En kanshebber ‘beste nieuws 2017’ is binnen!

Dank jeugdrechter, dank jeugdadvocate, dank gezond verstand!

Wat ging vooraf?

In 2011 gingen twee mensen uit elkaar. Man had iemand anders en was daar ingetrokken, een woning aan de andere kant van het land.
Kinderen bleven bij de moeder. Zelden of nooit had vader tijd voor bezoek. Nieuwe partner heeft vier kinderen, daar lag zijn geluk.
Mama krijgt in 2014 het verdict kanker, na maanden strijd bleek het terminaal.
Haar ouders laten alles vallen en komen mee in huis wonen.
Zij begeleiden de kinderen in de terminale fase, ook buren en school dragen dit nakende verlies.
Mama komt te overlijden. Begrafenis wordt gedragen door ouders, buren, kinderen en leraren van de school.
Er is ook nog een hondje, voor kleinste kind is dat dé band met zijn overleden mama.

Begrafenis mama is nog niet achter de rug of vader steekt de vinger op “kinderen naar mij”, verandert ook al de domicilie.
Daar gaat dé beste jeugdrechter die Antwerpen decennia heeft gehad voorstaan “Kinderen hebben nu meer dan ooit nood aan hun omgeving, zij hebben geen aandeel in het vertrek van vader naar een andere vrouw, geen aandeel bij het veel te vroege overlijden van hun mama. Zij moeten in vertrouwde omgeving kunnen blijven, hobby’s kunnen uitoefenen, jongste moet ook naar zijn psycholoog kunnen blijven gaan, met hondje kunnen spelen (dat niet meemocht naar de vader)”.

Maar deze jeugdrechter vertrekt. Er komt een andere jeugdrechter op dit dossier. En plots in het midden van een schoolweek, zonder afscheid en manu miltari, maanden na overlijden van hun mama worden deze kinderen bij hun grootouders weggerukt, uit hun vertrouwde omgeving en toegewezen aan de vader.
Reden “Er lijken geen problemen te zijn bij de papa, zijn eis om kinderen te krijgen is gegrond. Toegewezen”.

Kinderen weigeren echter en belanden – dit gebeurde (alles dus binnen 24 uur geregeld) in oktober 2016 – in een instelling in de buurt van de papa. Moeten daar plots naar vreemde school, nieuwe vreemde psycholoog en opzoek naar nieuwe hobby’s.
Toen schreef ik daarover in Dag Allemaal. “Staat het recht van de vader boven het recht van de omgeving en grootouders van deze kinderen?”.
Dat artikel bracht achter de schermen veel te weeg. Er werd ook gedreigd met een klacht jegens mij. (Dat zet ik zelden op Facebook maar kan u verzekeren dat de mentale impact niet fijn is dit telkens te moeten meemaken).

En wat gebeurde gisteren?
Na vier maanden hadden de psychologe en school en de zorgdiensten hun verslag klaar. Kinderen doodongelukkig, vermagerd, levenslust kwijt, missen grootouders en kinderen uit hun vorige school, hebben nog steeds verdriet over het overlijden van hun mama, papa ziet in dat zijn kinderen alleen maar ongelukkig zijn en weigeren bij hem in te trekken.
Jeugdadvocate pleit de wens van de kinderen.
En wat doet een kersverse jeugdrechter in Antwerpen “Kinderen worden per direct toegewezen aan de grootouders. Mogen zelfs in Krokus meteen een weekje met deze grootouders naar buitenland”.

Man man man, ik zat in oktober voor het interview bij deze grootouders. Door merg en been ging zijn getuigenis “Wij zijn onze dochter aan een pijnlijke ziekte verloren en nu nemen ze voor onze neus onze kleinkindjes mee. Ik word zaterdag 70 jaar maar heb het feest afgezegd. Ik ben gebroken. Gewoon gebroken”.

Beste grootvader, grootmoeder, buren, school en twee bengels : vier het samen-zijn, het geluk dat jullie gisterenavond moeten gevoeld hebben – terug verenigd en de kinderen WEG uit die jongerenwelzijnsvoorziening – valt niet te beschijven.

Dat het jullie nu met z’n allen mag goed gaan.

Saskia

1 2 3 4 5 6 7 8 …

Dag Lena (schuilnaam),

Wat een dag was dit vandaag.
Deze morgen was het zitting over jou op de jeugdrechtbank.
Dat weet je niet want onder de 12 jaar word je door die grote meneer niet gehoord.
En er werd beslist dat je eventjes terug naar de mama mag.
Straf hé?
Ja, die mama waar je – amper drie jaar, net naar de kleuterklas – werd weggehaald.
Bijna 8 jaar woonde je in De Notenboom (schuilnaam).
Dat gezinsvervangend tehuis, oeps Lena, begeleidingstehuis moeten we zeggen. 8 jaar.
Dat is 1 2 3 4 5 6 7 8 jaren. Bijna heel je leven.
Dat kan je tellen hé? Ja, dat weet ik. Straf hé? Maar dat kan ik afleiden uit jouw verslagen van jouw speciaal schooltje.
Speciaal schooltje voor speciale kindjes.
Daar werken ze één op één, omdat je heel wat thuisbagage hebt, en ook wat stemmingswisselingen.
Het is ook heel wat geweest die eerste levensjaren.
Onveilige thuis, schrijft die grote meneer die je nooit ziet daarover elk jaar in zijn groot boek vol papieren.
Dinsdag zat je er nog aan de ontbijttafel, nietsvermoedend. Ah nee, het was je thuis.
Al die jaren. 1 2 3 4 5 6 7 8 jaren.
Tel maar. Dat weet ik, dat je dat heel graag doet.
Het was ook al die jaren de thuis van jouw grote broer.
Altijd bij jou.
Die is gisteren wat agressief geworden, Lena.
Dat weet je ondertussen wel. Je kent jouw broer.
En daarom was het genoeg voor de voorziening. Zo plots, knip, 1 knip en genoeg.
Straf hé, zo plots na 1 2 3 4 5 6 7 8 jaar.
En dan gaat het allemaal heel snel met die grote mensen Lena.
Dan haalt een vreemde vrouw jouw kleertjes weg in jouw kamertje.
Waar je 1 2 3 4 5 6 7 8 jaar hebt geslapen.
En dan wordt er veel gebeld. Niet met die losse telefoons in de hand.
Nee, nog met zo’n vaste toestellen naar grote gerechtsgebouwen en diensten en diensten en diensten.
Weet je hoeveel diensten er zijn Lena?
Wel, die kan jij echt niet tellen. Dat zijn er zoveel tot aan de zon en terug. Veel meer dan 1 2 3 4 5 6 7 8.
En toch vonden al die diensten geen plaats.
Je staat nu op een wachtlijst.
Na uren tevergeefs bellen. Wel 1 2 3 4 5 6 7 8 voorzieningen hebben ze vandaag voor jou gebeld. Straf hé?
Tot de wijzer van de klok tikte en aangaf dat de dienst van die grote meneer jeugdrechter erop zat.
En dan hebben ze in spoed beslist dat je even terug naar de mama gaat.
Pas op, in dat grote boek van die grote meneer staat dat dat onveilig is.
Maar ze gaan proberen dat nu in 1 2 3 4 5 6 7 8 dagen op te lossen.
Je mag dus plots na 1 2 3 4 5 6 7 8 jaren terug 1 2 3 4 5 6 7 8 dagen bij jouw mama slapen. En misschien wel zoveel dagen tot de zon en terug.
Omdat die grote meer jeugdrechter geen plaats heeft gevonden.
Pas op, hij heeft wel 1 2 3 4 5 6 7 8 keer heel erg gezucht.
Het gaat je goed in dat vreemde bedje nu bij jouw mama Lena.
Ik kan nu alleen maar 1 2 3 4 5 6 7 8 keer heel hard huilen. Omdat ze niet een klein beetje met jou hebben gesold vandaag. Maar tot aan de zon en terug.

Vlaamse jeugdzorg, anno 2017.

SVN

Vaarwel, mijn maatschappij, mijn moeder, mijn zussen, mijn land

Hij zit al een tijdje in de gevangenis.
Geen opmerkingen in verslag, geen chef in deze gevangenis die ook maar een slecht woord kan zeggen over zijn gedrag achter tralies.
28 jaar is hij en op de leeftijd van 4 jaar kwam hij naar België. Zijn zussen werden hier geboren en kregen de Belgische nationaliteit, hij had daar ook recht op maar zoals zovelen zag hij het belang niet van zo’n document. Hij voelde zich thuis. Zijn ouders hadden dat nooit geregeld en waarom zou hij? Hij was met alles in orde.
Hij was twintig toen hij in een gevecht terechtkwam. Het ging razendsnel, zo bleek bij de reconstructie.
Twee vrienden sloegen een man dood, hij verwondde een andere man, vriend van het dode slachtoffer.
Hij werd in eerste aanleg even streng veroordeeld als zijn twee ‘vrienden’. Nochtans was duidelijk dat hij met de doodslag niets te maken had. Die man had hij niet aangeraakt.
Maar goed, hij wil zijn aandeel niet minimaliseren. Hij heeft een andere man ernstig verwond. (Is gelukkig helemaal goed gekomen).
Hij ging in beroep maar kreeg in beroep nog een zwaardere straf.
Verschillende jaren effectief voor poging tot doodslag.

Hij kwijnde weg van schaamte, schaamte tegenover zijn moeder.
Zijn – ondertussen – gestorven vader.
Zijn zussen.
Maar hij herpakte zich en vroeg bemiddeling aan in strafzaken.
“Ik wil mij tegenover mijn slachtoffer excuseren, een afbetalingsplan opstellen, mijn plicht nakomen”.
En dat deed hij, met de hulp van C.
Zij werkt al jaren als bemiddelaar tussen daders en slachtoffers.
En dan is er plots die brief van Dienst Vreemdelingenzaken.
“Door uw delict bent u niet meer welkom. Wij starten de procedure ‘terug naar thuisland en inreisverbod van 10 jaar’.”
Gevolg : alle bemiddeling wordt stopgezet, zijn reclassering is niet meer nodig, in de cel, wachten maar. “uren tellen tot uitzetting”, klinkt het.

C. doet al jaren strafbemiddeling. Al jaren.
Ik krijg nu een emotionele oproep.
“Saskia, ik spreek je niet aan als bemiddelingsconsulente want dan pakken ze mij nog op mijn beroepsgeheim. Ik schrijf je als mens. Eén keer in Marokko zal Karim niet meer aan zijn bemiddeling kunnen werken met zijn slachtoffer. Zal hij niet of veel minder kunnen terubetalen van de schadevergoeding.
Hij spreekt de taal niet, kent niemand in Marokko. Ergens een verre neef zou daar nog leven. Zijn moeder en zussen wonen hier, hebben hier hun netwerk en sociaal leven. Kan dit zomaar? Liefs, C.”

Na de mail las ik in de ochtendkrant de zoveelste kippendiscussie tussen Geens en Homans. Kakelend voor ‘eigen gelijk eerst’.
Over erkennning van moskeeën in ons land.
Weer die negatieve sfeerschepping. Weer die angst die je niet zou verwachten van bestuurders in een regering. “Wat als we een moskee erkennen en iemand van de moskee daarna een aanslag pleegt?”

Ik ken ze niet. Maar ik denk aan de moeder en twee zussen van Karim in Borgerhout. Het zoveelste gezin waarvan een broer zonder pardon wordt uitgezet.
Ja, zijn daad is erg. Ja, hij deed een misstap.

Maar hoe kunnen we verwachten dat we samenleven, dat mensen met andere roots onze normen en waarden overnemen, respect hebben voor gezagdragers, argwaan bij die gemeenschappen bannen wanneer we ons blijven opstellen als superieur “Ge zijt hier welkom maar als gij een misstap of crimineel feit pleegt kunt ge oprotten. Enkel eigen criminelen eerst. Al leeft ge hier al 24 jaar. Of uw moeder en zussen nu Belg zijn of niet”? Hoe?

We zijn echt niet goed bezig mensen. Echt, echt niet.

SVN

Uitgesteld …

Om even bij stil te staan.

In 2013 doe je aangifte, misbruik als minderjarige.
In een onderzoek dat al liep van 2012. U leest goed. 2012. Meerdere slachtoffers. Verdachte (op dat moment) is al eerder veroordeeld voor zedenfeiten.
Het duurt tot juni 2015 tot de zaak Correctioneel wordt behandeld.
Hij krijgt 5 jaar effectief maar wordt niet onmiddelijk aangehouden.
Het duurt 15 maanden – jawel, 15 maanden – voor hij kan worden gevonden, werkte en woonde nochtans gewoon in Vlaanderen.
Dat was in september.
Hij tekent verzet aan en na deze aanhouding zien ze dat man gewoon heeft verder gedaan. Juridisch dus een voortgezet misdrijf.
Dus na veroordeling gewoon nieuwe minderjarige slachtoffers.
Daardoor wil openbaar ministerie niet enkel opnieuw zijn Correctionele zaak behandelen (verzetbehandeling) maar ook de nieuwe slachtoffers voegen bij de verzetbehandeling.

Zaak op de rol in oktober. Uitstel om die reden.
Zaak op de rol in november. Uitstel om die reden.
Zaak op de rol in december. Uitstel om die reden.
Zaak vandaag op de rol. Zijn advocaat laat gisteren weten dat er weer uitstel zal worden gevraagd.

Telkens wordt ‘meneer’ wel met de celwagen naar de rechtbank gebracht, enkel voor het zinnetje ‘uitstel’.

De zaak is zo omvangrijk (tientallen slachtoffers) en er zijn toch wel enkele serieuze flaters gebeurd in dit dossier – hem niet vinden terwijl hij gewoon in publieke ruimte werkt én zelfde werk als ervoor, dus gekende plaats – doet vragen rijzen.

Om die reden werden sommige slachtoffters 2 weken geleden ontvangen bij minister Geens.
Ik was mee als vertrouwenspersoon van één van de slachtoffers.
Op moment van feiten in jeugdinstelling onder beschermingsmaatregel en dus minderjarig.

Die ontvangst door de minister deed de slachtoffers erg deugd.
Vandaag klinkt het “ik kom mijn bed niet uit Sas. Ik ben die kloteboel kotsbeu. 5 jaar duurt dat spelletje en nu wordt de zaak weer eens uitgesteld. Ze spelen echt met onze voeten.”

*slik* echt wel *slik*

Vragen die ik doorgaf aan de minister tijdens ontmoeting (over inhoud feiten mocht begrijpelijk niet gesproken, scheiding der machten) :

– Wanneer maken we werk van een auti-vriendelijk verhoor?
Speurders wisten niet dat slachtoffer autisme heeft.
– Waarom is er geen blijvend recht op prodeo? Op moment van feiten was jongen minderjarig, nu moet hij zelf voor advocaat kiezen en kijken ze naar inkomsten ouders. Uitermate straf in zijn situatie enz enz …..

SVN

Ontmoetingen waar je enorm stil van wordt.

Deze week zat ik in het panel van een debatavond over de toekomst van onze gevangenissen en onze gesloten gemeenschapsinstellingen (vrijheidsberovende maatregelen bij minderjarigen).
Na dit debat heb ik uren nagepraat met de mama van de doodgereden tweeling van 11 jaar door een Roemeense man onder invloed. Bijna 9 jaar geleden. Ze verloor in één klap haar twee dochtertjes maar ook haar beste vriendin en het 11-jarige dochtertje van die vriendin.
Vier doden in één klap. De man zat uiteindelijk vier jaar in de gevangenis. Nergens maar dan ook nergens koestert zij wrok. “Ik heb de man ontmoet in de gevangenis, hij heeft zijn straf gekregen. Hij zat vier jaar vast. Dat volstaat. Het is de laksheid van drugs en alcohol in het verkeer dat mij wel nog altijd raakt. En de reacties op krantenfora over zijn nationaliteit raakte mij ook heel erg”.
Vlak na het proces stuurde ze een open brief naar alle kranten.
Ook opmerkelijk en echt nodig om te noteren “Toen alles pas gebeurd was leefde ik in een roes. Journalisten belden en ik zei ‘nee’ tegen elk interview. Ik kon dat niet. Maar journalisten aanvaarden geen nee. Ze kwamen tot aan de deurbel en zelfs op het terrein van mijn woning om toch maar iets aan me te vragen”.
*slik hoor, collega’s*
In haar brief staat het volgende : ‘Ik vind het erg dat An en onze kinderen doodgereden werden door een jonge vreemdeling onder invloed van drugs. Te vaak werd de aandacht verlegd naar zijn afkomst en zijn rand-marginaliteit in plaats van naar de overtredingen zelf. Ik heb op vele fora op het internet moeten vaststellen dat daardoor de hele zaak als ’een ver-van-mijn-bed-show’ voorkwam voor vele mensen die van zichzelf zeggen dat ze ’sportief’ rijden, al dan niet onder invloed van alcohol.
Ik heb met verbijstering moeten vaststellen dat men de overtredingen ’te snel rijden’ en/of ’onder invloed rijden’ op een heel andere manier gaat beoordelen naar gelang de situatie en de gevolgen:
– Overtredingen zijn helemaal ’niet erg’ zolang er niets gebeurt. ‘Ik voel me zelfzeker, ik ben jong, ik heb snelle reflexen, dus mag ik best ’sportief’ rijden.’
– Overtredingen zijn gewoon ’dom’ wanneer iemand zichzelf doodrijdt. Bekende mensen die zichzelf doodrijden, worden soms zelfs als een held gevierd.
– Overtredingen zijn pas ’heel erg’ wanneer er onschuldige slachtoffers vallen. Men zou zelfs overgaan tot het lynchen van de dader, indien het mogelijk was.
Ik vind het fout dat er in de media nooit vermeld wordt wanneer iemand in dronken toestand zichzelf doodrijdt. Daardoor gaat men zo iemand als een slachtoffer van een ongeluk beschouwen, terwijl die persoon in feite even goed een doodrijder is, al is het ’alleen maar’ van zichzelf.
Het is dus op die manier dat er bij mensen een gevoel ontstaat dat te snel rijden (al dan niet onder invloed) ’niet zo erg’ is: ‘Als ik mezelf doodrijd, dan is dat toch mijn eigen zaak, zeker?’ Helaas wordt vaak niet ‘mezelf’ gedood, maar wel iemand anders.
Ik heb ergens gelezen dat de dronken toestand van iemand die zichzelf doodrijdt, verzwegen wordt om de nabestaanden ’te sparen’. Nabestaanden van slachtoffers van dronken doodrijders worden helaas niet gespaard. Eigenlijk zou ik het maar normaal vinden dat mensen die zichzelf roekeloos doodrijden, postuum geoordeeld worden voor het doodrijden van iemand. Of is hun eigen leven minder waard dan dat van een ander slachtoffer?
Ik hoor en lees maar al te vaak: ‘Ik rijd alleen maar snel wanneer ik niemand in gevaar breng, hoor!’ Ik wil aan die mensen zeggen dat ook de dader op 8 maart 2008 dacht dat hij niemand in gevaar zou brengen, dat hij alleen maar wat stoer en ’sportief’ aan het rijden was.
En als we er nu eens allemaal een sport van maakten om veilig te rijden? Want veilig rijden is – inderdaad – een hele sport, en niet iets voor ’mietjes’!”
Wanneer je de artikels over het accident zoekt, kunnen de reacties niet worden geteld. Vlaanderen was gechockt. Vier mensen vonden de dood in het verkeer waarvan drie kinderen door een chauffeur onder invloed.
“Mocht al die emotie nu eens worden omgezet in een echt veilig-verkeersplan, dat zou me troosten”, zei ze deze week.
Heeft deze mama niet én groot gelijk én recht van spreken, Vlaanderen?
Want haar terechte bede kan je moeiljk onder “verkleutering” plaatsen, toch?
Doordenker, me dunkt.
SVN

Te lakse jeugdrechters, Hans Bonte?

Jawel, ik spreek u weer aan want u zit pal op mijn stokpaardje, dàt wat ik nu al jaren in de praktijk – dus mét de gastjes, ze komen tot bij mij thuis en ik bij hen – onderzoek.

“Het valt op bij de analyse van de terroristenlijst dat onze veiligheidsdiensten al op heel jonge leeftijd deze jongens in beeld hebben maar er vervolgens niet in slagen hun voorspelbare levensevolutie te kenteren”.
Oorzaak volgens u vandaag in De Zondag : “1. Ontoereikende jeugdhulpverlening; 2. een veel te nonchalante jeugdbescherming en 3. veel te lakse jeugdrechters”.

Met punt 1. ben ik het meteen volmondig eens. Het is bedroevend en onverantwoord hoe we ernstig tekort schieten bij een pak kinderen in grote nood.
Met punt 2. en 3. ben ik het volmondig oneens.
Onze jeugdbeschermingswet is streng genoeg, echt wel en jeugdrechters zijn nooit laks wanneer ze een geradicaliseerde of ontspoorde jongen (ook meisjes) voorgeleid krijgen.

Dé pijnpunten Hans zitten veel dieper en zijn véél complexer.

Zo ken ik een meisje, tienermama. Bij haar werd het CO3-project opgestart. Jawel, dat orgaan waar ze ernstig geweld binnen een gezin proberen stoppen met drie actoren : welzijn, politie en justitie.

Zij had een contactverbod met de papa van het kindje. Die zat voor zware (gewapende overvallen enzo) misdaaddossiers in de gevangenis.
Het meisje werd echter onder controle C03 bedreigd en geïntimideerd door zijn entourage.
Gevolg : CO3 kwam op huisbezoek, ze zei dat alles in orde was, uit angst zei ze niets meer.
En elke woensdag en zaterdag bleef ze met haar kindje naar de gevangenis gaan. Daar weten ze niets van contactverbod.
De onderzoeksrechter kan die bezoekbeperking doorgeven aan de gevangenis, maar het heerschap van de misdaad zat in strafuitvoering, geen onderzoeksrechter meer en niemand anders die de gevangenis had ingelicht over het contactverbod.

Ik ga verder. Nog een persoon die onder CO3 stond.
Werd ernstig bedreigd door schietgevaarlijke personen gekend bij justitie.
Weer waren de verslagen van CO3 positief.
Deze mensen van C03 kwamen op woensdag langs, ik op vrijdag.
Bij bezoek zag ik meteen dat er iets was met de deur.
De houten deurkader zat duidelijk enkele centimeters uit de muur getrokken.
“Hoe komt dat?” vroeg ik.
Na veel trekken en sleuren kreeg ik de uitleg.
Die maandag was POSA binnengevallen, speciaal ondersteuningsteam bij politie en met de stormram.
Deze persoon had onder bedreiging iemand met een Kalasjnikov onderdak gegeven, dat terwijl C03 liep, dat terwijl er twee basisschoolkinderen in dit gezin waren.
De man werd gearresteerd en aangehouden.
Hou u vast : CO3 wist NIETS. NIETS. Ze hadden de schade aan de deur ook niet gezien. CO3 werkt met de lokale politie samen, het was een geheim dossier zware misdaad van de federale speurders.

Waarom geef ik daar twee voorbeelden : omdat dat de fameuze samenwerkingsprojecten tussen welzijn, justitie en politie zijn.

En weet u nog Hans, dat ik u om 19 uur ’s avonds belde?
Een stadscrèche in Vilvoorde had de opdracht van de federale om de volgende dag kleren en eten te voorzien voor een kindje van 1 jaar.
Ze zouden de volgende dag in een geradicaliseerd gezin binnenvallen. Onderzoeksrechter wou niet wachten met huisinval en ze wisten vooraf door de aanwijzingen in het dossier dat én de vader én de moeder zouden worden aangehouden en ze vonden géén crisisplaats voor het kindje bij jeugdzorg.
Dan maar een crèche aanspreken, terwijl uw diensten van niets wisten. Een crèche verwittigen terwijl de huisinval strikt geheim moet blijven. Kafka was het.

Ik kan zo blijven doorgaan.
U hebt dus groot gelijk dat er meer moet samengewerkt.
Maar dat geldt ook tussen lokale en federale politie.
Dat geldt ook voor het parket dat maar al te vaak zaken laat aanmodderen en veel te laat een jeugdrechter vat.

De jeugdrechters viseren – die moeten wachten op mandaat parket – en de jeugdbeschermingswet strenger maken is dus écht niet aan de orde.
Andere katten te geselen Hans.

SVN

Jordy 2

En het is gebeurd.
Daar waar ik al weken voor vreesde.
Een verhaal dat helaas, echt wel helaas, meteen naast dat van Jordy kan worden gelegd.

Om privacyredenen van betrokkenen geef ik geen tijd, niet alle details en locatie.

Een tijd geleden wordt er aangifte gedaan van verkrachting door een meisje van 19 jaar ergens in Vlaanderen.
Een vermoedelijke dader werd aangehouden.
De onderzoeksrechter start zijn onderzoek à charge en à décharge.

Wat blijkt nu?
Meisje stond van zeer jong onder de jeugdrechtbank en zat in verschillende instellingen van Jongerenwelzijn.
Haar dossier is om te huilen, gewoon om mee te huilen.

Weglopen, aangetroffen bij mannen voor seks, afpersing, diefstal, tippelen, weer weglopen voor seks…

En wat hebben we gedaan? Haar aan haar lot overgelaten op 18 jaar. Jawel, gewoon aan haar lot overgelaten.

Politie stelt nu vast dat ze vanaf haar 18 jaar zonder adres leeft, hopt af en toe van mannenadres naar mannenadres en nergens nog officieel gekend is.
Ook blijkt ze al eerder valse aangiftes te hebben gedaan.
Momenteel weet de politie NIET waar ze is.

De vermoedelijke dader werd dan ook na deze info vrijgelaten.

Kijkt hé, dat deze ‘dader’ en zijn entourage nu kwaad zijn op dat meisje is volstrekt te begrijpen. Valse verklaringen zijn afschuwelijk én laakbaar.

Maar mag ik het nog omdraaien, beleidsmakers en vragen waarom we dit meisje niet meer tegen zichzelf hebben beschermd?
Waarom weer maar eens een meisje zonder adres valt op 18 jaar?
Waarom we dit toelaten?
Want nu heeft ze zware schade aangericht – je moet maar onterecht beschuldigd en van je vrijheid beroofd worden – maar morgen valt ze in handen van een kutkloot-pooier en wordt ze uitgebuit of vinden we haar in een tentje dood van ontbering?

Hoe the fuck blijft dit toch mogelijk?

SVN