt.

Ik weet niet wat er aan de hand is in Vlaanderen. Is het onwetendheid, naïviteit of het niet willen zien? Cijfers belanden – én gelukkig maar – meer en meer in de krant. Hulpverlening komt af en toe in beeld. Onlangs weer. De vzw Lejo die met kwetsbare tienermoeders werkt.
Zijn dat prachtige projecten? Natuurlijk. Doen zij goed werk? Natuurlijk. Elke persoon werkzaam in de jeugdzorg doet goed werk.
Alle begeleidingsdiensten en opvoeders in voorzieningen.

Dat is niet het probleem. Zoals uw kind-check niet het probleem is. Integendeel: het werd verdorie tijd. In Nederland en de Scandinavische landen gebruiken ze zo een kind-check als hulptool voor de professionals al jaren.

Maar waar zit onze inhaalbeweging voor al die kindjes op de wachtlijsten, Jo?
Waar zit onze audit over al die pv’s en bestaande meldingen, waarvan de meldingen nog ergens hangen tussen de hulpverleningskokers en wegens ernstige tekorten géén ouderondersteuning, begeleiding en controle veiligheid van deze kindjes in die miserie-thuis kan worden opgestart?
Daar waar ze niet uit huis worden geplaatst maar géén enkele hulpverleningstraject al kon worden opgestart?
Pas daar zit ook een dark number. Het gaat niet alleen over een dark number “niet alles wordt gemeld, daarvoor maken we een kind-check”, het dark number van kinderen in waanzinnige thuisshit waar al een melding gebeurde stijgt elk jaar.
En daar minister, hebben we het nooit over in persberichten.

SVN

Waarom de aflevering van Pano over jeugdzorgjongeren+18j alles zegt.

Ik weet de maand niet meer exact. Maar ik woonde ongeveer een jaar alleen, 19 jaar dus en daar was plotsklaps die brief “Het OCMW heeft beslist een onderzoek te voeren naar de inkomsten van uw ouders. Aangezien u niet beschikbaar bent op de arbeidsmarkt zien we ons genoodzaakt, wanneer geen terugvordering van uw leefloon mogelijk is, u te schorsen. U kan terecht bij de Raad voor meer info..blablabla”

Die brief ging door merg en been. Onderzoek naar mijn ouders? WTF. Van mijn vader wist ik enkele niet zo fijne zaken (understatement) die ik tot vandaag probeer te wissen, over mijn moeder had ik alleen 18 jaar gehoord dat ze ‘te gevaarlijk’ was om zelfs maar onder begeleiding te zien. Ik ken haar van toeten noch blazen.
En hoezo schorsen?

Die periode – zaken vielen samen – ging ook plotsklaps de telefoon “Ben u de kleindochter van mevrouw Dierckx?” “Ja, dat ben ik”
“U spreekt met de sociale politie van Turnhout, mevrouw. Uw grootmoeder is door uw moeder op straat gezet, zij verblijft in crisis. Kan u haar begeleiden voor een appartement?”

WTF nummer 2. Mijn moemoe was op dat moment 81 jaar. Wat was er gebeurd? Daarvoor zag ik mijn moemoe vaak, altijd gemogen van de jeugdrechter, maar op die dagen dat mijn moeder een plaatsverbod had. Dat viel allemaal weg op 18 jaar.
Zij was er dus achter gekomen dat ik haar zag. Dat was reden genoeg om geld van mijn grootmoeder af te halen en haar op straat te zetten. En wat doet het systeem dan? Naar volwassenen bellen van de familie. Ik kon amper voor mezelf zorgen maar daar heb ik diezelfde avond nog een mens dat ik doodgraag zag op mijn studentenkot moeten onderbrengen want ze was ‘dakloos’.

Bij het OCMW ving ik bot. Of ik nu goede resultaten had of niet in mijn eerste kandidatuur, dat vonden ze onbelangrijk, ik had gekozen voor universitaire studies en ik moest kiezen voor studies van het korte type anders was ik niet meer beschikbaar voor de arbeidsmarkt, klonk het. Mijn ouders konden ze niet verplichten te betalen want die procedure was niet in gang gezet vanuit mijn minderjarigheid en dat was een juridische voorwaarde.

Die periode zat ik op kot met een pak fijne mensen. Een gemeenschapshuis. Een van die mensen is ondertussen burgemeester van Mechelen .
Zij hebben er alles aan gedaan om mij te helpen, juridisch uit te vogelen wat mijn rechten waren, ook in mijn laatste instelling kon ik langs de achterdeur terug binnen, uren koffie gedronken en gefilosofeerd wat we met mijn moemoe moesten doen.
Ter info : heb met de hulp van mijn opvoeders – was nochtans al een jaar weg uit deze instelling en die hadden geen enkele verplichting – een appartementje gehuurd en mijn moemoe naar Leuven gehaald, waar ik op kot zat.

Buitenstaanders beseffen gewoon onvoldoende wat er allemaal op je afkomt op de leeftijd van 18 jaar na een jeugd onder beschermingsmaatregelen.

Een vangnet is daarbij onontbeerlijk, mensen die je context kennen voor de leeftijd van 18 jaar ook.
Je kan mentaal niet naar weer andere kokers van JAC, CAW, CGG en noem maar op. Je wordt opengereten bij onverwachte mokerslagen en dan lukt het enkel bij die mensen die jouw shit kennen tot rust te komen en samen oplossingen te zoeken.

Stop dus met allerlei nieuwe methodieken en modules te verzinnen.
Als we het echt menen dat we de moedige getuigenissen uit Pano serieus nemen en uit de dood van Miranda en Jordy lessen willen trekken, hebben we begeleidingstehuizen meer omkadering en middelen te geven om hun bewoners tot 25 jaar verder te begeleiden.
Steeds de deur open te zetten en er te zijn.
Bij de ene jongere zal dat een hoge frequentie zijn, bij de andere een zeer lage. Daar ligt de beslissing bij de jongere zelf.

Doen. En dank aan Pano voor een uitstekende realistische reportage en nog meer aan de vier jongvolwassenen die de moed hadden te getuigen.

SVN

Mogen mensen met een beperking nog een stapje in de wereld zetten, minister Vandeurzen?

Bede aan Vlaanderen!

Els is 38 jaar en is geboren met zuurstoftekort. Daardoor zit ze al heel haar leven in een rolstoel. Haar papa Ludo, 63 jaar, richtte speciaal voor zijn dochter een zwembad op in Willebroek. 25 jaar geleden.
Het zwembad kent een temperatuur van 34 graden, dat is nodig omdat mensen die een fysieke beperking hebben in een gewoon zwembad meteen kou krijgen.
Het zwembad is ondertussen uitgegroeid tot een zwembad waar je van 1 jaar (jongste kindje) tot 100 jaar (oudste persoon) terechtkan.
Jeugdinstellingen, bejaardentehuizen, voorzieningen voor mensen met een beperking ….doen er allemaal beroep op.
Het is het enige zwembad zonder drempels, aangepaste kleedkamers, prikkelarm (minder lawaai) …en met begeleiders die voor deze kwetsbare mensen klaarstaan.

Els zonet nog aan de telefoon “Sas, daar durf ik stappen. Ik kan in het echte leven nooit stappen maar in het water kan ik met begeleiding stappen, ik heb er geen schrik te vallen, dat doet zo’n deugd. Een uurtje in dit zwembad is mijn wekelijks ‘stapje in de wereld’.”

Ook ouders leren elkaar daar kennen. Ook dat is een functie van het zwembad. Lotgenoten die elkaar ontmoeten en versterken.

Jongeren met gedragsstoornis kunnen er terecht. Hun spieren verkrampen vaak in een crisis, prikkelvrij zwemmen doet deugd en maakt vele kinderen kalm.

Nu is er een collega van papa Ludo weggevallen. Om medische redenen moest hij met pijn in het hart stoppen als zwembegeleider.

Minister Vandeurzen wil nu geen middelen meer vrijmaken om deze collega te vervangen. Gevolg Ludo zit momenteel 10 tot 12 uur in het water om zijn levenswerk te redden en zo weinig mogelijk kinderen en ouderen met een beperking niet te lang te laten wachten.
Zonder begeleiding kunnen deze mensen niet in het water. Wachtlijst enorm.

Er gaan nu zelf stemmen op om niemand meer te vervangen. Op die manier de subsidies op termijn uit te doven.

AUB Vlaanderen. Toon jullie hart, deel dit. Kom in opstand. Dit kan gewoon niet. Zoveel kinderen en ouderen met een beperking vinden in dit zwembad ontspanning en plezier. Laat deze kwetsbare kinderen en mensen aub hun stapje in de wereld zetten.

SVN

Uitgesteld …

Om even bij stil te staan.

In 2013 doe je aangifte, misbruik als minderjarige.
In een onderzoek dat al liep van 2012. U leest goed. 2012. Meerdere slachtoffers. Verdachte (op dat moment) is al eerder veroordeeld voor zedenfeiten.
Het duurt tot juni 2015 tot de zaak Correctioneel wordt behandeld.
Hij krijgt 5 jaar effectief maar wordt niet onmiddelijk aangehouden.
Het duurt 15 maanden – jawel, 15 maanden – voor hij kan worden gevonden, werkte en woonde nochtans gewoon in Vlaanderen.
Dat was in september.
Hij tekent verzet aan en na deze aanhouding zien ze dat man gewoon heeft verder gedaan. Juridisch dus een voortgezet misdrijf.
Dus na veroordeling gewoon nieuwe minderjarige slachtoffers.
Daardoor wil openbaar ministerie niet enkel opnieuw zijn Correctionele zaak behandelen (verzetbehandeling) maar ook de nieuwe slachtoffers voegen bij de verzetbehandeling.

Zaak op de rol in oktober. Uitstel om die reden.
Zaak op de rol in november. Uitstel om die reden.
Zaak op de rol in december. Uitstel om die reden.
Zaak vandaag op de rol. Zijn advocaat laat gisteren weten dat er weer uitstel zal worden gevraagd.

Telkens wordt ‘meneer’ wel met de celwagen naar de rechtbank gebracht, enkel voor het zinnetje ‘uitstel’.

De zaak is zo omvangrijk (tientallen slachtoffers) en er zijn toch wel enkele serieuze flaters gebeurd in dit dossier – hem niet vinden terwijl hij gewoon in publieke ruimte werkt én zelfde werk als ervoor, dus gekende plaats – doet vragen rijzen.

Om die reden werden sommige slachtoffters 2 weken geleden ontvangen bij minister Geens.
Ik was mee als vertrouwenspersoon van één van de slachtoffers.
Op moment van feiten in jeugdinstelling onder beschermingsmaatregel en dus minderjarig.

Die ontvangst door de minister deed de slachtoffers erg deugd.
Vandaag klinkt het “ik kom mijn bed niet uit Sas. Ik ben die kloteboel kotsbeu. 5 jaar duurt dat spelletje en nu wordt de zaak weer eens uitgesteld. Ze spelen echt met onze voeten.”

*slik* echt wel *slik*

Vragen die ik doorgaf aan de minister tijdens ontmoeting (over inhoud feiten mocht begrijpelijk niet gesproken, scheiding der machten) :

– Wanneer maken we werk van een auti-vriendelijk verhoor?
Speurders wisten niet dat slachtoffer autisme heeft.
– Waarom is er geen blijvend recht op prodeo? Op moment van feiten was jongen minderjarig, nu moet hij zelf voor advocaat kiezen en kijken ze naar inkomsten ouders. Uitermate straf in zijn situatie enz enz …..

SVN