De rollercoaster van een ernstig incident op een school

“Mijn kind is te zwaar voor een BuSo-klas, Saskia. Daar kan hij maar één dag zijn want heeft één op één-begeleiding nodig en er is maar één zorgjuf voor 5 kinderen. Hij is aangemeld voor ambulante niet-schoolse opvang maar ook daar kan hij maar vier halve dagen of twee volle dagen zijn en moeten we als ouder twee uur rijden, er is geen busvervoer”.

Het is helaas geen alleenstaand geval. Het M-decreet heeft heel veel kinderen geholpen, maar heeft evenveel kinderen thuis gezet.
In de kou.

Wachtlijsten blijven tenenkrullend hoog.
Ook het preventieve luik voor deze wachtlijsten zit potdicht. Een kind dat met ondersteuning van thuisbegeleidingsdiensten nog naar een gewone school zou kunnen, moet soms vier jaar wachten op deze begeleiding. Met alle gevolgen : ouders geraken uitgeput, andere kinderen in gezin zijn ongelukkig, op school loopt het fout, het is wachten op een crisis die steeds erger wordt.

En dan zijn er die kinderen die overal aan de deur gezet zijn : in scholen en opvang. Hun agressie- of gedragsproblematiek, ook problematiek van seksueel overschrijdend gedrag is door hun kwetsbaarheid en gekwetst zijn – in deze groep zitten ook kinderen uit verontruste thuissituaties die ellende hebben meegemaakt – maakt dat vele zorgkokers ‘nee’ zeggen.

Die kinderen en jongeren kunnen maar op enkele plaatsen terecht.
Eén van die plaatsen is de school waar de groepsverkrachting heeft plaatsgevonden van een 13-jarig meisje.
En het meisje én de dader-jongens hebben een ernstige beperking.
Zonder over dit specifieke incident verder in te gaan, het is een veel voorkomend fenomeen.
Heel wat van deze kinderen zijn zoekend, ontwikkelen fysiek normaal, krijgen dus een erectie (bvb), maar kunnen dit alles niet plaatsen door hun context.
Bij jongens – ik veralgemeen – kan zich dat uiten in dadergedrag, bij meisjes uit zich dat vaak in uitdagend gedrag in de fase van deze ontwikkeling. Zeker meisjes waar een vermoeden van misbruik aanwezig is.
Dat is niet nieuw. Zo is het.

Opvoeders, begeleiders en leerkrachten die dus dag in dag uit met deze kinderen en jongeren werken verdienen een enorme pluim.
Incidenten zijn er helaas enorm vaak. Niet zelden zitten in dergelijke opvang of school enkele leerkrachten en/of opvoeders thuis na een zwaar agressie-incident. Dat kan een neus- of polsbreuk zijn.

En toch gaan ze steeds terug werken. Toch staan zij steeds met diezelfde inspanningen terug naast deze kinderen met een ernstige gedragsproblematiek.

Zich steeds rechthoudend met de schaarse succesverhalen. En die zijn er. Gelukkig. Zo is deze school verbonden aan een MFC, daar vangen ze ook kinderen op in time-out, kinderen die in gewoon onderwijs zitten maar door een incident even een time-out nodig hebben.
Daar verrichten ze zeker baanbrekend werk.

Naast dat zware werk waar de inzet zeker elke dag aanwezig is krijg je het beleid in Brussel. De administratieve veranderingen. Modules, doelstellingen en regels die veranderen.

Zo kon tot enkele jaren geleden een jeugdrechter na verschillende incidenten op school bij een kind zeggen dat het deze specifieke opvang nodig heeft, zo zijn dat vandaag de ouders.
Zegt de ouder ‘nee’, tegen het advies van de hulpverstrekkers, dan is het ‘nee’.
Enkel daarover kan je een boek schrijven. De autonomie van ouders is een nobele betrachting, sta me toe bij sommigen de wenkbrauwen te fronsen.
Dat is geen schuldige vinger gebruiken, maar een alleenstaande mama met een depressie bijvoorbeeld heeft zelf een zorgvraag en heeft daardoor niet altijd de capaciteit om te zien welke opvang het beste is voor haar kind.
Helaas zie je dan die kinderen véél te laat aangemeld voor een ondersteuningsmodule. (Ik verplicht mezelf af en toe de taal van de administratie in Brussel te gebruiken 🙂).

Net door de enorme zwaarte die ik hierboven beschrijf is het nét heel noodzakelijk dat deze opvoeders en leerkrachten grondig gesteund worden door hun directie, en volgend : de raad van bestuur.

We zijn allemaal mensen. Ook zij kunnen een spreekwoordelijk bloemetje gebruiken bij het thuiszitten wegens ‘arbeidsongeschiktheid’.
Die verplichting ligt nergens vast. Een directeur die dat niet doet kan niets worden verweten, maar ik denk dat elke mens in de sector dat zeker onderschrijft.

De school is mij al jaren bekend. Het is een gigantisch domein waar ik al jaren de directeur respecteerde voor zijn houding zonder isolatie te willen werken, zonder omheining.

Ik ging deze week nog naar een seminarie in het Vlaams parlement over hulpverlening (z) onder dwang. De Noorse professor Einar Heiervang gaf een uitstekende uiteenzetting hoe we isolatie, fixatie en gedwongen medicatie in de jeugdhulpverlening kunnen terugdringen.
Mochten we de cijfers van Risperdal bij kinderen opvragen in Noorwegen bijvoorbeeld en naast de cijfers van België leggen zouden we heel hard verschieten van het schrikbarend cijfer in ons land van dit toch wel zwaar medicament bij kinderen.
(Ter info : is een goed medicament voor volwassenen met stemmingswisselingen).

Terug naar de school. Achttien mensen hebben mij hun verhaal toevertrouwd. Achttien. Waarvan ik één apart plaats, ik merk daar heel veel persoonlijke frustratie. Dat tel ik dus niet mee.

Achttien mensen die hun job met hart en ziel doen. Ik zie daar het bewijs door het feit dat ze de tijd nemen hun relaas te doen.
Die achttien mensen zijn niet allemaal mensen binnen de school. Ook MFC is daarbij, ook al is het een aparte identiteit.
Ook pleegzorgbegeleiders of consulenten kennen de school en/of MFC.
Ook zij lezen verslagen.

Het aantal leerlingen is in deze school bedroevend gedaald. Bedroevend als je weet hoeveel kinderen wachten op een plaats.
Zo ik eerder zei : heeft ook met andere regelgeving en invoering M-decreet te maken.
De doelstelling is 100 leerlingen, er zitten er momenteel 28 fysiek aanwezig.
Kinderen die worden aangemeld met dat ‘geweldige’ a-document aan de toegangspoort – lang leve het nieuwe decreet integrale jeugdhulp (lees : not) – moeten soms maanden en maanden wachten.
De vertraging aan de poort is enorm. De werklast voor de CLB’s veel te zwaar. (Ter info : vaak is het een CLB van een vorige school die alles moet invullen voor een aanmelding).

Heel wat personeel voelt zich totaal niet gedragen door de directeur.

Al helemaal niet na zijn ongelukkige reactie na het vreselijk voorval van de verkrachting.
Ligt alles aan de directeur? Zeker niet. Ook justitie mag een enorme sneer krijgen in dit verhaal.

Drie weken, u leest goed, drie weken heeft het geduurd voor er videoverhoren werden afgenomen.
Openbaar ministerie en prioriteit geven aan een groepsverkrachting? Helaas niet dus.
In die drie weken was dat een enorme belasting voor alle betrokkenen. Kinderen mochten in die tijd geen contact hebben met elkaar, opvoeders konden niet starten met het herstelplan, een stappenplan met vlaggen, uitstekend draaiboek, zeer handige tool voor hulpverleners.
En ook na de verhoren gaf het parket niet thuis.
Nog steeds weet niemand wat er nu nog verder gebeurt met de klacht, nog steeds geen enkel nieuws. Ook was er geen daderhulp vanuit justitie om de begeleiders advies te geven.

Ook minister Crevits krijgt van mij een dik onvoldoende in dit verhaal.
Deze school werd in 2006 doorgelicht met een opvolging in 2009.
Blijkbaar vindt ook de schoolinspectie het niet nodig eens langs te gaan na zo’n luguber feit.
Pas op, er staat een inspectie gepland op 10 januari. Maar die stond al vast voor het incident. Na zoveel jaren niet thuis geven is dat geen overbodige inspectie.

Deze week werd ik zowat blauw gebeld/gemaild door raden van bestuur-leden en sommige leerkrachten.
Na de ongelukkige uitspraak van de directeur “kinderen met beperking willen nu éénmaal kindjes maken” en het feit dat hij zonder enig overleg de kinderen terug naar school liet gaan, autonoom de schorsing heeft opgeheven, had ik een bede gesteld over de directeur.
Ik vond dat mijn plicht na 18 getuigenissen. Door de zeer kwetsbare doelgroep kon niet iedereen op het spoedoverleg aanwezig zijn.
Evident. Je kan de leefgroepen niet alleen laten.
Van de 52 aanwezigen hebben 46 mensen, geen onthoudingen, gevraagd aan de Raad om de directeur preventief te schorsen zodat sommige zaken kunnen worden uitgeklaard.
De fles uit de spanningsmolen.

Van twee leerkrachten kreeg ik een vlammende mail.
De directeur was wel goed. Door mijn opinie zou de school nu riskeren te moeten sluiten.

De Raad ging nog verder. Nog voor de Raad bijeen is gekomen om de vragen van de spoedvergadering te bespreken kreeg ik publiek een reactie van een Raadslid dat ze verder gaan met de directeur.

Ik vind het jammer. En pas op : verstaanbaar.
De leden van de Raad doen heel veel voor de school en MFC.
Ronselen noodzakelijk geld in serviceclubs bijvoorbeeld.
Kritiek lezen vindt niemand fijn.
Het is echter een gemiste kans. De verdedigingsmodus kleurde rood, niemand die vroeg wat dan wel de verzuchtingen waren van het personeel ten aanzien van de schooldirecteur.

De spanningen met de directeur zijn er al maanden, maar ik weet ook niet of een nieuwe directeur een oplossing is.
Zo ik zeg : stel u voor dat het iemand wordt die de isolatie terug invoert en omheiningen plaatst? Het zou misschien incidenten van seksueel overschrijdend gedrag voorkomen maar is dat dan de oplossing? Kinderen opsluiten in isolement?

Zeker niet. Mijn mening.
Néé, dit ganse verhaal zou Brussel de ogen moeten doen openen.
Dat besparingsrondes niet kunnen op de meest kwetsbaren.
Dat het zorgteam van deze school dient uitgebreid.
Zodat er permanent op heel het domein toezicht is en er geen groepsverkrachting meer kan gebeuren achter enkele struiken.

Dàt is wat we moeten nastreven. Met ons allemaal.

SVN

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s