Hoe het ook goed kan komen

Wat een prachtbeeld. Een grote glimlach. Ergens deze week….

Het was rond middernacht. Ik ging een meisje halen aan het station. Ik stop met de wagen en zie voor mij een jonge gast een dakloze man met een hond aanspreken.
Ik kijk vanuit de auto. Zie de jonge gast een koffie in bekertje geven en een gesprek voeren.
Hij draait. “Ah, maar het is Kevin (schuilnaam)”, denk ik meteen.
Ik zet de motor af en stap uit.
“Hey Kevin”, meteen een dikke knuf en warme omhelzing.

Jaren geleden. De deurbel ging. Onverwacht. “Sas, Sas, ik heb iets fout gedaan. Help mij.”
Hij biechtte enkele inbraken op. “Maar ik ben bewust altijd binnengegaan waar géén mensen waren. Maar moest eten, Sas”.

In overleg met een jeugdadvocaat had hij de moed alles te gaan aangeven en spontaan te vertellen bij de politie.
Hij kon beschikken en werd voor de zoveelste keer in een open jeugdzorgvoorziening geplaatst.
Vanaf dat moment kwam hij verschillende keren per week langs. Ik hielp bij huiswerk of het zoeken van hobbymateriaal.
“Weg van die straat, Kevin. Je kan beter”.

Kevin was al van kindje een bekende bij de jeugdrechtbank. Chronisch verslaafde ouders. En vaak huiselijk geweld.
Hij werd vaak in crisis geplaatst, bij de zoveelste escalatie. Maar even vaak werd er terug naar huis gewerkt.
Het ging weer niet die periode. En daardoor leefde hij als prille tiener van 13 jaar al op de straat. Toen hij 15 jaar was herhaalde zich dat. Kassa’s stelen voor eten.

8 maanden na de aangifte werd plots op de knop geduwd. HIj moest plotsklaps naar de gesloten gemeenschapsinstelling voor de diefstallen. 8 maanden later. Terwijl hij het terug goed deed op school.
Maatregel kon wegens plaatsgebrek niet eerder uitgevoerd worden. 8 maanden, mensen. Een buitenstaander gelooft dat niet.
Een paar vrienden en ikzelf hebben hem toen niet losgelaten.
Nu moeten we zeker volhouden. “We zijn er Kevin. Niet terug de moed verliezen. Je hebt nog een heel leven voor je”.
“Die komt er nooit”, klonk het bij de hulpverlening. “Vogel voor de kat”.
“Nee, die komt er verdomme wel”, brulde ik.

We zijn nu jaren later. Kevin is een fijne kracht, betaald door de stad, als straathoekwerker. In de winterprik gaat hij alle parken en stations af op zoek naar daklozen. Om ze van de straat te halen, praatje mee te doen of koffie aan te bieden.
Een crème van een gast. Inkomen, job. Alles.
En andere kwetsbaren helpend.

Prachtig, toch?

SVN

Advertenties

Een gedachte over “Hoe het ook goed kan komen

  1. Blijven geloven in de kracht van mensen en kansen blijven geven. Voor velen maak je zo een groot verschil.Ook al zie je dat niet altijd zo duidelijk. Laten we er blijven voor gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s