Open brief aan Vlaanderen

Dag Sihame El Kaouakibi

You did it. Jouw werk kan tot vandaag alleen maar respect afdwingen. Knack zette jou een tijdje terug terecht in het rijtje ’30 sterke vrouwen die de wereld veranderden’.
Je bent er voor jongeren, dag in dag uit met jouw ‘Let’s go urban’.

Mijn artikel over Kjell (verscheen vrijdag Knack-online, 6-jarig jongetje dat al maanden hopt van crisispleeggezin naar crisispleeggezin, telkens nieuwe mensen, heeft agressieve papa en zieke mama) doet je kraken. Je zegt er het volgende over :

“Er moet me iets van het hart.
Bijzonder droevig voel ik me. Ongelooflijk boos. Een overrompeling van onmacht.
Al jaren denk ik: ‘Sihame, je kan het nog aan.’ Maar ik voel dat de kracht van die gedachte verzwakt. Ik voel me de speelbal van een slinger die over en weer gaat. Een jojo die er soms in slaagt om zich op een prachtige en vloeiende manier omhoog te bewegen, maar evenzeer mislukt en blijft hangen.
Vele mensen vragen me naar mijn beweegredenen om de afgelopen 10 jaar bezig te zijn met het maatschappelijke en het maatschappelijk ondernemen. Mijn antwoord is consequent. Omdat het verdorie nodig is. Omdat elk kind alle kansen verdient om op te groeien in een omgeving waar hij/zij kind kan en mag zijn. Waar zij, de meest onschuldigen onder ons, kunnen lachen, huilen, verdrietig zijn, blij zijn, teleurgesteld zijn, spelen, vallen, dromen, groeien.
Omdat er verdorie onder onze neus elke dag opnieuw, elke minuut die voorbij tikt, kinderen zijn die NIET de mogelijkheid hebben om kind te zijn. NIET weten waar ze slapen vannacht. GEEN warmte, geborgenheid en liefde kennen.
Omdat ik blijf geloven in een samenleving waarbij we de onzichtbare muren, die hoger zijn voor de meest kwetsbare onder ons, steen voor steen kunnen afbreken.
Omdat ik geloof in de kracht van samen. De kracht van de jongeren. De kracht van sociale mobiliteit.
Maar op dit moment even niet. Als je me nu vraagt waar naartoe. Dan moet ik toegeven dat ik het nu even niet weet.
Misschien is het de vermoeidheid. Zo troost ik mezelf in mijn gedachten.
Maar nu kan ik het even niet meer aan, om de ontelbare berichten in de kranten en newsfeeds, die het onrecht tov de meest onschuldigen onder ons, onze kinderen, te slikken zonder de hoop te verliezen.
Als sociaal onderneemster, die zich net bezig houdt met kinderen en jongeren alle kansen geven, in zichzelf doen geloven, hun uitdagingen erkennen, muren proberen afbreken en hun mijn sleutels geven, voel je jezelf soms zeer eenzaam in deze missie. Als je de berichten dan leest… zeer droevig en onzeker.
Maar ik heb geleerd dit toe te laten.
Ik trek me op aan de 100-den jongeren die we wekelijks bereiken en zien groeien. De 100-den jonge mannen en vrouwen die ik de afgelopen jaren heb zien evolueren van kwetsbaar en onzeker naar heroes en sheroes. Ik trek me op aan het feit dat er een generatie is opgestaan die meer dan ooit van zichzelf laat horen en onderneemt.
Sorry, normaal zwijg ik en doe ik. Maar soms moet je spreken.
Enough is enough.
Sihame”

Deze woorden zijn zo herkenbaar. We kennen de kinderen. Ik had Kjell (schuilnaam) deze week nog op mijn schoot. Dan denk je ‘Wat heeft dit kind aan de verschillende actieplannen, de zoveelste nieuwe methodiek, administratieve pictogrammen, rapporten, platformen en alweer een vorming van mensen in de sector? Een hele hoop mensen die op allerlei administraties hun dagen vullen met het knippen, plakken, verzamelen.. van acties, cijfers en theorie”.

Waarom slagen we er niet in het kind terug centraal te zetten? Zonder een boek papier hem gewoon die warmte en geborgenheid te geven die hij/zij als kind verdient?

Elk kind in nood kent in ons land gemiddeld 10 hulpverleners, afhankelijk van vier autonome zorgdiensten, die als het goed gaat met elkaar communiceren, helaas maar al te vaak ook niet.
En zelfs met die horde hulpverleners slagen we er soms nog in om een kind aan zijn/haar lot over te laten.

En dan vloek ik. Bel ik hysterisch wat vrienden. Kruip ik in mijn pen of gooi wat tennisballen tegen de muur.

Maar dan herpak ik me snel. De keuze is er ook niet. Daar gaat die telefoon weer. “Mevrouw, mijn kind is 15 jaar, moet zorgondersteuning krijgen, zit nu in een voorziening voor volwassenen, er is al een cliëntoverleg geweest en twee keer een teamoverleg, ze hopen nu dat er na Pasen plaats is op een K-dienst”.

En dan kan ik alleen maar luisteren, vloeken en wat muziek knallen. Onderbroken door die volgende telefoon.

Maar dan denk ik “hey, de moed niet verliezen. Een pak mensen werkzaam in de sector delen dezelfde frustratie. Een pak mensen zoals Joost Bonte en Sihame El Kaouakibi Privé bvb doen ondertussen verder, dag in dag uit. Met de jongeren”.
Ook al dreigt de subsidiekraan te druppelen omdat grote budgetten naar dure licenties van nieuwe methodieken gaan.

En dan gaat daar plots mijn chat. En dan is het Imane, of Hakim of Mohamed en dan weet ik hoe zwaar hun thuissituatie is in Borgerhout maar dan schrijven ze vol leven en vreugde “Ik ga Urban Sas, bij Sihame”

Je bent dus niet alleen Sihame, je zit verdomd in enorm veel harten van zoveel jongeren. Je verzet meer dan al die kilo’s papier.

Keep up the fight. Let’s stay urban. Let’s stay close.

Saskia

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s