De onzichtbare stille kogel van het Snelle Respons Team

(geen verdere commentaar bij deze mail die ik deze ochtend kreeg, om bij stil te staan)

Beste Saskia,
Het verhaal van het 14-jarig meisje dat beschoten werd in een jeugdvoorziening heeft ons sterk aangegrepen.
Ons verhaal:
Toen ik zwanger was van ons derde kindje, eiste de vader dat ik een abortus deed. Ik koos voor het kindje en de vader vertrok. Oh, wat klinkt dat simpel, maar dat was het niet. Hoewel heel veel mensen “compassie” met ons handen, was dat niet nodig. Het waren heel rustige
jaren en door de oudste kinderen worden die jaren als de gelukkigste uit ons leven beschreven.

Toen de jongste naar de kleuterklas ging, werden de eerste “alarm”-signalen uitgezonden. Er was iets mis met haar zelfbeeld. Ze kon bv. heel mooi zichzelf tekenen maar op het moment dat zij de tekening ging inkleuren, kraste ze heel wild met zwart de tekening.
Al gauw werd duidelijk dat ze hoogbegaafd en hooggevoelig is.

In het derde leerjaar ging het helemaal mis. Ze begon te stelen, werd extreem opstandig thuis, liep weg. Ik zocht maar vond geen hulp.

In het zesde leerjaar waren er de eerste krassen.
We konden terecht in het CGGZ met haar probleem.

Twee jaar geleden werd ze opgenomen in de jeugdpsychiatrie, onze vraag was om haar te helpen bij haar vele angsten, haar zelfbeeld op te krikken, in de hoop dat het automutileren ook zou ophouden.

De eerste avond dat ze daar was, brak er een crisis uit op de afdeling. Doodsbang bleef ze op haar kamer en durfde daar niet meer uit te komen. Stilletjesaan leerde ze om te gaan met anderen die er flauwvallen, die weglopen, die dreigen om zelfmoord te plegen, die overgeven en ook anderen die extreem agressief reageren.
Altijd waren het de verplegers die kalmeerden, nooit heeft zij politie gezien of werd mij als mama gezegd dat er politie was geweest.

Ondertussen hebben we besloten om weg te gaan in het ziekenhuis. Ik was tijdens het oudergesprek zo verbouwereerd dat mijn meisje nog steeds werd omschreven als een koppige opstandige puber alsof die krassen in haar armen en benen slechts wat puberaal gedrag waren.

Ik begrijp niet dat ze al haar angsten niet zagen in die twee jaar. Ik besef wel dat mijn pubertje natuurlijk een meester is ondertussen in het camoufleren van haar problemen omdat ze zich er zo voor schaamt, maar toch. Van de professionele hulpverlening verwacht je andere visies bij zelfmutilatie.

Ze is nu thuis, gaat twee uur per dag naar een speciale zorgschool, gelukkig was zij nog net welkom. Die school doet heel veel voor kinderen met psychiatrische problematiek, maar zij hoort bij de laatste externen, door besparingen kan ook dat niet meer vanaf volgend schooljaar.

Er komt nu terug een intake-gesprek bij het CGGZ, op het einde van de maand komt er een verkenningsgesprek met een andere psychiater.
We zijn er ons heel erg van bewust dat een nieuwe opname mogelijk kan zijn wanneer het echt nodig is.

En nu komt het (wat een inleiding), ook zij heeft het bericht gelezen, ook zij vindt dat een meisje in paniek niet beschoten kan worden.

Ook zij is verontwaardigd dat het meisje naar een psychiatrie voor volwassenen wordt gestuurd (en zij heeft recht van spreken, zij was daar ook verplicht twee weken en ze weet, herbeleeft het ook hier thuis, hoe een traumatische ervaring dat is ondanks het feit dat de verplegers daar hun uiterste best doen om de minderjarige gerust te stellen (en dat doen ze!).

Nu komt het helemaal: ze wil nooit meer naar een voorziening waar er mogelijk op haar geschoten wordt en wat “de meeste mensen” dan ook nog oké vinden (ze leest ook de commentaren op sociale media).
Dat protest toont ze sinds dat voorval met dat meisje door steeds op haar kamer te blijven en opstandig gedrag.

De andere optie waar ze sinds dat voorval terug signalen geeft : ik weet het niet, maar ik vrees het wel, ze heeft in haar hoofd nog een heel grote, totaal uitgewerkte andere optie, haar zelfmoordplan.

“Mama ik ga niet naar een opname met mensen die daar op mij kunnen schieten, dan ben ik nog liever voor altijd weg”

Els (schuilnaam, dat heb ik veranderd aan deze mail),
Een bezorgde moeder

Advertenties

Een gedachte over “De onzichtbare stille kogel van het Snelle Respons Team

  1. gisteren nog een babbel gehad met een vriendin, ze heeft ook een tiener van 17, haar verhaal sluit aan bij jullie verhaal. besparingen waar de nood het hoogst is. de jeugd is onze toekomst, voor hen moeten we zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s