Een plan en een toekomst

Mag ik even een tevreden mens zijn?

Gisteren en vorige week. Lange telefoons en mails naar de jeugdrechter en superbegeleiding van een jeugdzorgvoorziening.
Het gaat over een 14-jarig meisje dat al maanden in een gesloten unit zit. Een meisje dat voor het leven in mijn hart zit.
Een meisje in het geheugen gegrift. 
Nooit zal ik dat beeld vergeten. Die ochtend, op een bankje, ergens in een grote stad, met een broek vol bloed. Kaptrui om niet herkend te worden. Bang voor die harde buitenwereld. Ze had gebeld met een telefoon van een voorbijganger “Kom me halen Sas, ik ben ontsnapt”.

Ik ben haar toen gaan halen en het was de start van een marathon-onderzoek in een ziekenhuis én een pak verhoren.

Nu een jaar geleden. De betrokken pooier kreeg ondertussen verschillende jaren effectief.

Er ligt nu een heel plan klaar met crèmes van begeleiders én een zeer betrokken jeugdrechter om haar terug in die vrije wereld te laten en naar school. Bvb. VZW Ne(s)T blijft betrokken. Ook om bvb de schadevergoeding te regelen. Burgerrechtelijk moet de zaak nog ingeleid worden. Enz.

En net op dat moment kreeg ik gisteren de beheersovereenkomst van onze VZW. Het ministerie van Financiën geeft een go. De beheersovereenkomst mandateert onze VZW om alternatieven uit te dokteren om minderjarige slachtoffers van pooiers niet langer tot 18 jaar op te sluiten en alternatieven uit te werken.

Kan het symbolischer? Op die dag dat we een heel plan klaar hebben om een 14-jarige terug vrijheid te geven met tonnen omkadering en een schooltraject. Het meisje werd ’s middags ingelicht. De beheersovereenkomst met goedkeuring viel om 16 uur in de mailbox.

Het gaf me deze ochtend een grote glimlach.

Hop, nu naar een andere jeugdrechter. Zitting van een ander meisje hier. Met weer een heel plan .

Bedankt aan alle vrijwilligers trouwens. Zonder jullie was dat allemaal niet mogelijk geweest.

SVN

Advertenties

14 jaar …

Mag ik een dikke chapeau vragen voor mijn 14-jarige huisgenote? En een dikke merci aan de vrijwilligers van VZW Ne(s)t?

De privacy laat niet toe alles te schrijven. Maar wat ze gezien heeft in één leven is veel meer dan 10 Hollywood-actiefilms samen.
Ze is ondertussen ook officieel een slachtoffer van de goorste gruwel. Geronseld in een jeugdinstelling. Ze werd eerder om thuisredenen geplaatst.
Haar pooier werd tot verschillende jaren effectief veroordeeld. 
Eén keer uit dat rotmilieu werd ze opgesloten. En dat ging niet. De agressie in de gesloten setting moet niet geminimaliseerd. Ze sloeg zelfs een opvoeder in het ziekenhuis.
“Omdat ik naar buiten wou”.
Daardoor kreeg ze een extra maatregel. Omwille van die agressiefeiten moet ze nu X-aantal maanden ‘zitten’. Jawel, 14 jaar.
Het ging weer even niet. Dat gebeurde al enkele keren. Dan gaat ze lopen.
En dan komt ze straight naar hier.
En dan mag ze van de jeugdrechter enkele dagen ‘rusten’.
Nog nooit heb ik één meisje zo voorbeeldig gedrag zien stellen.
Ze ging de afgelopen dagen van hieruit haar school dag zeggen. Want ook dat is ze al jaren kwijt als gevolg van die rotzakken.
Ze ging naar de kapper. Dat mocht van mij. Met mijn groeten betaald.
Ze ruimde steeds bord af, badkamer in orde na de douche, bed in orde en gaat steeds voorbeeldig slapen in een normaal dag- en nachtritme. Elke avond, met dat piepjonge stemmetje “Dank je Sas, voor alles”.
“Graag gedaan meid, dat weet je, altijd welkom. Altijd”.
En alle vrijwilligers deden alsof het doodnormaal was. Alsof ze bij dit huis hoort. Het was ontroerend om zien.
Haar weekje vrije tijd zit er weer op.
Ze moet morgen terug naar de gesloten unit. De rest van de tijd ‘zitten’ omdat ze eerder agressief was.
Agressief omdat ze niet kan begrijpen dat ze als slachtoffer werd opgesloten.
“Het is bijna tien uur Sas. Ik ga slapen. Wil je mij morgen wakker maken zodat we nog samen gezellig kunnen ontbijten?”
“Evident meid, evident”.
Na het ontbijt moet ik haar terug rijden naar de gesloten instelling.
Omdat ze nog verder moet ‘zitten’ voor eerder gestelde agressie in de gesloten afdeling.
Nooit, nooit, het is de derde keer dat ze hier verblijft, is ze ook maar in de buurt van agressief geweest. Integendeel, het is één van de meest beleefde, meest intelligente (zo jong) meisjes die ik ken. Ze ondergaat met opgeheven rug haar sanctie.

Daarjuist zag ik haar de trap naar boven nemen en dacht ik “Wie doet haar na? Wie? Zonder één traan zal ze zich morgen terug laten opsluiten. Omdat ze met agressie haar verdriet en trauma toonde”. Om bij stil te staan…..

SVN

Brief aan Bart De Wever

Dag burgervader,

Bedankt om alweer een Antwerps hotel te sluiten waar piepjonge meisjes op brutale manier seksueel werden uitgebuit. 
Het is geen structurele oplossing want binnen de dag hebben die pooiernetwerken wel een ander hotel of appartement om hun praktijken verder te zetten maar als signaal kan het tellen.

Persvrijheid is een fundamenteel recht. Het is dus niet aan mij, aan derden of aan u om te zeggen wat kranten wel of niet kunnen schrijven. Maar misschien wordt er wel naar u geluisterd? En kan u met aandrang vragen de woorden ‘hoertje’ en ‘tienerhoertje’ niet meer te gebruiken. Al helemaal niet de zin “zijn hoertje” wanneer dat heerschap tot verschillende effectieve jaren én voor mensenhandel werd veroordeeld.

Een maand geleden was er terecht veel commotie rond een rapnummer opgedragen aan een pooier.
Tv-programma’s en politiek moeiden zich in het debat.
“Het was een schande tegenover de slachtoffers”.

Wel, het is een publiek geheim dat ik wél wat piepjonge slachtoffers zeer goed ken. Ze vonden dat rapnummertje niet fijn maar hebben er geen traan om gelaten. Ik kan niet voor alle slachtoffers spreken maar dit was de reactie van een 10-tal meisjes.
Met de krantenberichtgeving over het sluiten van een hotel hebben er wel gehuild. In shock zijn ze zelfs. “Hoe kan dat nu Sas dat er hoertje staat? Ik ben dat toch niet?”

Heartbreaking die vraag, burgervader. Omdat het geweld en de trauma’s niet te vatten zijn. Naast een gewone seksuele beleving die brutaal aan diggelen werd geslagen, trauma’s van tig agressieve vieze mannen hebben ze ook nog eens te verwerken dat hun ribben stuk zijn of een tand kapotgeslagen, bvb. Of hebben ze op minderjarige leeftijd al reumapijn aan de pols door een fractuur in het pooiermilieu.

Dàt zijn de bikkelharde feiten. “Zijn hoertje” lezen als betrokken tienermeisjes doet dan heel veel pijn en geeft hun zelfbeeld nogmaals een deuk.

Zou u dat willen doen? Bij een volgende persbericht met drang vragen om ook in alle berichtgeving rekening te houden met de gevoeligheden en sereen om te gaan én met respect voor de betrokken meisjes?

Ze verdienen dat. Hun gevecht is al heel wat. We moeten dat ondersteunen, hen niet nog eens een slag in het gezicht geven.

Met achting,

SVN

Detoxen van de gesloten instelling

Eerst en vooral wil ik benadrukken dat dit géén kritiek is op de begeleiders. Zeker niet.
Maar deze avond was voor mij weer zeer confronterend. Zeer confronterend.
Deze meisjes hebben allemaal eerder in onze gesloten gemeenschapsinstelling gezeten. 
Allemaal. En voor alle duidelijkheid : slachtoffer. Zij hebben dus geen misdrijf omschreven feit.
Zonet hebben we met de meisjes de leefgroep daar nagebootst.
Na tien minuten heb ik echt geroepen “Stop, of we worden nog allemaal gek”.
Ze zitten daar met tien in een leefgroep.
Als ze ’s avonds in de ontspanningszaal zitten mogen ze niet hangen in de zetel. Ze moeten met benen vooruit recht zitten.
Er mag ook onder geen beding lichamelijk contact zijn.
Dus zelfs niet een been tegen een ander been of een hand op een knie of schouder bij het spreken. Dan is het meteen naar kamer.
Er staan aan de tv 20 stoelen. Als ze gaan zitten moet er altijd een plaats tussen zijn.
Alles maar dan ook alles moeten ze vragen.
Ik ga dus voorbeelden geven
“Mevrouw, mag ik een boek nemen?”
“Mevrouw, mag ik het licht aan doen?”
“Mevrouw, mag ik het kaske van de tv nemen?”
“Mevrouw, mag ik recht staan?”
“Mevrouw, mag ik naar het toilet?”
Deze vragen X tien meisjes dus.
De voornaam mag niet. Het moet “mevrouw” zijn.

Waarom confronterend? Zo simpel is het dus. Natuurlijk is het hier leuk. Hier hangen ze in een grote hoekzetel. Allemaal samen. Onder de deken met een zakje chips bvb en/of cola. Ook dat mag niet. Er is daar geen cola, ook geen chips.
Benen over de ander of eentje met hoofd tegen mijn zij om wat te rusten. Zo zitten we hier soms ’s avonds bij een avondje tv samen.
Hier wordt NIETS gevraagd. Enkel soms gezegd “Zeg, je hebt twee benen. Je kan dat ook zelf halen in de keuken”.

Ik begrijp dat leefgroepen leefbaar moeten zijn. Maar ik kan niet begrijpen dat je slachtoffers van de grootste horror in zo’n afstandelijk & uitermate strikt regime steekt. Echt niet.

Zeer beklemmend moment hoor als ze dat naspelen 

SVN

Hoe het ook goed kan komen

Wat een prachtbeeld. Een grote glimlach. Ergens deze week….

Het was rond middernacht. Ik ging een meisje halen aan het station. Ik stop met de wagen en zie voor mij een jonge gast een dakloze man met een hond aanspreken.
Ik kijk vanuit de auto. Zie de jonge gast een koffie in bekertje geven en een gesprek voeren.
Hij draait. “Ah, maar het is Kevin (schuilnaam)”, denk ik meteen.
Ik zet de motor af en stap uit.
“Hey Kevin”, meteen een dikke knuf en warme omhelzing.

Jaren geleden. De deurbel ging. Onverwacht. “Sas, Sas, ik heb iets fout gedaan. Help mij.”
Hij biechtte enkele inbraken op. “Maar ik ben bewust altijd binnengegaan waar géén mensen waren. Maar moest eten, Sas”.

In overleg met een jeugdadvocaat had hij de moed alles te gaan aangeven en spontaan te vertellen bij de politie.
Hij kon beschikken en werd voor de zoveelste keer in een open jeugdzorgvoorziening geplaatst.
Vanaf dat moment kwam hij verschillende keren per week langs. Ik hielp bij huiswerk of het zoeken van hobbymateriaal.
“Weg van die straat, Kevin. Je kan beter”.

Kevin was al van kindje een bekende bij de jeugdrechtbank. Chronisch verslaafde ouders. En vaak huiselijk geweld.
Hij werd vaak in crisis geplaatst, bij de zoveelste escalatie. Maar even vaak werd er terug naar huis gewerkt.
Het ging weer niet die periode. En daardoor leefde hij als prille tiener van 13 jaar al op de straat. Toen hij 15 jaar was herhaalde zich dat. Kassa’s stelen voor eten.

8 maanden na de aangifte werd plots op de knop geduwd. HIj moest plotsklaps naar de gesloten gemeenschapsinstelling voor de diefstallen. 8 maanden later. Terwijl hij het terug goed deed op school.
Maatregel kon wegens plaatsgebrek niet eerder uitgevoerd worden. 8 maanden, mensen. Een buitenstaander gelooft dat niet.
Een paar vrienden en ikzelf hebben hem toen niet losgelaten.
Nu moeten we zeker volhouden. “We zijn er Kevin. Niet terug de moed verliezen. Je hebt nog een heel leven voor je”.
“Die komt er nooit”, klonk het bij de hulpverlening. “Vogel voor de kat”.
“Nee, die komt er verdomme wel”, brulde ik.

We zijn nu jaren later. Kevin is een fijne kracht, betaald door de stad, als straathoekwerker. In de winterprik gaat hij alle parken en stations af op zoek naar daklozen. Om ze van de straat te halen, praatje mee te doen of koffie aan te bieden.
Een crème van een gast. Inkomen, job. Alles.
En andere kwetsbaren helpend.

Prachtig, toch?

SVN

Wat is vzw Ne(s)t?

“Wat is VZW Ne(s)T?”
Mensen vragen dat vaak.

Dat is niet in één zin uit te leggen maar vandaag is voor mij, als bezieler van de vzw, wél zo’n dag die symbool staat en duidelijk maakt waar dit opvanghuis voor staat.

8u30. Een ‘gewone drukke’ ochtend.
Telefoon “Anna (schuilnaam) is in fugue”
Ik : “Dat meen je niet? OMG. Die moet meteen van de straat, dat is niet goed”.

Meteen op chat “Hey, waar ben je?”
Meteen antwoord “Ben gaan lopen”.
Ik : “Ben je veilig?” “Ben je ergens binnen? Het sneeuwt”.
Anna “Nee, zit (noemt plaats buiten)”.
Ik : “Okay, je kent de procedure. Ik verwittig meteen de jeugdrechter en vraag dat je meteen hier veilig kan zijn”.
Meteen doorverbonden, binnen de 10 minuten “Ja, mijn toestemming maar mij wel meteen bellen als ze bij u is”.
En zo ging ik met een andere huis-rakker haar halen, door de sneeuw.
Thuis, een hele uitleg, niet voor publiek.
Wel ter info : ze was nog geen 14 jaar én slachtoffer. Pooier ondertussen veroordeeld tot vele jaren. Ze is nu net 15 jaar.
Ik ken haar al een goed jaar.
We bellen de jeugdrechter.
“Die boterham gaan we volgende week rustig bespreken. Ik ben wel ontgoocheld dat je dat door te gaan lopen moet vertellen maar soit, toegewezen”.

En nu zit ze hier in de zetel alsof ze hier al maanden is.
Veilig en van de straat.
Ze heeft zelfs al een speurder mensenhandel aan de lijn gehad.
Ook die mensen een dikke merci om er steeds te zijn en gerust te stellen.

Deze ochtend een totaal andere planning en ’s avonds een nieuw maar bekend gezicht aan tafel.
Wél, dat is VZW Ne(s)T. 

SVN

Een vreemdelingenpasje …

Dag Romeo,

Dagen heb je de kranten gehaald. Als dat jongetje zonder identiteit. Al jaren geleden stond je in de krant. Mensen waren verbouwereerd. “Hoe kan dat nu?”. Een jongetje hier geboren, géén enkele roots elders en van dag één onder toezicht van een jeugdrechter.
Jouw mama was zelf piepjong toen ze je kreeg en werd ook onder jeugdrechtbankmandaat geplaatst. Zij was té jong om te zeggen uit welk land ze kwam. En zo gebeurde dat je plots in een administratieve molen terechtkwam, één keer jouw mama 18 jaar werd.
Niemand kon jouw dossier nog volgen. Zelfs de jeugdrechter stelde een extra advocaat aan, nét om jouw papieren in orde te krijgen. Beloftes volgden. Media-aandacht maakt nu éénmaal dat plots burgemeesters, parlementsleden en regeringsleden toeteren “dat het wel in orde zou komen”.
Maar het kwam niet in orde.
Vorig jaar was je zelfs de directe aanleiding dat Theo Francken mij deblokkeerde op Twitter. Hij beweerde namelijk dat je pas van je 2 jaar oud in het land was.
“I beg your pardon, Theo?”, heb ik dan getoeterd. Hij is hier geboren én getogen, getogen in een fijn, warm pleeggezin.
Plaats geboorte en naam ziekenhuis gaf ik Theo in een privébericht.
En Theo beloofde een oplossing.
Hij organiseerde een overleg tussen zijn diensten, justitie en Binnenlandse Zaken.
Maar er kwam weer geen oplossing. Integendeel, Theo toeterde daarna dat hij NIET bevoegd was. NIET.

Ondertussen ben je na al die jaren (en twintig kabinetten die jouw dossier hebben bekeken ) 13 jaar geworden.
13 jaar. En kan je het land niet verlaten of niet in clubverband voetballen terwijl je talent hebt. Omdat je eigenlijk geen identiteit hebt.
Davy De Fauw was zo aangedaan van jouw verhaal in de krant dat hij ons allebei uitnodigde om eens naar een wedstrijd van Zulte-Waregem te komen kijken. En je mocht de bal trappen.
Ondertussen ook al jaren geleden.

De camera’s draaiden. Als ministers toeteren dat ze een oplossing brengen, verzwakt de publieke aandacht.

Vandaag ging je in alle stilte jouw verblijfskaart halen. Een verblijfskaart B. “Je bent nu officieel vreemdeling”, klinkt het.
Meer kan én wil ons land niet voor jou doen.

Plaatsvervangend beschaamd ben ik, Romeo.
“Officieel vreemdeling”. Terwijl je hier geboren bent en geen enkele band hebt met één of ander land. De band met jouw mama lukt ook niet, ze is té kwetsbaar door alle ellende die ze heeft meegemaakt.

En Theo kunnen we niet meer wijzen op zijn zoveelste onwaar getoeter. “Niet bevoegd” zei hij en nu hij weg is als staatssecretaris krijg je een vreemdelingenpasje.

“Hoezo, vreemdeling, Sas? Ik begrijp dat niet. Ik ben hier toch geen vreemdeling?”
Je zag het niet Romeo. Maar ik kan bij zo’n vraag alleen maar mijn tranen de vrije loop laten.
Fluisterend “Een vreemdeling zal je hier thuis nooit zijn, Romeo. Nooit. We blijven vechten voor jouw papieren en het recht op een Belgische nationaliteit”.

(Romeo is een schuilnaam die hij gekozen heeft toen ik zijn eerste artikel schreef, hij was toen 7 jaar).

SVN