Toch maar zwijgen?

Geachte Antwerpse jeugdrechter Versteylen,

“Ik ben daar niet zo tevreden mee, Elke, dat ge uw gevoelens via media aan de mensen hebt verteld, ik kan daar eigenlijk niet mee lachen”.

Het is me wat, zo een zin op een zoveelste kabinetszitting. Het is me wat, zo een paternalistische houding naar een 17-jarig meisje dat zonder haar toestemming en door uw diensten op alle voorpagina’s heeft gestaan.

“Saskia, de jeugdrechter was echt boos hoor. Ik mag blijkbaar mijn verhaal niet doen”.

Ik heb u nog verdedigd, jeugdrechter Versteylen. Straf hé?

Als auteur van het artikel waarin Elke (schuilnaam) haar gevoelens vertelt over uw invloed in haar leven, haar trauma, haar broer die haar liet verkrachten, over haar hoofd als oord der verderf door deze feiten, ….

“Het is de taak van de jeugdrechter Elke om jouw privacy te beschermen, jouw levensverhaal ver weg van de buitenwereld te houden, dus ik kan dit ergens wel verstaan.”

Ja, ik bracht het verhaal van Elke. Ik liet haar zelf aan het woord.

Zij is het meisje waarover jeugdrechter Denoyelle (niet haar jeugdrechter maar dat werd nooit in media duidelijk, hij is wél de jeugdrechter van haar twee zusjes) een Twitter de wereld instuurde.
“Lap, meisje op de trappen van de jeugdrechtbank afgezet door ambulance, buitengezet in kinderpsychiatrie, ze heeft enkel een teddybeer en een zakje medicatie bij. Ik zal ze nu in een politiecel moeten droppen wegens geen plaats”, was wat uw collega-jeugdrechter Denoyelle de volgende dag verklaarde op Radio 1.

Elke zat op dat moment in een politiewagen. Jawel, de dag dat alle media berichtte over haar ‘gedropt zijn op de trappen’, was zij die nacht in een politiecel gestoken en werd ze net – 8 uur ’s morgens – door twee vriendelijke agenten van De Luchtbal teruggereden naar de jeugdrechtbank. En de radio stond aan in de wagen.

“Gaat dat over mij, Jef (schuilnaam)?” vroeg ze, waarop politie-agent Jef de radio uitzette.
Ja, ze tutoyeert alle politie-agenten van De Luchtbal.
Omdat ze die allemaal kent ondertussen.
Ze heeft namelijk niet 1 keer in die politiecel geslapen, maar al een tiental keer.
De eerste keer was ze maar 13 jaar.

Ik bezocht Elke deze week. Opnieuw.
Daar waar media allang over andere zaken schrijven, zie ik dat als mijn plicht.
Ze zit ondertussen in een volwassenenpsychiatrie.
17 jaar en ik tref ze er aan op een bankje in een gesloten tuin tussen een pak volwassen mannen van 30 jaar en ouder.

Dagelijks zit ze er in “den iso”. Zo noemt ze de afzonderingscel.
Als ik vraag “waarom?”, zegt ze, “omdat ik die blikken van die mannen die hier ook zitten niet aankan. Ze kijken altijd zo naar Saskia, vooral die jood”

Natuurlijk doen de roots van mensen die in deze volwassen psychiatrie zitten er niet toe, evident, maar voor Elke is de jood een bedreiging.
Hij draagt zijn herkenbare orthodoxe muts, hittegolf of niet, en het doet haar te veel denken aan haar verkrachters.

Elke maakte een groepsverkrachting mee toen ze 12 jaar was op Linkeroever, door Pakistani zonder verblijfsrecht, haar broer was daarvan op de hoogte.

Ze stond toen al onder toezicht van de jeugdrechter.
Van haar 2 jaar oud staat ze onder toezicht en zit ze in instellingen.

Binnenkort wordt ze 18 jaar. Waar naartoe weet niemand.
Je zou denken ‘blijven zitten want het is toch de volwassenenpsychiatrie’, maar zo simpel is het niet. Nog steeds zijn deze instituten niet verplicht op te nemen.

Elke is inderdaad af en toe agressief tegen personeel.
Dat zegt ze ook vaak.
“Hoe gaat het vandaag, Elke?”
“Ik ben moe, heel moe, Sas, van mij te verweren deze middag. Ze hebben mij weer met tien opvoeders moeten platgooien en klem leggen omdat ik een crisis kreeg, die Jood kwam weer naast mij zitten en keek naar mijn borsten.”

En zo is het bijna elke dag.

We praten vaak. Over Aspe, over spaghetti maken, ze is een experte in het slierten gooien tegen de muur om te checken of de spaghetti ‘al dente’ is.
Ze kookt heel graag.

“Als ik alleen woon moet je zeker spaghetti komen eten Sas.”

Hoezo, haar gevoelens had ze niet mogen delen met de buitenwereld, jeugdrechter Versteylen?

Het is mijn plicht jeugdrechter om haar gevoelens te delen, haar traject – ze werd oneigenlijk, dus onwettelijk – geplaatst in de volwassenenpsychiatrie publiek te maken, het is inderdaad ook mijn plicht haar identiteit voor iedereen verborgen te houden.

Maar ik zal over haar blijven berichten. Ze is namelijk zooo vééél meer dan een meisje met een teddybeer en medicatie op de trappen.
Ze is een verdomd sterke jonge dame met veel humor.

SVN

Advertenties

Een gedachte over “Toch maar zwijgen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s