Reactie op het artikel in Humo

Uitermate pijnlijk. Dat is het artikel in Humo. Ik las het pas deze avond online. Kreeg op voorhand niet deze inhoud, enkel drie vragen.

Eerste reactie:

VZW Ne(s)t bestaat anderhalf jaar.
Terug naar zomer 2016.
Een jongen sterft aan De Blaarmeersen. Van ontbering en alleen.
Na een leven in een jeugdinstelling.
Ik was op de hoogte van zijn situatie, zocht hulp maar liet me tegenhouden. Helaas.
Een jaar later. Een jeugdwerker belt over een dakloos 18-jarig meisje. Ook zij zat jaren in een jeugdinstelling
Ik neem ze in huis en zoek hulp. .
Weken later vertelt ze me pas dat ze een slachtoffer is van tienerpooiers.

In mijn appartementje stond een zeteltje, om te delen.
Snel werden het 2, 3, 4, 5 meisjes.
Ik ontdekte een hiaat, tig jonge slachtoffers van mensenhandel konden nergens terecht.

Dag én nacht vragen deze meisjes aandacht. De schade is niet te vatten.
Vaak lange tijd beveiligd, misschien daardoor vaak agressieaanvallen.
De hoop op een overheidsoplossing haalde het niet van mijn verontwaardiging en ongeduld.
Samen met vrienden startte ik een VZW. We kregen snel erkenning van het Agentschap Jongerenwelzijn en konden verhuizen naar een huis met ieder een eigen kamer.

Zo’n erkenning is een fijne appreciatie maar het brengt ook verplichtingen mee.
Terecht want het gaat over belastinggeld.
Er zijn echter prioriteiten. Een zesde meisje voor de deur. Binnen laten of de straat?
De administratie bleef weer liggen. Ook daar werden mensen aangesteld om te helpen.

Crèmes van meisjes zitten er in VZW Ne(s)t. Mijn huis, open voor die jongeren die tijdelijk of permanent nergens meer terechtkunnen.
Tonnen humor en unieke sterktes.
Giechelen, bulderlachen en af en toe dansen, soms.
Even vaak zijn ze verdrietig, boos, opstandig.
Dat ene moment ben ik die lieve mama die ze nooit hebben gehad. Dat andere moment spuwen ze, soms letterlijk, in mijn gezicht. Steeds gaan we het gesprek aan. Steeds opnieuw.
Gestaag leren we hen twee kanten van een verhaal, de impact voor derden als ze roepen en tieren en zoeken we naar zaken die hun zelfbeeld opkrikken.

De meisjes in Humo zijn niet anders. Eén meisje heeft 16 maanden bij mij gewoond, eentje 9 maanden.
Prachtige en onuitwisbare herinneringen aan hen.
Sommige scènes geven meteen een spontane glimlach.
Zij mogen boos zijn, teleurgesteld, vinden dat alles slecht gaat in Ne(s)t.
Ik zal spontaan denken aan de uren samen in de wachtzaal van de dokter, steeds opnieuw. Of de ontelbare wandelingen, de fijne gesprekken. Samen aan tafel of een pretpark of een filmpje.
Shoppen en naast hen zitten bij de kapper. “Want je blijft toch hé, Sas”.
Met plezier heb ik altijd geantwoord.
Met plezier.

En met plezier en overtuiging zal ik de deur blijven openzetten.
En natuurlijk hebben wij pijnpunten.
Wij groeien organisch. Met een team prachtige vrijwilligers, stagiairs en (ondertussen) betaalde teamleden.
Er zijn ook al enkele mensen vertrokken. Omdat het zwaar valt.
Slachtoffer van mensenhandel zijn is niet niets. Het is nooit geziene horror.
En dat doet wel wat, ook voor buitenstaanders, al die aanvallen of crisissen.
Voor sommige mensen te zwaar, om te combineren met het eigen leven, bijvoorbeeld.

Onze foutenmarge ligt ook veel hoger. We zijn een innovatief project dat net wars van alle bestaande regels in de reguliere zorg steeds zoekend is naar de juiste manier van aanpak.
We zijn een brughuis. Waar ze zelf de regie hebben om te kijken hoelang ze willen blijven.
Waar maar enkele regels gelden : respect voor elkaar, stilte na middernacht, wie binnenkomt moet eerst worden gevraagd en geen drugs in huis.
Natuurlijk zijn deze regels al overtreden.
Ook daar gaan we steeds opnieuw het gesprek aan.
Daarbij worden we omringd en ondersteund door context- en traject- en pleegzorgbegeleiders, psychologen, consulenten en diëtisten allerhande.

Ne(s)t gruwt van uitsluitingscriteria en timeouts.
Deze meisjes hebben allemaal een verleden met te veel van dat, soms ook achter tralies. Zijn al te vaak verkast omdat ze moeten vertrekken wegens wangedrag in de instelling waar ze woonden.
We hanteren geen rechtlijnig beleid maar koesteren de uitzonderingen. We zijn er voor hen en nemen telkens tijd voor een gesprek. We zeggen hen wat wel lukt en houden hen tegen de borst.

Na wat ze hebben meegemaakt is gewoon leven en kracht vinden om te leven een gevecht, niet in het minst tegen hun demonen, trauma’s en het geleefde leven.”Het nog zien zitten”.
Dat is de uitdaging!
Dat is hun sterkte!
En zo hopen we dat elk meisje de kracht vindt om hun leven terug op de rails te krijgen.
Zodat ze terug hoopvol verder kunnen.
Dat proberen we in Ne(s)t met vallen en opstaan.
Met kleine stapjes. Vaak Echternach.

Het artikel in Humo over Ne(s)t heeft ons geshockeerd.
Deze berichtgeving heeft een enorme impact op die tieners die hier morgen opstaan en naar school gaan.
Die vragen nu de volle aandacht van het team.
Daar gaat nu even alle focus naar de volgende dagen.
Zij krijgen de zorg die ze behoeven omdat ze in een huis leven waar we pogen elke tiener een plaats te geven, waar ze zichzelf kunnen ontplooien, lachen en hun demonen bekampen omringd door een warm team van mensen.

Evident zullen we in alle transparantie de bevoegde instanties informeren en te woord staan na al deze aantijgingen, zijn alle fracties in het parlement welkom voor een bezoek: om alle documentatie én de werking te komen bekijken en zullen we ten gepaste tijden alles uitklaren.
Verder ga ik op deze groteske beschuldigingen nu echt niet reageren.

Tot wél heel snel.

SVN

2 gedachtes over “Reactie op het artikel in Humo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s