Reactie op het artikel in Humo

Uitermate pijnlijk. Dat is het artikel in Humo. Ik las het pas deze avond online. Kreeg op voorhand niet deze inhoud, enkel drie vragen.

Eerste reactie:

VZW Ne(s)t bestaat anderhalf jaar.
Terug naar zomer 2016.
Een jongen sterft aan De Blaarmeersen. Van ontbering en alleen.
Na een leven in een jeugdinstelling.
Ik was op de hoogte van zijn situatie, zocht hulp maar liet me tegenhouden. Helaas.
Een jaar later. Een jeugdwerker belt over een dakloos 18-jarig meisje. Ook zij zat jaren in een jeugdinstelling
Ik neem ze in huis en zoek hulp. .
Weken later vertelt ze me pas dat ze een slachtoffer is van tienerpooiers.

In mijn appartementje stond een zeteltje, om te delen.
Snel werden het 2, 3, 4, 5 meisjes.
Ik ontdekte een hiaat, tig jonge slachtoffers van mensenhandel konden nergens terecht.

Dag én nacht vragen deze meisjes aandacht. De schade is niet te vatten.
Vaak lange tijd beveiligd, misschien daardoor vaak agressieaanvallen.
De hoop op een overheidsoplossing haalde het niet van mijn verontwaardiging en ongeduld.
Samen met vrienden startte ik een VZW. We kregen snel erkenning van het Agentschap Jongerenwelzijn en konden verhuizen naar een huis met ieder een eigen kamer.

Zo’n erkenning is een fijne appreciatie maar het brengt ook verplichtingen mee.
Terecht want het gaat over belastinggeld.
Er zijn echter prioriteiten. Een zesde meisje voor de deur. Binnen laten of de straat?
De administratie bleef weer liggen. Ook daar werden mensen aangesteld om te helpen.

Crèmes van meisjes zitten er in VZW Ne(s)t. Mijn huis, open voor die jongeren die tijdelijk of permanent nergens meer terechtkunnen.
Tonnen humor en unieke sterktes.
Giechelen, bulderlachen en af en toe dansen, soms.
Even vaak zijn ze verdrietig, boos, opstandig.
Dat ene moment ben ik die lieve mama die ze nooit hebben gehad. Dat andere moment spuwen ze, soms letterlijk, in mijn gezicht. Steeds gaan we het gesprek aan. Steeds opnieuw.
Gestaag leren we hen twee kanten van een verhaal, de impact voor derden als ze roepen en tieren en zoeken we naar zaken die hun zelfbeeld opkrikken.

De meisjes in Humo zijn niet anders. Eén meisje heeft 16 maanden bij mij gewoond, eentje 9 maanden.
Prachtige en onuitwisbare herinneringen aan hen.
Sommige scènes geven meteen een spontane glimlach.
Zij mogen boos zijn, teleurgesteld, vinden dat alles slecht gaat in Ne(s)t.
Ik zal spontaan denken aan de uren samen in de wachtzaal van de dokter, steeds opnieuw. Of de ontelbare wandelingen, de fijne gesprekken. Samen aan tafel of een pretpark of een filmpje.
Shoppen en naast hen zitten bij de kapper. “Want je blijft toch hé, Sas”.
Met plezier heb ik altijd geantwoord.
Met plezier.

En met plezier en overtuiging zal ik de deur blijven openzetten.
En natuurlijk hebben wij pijnpunten.
Wij groeien organisch. Met een team prachtige vrijwilligers, stagiairs en (ondertussen) betaalde teamleden.
Er zijn ook al enkele mensen vertrokken. Omdat het zwaar valt.
Slachtoffer van mensenhandel zijn is niet niets. Het is nooit geziene horror.
En dat doet wel wat, ook voor buitenstaanders, al die aanvallen of crisissen.
Voor sommige mensen te zwaar, om te combineren met het eigen leven, bijvoorbeeld.

Onze foutenmarge ligt ook veel hoger. We zijn een innovatief project dat net wars van alle bestaande regels in de reguliere zorg steeds zoekend is naar de juiste manier van aanpak.
We zijn een brughuis. Waar ze zelf de regie hebben om te kijken hoelang ze willen blijven.
Waar maar enkele regels gelden : respect voor elkaar, stilte na middernacht, wie binnenkomt moet eerst worden gevraagd en geen drugs in huis.
Natuurlijk zijn deze regels al overtreden.
Ook daar gaan we steeds opnieuw het gesprek aan.
Daarbij worden we omringd en ondersteund door context- en traject- en pleegzorgbegeleiders, psychologen, consulenten en diëtisten allerhande.

Ne(s)t gruwt van uitsluitingscriteria en timeouts.
Deze meisjes hebben allemaal een verleden met te veel van dat, soms ook achter tralies. Zijn al te vaak verkast omdat ze moeten vertrekken wegens wangedrag in de instelling waar ze woonden.
We hanteren geen rechtlijnig beleid maar koesteren de uitzonderingen. We zijn er voor hen en nemen telkens tijd voor een gesprek. We zeggen hen wat wel lukt en houden hen tegen de borst.

Na wat ze hebben meegemaakt is gewoon leven en kracht vinden om te leven een gevecht, niet in het minst tegen hun demonen, trauma’s en het geleefde leven.”Het nog zien zitten”.
Dat is de uitdaging!
Dat is hun sterkte!
En zo hopen we dat elk meisje de kracht vindt om hun leven terug op de rails te krijgen.
Zodat ze terug hoopvol verder kunnen.
Dat proberen we in Ne(s)t met vallen en opstaan.
Met kleine stapjes. Vaak Echternach.

Het artikel in Humo over Ne(s)t heeft ons geshockeerd.
Deze berichtgeving heeft een enorme impact op die tieners die hier morgen opstaan en naar school gaan.
Die vragen nu de volle aandacht van het team.
Daar gaat nu even alle focus naar de volgende dagen.
Zij krijgen de zorg die ze behoeven omdat ze in een huis leven waar we pogen elke tiener een plaats te geven, waar ze zichzelf kunnen ontplooien, lachen en hun demonen bekampen omringd door een warm team van mensen.

Evident zullen we in alle transparantie de bevoegde instanties informeren en te woord staan na al deze aantijgingen, zijn alle fracties in het parlement welkom voor een bezoek: om alle documentatie én de werking te komen bekijken en zullen we ten gepaste tijden alles uitklaren.
Verder ga ik op deze groteske beschuldigingen nu echt niet reageren.

Tot wél heel snel.

SVN

Justitie dichter bij de burger?

Ze werd zenuwachtig. Het waren té veel vragen. Té veel papieren waar een handtekening onder moest gezet.
Dan weet ik ‘het mag niet lang meer duren’. Je ziet het aan haar fysiek. Opgejaagd. Opgepept. Been begint te trillen, rondjes draaien, niet meer kunnen stilstaan en veel zuchten.
‘Geen vreemde mensen die een spervuur aan vragen stellen’. Dan krijg je bij haar die fysieke reactie.

De man aan het loket bleef heel kalm, gedienstig en vriendelijk.
Sterker. Plots zegt hij spontaan “Bent u op de hoogte, mevrouw X dat u nog een rekening hebt bij onze dienst ‘onbekwamen’?”.
Nee, dat wist ze niet.
Ik ook niet.
We stonden aan het bankloket in het justitiegebouw. Jawel. Elk justitiepaleis heeft nog wel ergens verborgen in een nok een bankfiliaal. Daar kan je geblokkeerde kindergeldrekeningen afhalen, één keer de jeugdrechter wegvalt wanneer je 18 jaar bent geworden en daar staan ook de rekeningen van mogelijke schadevergoedingen. Op de afdeling ‘onbekwamen’, indien nog minderjarig bij ‘openen rekening’.
Weer moesten er papieren ingevuld. We vielen van onze stoel, ook al stonden we recht.
Maanden geleden hadden we al gevraagd of er al was betaald door de daders. “Niets, nougabollen”, kregen we als antwoord.
Van justitie. Jawel.
Er moet nog burgerrechtelijk een definitief vonnis komen na een definitieve schadeberekening. En dat duurt en duurt en duurt bij justitie want de wachttijden van de aangestelde gerechtspsychiaters is in de praktijk onaanvaardbaar.
En toch is er dus nog een rekening.
Wat blijkt? Ook al communiceert ‘justitie’ met een nee, sommige daders kunnen al beginnen met kleine bedragen te storten berekend op de provisionele schadevergoeding die in het correctioneel vonnis is opgenomen.
Dat gaat vooral over symboolbedragen. Bijvoorbeeld 10 euro per maand om goed te staan bij de strafuitvoeringsrechter.
Die rechter die beslist of je na 1/3 van de 8 jaar effectief voor mensenhandel met minderjarigen in vrijheid kan worden gesteld.
Het gaat dus om een rekening met enkele honderden euro’s maar daar sta je dan en je weet van niets.
VZW Ne(s)t deed ondertussen een steekproef bij verschillende slachtoffers. Nu 18 jaar. Bijvoorbeeld 14 jaar bij de gruwelijke feiten, 15 jaar bij het vonnis.
Je kan dat niet afhalen in een gewoon kantoor. Bij kindergeld kan dat wel na invullen van de papieren. Je dient dus naar het justitiepaleis af te zakken om eerst een resem papieren in te vullen. Sterker. Eerst moet je vragen of je wel een rekening ‘onbekwamen’ hebt want het is geen verplichting voor de daders om dit al te openen vanuit de gevangenis. En door de blokkade laten banken je ook niet spontaan weten dat je nog een rekening hebt.

Het zijn zo van die momenten dat ik denk “Hallo, justitie? Kan het voor slachtoffers rechtvaardiger én transparanter én eenvoudiger, please?”

SVN

Niemand

Belangenbehartiging van uitermate kwetsbare kinderen. Het blijft een stiefmoederlijk zeer, Vlaanderen.

Ze is 15 jaar. Amper 15 jaar en toch heeft ze niemand die haar belangen behartigt.
Na een blik op het verloop van haar prille levenswandel vraag ik aan de consulente hoe het komt dat ze geen voogd heeft.
“De mama is gekend in het systeem”.
Mijn hoofd voelt een berg sarcasme opkomen. Ik slik de woorden net op tijd in. Had willen zeggen “Daar heeft ze veel aan als ze haar mama niet meer gezien heeft vanaf haar 6 jaar”.

Ondertussen is zo’n dossier helaas niet nieuw.
Om een voogd te krijgen die je belangen behartigt, moet je ‘niet-begeleide minderjarige’ zijn.
Sterker : zo wordt dat woord in beleidsteksten en door kranten gebruikt, maar eigenlijk is het ‘niet-begeleide buitenlandse minderjarige’.
En dit meisje is pur sang Vlaams. Generaties terug.
De moeder heeft zich ingeschreven op de Belgische ambassade van het land waar ze een nieuw leven is gestart.
Een Belgische ingezetene in dat land dus. Waar een ambassade geldt als een stukje Belgisch grondgebied. Duizenden kilometers van hier. Maar hey, de mama zit dus in het systeem en er is dus geen voogd.

Onlangs was er ook zo’n jongen. Mama overleden, papa voor vele jaren achter tralies. Maar wel in een gevangenis op ons grondgebied.
Openbaar Ministerie had nog steeds geen voogd gevorderd.
Gebeurt in gevallen van veroordeling ouder voor levensdelict, bvb. Maar de traagheid is daar vaak niet meer te harden.

Bij een rondvraag bij nochtans zeer gedreven en goede advocaten blijkt dat ook daar de kennis over dit kinderrechtendeficit weinig geweten is. “Dat zou kunnen, Sas. Maar mijn kantoor doet geen jeugdrecht. Veel te ingewikkeld”.
Of dat gekende antwoord : “Maar bij een rechtszaak als slachtoffer krijgen die toch een voogd ad hoc aangesteld door parket.”
Jawel, beste heren en dames bij de Balie, die krijgen ze inderdaad. Maar die voogd ad hoc kijkt enkel of de correctionele zaak correct verloopt. Is in de rechtbank aanwezig. Zo’n voogd ad hoc brieft niet over beslissingen van de strafuitvoeringsrechtbank of regelt geen schadevergoeding. En de jeugdadvocaat ook niet want die is enkel gemandateerd voor de zittingen bij de jeugdrechter. De zittingen die kaderen in het belang van de beschermingsmaatregelen. Niet om de belangen te behartigen als minderjarig slachtoffer in de strafzaak van de daders.

Wie zet dit nu eens grondig op de agenda van commissie justitie? Iemand?

SVN

Open brief aan minister Beke

Geachte minister Beke, minister van Welzijn,

Ik begrijp het niet. Nog steeds zal u besparen op cruciale preventieluiken in de zorg.
Zo krijgt Sensoa 190000 euro minder. Dat is schrikken.
Sensoa ken ik al jaren. Via het vlaggensysteem. Dé organisatie die professionals helpt bij aanpak grensoverschrijdend gedrag, bvb.

Al uw voorzieningen binnen jeugdzorg kennen dit systeem.
Sensoa is een uitstekende organisatie die ook oog heeft voor bepaalde gevoeligheden, praten met mensen met een migratieachtgrond vraagt vaak andere aanpak, enz.

Het is een publiek geheim dat door de tergend onaanvaardbare wachtlijsten leefgroepen binnen uw voorzieningen zwaarder worden. Dus ook seksueel overschrijdend gedrag stelt zich meer.
Er is dus nét meer nood en vraag naar deze ondersteuning.

Zo ik zeg : ik begrijp het niet. Gewoon niet.
Besparingen waar in de sterren geschreven staat dat het meer zal vragen van andere zorgkokers én dus impliciet meer middelen: ik kan alleen nog Bram Vermeulen neuriën :

Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien
Heb ik het niet gezien
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet

Als ik niet praat
Heb ik het niet gezegd
Heb ik het niet gezegd
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik praat niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Als ik niet lees
Weet ik het niet
Weet ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik lees niets

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik praat niet en ik zeg niets

Als ik niet luister
Hoor ik het niet
Hoor ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik luister niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Ik praat niet en ik zeg niets
Ik luister niet en ik hoor niets

Lifeline

Dank Child Focus.

Lifeline wordt het in het buitenland genoemd. Nederland en Scandinavische landen zijn wel vaker sneller bij de pinken om maatschappelijke tendensen op te pikken en daar op in te spelen.
Zo ook weglopers, vooral meisjes in precaire situaties.
Daar wordt geïnvesteerd in Lifelines. Mensen in jeugdzorg die via sociale media het vertrouwen proberen winnen van deze precaire groep, vaak hulpverleningsmoe. Weglopers “omdat het allemaal té veel wordt”.

Child Focus doet dat ook. Dat werk van deze organisatie dat minder in de publieke aandacht komt. Van cruciaal belang en zo mogelijk ook ontroerend. Uitermate ontroerend zelfs. Zeker als je het voorrecht hebt dit van dichtbij te mogen volgen.

Zo is er in Vlaanderen een meisje van 15 jaar. Privacy laat geen details toe maar een rugzak om U tegen te zeggen.
Al van haar zes jaar onder de jeugdrechter en zonder vaste figuren.
Zeer confronterend is dat. Geen enkele begeleider, leerkracht, jeugdwerker of of of ….zit als aanspreekpunt in haar leven.
Steeds andere gezichten en andere mensen.
Bij Child Focus heeft ze wel zo’n contact.
Nochtans is strikt genomen het werk van Child Focus gedaan als een meisje wordt teruggevonden en veilig en wel is.
Toch kwam ook Child Focus naar het overleg en blijven zij in contact. Omdat ze daar een ‘vriendin’ heeft, zegt ze zelf. Zo belangrijk is de Lifeline-chatter voor het meisje. “Zij kent mij, zij begrijpt mij”.

“Wat wil je?”, vroeg de jeugdrechter.
“In Ne(s)t wonen en contact met (naam medewerker Child Focus) hebben.”
Wij kennen haar enkele maanden.

In het rijtje : organisaties én het werk achter de schermen dat minder bekend is. Dat niet in 100 verslagen wordt gezet maar pure menselijke nabijheid betreft.
OOOooo zo belangrijk. En zo noodzakelijk in deze tijd hierover meer ruchtbaarheid te geven voor deze regering ook daar de subsidiekraan op een lichtere straal zet.

Ps : ze was heel blij met ‘de vriendin’ aan de overlegtafel .

SVN

Het leven zoals het is … als slachtoffer

Omdat een rauwe en bikkelharde tekst ook nodig is om te delen.
Slachtoffer-zijn is elke dag proberen gewoon te leven, als meisje, met dromen, lachend en proberen terug amusement te zoeken.
Maar af en toe zijn er ook die crisissen.
In dit geval zeer terecht.
Extra pijnlijk : met een beter beleid en oog voor een betere omkadering – fuck deze Vlaamse regering – zou extra leed kunnen voorkomen worden.
Waar wachten we eigenlijk op?

Een monoloog van een meisje, dit weekend. Stel u één woordtirade voor zonder pauzes, met stemverheffing en veel handengebaar.
Ik kan alleen maar instemmend knikken.

Puur ter info : deze scène kan soms onverwacht komen. Na rust en stilte. Puur omdat het hoofd weer begint te malen.
Tekst zonder correctie van zinsbouw. Wel tussen haakjes soms extra uitleg bijgevoegd. Ze is 18 jaar.

“Op wat trekt dat eigenlijk, Sas? Op wat trekt alles eigenlijk?
Mijn daders zijn 4 jaar geleden veroordeeld (ter info : 8 jaar effectief voor mensenhandel, seksuele uitbuiting dus, in 2015) en nu moet ik eind januari naar het gerecht. Voor wat? Voor te smeken voor wat schadevergoeding die ik pas binnen enkele jaren zal zien (schadevergoeding wordt pas bepaald na verschillende onderzoeken van een gerechtspsychiater en dan volgt ook nog een vermogensonderzoek en pas daarna kan je die centjes vragen aan de slachtofferhulpkas waar je ook nog eens minstens een jaar moet wachten enz.).
Ik ben 3 jaar opgesloten. Ben niet naar school gekunnen. Moet een psycholoog zelf betalen want anders is het wachtlijst (ter info : kost idd 50 euro per week als je niet wenst te wachten via de aangevraagde hulpkokers, Ne(s)t betaalt dat), ik heb geen enkel diploma, ik heb wat leefloon en mijn daders rijden al een jaar terug rond te pochen met hun Lamborghini’s op hunne Snapchat. Zij krijgen een vriendelijke justitie-assistent die hen helpt met appartement zoeken, werk zoeken en papieren. (pooierschap is idd 1/3 van de straf, hier dus 2 jaar en 8 maanden en terug vrij).
Als wij als slachtoffer zoeken naar een appartement krijgen we te horen “We doen niet aan OCMW”. Voor huursubsidie moeten we 4 jaar wachten en voor een sociale woning nog langer. Het kleinste appartement kost al gauw 500 euro plus kosten en dan krijg ik maar 918 euro leefloon in totaal. Werken gaat nog niet want moet van de ene rechtszaak nog naar de andere om mijn recht van schadevergoeding te eisen. Die ik wanneer ga zien? Als ik in een rusthuis zit of wa? Op wat trekt dat man?
Stemverheffing : “wanneer gaan die kankerpooiers dat eens doen met een kind van een minister of een rechter? Het zal rap veranderen. Maar wij hebben geen thuis. Niemand spreekt voor ons. Ben dat land echt kotsbeu met hun gepraat op tv en op die telefoon met die kranten. Om dan nog te lezen dat ik een profiteur ben of wat? Omdat ik leefloon vraag en droom van een eigen appartementje. Zeikerds allemaal”.

#OUCH

Besparingen

Geachte Wouter Beke, minister van Welzijn en voltallige Vlaamse regering,

Besparingen op gezondheidspreventiediensten waaronder de Zelfmoordlijn. Zo koppen de kranten vandaag. Een beslissing van de Vlaamse overheid. Wat we Vlaams doen, doen we beter?

Eind juli jl. Een 16-jarig meisje sterft in één van onze gesloten gemeenschapsinstellingen. Zelfdoding.
Haar verhaal leest als een trein. In de praktijk kent het een stevig hobbelparcours. Kinderpsychiatrie kan nog steeds weren. Jawel. Nochtans vroegen jeugdrechters al in 2006 – debat begon zelfs al eerder – om opnameplicht voor minderjarigen in gespecialiseerde units wettelijk te verankeren. Nog steeds is deze wet NIET in uitvoering.
Gevolg : daar waar de juiste expertise zit, daar waar de juiste infrastructuur is voorzien – prikkelarme ruimtes bvb – kan een minderjarige worden ‘buitengezet’ wegens ‘te zwaar’ of ‘diagnose te complex’.
Gevolg 2 : ze belanden vaak in onze gesloten gemeenschapsinstellingen. Wél opnameplicht. Prachtige begeleiders maar vaak maar 1 psycholoog voor verschillende meisjes met ernstige kwetsuren en een verouderde (lees : onaangepaste) infrastructuur.
Het is voor mij één van de meest schokkende momenten van 2019. De zorginspectie kaartte al heel lang de problemen aan mét de nodige risico’s. Toch is dit anno 2019 nog kunnen gebeuren. Terwijl het meisje onder een beschermingsmaatregel stond.

Zo waren er volgens de inspectie ook opmerkingen over de Zelfmoordlijn in deze gesloten voorzieningen. Jongeren moesten ‘wachten’ bij een vraag om te mogen bellen naar deze lijn. Enzoverder.

Ik merk nu heftige emoties bij de burgers. Besparingen kan niet.
Mensen lezen ook het onaanvaardbare hoge cijfer ‘suicide’ bij onze kinderen en jongeren.
Deze besparingen zijn laakbaar maar ik maak me meer zorgen over het aanbod. Het landschap. De samenwerking die nog steeds tergend traag verloopt voor vele kinderen met een noodkreet. De tijdbomtikkende wachttijden, bvb. De oneigenlijke plaatsingen van jongeren met een hulpvraag.

U ligt nu onder vuur door deze besparingen. Laat het een aanzet zijn om het jeugdZORGlandschap te verbeteren en te zorgen dat elk kind de juiste zorg krijgt waar het recht op heeft.
Laten we dat debat starten. Ongeacht ideologie kan daar toch geen enkele Vlaamse partij tegen zijn?

SVN