Niemand

Belangenbehartiging van uitermate kwetsbare kinderen. Het blijft een stiefmoederlijk zeer, Vlaanderen.

Ze is 15 jaar. Amper 15 jaar en toch heeft ze niemand die haar belangen behartigt.
Na een blik op het verloop van haar prille levenswandel vraag ik aan de consulente hoe het komt dat ze geen voogd heeft.
“De mama is gekend in het systeem”.
Mijn hoofd voelt een berg sarcasme opkomen. Ik slik de woorden net op tijd in. Had willen zeggen “Daar heeft ze veel aan als ze haar mama niet meer gezien heeft vanaf haar 6 jaar”.

Ondertussen is zo’n dossier helaas niet nieuw.
Om een voogd te krijgen die je belangen behartigt, moet je ‘niet-begeleide minderjarige’ zijn.
Sterker : zo wordt dat woord in beleidsteksten en door kranten gebruikt, maar eigenlijk is het ‘niet-begeleide buitenlandse minderjarige’.
En dit meisje is pur sang Vlaams. Generaties terug.
De moeder heeft zich ingeschreven op de Belgische ambassade van het land waar ze een nieuw leven is gestart.
Een Belgische ingezetene in dat land dus. Waar een ambassade geldt als een stukje Belgisch grondgebied. Duizenden kilometers van hier. Maar hey, de mama zit dus in het systeem en er is dus geen voogd.

Onlangs was er ook zo’n jongen. Mama overleden, papa voor vele jaren achter tralies. Maar wel in een gevangenis op ons grondgebied.
Openbaar Ministerie had nog steeds geen voogd gevorderd.
Gebeurt in gevallen van veroordeling ouder voor levensdelict, bvb. Maar de traagheid is daar vaak niet meer te harden.

Bij een rondvraag bij nochtans zeer gedreven en goede advocaten blijkt dat ook daar de kennis over dit kinderrechtendeficit weinig geweten is. “Dat zou kunnen, Sas. Maar mijn kantoor doet geen jeugdrecht. Veel te ingewikkeld”.
Of dat gekende antwoord : “Maar bij een rechtszaak als slachtoffer krijgen die toch een voogd ad hoc aangesteld door parket.”
Jawel, beste heren en dames bij de Balie, die krijgen ze inderdaad. Maar die voogd ad hoc kijkt enkel of de correctionele zaak correct verloopt. Is in de rechtbank aanwezig. Zo’n voogd ad hoc brieft niet over beslissingen van de strafuitvoeringsrechtbank of regelt geen schadevergoeding. En de jeugdadvocaat ook niet want die is enkel gemandateerd voor de zittingen bij de jeugdrechter. De zittingen die kaderen in het belang van de beschermingsmaatregelen. Niet om de belangen te behartigen als minderjarig slachtoffer in de strafzaak van de daders.

Wie zet dit nu eens grondig op de agenda van commissie justitie? Iemand?

SVN

Open brief aan minister Beke

Geachte minister Beke, minister van Welzijn,

Ik begrijp het niet. Nog steeds zal u besparen op cruciale preventieluiken in de zorg.
Zo krijgt Sensoa 190000 euro minder. Dat is schrikken.
Sensoa ken ik al jaren. Via het vlaggensysteem. Dé organisatie die professionals helpt bij aanpak grensoverschrijdend gedrag, bvb.

Al uw voorzieningen binnen jeugdzorg kennen dit systeem.
Sensoa is een uitstekende organisatie die ook oog heeft voor bepaalde gevoeligheden, praten met mensen met een migratieachtgrond vraagt vaak andere aanpak, enz.

Het is een publiek geheim dat door de tergend onaanvaardbare wachtlijsten leefgroepen binnen uw voorzieningen zwaarder worden. Dus ook seksueel overschrijdend gedrag stelt zich meer.
Er is dus nét meer nood en vraag naar deze ondersteuning.

Zo ik zeg : ik begrijp het niet. Gewoon niet.
Besparingen waar in de sterren geschreven staat dat het meer zal vragen van andere zorgkokers én dus impliciet meer middelen: ik kan alleen nog Bram Vermeulen neuriën :

Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien
Heb ik het niet gezien
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet

Als ik niet praat
Heb ik het niet gezegd
Heb ik het niet gezegd
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik praat niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Als ik niet lees
Weet ik het niet
Weet ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik lees niets

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik praat niet en ik zeg niets

Als ik niet luister
Hoor ik het niet
Hoor ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik luister niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Ik praat niet en ik zeg niets
Ik luister niet en ik hoor niets

Lifeline

Dank Child Focus.

Lifeline wordt het in het buitenland genoemd. Nederland en Scandinavische landen zijn wel vaker sneller bij de pinken om maatschappelijke tendensen op te pikken en daar op in te spelen.
Zo ook weglopers, vooral meisjes in precaire situaties.
Daar wordt geïnvesteerd in Lifelines. Mensen in jeugdzorg die via sociale media het vertrouwen proberen winnen van deze precaire groep, vaak hulpverleningsmoe. Weglopers “omdat het allemaal té veel wordt”.

Child Focus doet dat ook. Dat werk van deze organisatie dat minder in de publieke aandacht komt. Van cruciaal belang en zo mogelijk ook ontroerend. Uitermate ontroerend zelfs. Zeker als je het voorrecht hebt dit van dichtbij te mogen volgen.

Zo is er in Vlaanderen een meisje van 15 jaar. Privacy laat geen details toe maar een rugzak om U tegen te zeggen.
Al van haar zes jaar onder de jeugdrechter en zonder vaste figuren.
Zeer confronterend is dat. Geen enkele begeleider, leerkracht, jeugdwerker of of of ….zit als aanspreekpunt in haar leven.
Steeds andere gezichten en andere mensen.
Bij Child Focus heeft ze wel zo’n contact.
Nochtans is strikt genomen het werk van Child Focus gedaan als een meisje wordt teruggevonden en veilig en wel is.
Toch kwam ook Child Focus naar het overleg en blijven zij in contact. Omdat ze daar een ‘vriendin’ heeft, zegt ze zelf. Zo belangrijk is de Lifeline-chatter voor het meisje. “Zij kent mij, zij begrijpt mij”.

“Wat wil je?”, vroeg de jeugdrechter.
“In Ne(s)t wonen en contact met (naam medewerker Child Focus) hebben.”
Wij kennen haar enkele maanden.

In het rijtje : organisaties én het werk achter de schermen dat minder bekend is. Dat niet in 100 verslagen wordt gezet maar pure menselijke nabijheid betreft.
OOOooo zo belangrijk. En zo noodzakelijk in deze tijd hierover meer ruchtbaarheid te geven voor deze regering ook daar de subsidiekraan op een lichtere straal zet.

Ps : ze was heel blij met ‘de vriendin’ aan de overlegtafel .

SVN

Het leven zoals het is … als slachtoffer

Omdat een rauwe en bikkelharde tekst ook nodig is om te delen.
Slachtoffer-zijn is elke dag proberen gewoon te leven, als meisje, met dromen, lachend en proberen terug amusement te zoeken.
Maar af en toe zijn er ook die crisissen.
In dit geval zeer terecht.
Extra pijnlijk : met een beter beleid en oog voor een betere omkadering – fuck deze Vlaamse regering – zou extra leed kunnen voorkomen worden.
Waar wachten we eigenlijk op?

Een monoloog van een meisje, dit weekend. Stel u één woordtirade voor zonder pauzes, met stemverheffing en veel handengebaar.
Ik kan alleen maar instemmend knikken.

Puur ter info : deze scène kan soms onverwacht komen. Na rust en stilte. Puur omdat het hoofd weer begint te malen.
Tekst zonder correctie van zinsbouw. Wel tussen haakjes soms extra uitleg bijgevoegd. Ze is 18 jaar.

“Op wat trekt dat eigenlijk, Sas? Op wat trekt alles eigenlijk?
Mijn daders zijn 4 jaar geleden veroordeeld (ter info : 8 jaar effectief voor mensenhandel, seksuele uitbuiting dus, in 2015) en nu moet ik eind januari naar het gerecht. Voor wat? Voor te smeken voor wat schadevergoeding die ik pas binnen enkele jaren zal zien (schadevergoeding wordt pas bepaald na verschillende onderzoeken van een gerechtspsychiater en dan volgt ook nog een vermogensonderzoek en pas daarna kan je die centjes vragen aan de slachtofferhulpkas waar je ook nog eens minstens een jaar moet wachten enz.).
Ik ben 3 jaar opgesloten. Ben niet naar school gekunnen. Moet een psycholoog zelf betalen want anders is het wachtlijst (ter info : kost idd 50 euro per week als je niet wenst te wachten via de aangevraagde hulpkokers, Ne(s)t betaalt dat), ik heb geen enkel diploma, ik heb wat leefloon en mijn daders rijden al een jaar terug rond te pochen met hun Lamborghini’s op hunne Snapchat. Zij krijgen een vriendelijke justitie-assistent die hen helpt met appartement zoeken, werk zoeken en papieren. (pooierschap is idd 1/3 van de straf, hier dus 2 jaar en 8 maanden en terug vrij).
Als wij als slachtoffer zoeken naar een appartement krijgen we te horen “We doen niet aan OCMW”. Voor huursubsidie moeten we 4 jaar wachten en voor een sociale woning nog langer. Het kleinste appartement kost al gauw 500 euro plus kosten en dan krijg ik maar 918 euro leefloon in totaal. Werken gaat nog niet want moet van de ene rechtszaak nog naar de andere om mijn recht van schadevergoeding te eisen. Die ik wanneer ga zien? Als ik in een rusthuis zit of wa? Op wat trekt dat man?
Stemverheffing : “wanneer gaan die kankerpooiers dat eens doen met een kind van een minister of een rechter? Het zal rap veranderen. Maar wij hebben geen thuis. Niemand spreekt voor ons. Ben dat land echt kotsbeu met hun gepraat op tv en op die telefoon met die kranten. Om dan nog te lezen dat ik een profiteur ben of wat? Omdat ik leefloon vraag en droom van een eigen appartementje. Zeikerds allemaal”.

#OUCH

Besparingen

Geachte Wouter Beke, minister van Welzijn en voltallige Vlaamse regering,

Besparingen op gezondheidspreventiediensten waaronder de Zelfmoordlijn. Zo koppen de kranten vandaag. Een beslissing van de Vlaamse overheid. Wat we Vlaams doen, doen we beter?

Eind juli jl. Een 16-jarig meisje sterft in één van onze gesloten gemeenschapsinstellingen. Zelfdoding.
Haar verhaal leest als een trein. In de praktijk kent het een stevig hobbelparcours. Kinderpsychiatrie kan nog steeds weren. Jawel. Nochtans vroegen jeugdrechters al in 2006 – debat begon zelfs al eerder – om opnameplicht voor minderjarigen in gespecialiseerde units wettelijk te verankeren. Nog steeds is deze wet NIET in uitvoering.
Gevolg : daar waar de juiste expertise zit, daar waar de juiste infrastructuur is voorzien – prikkelarme ruimtes bvb – kan een minderjarige worden ‘buitengezet’ wegens ‘te zwaar’ of ‘diagnose te complex’.
Gevolg 2 : ze belanden vaak in onze gesloten gemeenschapsinstellingen. Wél opnameplicht. Prachtige begeleiders maar vaak maar 1 psycholoog voor verschillende meisjes met ernstige kwetsuren en een verouderde (lees : onaangepaste) infrastructuur.
Het is voor mij één van de meest schokkende momenten van 2019. De zorginspectie kaartte al heel lang de problemen aan mét de nodige risico’s. Toch is dit anno 2019 nog kunnen gebeuren. Terwijl het meisje onder een beschermingsmaatregel stond.

Zo waren er volgens de inspectie ook opmerkingen over de Zelfmoordlijn in deze gesloten voorzieningen. Jongeren moesten ‘wachten’ bij een vraag om te mogen bellen naar deze lijn. Enzoverder.

Ik merk nu heftige emoties bij de burgers. Besparingen kan niet.
Mensen lezen ook het onaanvaardbare hoge cijfer ‘suicide’ bij onze kinderen en jongeren.
Deze besparingen zijn laakbaar maar ik maak me meer zorgen over het aanbod. Het landschap. De samenwerking die nog steeds tergend traag verloopt voor vele kinderen met een noodkreet. De tijdbomtikkende wachttijden, bvb. De oneigenlijke plaatsingen van jongeren met een hulpvraag.

U ligt nu onder vuur door deze besparingen. Laat het een aanzet zijn om het jeugdZORGlandschap te verbeteren en te zorgen dat elk kind de juiste zorg krijgt waar het recht op heeft.
Laten we dat debat starten. Ongeacht ideologie kan daar toch geen enkele Vlaamse partij tegen zijn?

SVN

Wachten op schadevergoeding

Mag ik razend zijn?

Exact 4 jaar geleden, jawel, exact 4 jaar geleden was er een vonnis ergens in Vlaanderen voor mensenhandel met 3 minderjarigen. Piepjonge minderjarigen als je weet dat een vonnis een hele tijd na de feiten valt en de meisjes nu 18 jaar zijn.
De daders kregen 8 jaar effectief. Ze gingen NIET in beroep dus die datum is van kracht.
In dat vonnis staat letterlijk “de rechtbank stelt gerechtsdeskundige X aan om de schadevergoeding te bepalen”.
Nest vroeg al in 2018 om hier werk van te maken.
Nog steeds wachten we op een datum.
I kid jullie not.
Een datum he. Dan moet dat onderzoek nog naar de rechtbank, dan kan daar ook nog beroep tegen aangetekend door de daders die natuurlijk al vele maanden vrij rondlopen, dan moet er nog een vermogensonderzoek naar de daders worden gevoerd en als dat allemaal gebeurd is kan met een jaar vertraging – staat gewoon open en bloot online – de slachtofferhulpkas bekijken of je recht hebt op die schadecenten die de rechter heeft uitgesproken.
Jawel, die kas kan een vonnis negeren en die centen autonoom verminderen.
I kid jullie not.

Het is een regelrechte schande. Echt een schande.
Dit na alle commissies Dutroux waar grote woorden werden gebruikt en slachtoffers zeker én beter zouden geholpen worden.

Kijkt hé, beste regeringsleiders in wording, ik mag hopen dat het federale regeerakkoord hier met grote prior werk van maakt.
Het is echt welletjes.
In naam van VELE slachtoffers.

SVN

Zussen en broers

Ze was 12 jaar en ik was 16. We zagen elkaar. Mijn moemoe had zich versproken. Die dekselse oma’s toch .

“Je hebt nog een zusje, Sas”, zei ze bij één van de bezoeken.
Ik zei niets tegen de opvoeders.
“Pas op hé”, klonk het bij een misstap. “Of je vliegt naar Beernem”.
Bij onze generatie jeugdzorgers werd Beernem (gesloten meisjesvoorziening) vaak als dreigement gebruikt.
En aangezien ik geen contact mocht met mijn zus, durfde ik dat ook niet te zeggen. Uit schrik voor Beernem.
Voor alle duidelijkheid : nooit vlieg je naar Beernem omdat je een zus ziet. Maar zo dacht ik. Omdat contact niet mocht.

Jaren schreven we in het geniep brieven en spraken we in het geheim af. Nooit hadden mijn opvoeders iets door.
En zo werden we na een pak verloren jaren zussen. Zo zussen zijn. Roddelen over mannen, kledingsstijl, samen filmpje kijken, iets gaan drinken…

Exact 7 jaar geleden sprong ze voor de trein. Het was die avond van 9 december in 2012 dat slachtofferhulp aan de deur stond.
Ik herinner me er tot vandaag niets van. Of amper.
Ik heb geschreeuwd, geroepen. Vrienden kwamen mij halen. Mijn wereld stond enkele maanden stil.

Deze week hebben we hier in Ne(s)t een bericht van een consulente. Voor die niet vertrouwd zijn met de sector : de toeter van de jeugdrechter.
Ze doen er alles aan om na 10 jaar nog eens een kerst te regelen voor een zusje en een broertje. We hebben dat uitgebreid gemotiveerd.
“Er zijn al geen ouders, ze hebben elkaar nodig. Wij wensen niet te horen dat dit te moeilijk is om te regelen”.

Ik ben geen seconde kwaad geweest op mijn zus. Haar keuze. Ze heeft rust. Ik heb mezelf wel een belofte gemaakt.
Nog steeds worden té vaak banden tussen broertjes en zusjes verbroken omdat het voor jeugdinstellingen té veel rompslomp is contacten te onderhouden op regelmatige basis.
Of kunnen ze niet samenzitten wegens plaatsgebrek. Wraakroepend. Er is al veel verbetering maar nog te vaak zijn er kinderen geplaatst in jeugdzorg waar dat gebeurt.
Het is een onaanvaardbaar pijnpunt. Omdat die verloren jaren steeds een gemis blijven. En dat voor niets nodig is.
Integendeel. Lang leve broers en zussen.
Ook mijn zus. Voor altijd.

SVN