Open brief aan minister Vandeurzen

“Vandeurzen wil met kind-check opmerkzaamheid rond kindermishandeling verhogen”, zo klinkt het krantenbericht.

U gaat posters uitdelen en een stappenplan, een soortement vragen-check-lijst over het functioneren van de ouders en de veiligheid van de kinderen zodat de professional in de volwassen-hulpverlening bij twijfel kan toetsen en zo nodig bij de juiste diensten kinderverwaarlozing of misbruik of kindermishandeling kan melden.
U richt zich daarbij naar huisdokters, verplegers of thuisbegeleiders volwassenen (in een kwetsbaarheid) bvb.
Volgens Het Nieuwsblad omdat de ontluisterende cijfers van kindermisbruik of mishandeling bij het vertrouwenscentra kindermishandeling ook u niet ontgaan zijn.
Vorig jaar waren er idd weer maar eens 10.000 nieuwe meldingen.
Dat zijn een 30-tal meldingen per dag, enkel in Vlaanderen.
Deze cijfers waren al even onthutsend in 2009, vermoedelijk daarvoor ook, maar toen heb ik de hoorzitting van de vertrouwenscentra bijgewoond in het Vlaams parlement.
Is deze kind-check met posters en stappenplan fout?
Zeker niet. Maar al te vaak lees ik dossiers waar de dienst psychiatrie van één van de ouders bvb al jaren op de hoogte was, maar om één of andere reden niet heeft gemeld of met de melding niets werd gedaan. Dat er dus verbeteringen worden aangebracht tussen de professionals van de volwassenen richting meldingen aan de juiste diensten bij jeugdzorg over betrokken kinderen is iets waar niemand kan tegen zijn.

Maar dan, minister?
Wat daarna?

Bij elk bericht, ook het bericht over de onthutsende cijfers van kindermishandeling of misbruik van de centra, klinkt het “niet elk kind dient meteen uit huis geplaatst bij vaststelling emotionele verwaarlozing of vermoedens misbruik. Vaak hebben de ouders zelf een zorgondersteuning nodig en moeten ze geholpen worden”.

Hear hear, zou ik zeggen.

Maar geholpen door wie én wanneer, meneer Vandeurzen?

Alle CLB’s – zonder deze kind-check – hebben in alle scholen meldingen lopen waar ze merken dat er na maanden nog geen enkel gehoor wordt gegeven aan die meldingen.
Gewoon niets. Zelfs niet een eerste huisbezoek om de situatie verder in kaart te brengen. Het kindje had nochtans blauwe plekken in de turnles, bijvoorbeeld.
Alle jeugdbrigades sturen processen-verbaal naar de jeugdparketten.
Waar een onderscheid wordt gemaakt tussen een klacht van een ouder versus de ex en vaststellingen door politiediensten.
Klachten moeten serieus genomen worden en onderzocht, bij de tweede manier werd mishandeling of een ernstige thuissituatie: hondendrollen op de grond, onhygiënische toestanden omdat de ouder depressief is en daar twee peuters wonen, vastgesteld én reeds genoteerd.
Ook daar duurt het maanden en maanden en maanden.
Ofwel omdat ze niet kunnen volgen ofwel omdat het dossier hangt tussen vrijwillige en gedwongen hulpverlening en een teamoverleg om te beslissen waar het dossier thuishoort weken en weken later pas kan gepland worden.

En zelfs al geraak je als kind al verder in dat hulpverleningstraject. omdat de jeugdrechter wordt gevat door het parket, bijv, is nog maar de vraag hoe we die hulpvraag beantwoorden.
Dan al gekeken wat er gebeurt, minister?
Dan komt dat kindje wegens ernstig plaatsgebrek in een internaat.
Maar dat internaat sluit elk weekend en elke vakantie.
De jeugdrechter heeft nochtans wegens de ernst van de verwondingen geen overnachting bij die ouders toegestaan.
Wél, meneer Vandeurzen, dan gaat elke vrijdagnamiddag de telefoon. Dat zijn de crisis-prior-maatschappelijke noodzaak-plaatsingen en komt zo’n kindje elk weekend in een ander bedje-waar-plaats-is-terecht.
Zo beantwoorden we helaas de hulpvraag van een kindje dat gemeld werd en thuis ernstige mishandeling of misbruik heeft meegemaakt.

Ik weet niet wat er aan de hand is in Vlaanderen. Is het onwetendheid, naïviteit of het niet willen zien? Cijfers belanden – én gelukkig maar – meer en meer in de krant. Hulpverlening komt af en toe in beeld. Onlangs weer. De vzw Lejo die met kwetsbare tienermoeders werkt.
Zijn dat prachtige projecten? Natuurlijk. Doen zij goed werk? Natuurlijk. Elke persoon werkzaam in de jeugdzorg doet goed werk.
Alle begeleidingsdiensten en opvoeders in voorzieningen.

Dat is niet het probleem. Zoals uw kind-check niet het probleem is. Integendeel: het werd verdorie tijd. In Nederland en de Scandinavische landen gebruiken ze zo een kind-check als hulptool voor de professionals al jaren.

Maar waar zit onze inhaalbeweging voor al die kindjes op de wachtlijsten, Jo?
Waar zit onze audit over al die pv’s en bestaande meldingen, waarvan de meldingen nog ergens hangen tussen de hulpverleningskokers en wegens ernstige tekorten géén ouderondersteuning, begeleiding en controle veiligheid van deze kindjes in die miserie-thuis kan worden opgestart?
Daar waar ze niet uit huis worden geplaatst maar géén enkele hulpverleningstraject al kon worden opgestart?
Pas daar zit ook een dark number. Het gaat niet alleen over een dark number “niet alles wordt gemeld, daarvoor maken we een kind-check”, het dark number van kinderen in waanzinnige thuisshit waar al een melding gebeurde stijgt elk jaar.
En daar minister, hebben we het nooit over in persberichten.

SVN

Advertenties

Papieren vaders

Het was 2011.
In de bus van pleegouders Sandra* en Ronny* viel een brief. “Gelieve te noteren dat de achternaam van Enora* is veranderd. Zij werd erkend in gemeente Rijswijk* door meneer Didri*”.

Dat was het. Eén briefje. Enkele regeltjes. En daar sta je dan als pleegouders.

Enora* was op dat moment 7 jaar. Zij kon dus al lezen en schrijven. En dan moet je zo’n meisje uitleggen dat ze vanaf nu een andere achternaam zal dragen.
Dat de klevertjes op de kaften van de schoolboeken zullen worden aangepast en dat ze onder deze nieuwe naam op de dansles en in de Chiro zal moeten worden ingeschreven.

Enora* werd in dit pleeggezin geplaatst vanaf geboorte. Contactherstel met haar mama lukt niet, integendeel, er liep weer een zoveelste contactverbod. Maar dat contactverbod hield niet tegen dat de mama op afstand – jawel, geen grap, kindje nooit gehoord of ook niet haar hoedehouders – geld kreeg voor haar drugsverslaving door één of andere Tunesiër die illegaal in ons land verbleef en in return had hij gevraagd aan deze ‘mama’ of hij het kindje mocht erkennen. Dat kindje waarvan een foto op haar kleine studio aan de muur hing.

En dat kon. Ik schreef toen over dit kindje. De reacties die ik toen kreeg van de woordvoerders in de toenmalige regering was het volgende “Zolang een kind onder de 12 jaar geen papa heeft, dus enkel naam van moeder draagt en dat vakje nog openstaat kan het vaderschap zonder dna en enig bewijs en zonder enige moeite worden geclaimd. Enkel de toestemming van de moeder is nodig”.

“Ja maar, deze moeder heeft om ernstige reden contactverbod. Kindje wordt in een pleeggezin opgevoed”.

“Dat is dan ongelukkig, dat ziet de gemeente niet”.

“Dus nu moeten we dat kindje ook nog eens uitleggen dat ze een andere achternaam krijgt terwijl ze al een rugzakje ‘precaire thuis’ draagt, maar wie dat is dat zal ze niet meteen weten want deze man is een contact van haar mama die op haar beurt contactverbod heeft?”.

Ik maakte daarna nog enkele artikels. Over een andere verslaafde Belgische mama die vier van haar zes kinderen ook liet erkennen door heerschappen die illegaal in ons land verbleven en in return voor verblijfsrecht op grond ‘vaderschap’ haar bevoorraden met drugs. Deze kindjes zijn tot vandaag geplaatst in pleeggezinnen.
Ook daar was het zeker bij één vader fraude. Hij zat namelijk heel de tijd in één van onze gevangenissen waar deze moeder niet op bezoek is geweest en toch kon ze die periode zogenaamd zwanger zijn van hem.
De dag dat hij de gevangenis verliet erkende hij dit kindje. Ze kenden elkaar enkel via tussenpersonen.
Ik legde dit bewijs voor maar het kon niet baten. “Vaderschap kan niet worden afgenomen”.

Vandaag staat op de voorpagina van De Standaard dat deze regering iets wil doen aan deze verblijfsrechtbaby’s. Het valselijk claimen van een kindje om zo verblijfsrecht op grond vaderschap op te eisen.

Het wordt afgedaan als nieuw nieuws. Maar ik heb na mijn artikels de parlementaire discussies gevolgd. Dit voorstel ligt met de regelmaat van de klok op de politieke tafel. Al jaren.
Het ketst steeds af omdat je geen dna kan afdwingen. Enkel het parket in zeer uitzonderlijke gevallen.
Benieuwd of dit keer de praktijk wel aan deze beloften worden gekoppeld.

SVN

(Alle namen* hierboven zijn veranderd omwille van privacy, elk kindje hier beschreven zit nog steeds in een pleeggezin met de namen van deze papiervaders, ze hebben die vaders nog steeds niet gezien).

Rusthuisfactuur te hoog? “Laat de kinderen betalen”, zegt CD&V

CD&V wil met een wetsvoorstel de ongelijkheid wegwerken.
“Momenteel wordt bij 95 % van de bewoners de kosten door de kinderen terugbetaald maar wij willen dit ook bij de overige 5 %, die ongelijkheid moet worden weggewerkt”.

Kamerlid Nahima Lanjri zegt wel dat er uitzonderingen worden toegestaan : die kinderen die hun ouders al jaren niet zien en die kinderen die zelf financieel aan de grond zitten.

Straf. Erg straf. Zou mevrouw Lanjri weten hoeveel van die 5 % niet onder deze laatste categorie vallen?
En hoe ziet mevrouw Lanjri dat bewijs in haar wetsvoorstel?

Je kunt namelijk héél makkelijk bewijzen dat je financieel aan de grond zit : zelf onder schuldbemiddeling bijvoorbeeld, maar je kan heel moeilijk bewijzen dat je je ouders al jaren niet ziet.

Hoe gebeurt dat dan, mevrouw Lanjri? Op het woord van die kinderen? “Ik zie mijn moeder al jaren niet meer”. en is dan de kous af? Of verwacht u daar bewijs? Mijn vraag is dan ‘welk bewijs?’

Ik blijf bij mijn eigen verhaal. Ik ken mijn moeder niet van mijn 9 maanden oud. Gewoon niet. Buiten een vluchtige aanwezigheid op een begrafenis van een gezamenlijk familielid en één keer bij een toevallige ontmoeting heb ik die vrouw nog nooit gezien. Jeugdrechtbankdossiers worden na 30 jaar vernietigd. Nog twee jaar en een half dus en ik kan daar geen enkel bewijs meer vragen aan de kant van justitie.

Door de privacywet mag ik niets over haar weten. Mijn zus sprong enkele jaren geleden voor de trein, een telefoontje naar één van de residentiële psychiatrie-voorzieningen (waar ik via via weet dat ze daar is geweest) maakte dat ik toen zelfs niet mocht weten of ze nog nazorg krijgt of onder (ambulante. residentiële) behandeling is. Haar reactie op de dood van mijn zus maakte nochtans dat ik voor de veiligheid van mensen die ik graag zie, dat graag had geweten.
Maar dat mag niet.
Ik weet dus de ballen van dat mens, enkel dat ze volgens het rijksregister mijn moeder is.

Hoe ga ik binnen enkele jaren (veronderstelling) bewijzen aan het OCMW dat ik dat mens niet ken wanneer ze zou komen te wonen in een rusthuis?
Mijn Facebook afprinten? Omdat ik iemand ben die hier wel openlijk over praat?
Dat lijkt me geen bewijs. Ik kan meteen tientallen mensen uit mijn jeugdinstellingen opnoemen die niet publiek praten over die zaken en dat is hun volste recht.

Dus hoe, mevrouw Nahima Lanjri, ga je bewijzen dat je je ouder al jaren – in mijn geval een heel leven – niet ziet? Hoe?

En deze vraag is – HELAAS – legitiem. Ik ken verschillende mensen die een voorgaande kennen onder de jeugdrechtbank en die plots loonbeslag hebben op hun rekening omdat ze plots moeten betalen voor hu vader/incestpleger of moeder/psychotische patiënt omdat ze niet de moed vonden hun gans verhaal te doen of omdat de uitleg ‘ik verklaar op mijn woord….’ niet werd aanvaard.

Graag hierop een duidelijk antwoord.

SVN

De mevrouw van de kinnekes (2)

Februari 2015.
Ik sta voor de jeugdinstelling van Zagreb, ijzig koud.
Ik zie me nog staan sjotten tegen een muurtje. “Op een verantwoorde manier mijn woede kwijt” zal ik het maar noemen.
Ik was net op bezoek geweest bij de twee jongetjes (toen 2 en 6 jaar) uit Bornem die hier al weken vastzaten.
Ik had een speelgoedje afgegeven van de grootvader. Dat had hij meegegeven. De kleinste liep er heel de tijd mee rond “opa, opa, opa”, riep hij, met het speelgoedje in de lucht.
Ik had ook een gesprek met de directrice achter de rug. “De kinderen zijn hier rond de feestdagen van kerst en nieuw binnengebracht door de politie, mevrouw. Wij weten enkel dat ze bij de grootouders wonen en die hier in de gevangenis zitten”
“Nee hoor”, zeg ik, “Die zaten hier inderdaad in de gevangenis maar zijn ondertussen door Belgische politie overgebracht naar Belgische gevangenissen”.
“Oei”, reageerde de directrice, “dan hebben ze een ander statuut want dan zijn ze niet-begeleide minderjarigen in Kroatië”.
“Zo is dat helaas”, zuchtte ik.

Ik heb altijd geleerd geen al te technisch-juridische uitleg te doen.
Dat wordt saai en dan haken de mensen af. Maar het verklaart wel waarom de kinderen zolang hebben vastgezeten.
We hebben draaiboeken om Belgisch veroordeelde drughandelaars in Spanje te arresteren, vermoedelijke terroristen op enkele dagen van Griekenland over te leveren aan het Belgische gerecht, maar we hebben géén specifieke draaiboeken wanneer Belgische kindjes ergens vastzitten in een Europese lidstaat of een land buiten de EU.
En dan heb je nog eens de verschillen. Zo wordt een niet-begeleide minderjarige anders beschermd dan een kind waar een hoedehouder wel in datzelfde land verblijft.
Ik had net foto’s gezien. De twee kindjes naakt op een tafeltje onder een spotlight.
“What the fuck is dit?” had ik meteen geroepen.
“Onze procedure, mevrouw” had de directrice geantwoord.
“Procedure?”
En dan krijg je een hele uitleg. Over aansprakelijkheid en risico’s van processen. Van Roma-kinderen die slecht behandeld worden, waar de lokale overheid zwaar onder vuur ligt. Die kinderen het meest voorkomen in de cijfers van Kroatië in jeugdinstellingen.
“Daarom nemen we foto’s van elk kind dat bij ons binnenkomt, is het kind na geweld thuis binnengebracht dan kunnen we bewijzen dat wij dat als opvoeders niet hebben gedaan”.
Het was die zin die me vooral deed sjotten tegen het muurtje.
Deze kinderen hadden een pak geweld meegemaakt in Bornem.
Zowat elke politieman/vrouw kent er de agressieve vader.
De grootouders waren daarom gevlucht naar Kroatië. Van geboorte hebben ze voor deze kindjes gezorgd. Vader had zelfs heel die tijd contactverbod.
En dan worden de grootouders voor hun ogen gearresteerd op vraag van het Belgische gerecht maar was er niets geregeld voor de kindjes. Dat is aan de autonomie van de lidstaat. Yeah right.

Hierdoor hadden de kinderen uren in een auto gezeten, met politie naar de instelling. En daar werden ze door vreemde mensen uitgekleed, onder tl-licht want “procedure, we nemen foto’s”.
Na dit bezoek duurde het nog weken voor ze naar België zijn kunnen komen want ons gerecht maakte nog een catastrofale fout. Eén of andere ‘oen’ (excuse me) had alle papieren naar Belgrado in Servië gestuurd.
Die heb ik dat moment een mailtje willen sturen “Hey, procureur, Josep Broz Tito is al overleden hoor. Servië en Kroatië zijn aparte landen”
Bij hun terugkeer werden de kindjes maanden in twee verschillende instellingen in Vlaanderen geplaatst.

In het rijtje : “Wie gelooft relaas in onze kranten nog?”
Daarom zomaar deze annex. Onuitwisbaar in mijn hoofd en zwaar ontgoocheld. Want niets hebben we geleerd uit deze zaak. Niets.
Nog steeds hebben we geen duidelijke draaiboeken hoe we onze kindjes zo snel mogelijk terug naar ons land krijgen wanneer ze vastzitten in het buitenland. Tja, daar valt electoraal niets mee te winnen.

SVN

De mevrouw van de kinnekes

YES en YES en YES.
“Dag mevrouw, bent u de mevrouw van de kinnekes?”

Het beste nieuws van 2017 is binnen. Zelden zo zitten huilen en trillen van pure blijdschap.

Grootouders zonet ook door Hof van Beroep volledig vrijgesproken! Dank, enorme dank raadsheer.
En eerder in dit verhaal : John Crombez, hun advocaat Ergun Top en collega René en Christina : ook enorme dank.

Wat ging vooraf?

Begin 2015. Ik heb de grootvader aan de lijn. “Bent u de mevrouw van de kinnekes?”. Een vraag om nooit meer te vergeten. Ik hoorde een man met enorm veel verdriet, oprecht snikken, aangedaan en in shock.
Hij was samen met zijn vrouw gearresteerd in Kroatië, voor de ogen van hun kleinkinderen (toen 2 en 6 jaar). Als echte terroristen, op vraag van de Belgische onderzoeksrechter Van Linthout en ze waren onder begeleiding van de Belgische politie overgebracht naar Belgische gevangenissen. Elk apart. Ze mochten elkaar niet zien.
In beschuldiging gesteld voor “het onttrekken van 2 minderjarigen aan de Belgische jeugdrechtbank”.
“Ze zijn mijn kleinkindjes daar vergeten mevrouw, kan u aub helpen, please?”

Het zijn onuitwisbare momenten. Waarbij je vol ongeloof staart naar die telefoon. “Dit kan toch niet waar zijn, hoe kunnen we nu twee Belgische kindjes vergeten en ze dus zelf onttrekken aan het toezicht van de Belgische jeugdrechtbank?”

Ik ben toen als een zot beginnen mailen en bellen. Voor het leven bewaar ik oa de mail van kabinet minister Geens “Dit dossier is niet gekend bij onze diensten”. Dan maar contact opgenomen via het forum Europese journalisten. De lokale journaliste Christina ging meteen kijken en de info klopte. Twee Belgische kindjes zaten in een jeugdinstelling van Zagreb, de directrice had geen enkele info van België, kinderen verstonden de taal niet, ze wisten niet wat er met de kindjes moest gebeuren.

Veel mensen vinden me akelig vermoeiend, alle begrip maar op zo’n momenten laat ik alles vallen. “Ik kom met de eerste vlucht naar daar, dit is waanzin”.

John ging mee, René ging mee, weken hebben we over deze kinderen geschreven in Dag Allemaal, we hebben zowat iedereen bezocht : van de minister van Welzijn tot de minister van Buitenlandse zaken en justitie in Kroatië en onze Belgische ambassadeur.

Het verhaal werd met de dag hallucinanter. Ja, natuurlijk kan je geen kinderen meenemen naar het buitenland als ze onder toezicht van de jeugdrechter staan. Maar deze grootouders hadden van geboorte het hoederecht. De vader van de kinderen werd verschillende keren veroordeeld voor geweld. De mama is psychisch ziek. Het dossier met pv’s van vaststellingen van geweld in dit gezin was gewoon niet meer te tellen.

Grootvader : “Wij hebben dit enkel gedaan om onze kleinkindjes te beschermen, Saskia en zie ons hier nu zitten. Met een enkelband aan onze voeten, wij zijn nu de criminelen”. (Ter info : na 6 weken gevangenis kregen ze elektronisch toezicht).
Hij ging verder “Weet je dat mijn ex-schoonzoon mij met een hamer heeft bewerkt? In het ziekenhuis heeft geklopt maar hij bleef aan onze deur komen. We moesten wel vluchten”.

John kon dit dossier ook niet meer geloven. Deze vader had al politieagenten aangevallen, mensen van OCMW, consulenten van de jeugdrechtbank (allemaal vonnissen) en John belde de jeugdrechter.

Het gevolg liet zich raden. John werd kop van jut in een mediarel “scheiding der machten geschonden”.
Ik wil dit nog eens rechtzetten : klinkklare nonsens. Een jeugdrechter is én grondrechter (daar telt scheiding der machten) én onderzoeksrechter (daar telt dat niet). Hij heeft ook de rechter niet beïnvloed maar wel op de hoogte gebracht want de kindjes zaten vast in een instelling waar ze niemand kenden en de taal niet begrepen. Elke ouder zou zo reageren.

En ook elke grootouder als je het geweld in dit dossier kent.

Dat vond de rechter van eerste aanleg ook. Zij sprak de grootouders VRIJ op grond van artikel 71. Dat is een precedent en nog nooit uitgesproken bij een vlucht naar het buitenland.
“Er is geen sprake van een misdrijf, volgens het Belgisch Strafwetboek, als de beklaagde , “gedwongen werd door een macht die hij niet heeft kunnen weerstaan”.” De rechter vond dus dat de grootouders niet anders konden dan hun kleinkinderen in veiligheid te brengen in het buitenland door de terreur van de schoonzoon. Met dank aan het grondig onderbouwde pleidooi van meester Top.

Maar dat was buiten het Openbaar Ministerie gerekend. Die gingen in beroep.
Wél, zonet is de raadsheer van het HOF de rechter van eerste aanleg gevolgd. Ook hij vindt het geweld dat deze grootouders jaren hebben meegemaakt voldoende om ze vrij te spreken en legt alle kosten bij de Staat.

EINDELIJK gerechtigheid. Dit heeft me twee jaar bloed, zweet, slapeloze nachten en tranen gekost. Nooit vergeet ik het beeld van de twee kindjes in de instelling met hun armpjes in de lucht omdat ze wilden dat ik ze vastpakte omdat ik Nederlands sprak.
Tot drie keer (inderdaad, ik ben soms zot) ben ik naar Kroatië gevlogen.
Dagen stond dit verhaal er op de voorpagina’s. Zes weken kreeg ik plaats in Dag Allemaal om dit absurde Kafka-verhaal te brengen. De geweldpleger liep vrij rond en de grootouders werden als criminelen opgesloten.
Zo blij nu dat ik van in het begin de juiste kaart heb getrokken “over mijn lijk dat we deze kindjes in Kroatië laten zitten en die grootouders nu nog een strafblad krijgen”.

En we did it. VRIJSPRAAK over de ganse lijn na twee jaar doffe ellende want in heel die tijd mochten ze hun kleinkindjes niet zien.

Door de vrijspraak kunnen ze nu eindelijk procedure opstarten “bezoekrecht als grootouder”. Ik zal ze hier met veel plezier ook helpen.

Blij is een understatement. YES.

SVN

Zelfredzaamheid?

En de bal is binnengekopt. Zuhal Demir zet in haar beleidsbrief nog méér in op zelfredzaamheid van mensen in armoede.
“Die moeten zo snel mogelijk uit het sociaal vangnet ‘gelanceerd’ worden, het liefst richting job”, zegt ze.

Het is een open deur dat jongvolwassenen die een voorgaande kennen onder de jeugdrechter of onder Bijzondere Jeugdzorg een groot risico lopen om in ellendige armoede terecht te komen.

Dit kan niemand tegenspreken. Succesverhalen mogen we niet vergeten, moeten we zelfs meer benadrukken omdat die een belangrijke stimulans kunnen zijn om tieners in begeleidingstehuizen een mentale opsteker te bieden. Maar helaas halen bikkelharde feiten ons in en is de balans nog steeds dat deze groep schrikwekkend hoog voorkomt in onze daklozenopvang en op zeer jonge leeftijd al met schulden kunnen kampen die nog amper te overbruggen zijn.

Van een goed beleid verwacht je verbeteringen wanneer duidelijk blijkt dat bepaalde mensen niet meekunnen op de maatschappelijke ladder. Ik beperk me tot deze groep jongeren omdat ik nooit zal claimen armoede-expert te zijn.

Een vergelijk. Toen ik mijn instelling verliet had ik géén ouders – alle contact verplicht door jeugdrechter stopgezet – die me Tupperware-potjes eten brachten op kot, mijn was deden in het weekend of af en toe eens een centje in mijn pollen stopten.
Ik moest het dus stellen met 320 euro (een 12000 Belgische Frank) leefgeld van het OCMW.
Ik studeerde aan de universiteit. Daar kreeg ik gelukkig een intrest-loze lening die ik pas moest terugbetalen als ik enkele jaren vast werk had. Heb ik ook tot op de laatste frank gedaan. Leuk is anders.
Mijn uitzet : bed, bureau, boeken- kleerkast, handdoeken, lakens
kreeg ik met hulp van opvoeders. Ze gingen mee naar tweedehandsplaatsen, kregen soms gerief van particulieren of hadden een financieel potje van de overheid zodat iedereen menswaardig op kot kon starten na een jeugdleven in de instelling.
Daarnaast had ik wat eigen spaargeld omdat mijn opvoeders mij altijd gemotiveerd hebben al van 16 jaar mosselen te scheppen en ijs op te dienen in een bistro wat verder op de steenweg.
En ik kreeg ook spaargeld – dat was een pak geld – omdat mijn kindergeld altijd voor 1/3 geblokkeerd had gestaan op een rekening die vrij kwam op mijn 18de verjaardag. Mét intrest, toen nog.
Dat heb ik gebruikt voor de niet prioritaire levenszaken. In mijn geval een dure muziekinstallatie wat mijn beste investering ooit was want wat later werd ik deejay en verdiende ik goed wat geld in het weekend en op Stubru.
Ook kwamen de opvoeders nog geregeld vrijwillig langs. Dan hadden ze zelfgemaakte confituur bij of bakken fruit of groenten uit den hof.
Ik heb zwarte sneeuw gezien, kon nooit eens meeliften op die hippe-jas-die-iedereen-droeg of die-modeschoenen-die-je-moest-hebben maar ik had een leven en heb nooit honger geleden, had voldoende gezond eten en had een dak boven mijn hoofd bij een fijne bende mensen.
Wie dit bepamperen durft noemen kent niets van het gevecht om wekelijks budget te tellen, verstaat niet de horror in het hoofd steeds te vechten een plaats te krijgen in deze maatschappij. Die maatschappij die Vier-Moederdag op alle vitrines plakt, kerst met familie vieren in de cultuur ingebakken heeft zitten en waar het soms een beschuldigende vinger geeft omdat je ‘je ouders niet eert’.
Eén keer 18 jaar word je dossier weggeveegd, alsof die mishandeling of incest thuis waardoor je werd weggehaald maar moet gedaan zijn. Hop, verantwoordelijkheid nemen.

Je zou denken dat we deze kwetsbare groep met de jaren nog beter zouden ondersteunen. Zouden oog hebben voor dat harde gevecht zonder ouders in het leven te staan op veel te jonge leeftijd, waardoor deze groep helaas hoog scoort in zelfdodingscijfers, gevangenis (verleiding heel groot om iets illegaal bij te verdienen) of psychiatrie (omdat die demonen van de incestpleger of mishandelaar tussen vier muren van dat kot bikkelhard terugkomen).
Helaas, niets is minder waar.

Veel jongeren verlaten nu op 18 jaar een instelling zonder die broodnodige uitzet. “Zelf betalen en ervoor sparen”.
Ze hebben geen enkele kans meer om zelf een potje te sparen, pas op : spaarplannen bestaan, theoretisch zeggen ze in Brussel van wel maar hoe kan dit nog?
Op 16 jaar word je nu naar Kamertrainingen verkast. Daar krijg je 240 euro per maand. U leest dat goed : 240 euro. Dat is géén 8 euro per dag. Daar moet je drie keer per dag van eten, ontspanning, vervoer, wassalon…. enz enz enz van betalen.
Alle extra’s moet je maar doen door mosselen te scheppen of ijs op te dienen. “16 jaar en eerder verkracht door jouw vader? Zelfredzaamheid leren, ménneke, rusten en ontspannen krijgen geen plaats meer”.

De druk is immens. Ik zie depressieve jongeren. Jongeren die door de druk zich niet meer kunnen concentreren op school, zich kansloos voelen “wat heeft het allemaal nog zin?” , maar hey verder doen met deze visie : ze kunnen niet vroeg genoeg zelfredzaam genoeg zijn.

De meeste jongeren beginnen nu ook uit te stromen zonder geblokkeerd kindergeld op een rekening. Weg dat extraatje van een muziekinstallatie waarmee je eenzame uren op dat kamertje kan doden.

Ondertussen is er een nieuwe lichting opvoeders. Excuse me : begeleiders heet dat nu. Die zijn opgeleid met de verplichte cursus ‘professionele afstand’. Gevolg: minder en minder begeleiders komen op bezoek en brengen wat verse groeten en fruit. Iets wat van het leefloon onbetaalbaar is geworden.
Leefloon mag dan wel gestegen naar 820 euro. De huurprijzen, elektriciteit en water ….zijn dat ook.

En in plaats van hier iets aan te doen : duizenden tieners die zo leven in onze voorzieningen, in structurele armoede, die daardoor gewoon geen stukje fruit meer eten vanaf 16 jaar door een overheidsinkomen van 240 euro per maand – jawel, mensen, geen grap – doet Zuhal Demir er nog een schepje bovenop met de mantra van de laatste jaren : “We zullen nog meer inzetten op zelfredzaamheid”.

Rot toch allemaal op zeg!
Wat een schande in een land waar de welvaart niet telt voor al deze mensen.

SVN

Ludo

Het staat er. In De Standaard vandaag “Een desastreus privéleven deed Ludo terug naar de fles grijpen. Een interview met zijn twee zonen in Dag Allemaal vorig jaar heeft hem gekraakt, hij had zijn kinderen al vier jaar niet gezien.”

Ter info : dat interview is van mijn hand. (Collega René vroeg weerwoord aan Ludo voor publicatie).
Maanden voor het interview verscheen kreeg ik één van de meest pakkende mails, en ik krijg er een tiental per week.
De mail kwam van zijn zonen. Of ik hun verhaal wilde regisseren, ze waren nu allebei meerderjarig, stukje, letterlijk “Van mama hebben we altijd moeten wachten tot onze 18de verjaardag. Ludo heeft in verschillende interviews mama zwart gemaakt, afgeschilderd als labiel, mama heeft al die jaren nooit weerwoord geboden, maar wij willen jou alle rechtbankstukken voorleggen, zo kan je zien in wat een hel wij hebben geleefd. We willen dat jij dat doet Saskia, omdat we door de problematiek van R. jouw berichten over jeugdzorg al jaren volgen”.

Dit interview ging niet over één nacht ijs. Welgeteld 3 maanden zit er tussen de mail, gesprekken, telefoons en het lezen van alle documenten. Ik haat publieke privé. Bijna al mijn artikels gaan ofwel anoniem de deur uit – wat ook moet wanneer kinderen nog minderjarig zijn en onder beschermingstoezicht staan – ofwel komen alle partijen aan het woord.
Alles wat niet gestaafd stond in de kinderrechtbankstukken werd weggelaten. Alles wat onder problemen door het drankgebruik viel ook. Motto “Geen oude koeien oprakelen, respect voor zijn afkick”.

Wat bracht ik wel naar buiten? Dat hij jaren – werd berekend door de rechtbank – meer dan 10000 euro verdiende als parlementslid, schepen en cumulactiviteiten en dat zijn ex het moest rooien met een armoede-inkomen. Zijn zonen daardoor een studietoelage genoten en de mama de medicatie van R. niet meer kon betalen.
R. jongste zoon heeft Gilles de la Tourette, heeft verschillende opnames gehad als kind en vraagt veel zorgondersteuning.

Ik ontmoette een warm gezin en twee fijne jongvolwassenen waar R. een gevatte zelfspot aan de dag legt over zijn tics (eigen aan Tourette).
De alimentatie van Ludo was een lachertje, steeds opnieuw werd proces na proces aangespannen. Het was de mama versus een horde advocaten.
Q. oudste zoon, had er op een gegeven moment – zoveelste factuur medische kosten R. – genoeg van en ging naar het gemeentehuis om Ludo op te zoeken. Ludo liet hem buitenzetten door politie. Ook dat werd gepubliceerd, Ludo bevestigde in het weerwoord dat hij dat gedaan had.

Wat zag niet de media? Dat hij na dit artikel in Dag Allemaal via zijn advocaat contact opnam met zijn zonen en meeging naar het zoveelste ziekenhuisbezoek van R. Ik weet nog dat ik toen een blij mailtje kreeg.

Helaas verwaterde daarna weer het contact.

Mijn go voor het interview is gebaseerd op volgende redenering. Als een publiek figuur toestemming geeft in interviews om zijn villa met zwembad te tonen, te stoefen over dure reizen, openlijk een ex zwart maakt zonder dat die ook maar gehoord wordt, dan kan je geen ‘nee’ zeggen tegen twee meerderjarige zonen die zeggen “en nu zullen wij ons verhaal eens doen”.

Een goed verstaander weet dat je niet voor een onnozelheid onder toezicht wordt geplaatst als je kind bent. Verdere details hoeven daar niet.

Ik heb niet gereageerd op eerdere berichten deze week van Ludo omdat iemand met een alcoholverslaving in mijn ogen ziek is en moet geholpen worden.
Maar dat een kwaliteitskrant nu print – staat zelfs op de voorpagina – “herval komt door privéleven” is weer een ex en twee schatten van jongvolwassenen een schuldgevoel inpraten, terwijl de waarheid gebiedt te zeggen dat het een wonder is dat deze twee jongens stabiel in het leven staan na alle shit die ze eerder meemaakten, waar de drankduivel niet één maar ook twee kinderlevens heeft verwoest.

Ik wens Ludo alle succes met zijn tweede poging af te kicken, maar wens nog meer deze twee jongens van alle schuld te vrijwaren.
Het was net met een grote dosis moed én moederliefde dat ze dit interview hebben gegeven.

SVN