Cadeau 18de verjaardag: een rechtszaak voor leefloon

Hoe is dit mogelijk, beleidsmakers van alle fracties? Hoe is dit mogelijk?

Die regelgeving die de kranten niet haalt en betrekking heeft op duizenden 18-jarigen in Vlaanderen.

13 september 2016. Een commissie wordt in het Vlaams parlement in spoed bij elkaar geroepen.
Jordy, jeugdzorgverlater, werd twee weken eerder ontbeerd gevonden in een tentje in de Gentse Blaarmeersen. Nadat hij jaren leefde in een jeugdzorgvoorziening. Eén keer 18 jaar was hij dakloos, geen middelen, geen ondersteuning.

Er werd een actieplan jongvolwassenen beloofd. Alle fracties waren het eens. Die kwetsbare groep moest beter ondersteund worden. De 18-de verjaardag moest beter omkaderd. De weg naar volwassenheid gemakkelijker gemaakt.

Laagdrempelende verlengde hulpverlening, zodat deze jongeren nog kunnen terugvallen op begeleiding en geholpen bij alle obstakels.
Daarvoor kunnen deze jongeren met een zwaar rugzakje een a-doc indienen en nog vragen om begeleid zelfstandig te wonen, één keer 18 jaar.
Zo geschiedde. Er zijn sindsdien best wel honderden Vlaamse jongeren meer dan voor 2016 die tekenen voor zo’n verlengd hulptraject.

Het OCMW Antwerpen heeft recent enkele van deze jongeren geweigerd een leefloon uit te reiken. Redenering : u kreeg eerder als minderjarige een vervangend leefloon van Jongerenwelzijn via uw jeugdzorgvoorziening, dit kan perfect verder tot de leeftijd van 21 jaar. Letterlijk staat er “Wij beroepen ons niet op interpretaties, zo is de wet bij verlengde hulp”.

OCMW Antwerpen stuurt dus deze kwetsbare jongeren terug naar de Vlaamse koker Jongerenwelzijn. “Omdat u nog hulp krijgt moet u daar de centen maar vragen en niet aan het OCMW”.
Die Vlaamse koker betaalt echter enkel wanneer hun recht op leefloon bewijsbaar is uitgeput. Dat wil zeggen dat nét deze kwetsbare groep een aanvraag moet indienen bij het OCMW, dat zal geweigerd worden wegens vraag tot verlenging hulpverlening, met die weigering moeten ze dan beroep aantekenen bij de arbeidsrechtbank en als die het OCMW gelijk geven, kunnen ze met die uitspraak bij Jongerenwelzijn aankloppen voor een vervangend leefloon.
Een uitputtingsslag waar elke jongere eerst een pro deo-advocaat dient aan te vragen want de jeugdadvocaat valt weg op de 18-de verjaardag.

Ook pittig : als de interpretatie van de juridische dienst van OCMW Antwerpen gelijk heeft dan gaat dat om 900 euro X 12 maanden X 3 jaar (want tot 21 jaar) X duizenden jongeren.
Enkel voor duizend jongeren spreken we over 30 miljoen euro.
In Vlaanderen tellen we een 30000 jeugdzorgers. Kinderen met een ernstige rugzak. De betrachting is net veel meer van die groep verder te begeleiden wanneer ze 18 jaar worden.
30 miljoen euro gaat dus over 1/30 van die groep.
Niet begroot.

Ik stel de vraag nog eens. Hoe is dit mogelijk beleidsmakers van alle fracties? “We zijn sociaal en rechtvaardig en willen kwetsbare jongeren in de samenleving ondersteunen”.
Waar? Door ze een procedureslag onder de neus te duwen als 18de-verjaardagscadeau? Omdat beetje LEEFLOON?

Schaam jullie allemaal en trek de boel recht. Nu en niet morgen.

SVN

Advertenties

Pano en hoe het steeds de meisjes zijn die aan duidelijke reflectie doen

“Is het nu gedaan?”, vroeg ze al drie keer.
“Nee, nog 10 minuten”.
Ze keek niet mee naar Pano. Moreno in beeld is wat té veel van het goeie. 
Ze is 16 jaar en al enkele weken in VZW Ne(s)T. Na maanden en maanden Beernem.
“Is het nu gedaan?”, vroeg ze nog eens.
“Ja”, zei ik.
“Kom dan eens kijken boven. Maar wel uw ogen dicht doen hé. Met gesloten ogen binnengaan en dan pas binnen in mijn kamer ogen openen”.

De kamer is tiptop. Alles mooi opgevouwen in de kast. Potjes op vensterbank op zelfde afstand naast elkaar. Gepoetst. Lavabo proper. Schmink in zakjes op kastje naast lavabo.

“Amai, echt onder de indruk”, zeg ik, niet gespeeld. Echt onder de indruk.

Ook zij zat meer in afzondering in Beernem dan in de leefgroep. “Agressief gedrag wegens te veel prikkels”, wordt er dan geschreven. In een verslag.
Ze deed geen taken, weigerde veel activiteiten en ging steeds in discussie.

Hier is ze nog geen enkele keer agressief geweest.
Hier moet ze ook haar kamer niet kuisen. Niemand moet dat.
Ik vraag dat altijd een 4-tal keer en dan wordt het “we doen dat samen. Je hoeft dat niet alleen, maar het moet wel gebeuren”.

Resultaat : alweer een meisje – ik heb niets gevraagd – die zelf zonder protest haar kamer heeft opgeruimd. En zeer fier is. Glunderend stond ze zonet boven.

En terecht is ze zeer fier. Wie de horror van de straat heeft meegemaakt, de goorste shit, die ervaart opstaan al als een opgave.
Hier zit een ander meisje die op een dag was opgestaan, had gedoucht, zich had geschminkt en daarna haar haar gestijld. Ze kwam naar beneden, plofte in de zetel “Amai, ik ben moe. Pfff. Al veel gedaan vandaag”.

Die woorden zijn loutere realiteit. Zolang we dat beleidsmatig niet begrijpen en van slachtoffers de uiterste energie vragen met taken en regels en tijdschema’s waardoor ze nog minder kunnen plaatsen wat er is gebeurd en deze meisjes niet gedragen worden door anderen, zullen de gigantische etterwonden nooit helen.

Dàt is wat ik hoop dat Vlaanderen na Pano zal begrijpen.

SVN

Uit eigen zak betalen …

Samenvatting van de week: gevloekt, getierd en tegen een muurtje gesjot.

Toegestaan, minister Geens en beleidsmakers?

8 jaar effectief kregen drie daders in 2015. 8 jaar effectief. Voor mensenhandel van drie piepjonge meisjes. 
De heerschappen zaten welgeteld 2 jaar en 8 maanden achter tralies. Twee van de drie piepjonge slachtoffers werden langere periode beveiligd (opgesloten dus) dan de daders.
Meer dan 3 jaar…

Jaren geen school, geen jeugd in vrijheid en geen jeugdvereniging of vakantie.
Een keer 18 jaar moeten ze nog alles opnieuw doorstaan. Twee meisjes werden 18 jaar in de loop van 2018, eentje vorige maand. Gesprekken met een gerechtspsychiater bvb om de schadevergoeding te bepalen moesten nog gebeuren.
Zelf papieren invullen, slachtofferfiche en pro deo regelen want ook dat was niet in orde gebracht.

Een van die meisjes heeft die moed en kracht bij elkaar gehaald en stelde zich al burgerlijke partij om schade te vragen.
Dat vergt immens veel. Je moet met het hoofd terug in de horror kruipen. In dit geval was het op de leeftijd van 14 jaar een gemiddelde van tien gedwongen klanten per dag, gepaard met bruut geweld.
Het meisje had geen therapeutische omkadering, papieren en was juridisch niet geïnformeerd.
VZW Ne(s)T verzamelde alle documenten, verslagen van ‘opsluiting’ en liet door een gerechtsdokter de schade vaststellen.

De rechtbank was uitermate betrokken en vriendelijk, stelde tijdens de zitting verschillende vragen aan het meisje en besliste een tussenvonnis te maken. Dat betekent dat er nog een definitieve schade moet worden berekend na opnieuw een onderzoek van een gerechtsdeskundige. Die gerechtsdeskundige wordt met naam aangeduid in het vonnis. Daar heb je dus geen keuze.

Nu staat er in dat tussenvonnis dat één van de daders de provisie moet betalen om het werk van die gerechtsdeskundige te bekostigen.

Maar de dader, we zijn slechts drie jaar en enkele maanden na de strafzaak met 8 jaar effectief, blijkt foetsjie. Onvindbaar. Hij heeft dus zijn tussenvonnis niet betekend en heeft dus geen provisie betaald.
“Daardoor dreigt de zaak stil te vallen”.

I kid you not. Het meisje zelf heeft geen inkomsten of spaarpot.
VZW Ne(s)T zal nu bekijken om die provisie van 1200 euro te betalen.
Maar wie verzint dit?

Mensenhandel is pur sang controle en dwang. Dat is de modus operandi. Controle en dwang over slachtoffers, gepaard met bruut geweld.
De dader heeft dus weer de volledige controle. “Fuck you, ik betaal niet, steek de middelvinger op en vertraag de boel” en het slachtoffer staat nergens. Nergens.

Gevloekt, getierd en gesjot tegen een muurtje. Dat heb ik bij dit bericht.
En hardop alle vrijwilligers en steun aan VZW Ne(s)T dik bedankt.
Van bestaansrecht gesproken. Want we zullen nu zorgen dat de zaak niet stilvalt. Point final.

SVN

Zorgcentrum na Seksueel Geweld

Dank Zuhal Demir en nu ook Kris Peeters

Het was een zondagnamiddag. Er was enkel de huisdokter van wacht en meteen was duidelijk dat een verwijzing nodig was. Aan de gescheurde kleren. Aan de houding. Aan het beven.
Een trillend piepjong lichaam.
“Het kan zijn dat ze nog geseind in het systeem staat, Saskia. Maar dan vraag je maar naar de procureur van wacht als ze vragen stellen. Ik zal hem inlichten. Er is toestemming voor een gynaecologisch onderzoek”, sprak die jeugdrechter die ik gelukkig wel op een zondag kon bereiken. Het meisje was weken onrustwekkend verdwenen geweest – fier dat ik ze heb kunnen traceren in een rotmilieu – en stond in het systeem als “maatschappelijke noodzaak”.

En dan kom je op het Zorgcentrum na Seksueel Geweld. Je kan er meteen apart zitten. Geen wachtzaal met pottenkijkers. Geen wachttijd ook. Meteen een verpleegster die al de eerste vragen stelt. Vriendelijke mensen die zeer laagdrempelig uitleggen wat er moet gebeuren.
Die gewoon zijn dat minderjarige slachtoffers van pooiers de goorste gruwel met volwassenen hebben meegemaakt maar vaak nog niet de woordenschat beheersen door hun piepjonge leeftijd.
“Penetratie, wat the fuck is dat?”

Dan wordt uitgelegd wat een dna-test is, een uitstrijkje, wat politie kan doen, maar dat ze ook nog wat tijd mogen geven, eerst uitrusten.

Er is ook nazorg. En voor het slachtoffer én voor de netwerkfiguren. Tot maanden na de aangifte kreeg ik telefoon van het zorgcentrum, bij alle gevallen (er waren meer slachtoffers, helaas): “Hoe gaat het met jou, Saskia?”
Zonder er om te vragen beseffen ze dat betrokkenen bij een aangifte van dergelijke gruwel ook nood hebben aan een telefoontje.

En pas op. Er kunnen nog zaken verbeteren. Zo is elk slachtoffer dat ik ken helaas eerder geplaatst, vaak om zeer ernstige redenen in de thuiscontext en toch zijn er vragen bij de aangifte “Naam mama, naam papa”. Te belastend en te confronterend. Soms weten ze zelfs de naam van hun vader niet.

Maar ik ben in naam van de slachtoffers een blij mens dat er zorgcentra bijkomen in Leuven, Charleroi en Antwerpen.
Nu was het enkel in Gent voor Vlaanderen.
Een te grote afstand voor slachtoffers uit Turnhout bvb. Nochtans is de aanpak zo verschillend met een gewoon ziekenhuis. Er is een rustruimte. Je krijgt medicatie mee waardoor je niet meer uitgeput een apotheek moet zoeken enz. Politie komt in burger. Je kan verhoor doen in de zetel met een tasje thee. Niet in een kil luidruchtig politiekantoor enz.

Zeer tevreden met 3 extra centra. VZW Ne(s)T kreeg trouwens projectsubsidie via Zuhal, de convenant wordt nu uitgevoerd door Kris Peeters. We kregen gisteren onze eerste schijf betaald nadat ons eerste tussentijds verslag met aanbevelingen voor de federale departementen “verbetering ondersteuning minderjarige slachtoffers van kutpooiers” werd GOEDGEKEURD door het kabinet. De eerste euro van de overheid is binnen. Na 19 maanden onbezoldigd zwoegen en met de steun van jullie noodzakelijke giften is die intensieve periode gelukt. YES.

SVN

De mond gesnoerd

Om bij stil te staan..
Hoe onze mond gesnoerd wordt en dat amper het daglicht ziet.

Zondag 3 maart. Debat over de aanpak van minderjarige pooierslachtoffers. Aangekondigd is Jean-Pierre Vanhee, directeur Jongerenwelzijn, net met pensioen en prof aan VUB.
Zo stond het ook in het persbericht om debat aan te kondigen.

Bij het debat is het naamkaartje plots “Prof VUB” en moet de organisator zeer uitdrukkelijk de aanwezige pers vragen om Jean-Pierre enkel als prof weg te zetten. Op vraag van Jongerenwelzijn mag hij niet in hun naam spreken en moet die vermelding “directeur Jongerenwelzijn” geschrapt. De reden ‘waarom’ wordt niet gezegd. Jongerenwelzijn is nochtans een administratie van de overheid en zou nét openbaarheid van bestuur moeten aanmoedigen, toch?

Juristenkrant van enkele weken geleden. Kris Daels, ooit undercover als speurder in een vieze undergroundwereld, stelt zich in een artikel feitelijke vragen bij het onderzoek van Mawda. Hij wees op een lacune in het onderzoek van Comité P en stelde vragen bij de toepassing van de tracker op de bestelwagen waar Mawda inzat. Zijn relaas was gegrond want Comité P opende een tweede onderzoek in de zaak van Mawda.
Nu blijkt dat hij zijn gastlezingen aan de politieschool van Oost-Vlaanderen niet verlengd ziet omdat hij zijn feitelijk kritisch artikel had ondertekend als gastdocent van deze school.

Om te huiveren is dit allemaal hoor.
Mensen die jaren en jaren ervaring hebben en vanuit expertise kunnen spreken worden meer en meer gevraagd geen publieke statements te maken en anders ‘getreiterd’ door instanties met macht.

Een verontrustende trend die veel meer aandacht zou moeten krijgen in een democratie!

“Het denken mag zich nooit onderwerpen, noch aan een dogma, noch aan een partij, noch aan een hartstocht, noch aan een belang, noch aan een vooroordeel, noch aan om het even wat, maar uitsluitend aan de feiten zelf, want zich onderwerpen betekent het einde van alle denken.”

SVN

In orde? Boete!

Samenvatting van de week : we zeggen “tienerpooierslachtoffers, ooo zo erg” maar houden vaak geen bal rekening met de situatie.

Het is me wat. 19 maanden zeer intensief minderjarige slachtoffers van de goorste gruwel opvangen. Niet zelden blijken deze meisjes eerder contextloos in het leven te staan – beschermingsmaatregel met ouders, bvb. Niet zelden blijken ze ook al jaren met heel wat papierwerk niet in orde.
Wanneer jeugdzorg – evident via een jeugdrechter – vaak kiest voor een beveiligde maatregel – opsluiting bekt niet – zijn papieren geen prioriteit.
Tja, je hebt geen identiteitskaart nodig binnen die beveiliging. En wanneer blijkt dat de mutualiteit niet in orde is, is het soms eenvoudiger eventjes volle pot medicatie te betalen in plaats van dat recht op verzekering in orde te brengen. Zo blijkt in de praktijk.

Die meisjes die bij mij worden geplaatst zijn dan ook vaker niet dan wél met al die zaken in orde.
VZW Ne(s)T hanteert het principe dat die zaken asap in orde moeten worden gebracht. Elk kind heeft recht op een adres, een verzekering, kindergeld, mobibkaart enz. Ook opleiding en/of school.
Gevolg : deze meisjes, slachtoffer van mensenhandel, worden terug ‘vindbaar’ voor alle informatiesystemen.
Gevolg twee : alweer een factuur deze week via Modero van 350 euro voor twee boetes van 50 euro, wegens zwartrijden op De Lijn.
Enige bemiddeling bleef bij De Lijn onbeantwoord. Minderjarig he.
Er is geen geen wettelijke basis voorzien waar de hulpverlening en/of jeugdrechter de billijkheid kan inroepen om deze boetes kwijt te schelden.
Ook al zijn de boetes gemaakt toen ze bvb zijn weggevlucht van hun pooier.
Gevolg drie : ze zijn topspijbelaars. Jawel, onwettig afwezig. Ook al werden ze onder dwang ergens vastgehouden om klanten te ontvangen.
14 jaar en je zat opgesloten in een hotel? Ja maar, dat is onwettig afwezig op school hoor.
14 jaar en je had de moed weg te lopen van die rotzakken? Ja maar, jij moet naar de verkeersles want we zien op camera dat je te voet een rood signaal negeert….

De gekste zaken heb ik hier zo al meegemaakt. Moeten al die diensten ingelicht dat ze slachtoffer zijn? Evident niet. Enige privacy mag ook nog. Maar er zou een regel moeten komen dat elke jeugdrechter in eer en geweten een vrijstelling van boetes kan vragen en/of je kan laten wissen als spijbelaar….enz enz.

Klinkt simpel, toch? Wél, actie beleidsmakers. Men zegge het voort!

SVN

Open brief aan minister Geens

Ik trek aan de alarmbel en hoop vurig dat u dit met aandacht wil lezen en er ook gevolg aan wil geven.
Slachtoffers blijven letterlijk in de kou staan en dat moet stoppen.

Mag ik u een situatie schetsen? Een meisje, nét 19 jaar, worstelt maar doet het eigenlijk verbazend goed als je haar dossier kent.
Ze kan elke dag opstaan, heeft de energie naar de hulpverlening te gaan en plant elke dag haar toekomst. En dàt is al heel wat!

4 jaar geleden was zij slachtoffer van de grootste gruwel.
Om herkenning te voorkomen kan ik geen details geven. Maar ze mankt nog steeds. Got the picture?
Gruwelijk geweld, opgesloten en elke nacht, maanden aan een stuk, verkocht aan tig klanten, onder dwang.
Zij werd door goed speurwerk uit dat rotmilieu gehaald en daarna tot haar 18de verjaardag opgesloten in één van de jeugdzorgunits voor slachtoffers. 15 jaar tijdens de feiten.

Vijf pooiers werden veroordeeld voor mensenhandel.
In dat vonnis werd een voogd aangesteld omdat ze al eerder geen contact meer kan én mag hebben met haar ouders.
Ook een gerechtsdeskundige werd aangesteld.
Zij werd hierover echter nooit op de hoogte gebracht. Ze moest zelf naar de info opzoek toen ze 18 jaar was.
Nu vraagt ze al bijna een jaar om die gerechtsdeskundige te zien om haar schadevergoeding te kunnen neerleggen.

Maar die gerechtsdeskundige geeft niet thuis. Gewoon niet.
Reden : achterstallige facturen van justitie.
Leest u dit, minister?

U moet je dit dus voorstellen. De pooiers zijn ondertussen bijna allemaal vrij. Eén/derde van de effectieve straf zaten ze achter tralies.
Eéntje rijdt al met zekerheid rond in een peperdure wagen. Ik ben hier formeel.
Het meisje moest therapie stopzetten omdat het onbetaalbaar is en komt elke maand rond van een ontoereikend leefloon.

Haar voogd kan niets doen want – dixit – “u bent ondertussen meerderjarig”.
Een prodeo-advocaat kan niet meer doen dan te blijven aandringen om de gerechtsdeskundige te vragen te handelen.

Zij is helaas niet de enige. Ik heb ondertussen al drie meisjes die maanden wachten. Maanden. En financieel struggelen.

Kan u dit aub asap oplossen, minister?
Ik blijf u zien als een integer politicus die los van facturen die door uw voorganger Turtelboom stiefmoederlijk werden verwaarloosd meteen aan de slachtoffers denkt en geen verkiezingstijd zal afwachten om hier onmiddellijk gevolg aan te geven. Bovenstaand meisje is bereid zelfs tot op uw kabinet te komen.
Let op : dat kruipt niet in uw kouwe kleren. De getuigenis is onthutsend. De gruwel amper te vatten.

Met achting,
SVN