Wegwerpkinderen. “Ik koop een kind op de tweedehandsmarkt”.

De beelden zijn schokkend. Ik had de aangekochte reportage van Telefacts al eerder gezien, zeer tevreden dat het ook in Vlaanderen werd uitgezonden.
Kinderen die geadopteerd werden, zich omwille van feiten in hun thuisland, cultuurshock en/of een zwaar rugzakje opstandig gedragen, slapeloos zijn omdat ze ineens een andere taal moeten spreken, plots aan tafel moeten eten met mes en vork bijvoorbeeld en dan weer te koop worden aangeboden via internet omdat de adoptieouders niet tevreden zijn.
Het gaat in Amerika zelfs verder. Het gaat in Amerika om honderdduizend kinderen die voor heradoptie worden aangeboden.

Rijkere adoptieouders kunnen hun adoptiekind ‘droppen’ in private verbeteringsgestichten.
3500 dollar per maand. U leest goed : per maand. Sommige ouders laten hun kinderen daar zes jaar, zonder op bezoek te komen.
Ze betalen dus eventjes 250000 dollar aan een privé-initiatief dat aan de muur het volgende heeft hangen “Be good or go home”.

Kun je dat geloven? Kinderen die worstelen met hun identiteit, uit Haïti zijn geplukt bijvoorbeeld, bij hun Amerikaanse adoptieouders niet kunnen aarden zo zij het willen, nieuwe ouders die plots zeggen “leer maar met wapens schieten hé manneke, dat is hier zo in onze cultuur” , wapens die doen denken aan het verleden, de oorlog in hun thuisland, waar familieleden de dood vonden, die kinderen droppen we in private verbeteringsgestichten met een tekst aan de muur “gedraag u maar of ge vliegt terug”. Een thuis als dreigingsmiddel.

Andere kinderen worden op een catwalk aangeboden.
Het meest decadente beeld uit het westen.
En verplicht paraderen maar op de catwalk, Paul, 10 jaar en ondertussen een stem van een clandestien agentschap “Dit is Paul, zijn adoptieouders willen hem niet meer, wie wil hem? Kostprijs 4000 dollar”.

Dit alles ver weg van enige overheidscontrole.
Tientallen staten in Amerika laten betijen.
Niet alleen is deze handel clandestien. Niemand die weet wie de nieuwe ouders zullen zijn. Een pedofiel zit geilend met een stijve in zijn broek aan de kant van de catwalk.

Niemand ook die weet wat de verbeteringsgestichten nog doen.
Private initiatieven. De markt ligt open. De overheid is alle controle kwijt.

Het zou ons naast afschuw moeten doen beseffen dat kinderen geen koopwaar zijn. Dat de zorg in onze voorzieningen uitbesteden aan de privémarkt fel moet bestreden worden.
Dat crowdfundings door onze parlementsleden om Belgische adoptieouders in het buitenland te helpen NIET kunnen.

Met alle respect voor de kinderwens van vele mensen, maar in Amerika is deze waanzin ook zo begonnen.
Stilaan vielen overheidsbudgetten stil voor de meest kwetsbaren, lucratieve privé-initiatieven kregen vrij spel.
Met deze afschuwelijke internethandel tot gevolg.

Kunnen we dus stoppen naïef te zijn? Te blijven denken dat het bij ons niet kan gebeuren?
Of zullen we nu eindelijk – over alle politieke partijen heen – een agreement tekenen dat we onze kinderen niet te koop aanbieden? Dat we moeten blijven investeren in een jeugdzorgsysteem, waar elk kind dient te worden opgevangen, met afdoende ondersteuning, zorg een begeleiding en niet kunnen worden overgeheveld aan privé-initiatieven?

SVN

Advertenties

3 gedachtes over “Wegwerpkinderen. “Ik koop een kind op de tweedehandsmarkt”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s