In Marokko kraken de trappen niet

En daar zat ik dan in Hoboken.

Ik ben eregast. Dat weet ik. Omdat de living die normaal enkel bij speciale gelegenheden gebruikt wordt , gebruikt wordt om me met frisdrank, thee, koekjes en taart te ontvangen.
Een prachtig kanten tafellaken en het beste servies werden uit de kast gehaald.
Dat Fanta-glas tot de nok gevuld, verse muntthee idem – jawel, samen thee en Fanta voor mijn neus smile-emoticon – en de bordjes koekjes worden steeds door de mama, de zus en de neef om d…e tien seconden dichter naar mij toe geschoven.
Ik neem een koekje en bij het terugzetten van het bord schuift de mama het bord weer dichter “neem nog één, Saskia”

De papa van 71 jaar komt binnen.
De zonen, tussen 20 en 39 jaar staan recht.
“Onze papa”, zeggen ze.
Ik geef de man een hand en leg traditioneel daarna mijn hand op mijn hart.

Het komt vanzelf. Dat gebaar.
Even is er namelijk geen straat in Hoboken meer.
Even is het geen huis waar de trap in hout kan zijn.
Een houten trap kwam ik in gans de Marokkaanse Rif-streek nog nooit tegen.

Ik ben er op beginnen letten toen ik een getuigenis noteerde van een Borgerhoutse jongen van 27 die op zijn vijf jaar oud naar België kwam.

“Hier maken de trappen geluid”, zei hij, “In het begin had ik daar heel veel schrik van. Ik moest plots ook boven slapen. Dat vond ik heel moeilijk”.
Ik had er nog nooit bij stilgestaan.

Maar inderdaad. Hier maken de trappen geluid.
In Marokko niet.
Althans niet in de geboortestreek van de mensen die ik bezoek.

In dit huis woont één van de zonen met zijn vrouw en drie kindjes.
Samen met zijn ouders en een nicht van de familie.

De papa heeft zorgen nodig.

“Maar hij blijft zolang mogelijk bij de familie”.

Het is een kleine beschrijving van een avond vol vriendschap.

Een avond waar het heel normaal is dat tijdens de fijne lange uren-durende babbel bij het avondgebed een paar zonen en de papa verdwijnen om even in de ruimte ernaast te gaan bidden.

Een avond waar ik vreugde en verdriet hoor.
Familiezorgen ook.
Twee zonen vinden maar geen werk.
En ze willen zo graag.

Eén zoon werd onlangs nog uitgescholden door een buurman “luierik, terug naar uw land”

De papa heeft 32 jaar gewerkt in België.
Geen dag ziek.
En staat in de buurt bekend om zoveel klusjes bij mensen te hebben gedaan.
Voor niets. Alle buren. Geen houding “eigen gemeenschap eerst”.

Ik reed naar huis.
“Waarom zien we enkel nog dat dopgeld van twee zonen in deze familie?”, dacht ik.

En als we dan toch in die ‘Vlaamse’ mentaliteit zover zijn afgegleden om alles met kosten te benaderen, waarom wordt er dan amper gesproken over die typische amazigh-warmte, die grote aanwezige familiewarmte waar de grootouders inwonend blijven?

Zou dat niet kostenbesparend zijn? ‪#‎dtv‬

Advertenties

Een gedachte over “In Marokko kraken de trappen niet

  1. Wat een mooi tekst weeral. Doet me terugdenken aan de jaren 1970. Ik werkte in het verkoopbureau van Sabena in Antwerpen. De Marokkanen van de eerste generatie hadden het hier dubbel moeilijk. Ze spraken de taal niet en wisten niet waar ze moesten zijn om hen te helpen. Na het werk bracht ik dikwijls vliegtuigtickets naar de mensen thuis in de Provinciestraat. Ik werd er steeds ontvangen als een koning. En altijd zo gastvrij en vriendelijk. Ik genoot er telkens van om die mensen te helpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s