Nominatie Klein Duimpje

Yes. Yes. Yes. Dank allemaal. Ik ben genomineerd voor Klein Duimpje.
Een beetje onwezenlijk is het want daar sta ik dan bij de laatste vijf tussen kleppers van organisaties waaronder de anti-gaswet-voor-minderjarigen-steden – mogen meteen winnen – of het Oranjehuis – mogen ook meteen winnen want prachtig project voor jongeren die wegens zware thuisshit definitief dreigen te ontsporen en waar ze die ‘gastjes’ terug op de rails proberen krijgen.
En toch sta ik tussen die vijf uiteindelijke genomineerden omdat – dixit de Vlaamse jeugdraad – ik blijkbaar gekend ben in Vlaanderen voor mijn inzet voor kinderrechten en mijn steun aan verschillende pleegouders en kinderen in instellingen.
Wél, laat ik meteen die pleegouders en kinderen – velen hier op dit profiel – bedanken voor het vertrouwen.
Ook de opvoeders, consulenten, jeugdrechters en jeugdadvocaten die ondertussen zeer vaak bellen of hun zielenroerselen delen.
Zonder dat vertrouwen en het delen van die verhalen en hun jeugdzorgdossiers zou ik niet genomineerd zijn.
Zonder die verhalen kan ik niet jaarlijks een artikelenreeks publiceren over onze Vlaamse jeugdzorg en zonder die publicaties zou ik geen duidelijke stem zijn in het parlementaire debat over integrale jeugdhulp, decreet pleegzorg en zou ik geen andere kinderrechtenkennis hebben opgedaan.
En ja, sommige mensen heb ik al moeten ontgoochelen. Ook dat gebeurt.
Zo was er een mama die meteen haar kinderen terug wou en ik moest dat via de krant regelen. Een blik op het jeugdzorgdossier gaf echter volgende info “sterke verwaarlozing, kinderen sliepen letterlijk tussen de stront van de honden op de grond, er werd maanden geen raam opengezet, geurhinder niet te harden”.
Heb ik geoordeeld over deze moeder? Ook niet. Het feit dat ook zij mij contacteerde geeft aan dat er nog veel werk nodig is in de Vlaamse hulpverlening.
En ja, mijn inzet voor deze doelgroep zal deels obsessief zijn door eigen jeugdervaring. Maar ook al is dat zo, ik heb daar geen moment spijt van.
Ik heb maar van één ding spijt, dat ik jaren heb gezwegen, jaren op Studio Brussel heb gewerkt en niets vertelde aan mijn collega’s, onder het mom ‘wie ligt er wakker van huiselijke mishandeling, mijn getikte moeder, mijn nachten dat ik in een hoekje zat te wenen uit schrik dat ik weer van de riem zou krijgen – toen was ik nog geen acht jaar?’
Ondertussen heb ik tonnen geluk met een paar supervrienden die op tijd zeggen “stop Sas, even aan jezelf denken” maar die me steeds in alles steunen.
Ook zij verdienen mee deze nominatie!
Dankjewel mensen! In naam van al die kinderen die ik ondertussen een stem heb gegeven in de krant, maand- en weekmagazines, tijdens lezingen in scholen en hier op Facebook.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s