Zwijgen is geen optie : opgedragen aan X

Dag X,

Gisteren werd je geboren. Je ligt daar nu. Vastgebonden omdat je te veel krijst van de afkick. Vermoedelijk blind en zware hersenschade.
Veel te klein, vechtend om te leven.
Die kleine polsjes met een doekje vastgebonden aan de hoek van het glazen kinderbedje.
Aan de machine voor longrijping.

Ik ben net naar huis gereden en heb gevloekt. Zwaar gevloekt. En onderweg ergens met mijn voeten tegen een muurtje gesjot.
In 2006 verwees ik al in verschillende tijdschriften en kranten over lotgenootjes en de aanpak in Nederland.
Daar kan in die grote uitzondering de jeugdrecher al gevat.
Die kan vanaf de levensvatbaarheid een maatregel nemen, nog in de buik.
België doet dat niet. Daar is de jeugdrechter pas gemandateerd vanaf geboorte.
Dit had nochtans hier kunnen én moeten gebeuren. Voor jouw levenskwaliteit én ter bescherming van jouw mama.
Jouw mama werd gewaarschuwd. Ze moest naar het ziekenhuis voor behandeling van gonorroe en herpes en voor jouw longrijping. Maar dat deed ze niet. Ze zit in de greep van hardnekkige pooiers. En nu weer. Nochtans net bevallen met keizerssnede en er slecht aan toe is ze weer gaan lopen.
Jou achterlatend. Nog voor je een naam hebt gekregen.
We hadden eerder die maatregel moeten opleggen. Ter jouwer bescherming. Dan was je er nu sterker aan toe en zou je niet liggen kermen van de inmense pijn door te moeten afkicken.
Dan had de kans op blindheid aanzienlijk kleiner geweest en zou de herpesbehandeling hersenschade voorkomen hebben.

Ik ben totaal niet boos op jouw mama. Ze werd in de prille pubertijd slachtoffer van rotzakken en moest heel wat geweld slikken. Ik ben wél ontgoocheld in het systeem. Die jaren jouw mama hebben beveiligd en dan op 18 jaar de deur hebben opengezet “volwassen, neem nu maar uw verantwoordelijkheid”.
En dat kan ze niet. Zoveel is duidelijk.

Daar lig je nu. Helemaal alleen.
Met dank aan de sociale dienst en het verplegend personeel van jouw ziekenhuis. Zij doen nu al het nodige om jouw helse pijn te verzachten.

Laat jouw veel te prille leven een aanzet zijn om de sector terug bij elkaar te krijgen en de optie in deze uitzondering – de jeugdrechter bij die precaire mama’s te vatten waar de baby levensvatbaar in de buik zit – terug op tafel te leggen.
Doen beleidsmakers.

SVN

Advertenties

Structurele subsidie voor Ne(s)t

YES. YES. YES.

Dan zit je in de zetel na een zoveelste beklijvende rechtbankzaak van mensenhandel en krijg je van N-VA een onverwachte “proficiat” via sms.
Ik dacht eerst dat het verkeerd gestuurd was want het is nu niet dat het ‘proficiatten’ regent bij die partij aan mijn adres maar dan kreeg ik nog een politieke fractie met “proficiat” en wat blijkt : Minister Vandeurzen heeft zonet voor het parlementaire halfrond gezegd dat VZW Ne(s)T structurele subsidies krijgt.
YES. YES. YES.
Wat een erkenning. Eindelijk.
Met dank aan John Crombez, van dag één de steun hier ten huize, dank aan Zuhal Demir en nu ook minister Vandeurzen.
Hét bewijs dat de strijd tegen mensenhandel géén politieke kleur mag kennen : we moeten dit allemaal even fel bestrijden, ongeacht ideologie. Punt aan de lijn.
Zo we ook allemaal samen fundamentele kinderrechten moeten bewaken.

Sommige mensen vroegen eerder al “Maar als ge dan mogelijk geld krijgt gaat ge nog even kritisch durven zijn over integrale jeugdhulp?”
“Natuurlijk. Ik blijf vertalen wat jongeren en deze meisjes zeggen”.
En ik begin nu al. Ik heb ze net ingelicht.
Antwoord meisjes : “Wat een rare minister is dat? Die zegt dat tegen al die mensen op hunne telefoon in dat parlement, waarom zegt die dat niet hier tegen ons, wij zijn toch de slachtoffers hé”

Ouch .

Dus minister Vandeurzen, welkom op de koffie!

Voor de rest een dikke merci aan die massa mensen die deze VZW al 17 maanden steunen. Zonder jullie was het nooit gelukt en was er NOOIT iets geweest dat nu eindelijk een erkenning van de Vlaamse en federale overheid krijgt. En een extra merci aan de jeugdrechters die steeds in dit opvangmodel zijn blijven geloven. Zonder hun medewerking had dit ook niet kunnen bestaan.

Ook dank aan alle speurders mensenhandel en jeugdbrigades die steeds met verve en de nodige dosis empathie en menselijkheid verhoren afnemen met de piepjonge slachtoffers.

We hebben zeker nog een hele tijd jullie steun nodig. Ook financieel. Een VZW dient ook nog steeds eigen middelen te zoeken. Maar wat een opsteker. En vooral een start om nu aan de slag te gaan met verschillende actoren om de ondersteuning en omkadering van slachtoffers van deze gruwel te verbeteren.

Een meisje vroeg nog in Terzake gisteren “Wat is dat gelukkig zijn?”
Ik poog nu uit te leggen: “Dit is ook een vorm van geluk voor mij. Omdat we nu de nodige basis krijgen om het leven van vele lotgenoten te verzachten en te zorgen dat ze zo kort mogelijk worden opgesloten binnen jeugdzorgvoorzieningen”.

Yes. YES dus.

SVN

Na de opnames …

Waarschuwing *harde post*.

Vooreerst nog eens dikke merci aan elk van jullie. De laatste 17 maanden zouden nooit gelukt zijn zonder jullie mentale, financiële en ook fysiek aanwezige steun hier in het huis van velen.

Maanden bloed, zweet en tranen. Achter de schermen vaak helemaal niet die sterke Sas. Soms huilend in de zetel omdat de kwetsuren die ik dagelijks zie vaak zwaar doorwegen.

Tijdens de opnames van Terzake had ik het op een bepaald moment ook moeilijk. Vermoedelijk is dat ook de reden dat dat fragment uiteindelijk uit de montage werd gehaald.
Toch ga ik het jullie niet onthouden. Omdat het doet begrijpen waarom zo’n meisjes niet één, twee, drie uit dat milieu stappen.

Vraag reporter “Waarom vroeg je geen hulp aan toeristen of anderen in het hotel? Is het dan nooit gelukt te kunnen ontsnappen?”.

Meisje “Wat denkt gij? Dat ik mijn leven beu was? Pooiers werken altijd met verschillende telefoons. Als we klanten hadden lag één van die telefoons open. Constant. Kreunden we niet hard genoeg of gebruikten we niet genoeg geluid om te doen dat we klaarkomen kwam de pooier of één van zijn handlangers binnen. Of kregen we na de klant een pak slaag en moesten we bij de volgende klant beter ons best doen. Wat ontsnappen? Hoe ontsnappen?”

Ik ben doodmoe. Want tijdens deze mediaheisa hebben we hier ten huize nog een uitermate zware rechtszaak voor te bereiden.
Eén van de meisjes versus een pooier wordt deze week correctioneel behandeld maar meisje werd NOOIT verwittigd door justitie. We kwamen dit stoemelings te weten. Inleidende zitting gepasseerd zonder oproepbrief. Genoeg justitie! Het is echt wel genoeg!

En toch heerst er ook blijdschap en een glimlach in het huis.
Opluchting ook. “Nu hebben we tenminste eens op tv kunnen zeggen wat we aan horror hebben meegemaakt hé Sas. Nu gaan ze toch luisteren in Brussel”.

Ik “Wees maar zeker. De geest is uit de fles. Bij justitie zijn ze er nu ook met veel ernst mee bezig hoor”.

Mijn huis zou geen huis pubermeisjes zijn als niet de vraag volgt van één van de topmeiden : “Wat is dat nu weer? De geest uit de fles. Met uw moeilijke uitdrukkingen altijd….”   .

VZW Ne(s)T Alive & Kickin’. Nu is het aan jullie, ministers!

#Iksteuntienerslachtoffersvanpooiers

SVN

Feiten, minister Geens

Breaking : Minister Geens,

U zegt op VRT het volgende :

“Moreno had géén toestemming om naar Ibiza te gaan. Hij werd voorlopig in vrijheid gesteld en is – voor zover ik geïnformeerd ben – zonder toestemming van de justitieassistent op reis gegaan. Hij ging naar Ibiza en kreeg terug een enkelband. Dat was de correcte methode. Op het eerste gezicht heeft de magistratuur in Antwerpen een vrij correct parcours gelopen.”

Dan gaat de VRT-site verder : …nochtans had mevrouw Van Nieuwenhove in De Afspraak beweerd dat er wél toestemming was.

Wél, minister Geens, gelukkig heb ik tig mensen die mijn werk respecteren en weten dat ik steeds gedocumenteerd praat.

De advocaat van Moreno, Ergun Top, geeft daarom nu de toestemming om hem te citeren, aangezien ik niet laat gebeuren dat u beweert dat ik onwaarheden verkondig. Letterlijk, advocaat Moreno: “De verdediging van Moreno had ervoor gekozen uit respect voor de slachtoffers NIET te reageren op de heisa maar wil hier wél formeel reageren omdat er nu door de minister onwaarheden worden verkondigd. Formeel kan ik zeggen dat er wél toestemming was voor een reis naar Ibiza van justitie”.

Wél. Hij zal ook later ten gepaste tijden publiek reageren maar wenst nu niet meer te verklaren.

Ik zal dus nog eens herhalen wat er gebeurd is. Moreno krijgt enkelband, knipt deze door, wordt gezocht door politie, terug in de gevangenis gezet én krijgt wéér enkelband. Die enkelband werd na luttele tijd afgezet maar hij bleef wel voorwaarden hebben.
In het kader van een werktraject, u leest dat goed : Moreno werd betaald om naar Ibiza te gaan (!!!), mocht hij dan van justitie naar Ibiza om een videoclip op te nemen met Soufiane Eddyani.
De periode van de reis werd ook goedgekeurd. Ook daar bestaan documenten van. Hij is ook binnen die periode gegaan. Alleen heeft hij de vliegtuigtickets niet vooraf naar justitie gestuurd. Daardoor werd hij terug geseind, en werd hij na kat- en muisspel met politie wéér gevat, weer in de gevangenis gestoken, nochtans was er toen al een nieuwe klacht van mensenhandel en werd hij WEER onder elektronisch toezicht geplaatst, as we speak.

Feiten, minister. Dit zijn de feiten.

SVN

AANVULLING 1 UUR LATER:

Breaking (2): de minister reageert.

Het siert een minister om persoonlijk te antwoorden.
Antwoord gekregen van minister Geens over het reisje van Moreno naar Ibiza: Letterlijk:

Mevrouw,

Mijn beste wensen voor het nieuwe jaar.

Ik heb deze morgen op de radio duidelijk gezegd (u hebt mij wellicht gelezen, maar niet gehoord) dat ik niet zeker was wat de reis naar Ibiza betrof, maar dat voor zover men mij had geïnformeerd, dit zonder toestemming was gebeurd, maar dat ik altijd met twee woorden sprak.

De voorlopige invrijheidsstelling werd wel onder andere herroepen omdat de betrokkene niet transparant was geweest over zijn reisjes naar de justitieassistente toe, en omdat hij dacht dat het volstond zijn tickets nadien voor te leggen. Zo staat het in de beslissing van de Strafuitvoeringsrechtbank. Wat Ibiza betreft, vragen we het verslag van de justitieassistente op. Maar ik ben dus heel genuanceerd geweest.

Ik heb geenszins willen zeggen dat u onwaarheden vertelde en bewust een slag onder de arm gehouden.

Met hartelijke groet,

Koen Geens

Bij deze is dit incident wat mij betreft ‘gesloten’ .

SVN

Strafuitvoering tienerpooiers?

En laten we de ophef rond de laatste videoclip van Soufiane Eddyani nu écht eens aangrijpen om een debat ten gronde te voeren.

“Ophef?”, zullen velen denken. Het staat inderdaad nog niet ergens op één van de onlinekranten. En toch is er ophef.
Zuhal Demir en Ikrame Kastit hebben zich gisteren al uitgesproken op hun Facebookprofiel. Ook Nina Henkens en andere mensen, close bij jeugdwerk, vragen actie. Waarvoor grote dank.

Er is namelijk het fundamenteel recht op vrije meningsuiting. Dat impliceert dat die mening met een zelfde vrije mening kan worden beantwoord. En die luidt hier ten huize : “Je hebt er gene zak van begrepen, Soufiane”. Maar nog ernstiger : vrouwe justitie ook niet. En daarover zie ik niemand reageren.

Soufiane vraagt namelijk al enkele weken zijn ‘goede’ vriend Moreno vrij te laten. Straf, want de man werd tot 5 jaar effectief veroordeeld, bewezen geacht, voor seksuele uitbuiting van een uitermate kwetsbaar 15-jarig meisje.
Hij gaat verder en draagt nu ook zijn laatste rapnummer op aan Moreno. “Gepakt door het systeem”, zegt de tekst. In een mum van tijd zijn er 300000 views. Ook zijn hashtag Free Moreno kreeg 20000 likes.

Hij werd niet gepakt door het systeem maar door zijn eigen misdrijf. Straffer? Moreno zat maar een heel klein stukje achter tralies. Een verwaarloosbaar stukje. De effectieve straf werd omgezet in elektronisch toezicht. En tijdens dat toezicht kreeg hij de goedkeuring van justitie om die enkelband met de regelmaat van de klok uit te zetten want “hij moet zich terug kunnen integreren”. Gehoorzamen deed hij niet. Hij knipte de enkelband door, werd na maanden gevat én kreeg wéér elektronisch toezicht. En tijdens dat enkelbandje mocht hij van justitie – hij kreeg de toestemming – een videoclip opnemen in Ibiza.
Zelfs met die privileges schond Moreno toch weer tig voorwaarden. Weer werd hij geseind, weer was het een kat- en muisspel met politie en wéér werd hij gevat. En een mens kan het nog amper geloven maar wéér kreeg hij toestemming zijn resterende 1295 dagen uit te zitten mét een enkelbandje thuis én met de regelmaat van de klok dat bandje uit te zetten zodat “hij zich kan integreren”.

Blij dat er eindelijk reactie komt op rappers die over de slachtoffers van de ergste gruwel – seksuele uitbuiting – zingen alsof het niets is, de piepjonge slachtoffers bitches durven noemen, hoeren zelfs en in tig rapnummers daders van die gruwel verheerlijken of wegzetten als slachtoffers van het systeem.

Maar mag ik dit ook aangrijpen om ook het noodzakelijke debat aan te gaan over de strafuitvoering van dergelijke heerschappen? Of blijven we water naar de zee dragen?

SVN

De start van 2019…..VZW Ne(s)T

Ze sprong in de lucht. Letterlijk met twee handen de telefoon vasthoudend. Enthousiast:
“Kijk, kijk, kijk Sas, mijn jeugdrechter heeft gestuurd. Hij stuurde net een Whatsapp-berichtje naar mij “Gelukkig Nieuwjaar”.”

We stonden buiten op straat. Naar het vuurwerk te kijken. 7 over middernacht. En daar glinsterden die ogen. Van pure blijdschap. Dat zeflbeeld dat zichtbaar op haar gezicht een boost kreeg.
“Hij stuurt dat naar mij hé”, En nog eens “Naar mij hé. Hij denkt aan mij”.

Deze ochtend stond ik met een glimlach op. Dat ene zinnetje mag met alle complimenten dé symboliek van het komende jaar worden. Dat jeugdrechters ook sociale media gebruiken. Dat ze streng en rechtvaardig handelen tijdens de zittingen en/of voorleidingen maar er ook steeds zijn bij verjaardagen of een nieuwjaar. Wat een voornemen zou dat zijn?

Al helemaal als je hier de context kent zijn die paar woorden van onschatbare waarde.
Dit meisje werd wegens plaatsgebrek in de zorg 4 nachten in een Antwerpse politiecel gehouden. Toen ze 13 jaar was. Jawel, een kind van 13 jaar. Geen douche of warm eten. 4 nachten. Wél fijne politieagenten die vriendelijk waren en een broodje kaas brachten en wat cola.
Ze vierde de laatste jaren ook nieuwjaar achter slot en tralies. In die beveiligende settings. Slot op de deur.
Ze heeft ook geen familie die dergelijke berichten stuurt.

En het kost géén geld. Gewoon geen geld. Wél een groot engagement omdat jeugdrechters nu éénmaal té veel dossiers draaien. En ook recht hebben om oud en nieuw strikt privé te vieren.

Al maanden zit ze bij mij. Dat wat hier gestart is met “kutpolitie, die hebben mij opgesloten” en “kutjeugdrechter want ik mocht niets” neemt stilaan plaats voor dat besef dat deze mensen ook goeie mensen kunnen zijn, er zijn in haar belang, er zijn om te helpen én te beschermen.

“Mijn jeugdrechter is toch ook een toffe hé, Sas”.

“Kom eens hier”, zei ik. Ik gaf haar een stevige knuffel en wenste haar met een kus op het voorhoofd “gelukkig nieuwjaar”.
Ons kleintje van de Ne(sT-bende. Als ik haar knuffel komt haar hoofd nét aan mijn nek. Vandaar.

Dat ene zinnetje. Via Whatsapp. Moge dit een start zijn van dàt nieuwe jaar waar we nog meer én elke dag zullen inzetten voor een meer menselijke jeugdzorg. Nog meer met een belevingswereld voor én door kinderen en jongeren.
Laat het een jaar zijn waar slachtoffers van de grootste gruwel meer inspraak én de juiste steun krijgen. En waar we samen zorgen dat elk kind in Vlaanderen een thuis mag voelen.

Gelukkig 2019 mensen. Blijf verontwaardigd bij alle vormen van onrecht én vooral : wees solidair en mild voor elkaar.

SVN

Een terugblik en vooruitzichten

Solidariteit tijdens kerst.
Ontroerend en mooi.

1 jaar geleden. Het begon fysiek zwaar door te wegen.
4 maanden en een half was ik toen op den bots opvang voor enkele fijne meisjes. Kwetsbaar maar met zoveel potentieel.
Dat wat begin augustus 2017 nergens, nog niet met een gedachte, in de sterren stond geschreven was plots vanaf half augustus 7/7 mijn leven geworden.

En dan kwam 2018. Jeugdrechters begonnen met mondjesmaat contacten te leggen. De vreemdste constructies ontstonden voor wie iets van jeugdzorg kent. Zo werd een 14-jarig meisje door de rechter aan mij toegewezen terwijl ze ingeschreven bleef in de gesloten gemeenschapsinstelling. Nét omdat we een pilootopvang zijn en op die manier een plan B kon blijven openstaan voor mocht de plaatsing in vrijheid niet lukken.
En met mondjesmaat begonnen vrienden meer en meer te helpen. Ben al jaren pleegmama van velen, maar deze meisjes vragen toch extra zorgen. Nog meer meisjes kwamen en naast vrienden kwamen vrijwilligers uit de sector.
Enkele vrienden beslisten in april dat het zo niet langer kon en legden de eerste basislaag voor een vzw.
Die kwam er wat later. We zijn nu Ne(s)t VZW.
En fier ben ik. Als bezieler. Nest staat voor een thuis. Het gaat om minderjarige meisjes die werden geronseld in jeugdvoorzieningen. Daar zaten ze omdat het thuis om ernstige redenen niet meer lukt. Een niet te vatten drama. Ze werden piepjong onder dwang én met geweld seksueel uitgebuit en kunnen één keer uit de handen van die rotzakken niet terug naar een mama of een papa.
En ook niet terug naar hun voorzieningsthuis want daar werden ze in het milieu gelokt.

We bieden met onze VZW maar een fractie van het aantal slachtoffers een thuis. Child Focus bracht tientallen slachtoffers in kaart. Wij draaien hier met acht maar een fractie maar zijn er ook wel voor sommige andere slachtoffers die elders wonen.
Luisterend oor of practische hulp.
En dat ondertussen met fijne samenwerking tussen onze VZW en andere erkende jeugdvoorzieningen. Zodat elk meisje professionele ambulante begeleiding krijgt, juridische en psychologische én medische bijstand.

En nu is het kerst. Die periode van cadeautjes en gezellig samen zijn aan tafel. En kijk ik met veel trots naar de invulling van deze twee weken schoolvakantie.
Er komen mensen koken, er hebben mensen pakjes laten leveren, er hebben mensen al een kerstboom en kerstversiering komen installeren. Met kerst zullen zelfs de ouders van een 17-jarig meisje ook aanwezig zijn. Ook al liep daar al jaren een toezichtmaatregel. Contextwerking zonder alle papieren en modules maar gewoon in de praktijk : “U bent evident en heel graag welkom”.

Dat alles zou niet lukken zonder jullie practische en financiële steun. 2019 biedt heel veel potentieel.
Daarvoor wil ik de jeugdrechters bedanken voor hun vertrouwen maar ook Zuhal Demir en minister Vandeurzen.
Zij weten wél waarom.

Last but not least een megadikke merci aan mijn broer, nichtje, schoonbroer, petekindje en zusje, mijn topvrienden, mijn huisdokter (steeds bereikbaar, de klok rond), mijn opvoeders van mijn tijd – jawel, ook zij helpen hier en komen soms inslapen zodat ik eens naar een concert kan, alle vrijwilligers, studenten van universiteit Gent en de Hogeschool die mee beleid in kaart brengen en hier stage lopen en helpen en al diegenen die hier zorgen voor een warme thuis en heerlijke soep. En speciale dank aan Inneke, zij heeft tonnen ervaring als eetstoornisspecialiste in een kinderpsychiatrie en biedt spontaan én onbezoldigd steeds haar tijd en kennis aan om de meisjes ook op dat vlak bij te staan.

Hop, naar veel meer in 2019.

Fijne kerstdagen allemaal. In naam van Ne(s)t VZW.

SVN