IK! VIND! GEEN! BROEK! MEER!

Dag Joël De Ceulaer,
 
Met interesse uw artikel in De Morgen gelezen.
Vermoedelijk krijgt u veel reacties van mensen die dat ‘Ik!-vind!-geen!-broek!-meer!-in!-mijn!-maat!-probleem’ ook kennen. Mischien krijgt u tips van Bart De Wever.
Ik heb de rode draad van het artikel begrepen. Het gaat over die maten die buiten dat gros aan de commerciële rekken vallen.
 
En toch wil ik met het volgende reageren. Het kan uw probleem misschien relativeren. Ook dat is een steuntje in de rug, toch?
 
Ik zat gisteren namelijk ook met een broekenprobleem.
Het is te zeggen, ik kreeg telefoon over een gigantisch broekenprobleem.
Een paniektelefoon. Verdrietig ook.
Ik had namelijk een jonge tiener aan de lijn.
Een jongen die al jaren geleden via een beschermingsmaatregel van de jeugdrechter thuis werd weggehaald.
En die daardoor al wel wat verschillende plaatsingen én scholen heeft gekend.
 
Hij had gisteren een intakegesprek in een voorziening waar hij hopelijk snel terechtkan.
 
Eén van de rode draden in zijn leven is “kleed je wat beter”.
Hij draagt namelijk altijd trainingsbroeken die zodanig afzakken dat luttele bekenden in zijn eenzame leven zijn onderbroekengarderobe kennen.
Gisteren wilde hij dan ook met de grootste overtuiging tonen dat ook hij in jeans en met bijhorend hemd en trui kan verschijnen.
Dat had hij me eerder aan de telefoon gezegd.
“Ik ga mij goed kleden, Sas. Ik wil er netjes en met een propere lei beginnen”.
 
Maar dat ging eerst niet. Dit is geen kritiek op zijn huidige begeleiders. Uiteindelijk vonden ze daar intern een oplossing na veel getelefoneer en ging een begeleidster van de leefgroep van de kleintjes mee. Zo kon hij toch nog een broek kopen. Niet in die ketens die in uw artikel staan. Die zijn voor zijn magere budget – overheid voorziet hier minder en minder middelen – onbetaalbaar.
Primark is zowat de enige keten binnen zijn budget.
 
En hij is niet alleen. Onlangs kreeg ik een zeer beklemmende mail van een meisje dat ook al jaren in een voorziening woont.
Zij is net 17 jaar en werkt deeltijds in een schildersbedrijf.
Zij verdient – ook weekendwerk – daardoor 351 euro per maand.
Jawel. 351 euro.
Gevolg : haar dagtarief dat de overheid normaal voorziet in de jeugdinstelling wordt nu een groot deel ingehouden. Blijkbaar vindt één of andere beleidsmaker dat 351 euro voldoende is om alle ontspanning, vervoer, kleding en schoolkosten zelf te betalen. Jawel, als minderjarige. Salu, spaarplan voor wanneer je 18-plus bent en op eigen benen komt te staan. 
 
Reken maar eens Joël. Twee keer per maand op bezoek gaan bij haar mama, één keer bij haar broer die met een ernstige beperking in een andere voorziening zit, telefoon en een sportabonnement en ze heeft amper over om nog een deftige broek te kopen.
 
Ik! Vind! Geen! Betaalbare! Broek! Meer! zou dus een fijn vervolg zijn op uw artikel.
 
Het is helaas de realiteit van zovele kinderen en jongeren.
En vooral nét bij diegenen die al een rugzakje shit meezeulen en om diverse redenen niet meer kunnen thuis wonen.
 
SVN
 
 
 
 
 
 
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s