“Hoe moet je wandelen in ’t Zwin, Sas?”

9 maanden. 9 maanden. Huilbuien waren mijn deel. Angst ook.
Roepend tegen mij : “Gij zijt erger dan Beernem, gij. Trut”.

Slachtoffer van radicale Kalifaat-zotten – hebben haar gepoogd te ronselen met brainwashgeraaskal – en vaak bij weglopen gespot bij een pak mannen die gekend zijn als pooier voor justitie.
Tussen 13 en 16 jaar.
Niets of niemand meer hebben. En vanaf tien jaar tussen de dealers en de wapenhandelaars. In de sociale blokken. Veel te laat opgemerkt door jeugdzorg.
Nochtans eerder een pak gruwelijk geweld in de kindertijd.
Een bottin op het hoofd, stampend, 6 jaar.
Verplicht tabak eten. Als straf. Nog geen 11 jaar.

De jeugdrechter heb ik vaak vervloekt. “Man, man, man, dit kan ik niet particulier hoor. Dat is hier dagelijks geroep en getier. Geen grip op”.
Maar even vaak, met de hulp van vrienden en vrijwilligers, én steeds opnieuw ben ik opgestaan “We beginnen terug van nul en gaan ervoor. Hop, nabij en onvoorwaardelijk. Wat zijn normen en waarden? Wat is bezorgdheid?”

Er blijven staan. Wetend dat weer een scheldtirade zou volgen.
“Gij zijt mijn moeder niet, trut. Hou u bakkes”.
Kalm reageren “Dat klopt, maar je woont hier wel. En wapens en drugs en blingblingauto’s zijn niet wat het leven te bieden heeft. Je gaat dus niet buiten na middernacht.”

Slaande deur.
….

En dan beetje bij beetje. Die lach. Die vragen. Mee aan tafel. Beetje bij beetje. Want té gezellig werd ze ongemakkelijk van. Conflict is alles wat ze kent. Dwangmatig uitlokken van conflict.
En dan beetje bij beetje “Hoe moet ik mijn tijd dan wel invullen? Want als ik met die bende straatjochies stop heb ik niemand?”

En dan die verbaasde blik. Bij voorstellen wat we allemaal kunnen doen.”Wat is dat jomme, wandelen in ’t Zwin? Hoe saai is dat…”

Na enkele dagen. “Hoe moet je wandelen in ’t Zwin, Sas?”

Gisteren was er evaluatie van haar gezaghebbende voorziening.
(Alle meisjes hebben een gezaghebbende voorziening boven hen die één keer per week langskomen).
Ik was afwezig. Topbegeleiding.
Kreeg daarna verslag.
“Hier ben ik graag”, heeft ze gezegd. “Hier wordt niet gedreigd je buiten te zetten. Mijn hoofd is al veel rustiger. We gaan bijvoorbeeld wandelen in ’t Zwin”.

Ik moest er deze ochtend met een gelukzalig gevoel van huilen.
9 maanden. 9 maanden. Met veel vallen en moeilijk opstaan.
Hechtingsproblemen, agressie en chronisch wantrouwen.
Jaren opgesloten wegens “onhandelbaar en slachtoffer van rotzakken”.
Nu wandelend, ook in ’t Zwin.
Crème van een meisje geworden. Een aanwinst in huis.

En dikke merci aan de begeleiding en helpende handen in Ne(s)t.
Ook bedankt aan de jeugdrechter. “Het zal bikkelhard zijn, Sas. Het zal moeilijk zijn maar je bent nog de enige hoop om ze op de rails te krijgen”.

We did it.

Love this girl!

SVN

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s