Rust in vrede, Pascal

Ik sprak hier al over Pascal. Ik schreef toen X.
Nu kan zijn voornaam. Hij is niet meer.
Zijn naam was de start van vele gesprekken tussen ons aan de telefoon.
“Mevrouw Van Nieuwenhove, U spreekt met Pascal. Mag ik u wat toevertrouwen?”

En zo wil het dat hij wenend vertelde, echt snotterend van alle emotie, dat zijn zoon seksueel was misbruikt.
“Door mijn goeie vriend, Saskia. Ik heb het als stomme kloot niet gezien. Wat voor een papa ben ik toch?”.
“En wanneer gaat dat parket van Antwerpen nu eens godverdomme hun gat opheffen en die kerel arresteren? Wanneer?”

En dan kan je als journalist alleen luisteren en kalm uitleggen en zeggen dat ik nog eens zal bellen naar de persmagistraat met de vraag of er al een onderzoeksrechter is aangesteld in de zaak XX , misbruik met minderjarigen”

En dan kan je enkel ook nog zeggen “Pascal, ge hebt mijn nummer. Desnoods bel je ’s nachts. Bel als het niet gaat”. Wat hij dan ook twee keer heeft gedaan na middernacht, los van de niet meer te tellen telefoons tussen ons tijdens de dag.

De dader bleek eerder veroordeeld. Ook met een minderjarige. Maar kreeg vijf jaar met uitstel. Voorwaarde : verplichte dadertherapie.

Parket Antwerpen deed niets met de klacht van de zoon van Pascal.
Tot in een ander gerechtelijk arrondissement nog een klacht binnenkwam.
Ook daar werd een jongetje door deze dader bepoteld, verplicht tot orale seks.

Na maanden werd de man eindelijk verhoord.
Na maanden werd de man eindelijk opgesloten.
Na maanden werd hij veroordeeld tot verschillende jaren effectief.
Ook zijn eerdere jaren met uitstel werden actief gemaakt.
Hij zit nu voor jaren in de gevangenis van Beveren.

Pascal belde na het proces. “Hoe is dat nu mogelijk Saskia dat ik moet horen dat hij verplicht naar de therapie moest maar het openbaar ministerie moet toegeven dat die man nul komma nul werd opgevolgd en gewoon opnieuw kinderen als prooi zocht? In wat voor een land leef ik toch?”.

En weer luisterde ik. En door alle verdriet wou hij me toch bedanken. Voor mijn begrip, voor mijn artikel in de krant, voor mijn tijd.

“Altijd welkom bij mij thuis, Saskia. Altijd”

Het heeft niet mogen zijn.
Pascal kon echt niet verkroppen dat hij het nooit had gezien van zijn vriend.
Dat hij zijn zoontje had toevertrouwd aan hem. Zo zag hij dat.
Hij koos ervoor uit het leven te stappen.

Ik weet dit nu al een maand.
Een maand geleden werd hij gevonden. Nadat hij weken vermist was.
Uit respect voor zijn zoon, en zijn vele vrienden post ik het nu pas.
Ik wens ze uit de grond van mijn hart enorm veel sterkte.

Pascal, godverdomme, ik mis jouw telefoons. Jouw terechte verontwaardiging over een laks parket. Jouw onvoorwaardelijke liefde voor jouw kind. Rust ze.

SVN

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s