Slechte vader?

“13-jarige moet naar instelling omdat ze haar vader niet wil zien” , kopt een krant.
Meteen Belga, meteen emotionele reacties. Goed zo. Altijd goed wanneer de massa meteen neigt de kant van het kind te kiezen, een gezonde reflex. Maar…..

Schets van wat we weten : Vader wil niet reageren, moeder aan het woord in het artikel “ik organiseer een betoging, ik zal me tegen deze plaatsing verzetten, ik geef mijn dochter niet af enkel omdat mijn ex-man dat wil”

Al vier jaar zijn de ouders uit elkaar, in die vier jaar werden pogingen ondernemen in een neutrale bezoekplaats om contact tussen dochter en vader op te bouwen.
Volgens het artikel zou ze nu ook naar een daarvoor gespecialiseerde instelling moeten, een oriëntatiecentrum en dat voor zes maanden.

Ter info : ik weet niet of het artikel niet klopt of het arrest maar decreet is duidelijk.

Staat niet in artikel, een oriëntatie- en observatiecentrum dient om letterlijk te doen wat de naam zegt : “te observeren en te oriënteren wanneer bepaalde rechten van betrokkenen binnen de andere mogelijkheden niet kunnen worden gerespecteerd, wanneer geen duidelijkheid bestaat door het sociale verslag wat de beste beslissing is in het belang van het kind. Net daarom wordt deze plaatsing voor twee maanden genomen. De Vlaamse regering verbindt zich ertoe binnen die tijd een juiste en duurzame oplossing voor het betrokken kind te voorzien. Zeer uitzonderlijk kan de jeugdrechter deze maatregel nogmaals met 2 maanden verlengen”.

Waar dus die zes maanden vandaan komt is me een compleet raadsel want niet decretaal en dus een onwettelijk arrest.

Dit systeem bij vechtscheidingen wordt al jaren en jaren toegepast. Decennia zelfs.
Ik ken honderden en honderden kinderen in deze situatie.
Plaatsingen in observatiecentra ook. (Ik zat zelf twee maanden in 1985 in zo een instelling).

Natuurlijk is het tegen de borst stuitend dat een jeugdrechter en dus ook jeugdzorg moet overgaan tot dergelijke vonnissen waarbij de mama verstaanbaar ‘flipt’ en het kind niet naar de instelling wil.
Al helemaal kunnen we moeilijk vatten dat met politie een meisje van 13 jaar – indien mama weigert arrest te respecteren – wordt weggeplukt naar een instelling, en dan argument “terwijl ze goed wordt opgevoed bij de mama en het goed doet op school”.

Maar …..kunnen we naast de emotie van de mama ook de emotie van de vader plaatsen? Het is de mama en haar advocaat die het artikel domineren, maar waar zijn de rechten van de papa?
Indien we door emotie vinden dat dit een schande is van de jeugdrechtbank en dat meisje toch wel het recht heeft te kiezen haar papa niet te zien en bij haar mama moet kunnen blijven , vinden we het dan wél normaal dat jeugdzorg al vier jaar werkt met een gezin en zomaar een vader zijn rechten negeert en in een kast duwt met een sleutel op het slot?
Zouden we dat normaal vinden, dat alle zorgdiensten die dit gezin kennen wanneer het wat te complex en te moeilijk wordt een jeugdrechter laat ingrijpen en zeggen “weette wat, we zetten die papa aan de kant, zaak opgelost”?

Géén enkele indicatie dat de vader een slechte vader is, dat kan ik afleiden door het feit dat ook de hogere rechtbank het vonnis is gevolgd en op basis van het jeugdrechtbankdossier beslist het meisje in een observatiecentrum te plaatsen.

“Enkel en alleen omdat mijn ex-man dat wil”, volgens de mama.

“Nee, mevrouw”, “omdat een vader die altijd een goeie vader is geweest ook emotie heeft, ook al vier jaar anders had gehoopt en gewild in plaats van die luttele uren in die neutrale bezoekruimte. Omdat een vader ook onvoorwaardelijk zijn dochter graag kan zien”.

Want wat als op 18 jaar ditzelfde meisje zegt “Jullie wisten allemaal dat mijn papa een goede papa was, van mama mocht ik niet, waarom hebben jullie daar niets aan gedaan?”

En om zo een toekomst uit te sluiten plaatst men in oriëntatiecentra.

SVN

Advertenties

3 gedachtes over “Slechte vader?

  1. Het probleem kan hopelijk maar helaas slechts deels opgelost worden….in welke instelling vliegen de moeder, haar broers, haar zussen, haar ouders, haar buren??????

  2. Ik ben, als papa, in dezelfde situatie, maar dan x 3.

    Zo’n “moeder” kun je toch niet veranderen. De rechter kan dat ook niet. In tegendeel, je maakt het verzet nog erger. Het grote gelijk bestaat trouwens niet in deze wereld. Ook niet in opvoeding. In scheiding ook niet denk ik.

    Er zijn gevallen waarbij de “moeder” bij PAS een gevangenisstraf krijgt opgelegd, maar, wat brengt dat uiteindelijk aan de kinderen bij ? Helemaal niets. Ze ontwortelen opnieuw. Je kan ook niet zeggen dat alles wat hun moeder voor hen doet verkeerd is, en bij een strafrechtelijke veroordeling zijn ze zelfs dat ook nog kwijt. En dat in een wereld waar zelfvertrouwen en “ruggegraat” meer succesbepalend zijn dan een diploma.

    De rust en de stabiliteit moet er zijn voor de kinderen. Het conflict en de afbraak moeten stoppen, en zij moeten hun leven en hun wereld kunnen opbouwen. Bij wie ze ook zijn.

    De grote smeerlappen in zo’n verhaal zijn de advocaten. Ik ben altijd zelf naar de zittingen in de rechtbank geweest, al was het maar om te horen of mijn advocaat doet wat ik wil, en om te horen wat haar advocaat beweerde. Wat dat manneke allemaal over mij wist te vertellen ! Pinokkio zou jaloers worden.
    De rechters geloven dat dus ook niet zomaar, gelukkig maar, maar ze hebben alleen maar de wet om te volgen en toe te passen.

    Ondertussen tikt de tijd, gerekt door de advocaten, en vergeten de kinderen hun papa, en wissen ze heel veel uit hun geheugen van de mooie dingen die er wel geweest zijn, en vormen ze een (spook)beeld van een “vent” die ze eigenlijk niet kennen. Ik zie dat ze al 4 jaar bezig zijn. Hier duurt het al 9 jaar. Soms spreek ik er over met andere mannen, die soms 10 jaar en 20 jaar verder zijn, maar dat geeft weinig hoop. Je kunt hun jeugd nooit herdoen.

    Ik kan alleen hopen dat ze ooit, voor ze zelf een relatie beginnen en zeker voor ze kinderen krijgen, tot inzicht komen en dat ze nooit hetzelfde met hun kinderen gaan doen met de man(nen) die ze nog moeten leren kennen, want het is een fenomeen wat over generaties door lijkt te gaan.

    Aan de papa’s die het ook meemaken: een mogelijke (neem het niet te persoonlijk) tip als je nog jong en gezond bent: zoek je een andere partner, die ook al kinderen heeft, en die met “manieren” omgaat met die zaken. Wij brengen telkens met plezier mijn stief-kinderen naar hun papa, en ze komen met steeds evenveel plezier terug. Ondertussen hebben we nog ééntje die nergens heen moet. Die is soms jaloers dat zij maar één feestje heeft….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s