Doof

Beste zorgmaatschappij,

Waarom? Zeg mij waarom de slinger zo hard is doorgeslagen?
Kunnen we hier allemaal bij stilstaan?

Het was de jaren tachtig. Ik woonde toen in een jeugdinstelling. Onze leefgroep was zeer divers. Jongen uit Irak zonder papieren, Brusselse ket met Marokkaanse roots, meisjes van jeugdrechtbanken van Turnhout tot Mechelen, laagbegaafd, gewoon begaafd, alle mogelijke richtingen onderwijs…kortom : de wereld zat binnen. In onze thuis. Kleinschalig was het ook.
We woonden er met 21.
Je kwam er omdat je in nood was. Omdat je thuis niet meer mocht zijn wegens ‘te gevaarlijk’.

Rond de eeuwwisseling werd deze vroegere thuis veel groter. De zorg had het licht gezien. Samenwerking, fusie met een andere instelling, nog wat koepels en namen. Opvoeders werden afdelingshoofden en directie van dit of dat.
Mastodonten van huizen werden het.
Instellingen kenden plots 184 jongeren.

En nu zijn we 2019. Experten bedenken kleinschalige settings. We keren terug naar die zorg die bestond in de jaren ’80. Met een grotere kennis. Het klopt dat er nu veel meer kennis zit in de zorg. Experten. Daar waar ik in de jaren ’80 glazenwassers als opvoeders had, jawel, ik ben opgegroeid tussen een bende fijne passionele weirdo’s met de meest uiteenlopende diploma’s, heb je nu een zorgondersteuner, ergotherapeute, psychologen, pedagogen….professionele leefgroepen dus.

Gisteren kreeg VZW Ne(s)t een spoedtelefoon van de sociale dienst jeugdrechtbank. Een consulent. En daarna de jeugdrechter zelf.

Een 14-jarig meisje zat bij de politie. Ze kon nergens heen. U leest goed : nergens. Nergens.
Geen enkele plaats in 1 van die mastodonten van voorzieningen met nochtans tonnen professionele krachten.
Omdat ze doof is en slachtoffer.
Jawel. Heel simpel. Daar zijn geen moeilijke professionele begrippen voor nodig.
In de units voor kinderen met een gehoorstoornis is haar andere ‘problematiek’ te specifiek en kunnen ze daar niet helpen. In de beveiligende opvang lukt het dan weer niet omdat ze met gebarentaal communiceert.

I kid you not.
I kid you not.

Door de beslissing van de jeugdrechter aan ons toe te wijzen – ik zei JA want anders werd het overnachten in de politiecel : over mijn lijk – zijn we nu haar leefomgeving.
U leest goed : leefomgeving.
In een leefomgeving heb je recht op 37 uur tolk gebarentaal per jaar. Echt. Echt. Echt. Slechts 37 uur omdat we het vakje ‘leefomgeving’ zijn. Per jaar. (!!!).

Om te huilen.
Waarom? Waarom is de slinger zo hard doorgeslagen?
En vallen steeds meer kinderen buiten het systeem.

Voor wie graag volgt : het meisje heeft een rustige eerste nacht gehad. Het lukt met de computer te communiceren. We schrijven ….

SVN

Advertenties

Die koffie in de ochtend…

“Ga je nu nog jouw kamer kuisen, meisje?”
Ik geef een knuf en een kus.
Het is 10 voor 6. Kriekende ochtend. 
“Ja, ga dat nu nog doen, mama”.
Ze staat aan de kast met kuisproducten. Ik zet koffie.

10 maanden is ze hier in Ne(s)t. 10 maanden. Ze was nét 18 jaar. Nét. En zat tot dan 3 jaar en 3 maanden achter slot.
Zowat alles is geprobeerd in die gespecialiseerde units. Zelfs in de kinderpsychiatrie.
Maar ze kan niet slapen. Gewoon niet.
Zowat alle medicatie en therapie heeft ze achter de rug.
“Als ik slaap zie ik alles terug”.
“Dat weten we meisje, dat weten we. Hier ben je veilig”, is dan wat ik steeds herhaal.

Ze slaapt nu sinds enkele maanden wél. Maar van 8 uur ’s morgens tot +/- 17 uur. Als ze weet dat er mensen zijn. Een vrijwilliger hier is en ik wakker ben en in de buurt. En dan ligt ze in de zetel. Niet alleen boven want ook dat lukt niet.
Chronische angsten.

In het begin was ik hysterisch. Ik belde zowat het ganse hulpverleningslandschap: “Kan die niet naar een slaapkliniek?”
“Er moet toch iets zijn dat haar kan helpen?”. Gewoon er zijn en nabij zijn, kreeg ik dan te horen.

In de week hoorde ik van één van de units waar ze ook zat als kind dat het al heel wat is dat ze nu doorslaapt, ook al is het in de dag.
En dat doet ze inderdaad.
Ik ga regelmatig kijken. Bijvoorbeeld na de lunch en dan ligt ze op de rug met twee armen naast haar hoofd. Elllebogen ter hoogte van het schouderblad. Handpalmen naar boven. Zoals een baby in de wieg.
En is de ademhaling rustig.

Ze is één van die meisjes die mama zegt. Eén van die meisjes die op onverwachte momenten berichtjes stuurt “Dank je mama, voor alles, zonder jou was ik op straat.” Met rijtjes icoontjes, hartjes.

Nog geen rotte bal hebben haar daders betaald. Ze kregen 8 jaar effectief in 2015 voor geweld, seksuele uitbuiting, mensenhandel met bezwarend element “kind onder de 16 jaar”. Ze lopen al allemaal vrij rond.

Het zijn van die impressiemomenten in dit huis waarbij ik weet “VZW Ne(s)t heeft bestaansrecht. De methodiek is louter een veilige thuis geven aan meisjes die in hun groei-jaren de ergste gruwel hebben meegemaakt en die slechts met Klein Duimpje-stapjes zullen herstellen. Al duurt het jaren. Die tijd is het minst wat we als maatschappij kunnen bieden.”

Vooral als ik ze dan hoor zingen wanneer ik koffie drink.
Mijn hysterie van maanden geleden “dat kan toch niet” heeft zich verplaatst naar “Ons ochtendengeltje dat pas slaapt als de wereld wakker wordt. Voor haar een te grote boze wereld.”

Bij het horen zingen heb ik nu steeds een glimlach. “Dat ze haar dag- en nachtritme mag kiezen, verdomme”.

SVN

“Hoe moet je wandelen in ’t Zwin, Sas?”

9 maanden. 9 maanden. Huilbuien waren mijn deel. Angst ook.
Roepend tegen mij : “Gij zijt erger dan Beernem, gij. Trut”.

Slachtoffer van radicale Kalifaat-zotten – hebben haar gepoogd te ronselen met brainwashgeraaskal – en vaak bij weglopen gespot bij een pak mannen die gekend zijn als pooier voor justitie.
Tussen 13 en 16 jaar.
Niets of niemand meer hebben. En vanaf tien jaar tussen de dealers en de wapenhandelaars. In de sociale blokken. Veel te laat opgemerkt door jeugdzorg.
Nochtans eerder een pak gruwelijk geweld in de kindertijd.
Een bottin op het hoofd, stampend, 6 jaar.
Verplicht tabak eten. Als straf. Nog geen 11 jaar.

De jeugdrechter heb ik vaak vervloekt. “Man, man, man, dit kan ik niet particulier hoor. Dat is hier dagelijks geroep en getier. Geen grip op”.
Maar even vaak, met de hulp van vrienden en vrijwilligers, én steeds opnieuw ben ik opgestaan “We beginnen terug van nul en gaan ervoor. Hop, nabij en onvoorwaardelijk. Wat zijn normen en waarden? Wat is bezorgdheid?”

Er blijven staan. Wetend dat weer een scheldtirade zou volgen.
“Gij zijt mijn moeder niet, trut. Hou u bakkes”.
Kalm reageren “Dat klopt, maar je woont hier wel. En wapens en drugs en blingblingauto’s zijn niet wat het leven te bieden heeft. Je gaat dus niet buiten na middernacht.”

Slaande deur.
….

En dan beetje bij beetje. Die lach. Die vragen. Mee aan tafel. Beetje bij beetje. Want té gezellig werd ze ongemakkelijk van. Conflict is alles wat ze kent. Dwangmatig uitlokken van conflict.
En dan beetje bij beetje “Hoe moet ik mijn tijd dan wel invullen? Want als ik met die bende straatjochies stop heb ik niemand?”

En dan die verbaasde blik. Bij voorstellen wat we allemaal kunnen doen.”Wat is dat jomme, wandelen in ’t Zwin? Hoe saai is dat…”

Na enkele dagen. “Hoe moet je wandelen in ’t Zwin, Sas?”

Gisteren was er evaluatie van haar gezaghebbende voorziening.
(Alle meisjes hebben een gezaghebbende voorziening boven hen die één keer per week langskomen).
Ik was afwezig. Topbegeleiding.
Kreeg daarna verslag.
“Hier ben ik graag”, heeft ze gezegd. “Hier wordt niet gedreigd je buiten te zetten. Mijn hoofd is al veel rustiger. We gaan bijvoorbeeld wandelen in ’t Zwin”.

Ik moest er deze ochtend met een gelukzalig gevoel van huilen.
9 maanden. 9 maanden. Met veel vallen en moeilijk opstaan.
Hechtingsproblemen, agressie en chronisch wantrouwen.
Jaren opgesloten wegens “onhandelbaar en slachtoffer van rotzakken”.
Nu wandelend, ook in ’t Zwin.
Crème van een meisje geworden. Een aanwinst in huis.

En dikke merci aan de begeleiding en helpende handen in Ne(s)t.
Ook bedankt aan de jeugdrechter. “Het zal bikkelhard zijn, Sas. Het zal moeilijk zijn maar je bent nog de enige hoop om ze op de rails te krijgen”.

We did it.

Love this girl!

SVN

Julie en Geens

Januari 2017.

Ik zit op de kantoren van minister Geens. Een veroordeelde zedendelinquent had opnieuw slachtoffers gemaakt. Hij stond opnieuw met een openstaande 5 jaar effectief op zijn strafbladteller. Hij werd zogenaamd gezocht maar bleek al maanden te werken mét kinderen, ergens in Vlaanderen.
Niemand wist daar dat hij gezocht werd en verschillende zedenveroordelingen had opgelopen.
Ik zat op de kantoren van de minister met verschillende minderjarigen en de minister excuseerde zich. Nam de tijd en beloofde verbetering in de opvolging én uitvoering van de straffen van zedendelictplegers.

Ik was er als vertrouwenspersoon van één van de minderjarigen.

In mijn huis zaten toen nog geen meisjes, minderjarig en slachtoffer van mensenhandel.
Ondertussen ken ik een tienvoud aan meisjes en leven er een tiental onder mijn dak.
Ook daar draaien onderzoeken naar daders van de grootste gruwel, sommigen werden eerder veroordeeld (!!), soms zelfs voor verkrachting en/of mensenhandel.
Sommigen doen gewoon verder vanuit de gevangenis. Gesmokkelde telefoon. Weet je wel. Of onder elektronisch toezicht.

Deze meisjes krijgen geen gezicht. Omdat ze terecht dienen afgeschermd te worden.
Maar er schort wel heel wat met de opvolging, gerechtigheid, uitbetaling schadevergoeding en ondersteuning van deze slachtoffers. En dat kan ik in naam van deze slachtoffers zeggen.

Het is iets te gemakkelijk om enkel op minister Geens te schieten.
Justitie was al een beerput bij de start van zijn mandaat. Ondraaglijke walmen. Onbetaalde facturen. Chronische overbevolking. Geïnterneerden zonder behandeling. Té weinig rechters. Onderzoeksrechters die verzuipen in het werk en een stiefmoederlijke opvolging van mensen vrij onder voorwaarden.

Potsierlijk is het dat we steeds diezelfde beloftes horen wanneer het ondraaglijke leed van onbekenden Vlaamse huiskamers binnendringt. We voelen allemaal mee én terecht met de vriend, familie en vrienden van Julie.
Er zijn geen woorden voor.

Ik kan alleen maar hopen dat alle politieke partijen nu eindelijk de koe bij de horens vatten. Geen potje en rondje gebekvecht maar een degelijk regeerakkoord maken op Vlaams én federaal niveau waar meerderheid en oppositie unaniem pleiten voor meer geld naar justitie, een absolute betere omkadering, begeleiding én ondersteuning van slachtoffers én nabestaanden. Een onmiddellijk voorschot op een latere definitieve schadevergoeding en gratis psychologische bijstand, bvb.

Dat zal een hap uit de begrotingstaart vragen maar het is van moeten. Dat zijn we Julie en alle andere slachtoffers verschuldigd.

SVN

Cadeau 18de verjaardag: een rechtszaak voor leefloon

Hoe is dit mogelijk, beleidsmakers van alle fracties? Hoe is dit mogelijk?

Die regelgeving die de kranten niet haalt en betrekking heeft op duizenden 18-jarigen in Vlaanderen.

13 september 2016. Een commissie wordt in het Vlaams parlement in spoed bij elkaar geroepen.
Jordy, jeugdzorgverlater, werd twee weken eerder ontbeerd gevonden in een tentje in de Gentse Blaarmeersen. Nadat hij jaren leefde in een jeugdzorgvoorziening. Eén keer 18 jaar was hij dakloos, geen middelen, geen ondersteuning.

Er werd een actieplan jongvolwassenen beloofd. Alle fracties waren het eens. Die kwetsbare groep moest beter ondersteund worden. De 18-de verjaardag moest beter omkaderd. De weg naar volwassenheid gemakkelijker gemaakt.

Laagdrempelende verlengde hulpverlening, zodat deze jongeren nog kunnen terugvallen op begeleiding en geholpen bij alle obstakels.
Daarvoor kunnen deze jongeren met een zwaar rugzakje een a-doc indienen en nog vragen om begeleid zelfstandig te wonen, één keer 18 jaar.
Zo geschiedde. Er zijn sindsdien best wel honderden Vlaamse jongeren meer dan voor 2016 die tekenen voor zo’n verlengd hulptraject.

Het OCMW Antwerpen heeft recent enkele van deze jongeren geweigerd een leefloon uit te reiken. Redenering : u kreeg eerder als minderjarige een vervangend leefloon van Jongerenwelzijn via uw jeugdzorgvoorziening, dit kan perfect verder tot de leeftijd van 21 jaar. Letterlijk staat er “Wij beroepen ons niet op interpretaties, zo is de wet bij verlengde hulp”.

OCMW Antwerpen stuurt dus deze kwetsbare jongeren terug naar de Vlaamse koker Jongerenwelzijn. “Omdat u nog hulp krijgt moet u daar de centen maar vragen en niet aan het OCMW”.
Die Vlaamse koker betaalt echter enkel wanneer hun recht op leefloon bewijsbaar is uitgeput. Dat wil zeggen dat nét deze kwetsbare groep een aanvraag moet indienen bij het OCMW, dat zal geweigerd worden wegens vraag tot verlenging hulpverlening, met die weigering moeten ze dan beroep aantekenen bij de arbeidsrechtbank en als die het OCMW gelijk geven, kunnen ze met die uitspraak bij Jongerenwelzijn aankloppen voor een vervangend leefloon.
Een uitputtingsslag waar elke jongere eerst een pro deo-advocaat dient aan te vragen want de jeugdadvocaat valt weg op de 18-de verjaardag.

Ook pittig : als de interpretatie van de juridische dienst van OCMW Antwerpen gelijk heeft dan gaat dat om 900 euro X 12 maanden X 3 jaar (want tot 21 jaar) X duizenden jongeren.
Enkel voor duizend jongeren spreken we over 30 miljoen euro.
In Vlaanderen tellen we een 30000 jeugdzorgers. Kinderen met een ernstige rugzak. De betrachting is net veel meer van die groep verder te begeleiden wanneer ze 18 jaar worden.
30 miljoen euro gaat dus over 1/30 van die groep.
Niet begroot.

Ik stel de vraag nog eens. Hoe is dit mogelijk beleidsmakers van alle fracties? “We zijn sociaal en rechtvaardig en willen kwetsbare jongeren in de samenleving ondersteunen”.
Waar? Door ze een procedureslag onder de neus te duwen als 18de-verjaardagscadeau? Omdat beetje LEEFLOON?

Schaam jullie allemaal en trek de boel recht. Nu en niet morgen.

SVN

Pano en hoe het steeds de meisjes zijn die aan duidelijke reflectie doen

“Is het nu gedaan?”, vroeg ze al drie keer.
“Nee, nog 10 minuten”.
Ze keek niet mee naar Pano. Moreno in beeld is wat té veel van het goeie. 
Ze is 16 jaar en al enkele weken in VZW Ne(s)T. Na maanden en maanden Beernem.
“Is het nu gedaan?”, vroeg ze nog eens.
“Ja”, zei ik.
“Kom dan eens kijken boven. Maar wel uw ogen dicht doen hé. Met gesloten ogen binnengaan en dan pas binnen in mijn kamer ogen openen”.

De kamer is tiptop. Alles mooi opgevouwen in de kast. Potjes op vensterbank op zelfde afstand naast elkaar. Gepoetst. Lavabo proper. Schmink in zakjes op kastje naast lavabo.

“Amai, echt onder de indruk”, zeg ik, niet gespeeld. Echt onder de indruk.

Ook zij zat meer in afzondering in Beernem dan in de leefgroep. “Agressief gedrag wegens te veel prikkels”, wordt er dan geschreven. In een verslag.
Ze deed geen taken, weigerde veel activiteiten en ging steeds in discussie.

Hier is ze nog geen enkele keer agressief geweest.
Hier moet ze ook haar kamer niet kuisen. Niemand moet dat.
Ik vraag dat altijd een 4-tal keer en dan wordt het “we doen dat samen. Je hoeft dat niet alleen, maar het moet wel gebeuren”.

Resultaat : alweer een meisje – ik heb niets gevraagd – die zelf zonder protest haar kamer heeft opgeruimd. En zeer fier is. Glunderend stond ze zonet boven.

En terecht is ze zeer fier. Wie de horror van de straat heeft meegemaakt, de goorste shit, die ervaart opstaan al als een opgave.
Hier zit een ander meisje die op een dag was opgestaan, had gedoucht, zich had geschminkt en daarna haar haar gestijld. Ze kwam naar beneden, plofte in de zetel “Amai, ik ben moe. Pfff. Al veel gedaan vandaag”.

Die woorden zijn loutere realiteit. Zolang we dat beleidsmatig niet begrijpen en van slachtoffers de uiterste energie vragen met taken en regels en tijdschema’s waardoor ze nog minder kunnen plaatsen wat er is gebeurd en deze meisjes niet gedragen worden door anderen, zullen de gigantische etterwonden nooit helen.

Dàt is wat ik hoop dat Vlaanderen na Pano zal begrijpen.

SVN

Uit eigen zak betalen …

Samenvatting van de week: gevloekt, getierd en tegen een muurtje gesjot.

Toegestaan, minister Geens en beleidsmakers?

8 jaar effectief kregen drie daders in 2015. 8 jaar effectief. Voor mensenhandel van drie piepjonge meisjes. 
De heerschappen zaten welgeteld 2 jaar en 8 maanden achter tralies. Twee van de drie piepjonge slachtoffers werden langere periode beveiligd (opgesloten dus) dan de daders.
Meer dan 3 jaar…

Jaren geen school, geen jeugd in vrijheid en geen jeugdvereniging of vakantie.
Een keer 18 jaar moeten ze nog alles opnieuw doorstaan. Twee meisjes werden 18 jaar in de loop van 2018, eentje vorige maand. Gesprekken met een gerechtspsychiater bvb om de schadevergoeding te bepalen moesten nog gebeuren.
Zelf papieren invullen, slachtofferfiche en pro deo regelen want ook dat was niet in orde gebracht.

Een van die meisjes heeft die moed en kracht bij elkaar gehaald en stelde zich al burgerlijke partij om schade te vragen.
Dat vergt immens veel. Je moet met het hoofd terug in de horror kruipen. In dit geval was het op de leeftijd van 14 jaar een gemiddelde van tien gedwongen klanten per dag, gepaard met bruut geweld.
Het meisje had geen therapeutische omkadering, papieren en was juridisch niet geïnformeerd.
VZW Ne(s)T verzamelde alle documenten, verslagen van ‘opsluiting’ en liet door een gerechtsdokter de schade vaststellen.

De rechtbank was uitermate betrokken en vriendelijk, stelde tijdens de zitting verschillende vragen aan het meisje en besliste een tussenvonnis te maken. Dat betekent dat er nog een definitieve schade moet worden berekend na opnieuw een onderzoek van een gerechtsdeskundige. Die gerechtsdeskundige wordt met naam aangeduid in het vonnis. Daar heb je dus geen keuze.

Nu staat er in dat tussenvonnis dat één van de daders de provisie moet betalen om het werk van die gerechtsdeskundige te bekostigen.

Maar de dader, we zijn slechts drie jaar en enkele maanden na de strafzaak met 8 jaar effectief, blijkt foetsjie. Onvindbaar. Hij heeft dus zijn tussenvonnis niet betekend en heeft dus geen provisie betaald.
“Daardoor dreigt de zaak stil te vallen”.

I kid you not. Het meisje zelf heeft geen inkomsten of spaarpot.
VZW Ne(s)T zal nu bekijken om die provisie van 1200 euro te betalen.
Maar wie verzint dit?

Mensenhandel is pur sang controle en dwang. Dat is de modus operandi. Controle en dwang over slachtoffers, gepaard met bruut geweld.
De dader heeft dus weer de volledige controle. “Fuck you, ik betaal niet, steek de middelvinger op en vertraag de boel” en het slachtoffer staat nergens. Nergens.

Gevloekt, getierd en gesjot tegen een muurtje. Dat heb ik bij dit bericht.
En hardop alle vrijwilligers en steun aan VZW Ne(s)T dik bedankt.
Van bestaansrecht gesproken. Want we zullen nu zorgen dat de zaak niet stilvalt. Point final.

SVN