Uitbating daklozenopvang naar bewakingsmultinational

Waar zijn we mee bezig?

Mocht ik morgen een screening krijgen als moeder zou ik met absolute zekerheid geen 10 op 10 krijgen. Onregelmatige werkuren, vijf stukken fruit per dag blijft een chronisch voornemen, bij vakken als wiskunde kan ik niet helpen bij huiswerk want snap er geen jota van en te regelmatig logeren hier Marokkaanse roots-kettekes die in deze tijden op voorgekauwde screeningspapieren ‘wat is onze normen en waarden-standaard’ ook geen al te hoge score zullen krijgen.

De vermarkting van de zorg. Efficiëntieberekening volgens werkingskosten en personeel.
Studies die zo geschreven worden dat ze er bij een aanbesteding als beste uitkomen.
Wat die ‘beste’ volgens diezelfde paperassen ook mogen zijn.

Is dat nog een tas koffie met een dakloze?
Is dat nog een luisterend oor om 23 uur ’s avonds, wanneer hij of zij dolend door de gang, door de demonen in het hoofd blijft ijsberen en de slaap niet kan vatten?

Is dat nog die verpleger die naar een geïnterneerde luistert? Eens niet naar zijn strafdelict maar naar de oorzaak? Waarom het leven zo zwaar valt? Waarom hij zo onrustig van ’s morgens tot ’s avonds in het leven staat?

Is dat nog die verpleegster in een rusthuis die tijd neemt voor haar bewoners? Die de bloemetjes schikt aan het raam? Helpt bij nagels lakken omdat het pensioentje geen maandelijkse manicure laat betalen?

Is dat bij onze jeugd achter overheidsmuren nog die opvoeder die impulsief die kwetsbare tieners meeneemt naar de wei en schapen laat scheren of is dat die opvoeder die voor diezelfde multinational-molen papieren invult dat de tiener bijna weer naar huis kan zodat hij als overheidskost kan worden geschrapt? Of deze tiener er nu gelukkig zal zijn of niet.

Menselijkheid valt niet te meten mensen.
Menselijkheid zet wel elke dakloze terug in het leven, geeft moed aan die kwetsbare geïnterneerde, voedt tieners met tonnen thuisbagage met positieve emoties, biedt hen perspectief en laat onze oudjes glimlachen in die laatste levensjaren.

Ik pas voor deze evolutie.
Sterker : ik trek aan de alarmbel.
We slaan noodzakelijke sociale cohesie aan diggelen omdat we dwangmatig menselijkheid in vakjes steken en de efficiëntie ervan willen meten in eurocentjes .

Omdat we daklozen, bejaarden, kwetsbare jeugd en gevangenen uitbesteden aan de commerce. Zo simpel is het. Al de rest is rondjes fietsen en excuses zoeken.
Stop dit beleid, in het belang van ons allemaal.

SVN

Aansprakelijkheid en paraplu’s

Aandacht, aandacht : Voor wie vandaag de krant De Morgen leest, het is niet alleen een kwestie van te weinig personeel in het Forensisch Psychiatrisch Instituut, beste lezers en volgers.

Enkele maanden geleden, bracht ik in Dag Allemaal het beklijvende verhaal van Bart, broer van Caro.
We krijgen op dat artikel reacties van andere geïnterneerden. Ook die brieven worden enkele weken geleden gepubliceerd, zoals ze vandaag in De Morgen staan.

Zeer goed dat ook deze krant aandacht heeft voor deze kwetsbare mensen, zeer goed dat wanneer de plichten van een rechtsstaat – toegang tot gezondheidszorg en menswaardige opsluiting – in het gedrang komen, we daar publiek blijven informeren. Geïnterneerden hebben namelijk recht op de juiste behandeling.

Maar zo ik zeg, er is véél meer aan de hand en daarover helaas géén woord in De Morgen.
Zo was de blunder tav Bart zo groot, dat er meer dan terecht een rechtszaak werd aangespannen tegen het FPC.
Ik heb Bart gezien, het is gewoon afschuwelijk hoe een fysiek gezond lichaam van een jongeman voor het leven verminkt zal blijven door een té trage medische zorg, grove nalatigheid is hier zelfs mogelijk.

En daar zat ik dan in de rechtszaal, enkele maanden geleden. Ook de zus van Bart was er.
Het FPC had een horde aansprakelijkheidsadvocaten opgetrommeld.

Bart had al enkele weken hevige buikpijn maar zag enkel verpleging, geen dokter. Vèèl te laat werd er een dokter bijgeroepen, vèèl te laat kwamen de resultaten van zijn bloedtest binnen.

Hij werd in allerijl afgevoerd met de MUG en moest meteen geopereerd. Van keel tot ballen hebben ze alles moeten opensnijden, heel zijn romp was geïnfecteerd. Hij vocht voor zijn leven.

Daarbovenop werd hij telkens als hij buiten levensgevaar was meteen teruggebracht naar het Forensisch Psychiatrisch Instituut met de ambulance. Eén keer daar moest hij terug met ambulance naar ziekenhuis want FPC kon wonden niet verzorgen.
Zo reed hij verschillende keren over en weer. Degoutante onaanvaardbare Kafka, ook hier geen woord in De Morgen.

Tot vandaag, jawel, tot vandaag is er nog steeds GEEN duidelijkheid wie verantwoordelijk is. We laten privé-firma’s uitbaten, overheid is enkel aansprakelijk voor opsluiten geïnterneerden maar wie nu wat had moeten doen…Tja…

In de rechtbank ben ik zelfs echt woest geworden. Topadvocaten in maatpak van FPC kwamen er even suggereren dat het misschien de dokter was, of de verpleegster die op de vleugel van Bart werkt.

Noch de dokter noch de verpleging waren opgeroepen, ze werden beschuldigd in de zitting zonder hun fundamenteel recht op tegenspraak.

Dàt, jawel dàt en helaas geen letter hierover in De Morgen, verhaal staat helemaal in Dag Allemaal, dàt zou ons allemaal erge zorgen moeten baren.

Onze overheid is aan een spoedtempo bezig, ook daklozenopvang bvb, om de zorg te privatiseren. Met dat gevolg dat elke paraplu wordt getrokken bij een medisch falen waar geen enkele minister of hoofd van een centrum nog aansprakelijk kan worden gesteld.

Men zegge dit aub voort.
Bart verdient, geïnterneerd of niet, namelijk hierop een antwoord.

PS: Daar waar Dag Allemaal vaak sensatie wordt verweten, ik heb verhaal Bart gebracht zonder achternaam. Bart kan namelijk door zijn trieste toestand, de ene operatie na de andere, geen toestemming geven.

SVN

De jeugdrechter

OUCH.

Bedankt jeugdrechter Denoyelle.

Zelden zo ontroerd geweest bij een brief.
Een pleegmama stuurt een brief, niet integraal want moet zaken weglaten die tot de herkenbaarheid van kinderen kunnen leiden, maar alles wat hier staat, staat er wel:

“Dag Saskia,
Wist jij dat jeugdrechter Denoyelle is vertrokken in Antwerpen?
X (naam, hun pleegzoontje) heeft een persoonlijke brief gekregen en heeft die na school op de achterbank van de auto opengedaan en enkele keren hardop voorgelezen. Hij vindt het heel jammer dat deze jeugdrechter vertrekt maar hij is wel superfier op deze brief. Hij glundert. We hebben de brief meteen ingescand – bijlage – en zullen hem goed bewaren voor X later. Er staan zoveel woorden van hoop in dat we hem later nog eens willen geven.”

Bijlage, ook hier helaas niet alles wat details betreft, maar een zeer ontroerende mail, niet die gebruikelijke standaardbrieven ‘Geachte…’ en ‘Ik deel mee dat ik vertrek’. Zonder verdere uitleg. Of helemaal niets laten weten, helaas gebeurt dat maar al te vaak en dan moet een kind ineens op de zitting vernemen dat er een andere jeugdrechter is, nee, integendeel, er staat:

“Beste X (naam dus),

Het is met pijn in het hart dat ik voor minstens vier jaar afscheid neem van jou, ik kan het je niet persoonlijk komen vertellen en daarom stuur ik je dit briefje.

Ik kan geen jeugdrechter meer zijn omdat ik ben verkozen tot voorzitter van de Hoge Raad voor Justitie. Als je dat niet kent wat ik vermoed, zoek je dat maar even hier ….(en dan een link)
Zelfs al moet ik soms geen leuke beslissingen nemen, zelfs al zal het niet altijd bij jou zo zijn overgekomen, weet dat ik altijd erg bekommerd geweest ben om jou en nog steeds.
Ik geloof echt dat je veel in jouw mars hebt. Ik hoop dat je je talenten goed zal gebruiken. De toekomst zal niet altijd gemakkelijk zijn maar met ondersteuning kom je er wel.
Ik wens je echt het allerbeste en dat (en het is omdat dat geschreven is met het handschrift van de jeugdrechter dat ik een traan moest laten) je …..(en dan moet ik echt aanpassen want gaat specifiek over de problematiek) in orde komt en dat ooit je grote droom mag uitkomen.

Het allerbeste,
Jeugdrechter Denoyelle”

Wat een warmte, wat een betrokkenheid.
Helaas doen zeer weinig jeugdrechters dit nog. Helaas, helaas.

X is 10 jaar en staat al van geboorte onder de jeugdrechtbank.

En mochten jullie weten hoe hard zijn context is, gelukkig superfijne pleegouders, zouden jullie écht wel mee een potje huilen van ontroering.

Ik heb de pleegmama geantwoord. “Ja, ik wist dat, heb hem vorige week al een mail gestuurd met de woorden “Mag ik nu godverdomme roepen? De geplogenheden nopen mij u te feliciteren maar zie echt niet graag jeugdrechters van uw kaliber vertrekken”. Zijn antwoord hou ik privé 😉

Nogmaals een ongelooflijke dank je wel aan deze jeugdrechter, het lijken onnozele briefjes maar zoals X ook reageert, fier op de achterbank, het is van onschatbare waarde.

SVN

De Lijn met een beperking

Beste beleidsmakers, VLAAMSE bevoegdheid, beste collega’s in media, bede aan iedereen om dit te verspreiden (dank je wel lieverds),

Kan er meteen groot alarm worden geslagen over het busvervoer van kinderen met een beperking en/of autismespectrum (bvb)?

Dit is nu de vierde (pleeg)mama (zij kennen elkaar niet, wonen elders in Vlaanderen) die mij het volgende belt of mailt :

“Saskia, onze jongen komt compleet over zijn toeren thuis. Dit trekken we niet langer en zal een ernstige crisis worden. Hij rijdt met die nieuwe busregeling werkelijk rondjes, zo moeten de bussen nu zoveel kindjes afzetten dat ze uren op de bus zitten en zo ook twee keer zelfde punt passeren, dat kan niet met zijn autisme, hij snapt dat niet, hij wil de kruispunten tellen in volgorde, twee keer zelfde punt doet hem tilt slaan”

“Saskia, onze pleegzoon zit nu twee uur langer dan vorig schooljaar op de bus, een uur ’s morgens en een uur ’s avonds tussen rolstoelgebruikers…dat is toch niet normaal meer”.

“Saskia, help, onze X zit op een overvolle bus, ze hebben al die busdiensten samengevoegd. Door zijn problematiek zit hij in een aangepast klasje met vijf leerlingen omdat hij hoogsensitief is, té veel prikkels doet hem flippen maar op de bus zit hij met een pak meer kinderen, moeten wij hem nu echt zelf brengen en moet ik halftijds gaan werken?”

VRT, meteen de camera zou ik zeggen en verhalen sprokkelen op dit nieuw collectief busvervoer-systeem.
Deze besparingen kunnen niet, houden volstrekt geen rekening met kinderen met een kwetsbaarheid en doet huishoudens stressen.

Hallo?
Het schooljaar is verdorie nog maar net gestart en ik heb al vier huilende mama’s aan de lijn. Dit kan toch niet de bedoeling zijn dat we mensen radeloos maken?

SVN

De opgepakte pedofiel

De zaak van de opgepakte pedofiel, dat wat niet in de krant staat.

“Saskia, Saskia, er zit ne gore viezerik op mijn profiel en die komt altijd terug”.

“Hoezo?”

“Ja, het is een meisjesprofiel maar hij vraagt zo’n schunnige dingen dat ik gehackt heb. En dat is helemaal geen meisje”.

Aan de lijn heb ik een minderjarige jongen onder toezicht van de jeugdrechtbank. Verontrusting in de thuissituatie, uit huis gehaald en op dat moment geplaatst in de zoveelste instelling. Hij heeft ondersteuning nodig en heeft autisme. Daardoor kan hij als een echte expert met computers overweg.

Hij toont mij de stukken en ik dring aan om dit meteen aan zijn individuele begeleider te vertellen.

“Nee”

“X (naam), dat zal toch wel moeten. Dit is ernstig. Waarom niet?”

“Ik heb ook op de computer gezeten op de uren dat dat niet mag in de instelling”.

“Dat is nu even echt niet belangrijk”.

Mensen met ervaring met kinderen met autisme zullen meteen glimlachen. Dat was niet meteen mijn ‘beste’ antwoord.
Buiten de uren is buiten de uren, ik geraakte er dus niet door.
“Niets zeggen aan de opvoeders want ik heb dat ontdekt buiten de uren van toestemming”.

Nieuwe poging.

“Dan melden we dat aan de politie hé X. Politie gaat zich echt niet bezighouden met het uur dat je dat ontdekt hebt”.

Ik zal nooit de vriendelijke politie vergeten toen ik belde.
“Bedankt mevrouw om ons in te lichten dat de jongen autisme heeft en een beschermingsmaatregel kent. Wij zien die zaken niet en zullen daar rekening mee houden tijdens het verhoor”

En zo geschiedde. Door het onderzoek, de man legde ook bekentenissen af, bleek dat hij met valse profielen een 30 tot 40 jongens had benaderd.

De zaak kwam twee jaar later voor. Hij kreeg bij verstek 5 jaar effectief en werd tien jaar uit zijn burgerrechten gezet.

Om evidente privacyredenen kan ik de naam van de jongen niet zeggen. Hij is door de rechtbank erkend als één van zijn slachtoffers.

Maar ik vind het mijn absolute plicht dit publiek ook te delen.
Dat wat je nooit leest in de krant. Maar deze pedo kon worden geklist door de technische vaardigheden van een minderjarige jongen met autisme, vanuit een jeugdinstelling.

Voor mij het zoveelste bewijs dat die kinderen zoveel capaciteiten hebben waar wij veel van kunnen leren.

SVN

Jeugdzorg: opvoeders en het systeem

Beste HLN, beste José Masschelin,

Met veel aandacht heb ik jouw opinie gelezen in de krant.
Je weet als journalist waarover je spreekt, je werkte eerder in de jeugdzorg.

Wat lees ik nu? Dat de kritiek op de werking van jeugdzorg volgens jou onterecht is. Je zegt dat Jordy alle hulp weigerde en dat nu éénmaal het gebrek aan ouderliefde zo hard inhaakt bij sommige jongeren dat niemand hier kan helpen.
Je trekt ook de kaart van al die begeleiders in de instellingen die zich dagelijks en professioneel met heel overgave inzetten.

U eindigt met “Gisteren werd Jordy begraven, laten we nu ook de onterechte aantijgingen begraven”.

En dat laatste – zeker in een belangrijke krant met groot bereik in Vlaanderen – doet mij meteen in de pen kruipen.
Natuurlijk moet hier op géén enkele begeleider of opvoeder of iemand werkzaam in de sector geschoten worden.
Zij staan inderdaad elke dag met hart en ziel naast deze kinderen en jongeren en geven het beste van zichzelf.
Keer op keer en dat met vallen en opstaan. Gebrek aan ouderliefde hakt inderdaad big time. We leven nu éénmaal in een maatschappij waar ‘vier moederdag’ elk jaar met veel glitter in vitrines hangt, waar het gezin centraal staat. Zo”n gezin niet hebben als kind is geen lachertje.

De kritiek gaat echter niet over de begeleiding. Nogmaals, die geven de grootste denkbare zorg, met hart en ziel.

Maar nu beweren dat aantijgingen aan het adres van de werking van onze jeugdzorg onterecht zijn, doet huiveren en fnuikt elk leerproces, ook noodzakelijke verbetering.

Er zijn wél problemen en dat willen benoemen is én voor die kinderen en jongeren én – beste José – ook voor die begeleiders en opvoeders. Ook zij snakken naar een vereenvoudiging van het systeem waar menselijkheid boven administratieve dodelijke logge regels wordt geplaatst.

Ik som even wat pijnpunten op. Helaas is alles neerschrijven onmogelijk. Het vraagt een boek.

Tieners – net omdat die afwezige ouderliefde inderdaad hard inhaakt – in jeugdzorg zijn soms echt niet klaar om in een systeem te functioneren van kamertrainingen waar je met amper 50 euro per maand alles dient te betalen, tot de schoolkosten.

Moeten we deze tieners dan blijven pamperen en met geld overladen? Zeker niet. Maar ik blijf pleiten voor een absolute vrijstelling van school- en medische kosten. Leer ze zelfredzaam zijn met datzelfde krappe budget wat eten en kleding en ontspanning betreft.

Tieners – net omdat die afwezige ouderliefde inderdaad hard inhaakt – hebben (de ene wat meer dan de andere) nood aan een blijvend aanspreekpunt uit die vertrouwde setting.

Je kan niet gezinsvervangend plaatsen en dan deze banden doorknippen. Nét omdat die opvoeders en begeleiders met hart en ziel en professioneel omgaan met deze tieners en in alle aspecten van het leven ouders vervangen of dragen, kan je niet ( zelfs na wangedrag – want natuurlijk veroorzaakt de zwaarte van een instellingsleven vaak conflicten, ook deze tieners puberen bvb ) deze banden doorknippen en volgens de regels zeggen “Bij een hulpvraag dien je je nu te richten naar een andere koker, die van de plus 18-jarigen”.
Ook daar zitten mensen die het beste van zichzelf geven, maar dat zijn vreemden. Daar doe je niet gemakkelijk een verhaal van een incestverleden, mishandeling of verwaarlozing.
Daar stap je niet zomaar binnen “mijn ouders hadden een totaal afwezige opvoedkundige draagkracht, kan je mij helpen want het lukt nog niet zo goed alleen”.

Nu ik toch bezig ben wil ik ook even andere ballonnetjes oplaten.

Toen ik in mijn jeugdinstellingen thuis kwam van school was de opvoederskamer bijna altijd gesloten. Ik moest deze – inderdaad, professionele en fijne – mensen zoeken in de leefruimte of op de kamers van huisgenootjes. Ze maakten huiswerk of deden fijne zaken met ons. Schapen scheren, wandelen in de bossen enz.

Zeg ik nu dat er geen activiteiten meer zijn? Zeker niet. Nog altijd naar best vermogen proberen alle begeleiders daar het accent te leggen. Maar als ik nu terug op bezoek ga staat de opvoederskamer steeds open en zit de helft van deze begeleiders achter een computer.
Zowat alles dient genoteerd op de contextbladen. Zowat alles moet soms op de meest ridicule papieren ingevuld, ook andere diensten dienen bijvoorbeeld a-formulieren en m-formulieren in de vullen om een maatschappelijke noodzaak aan te tonen of een andere maatregel te vragen.
En moest dat dan nog meteen zichtbaar effect hebben…
Maar nee, deze formulieren stapelen zich op, een heel bos ligt te wachten aan de toegangspoort.

En last but not least : uw krant schrijft voor iedereen. Ik kan de ouders niet meer tellen, jawel, zeer betrokken en aanwezige ouders, die al jaren wachten op de juiste zorg voor hun kind bij een hulpvraag.
Wachtlijsten ondersteuning thuisbegeleiding bijvoorbeeld bij kinderen met een autismestoornis is in sommige regio’s “binnen 8 jaar is er begeleiding”.

Dus aub, een grote smeekbede.
Er is wél nood en dringend om Jordy’s afschuwelijke dood collectief vast te grijpen en nu voor eens en voor altijd cruciale pijnpunten aan te pakken.

In naam van én de kinderen en tieners én die pracht van opvoeders en begeleiders in onze jeugdzorg.

SVN

Hoezo, de administratieve diensten dragen onze kwetsbaren?

Vooreerst wil ik jullie allemaal bedanken. Met meer dan 16000 zijn jullie hier ondertussen….
Deze week stond ik even centraal ‘in the picture’, maar het is enkel en alleen door het vertrouwen van zovelen, hier op Facebook en elders, dat ik met enige kennis kan spreken over jeugdzorg.
Het zijn dus stuk voor stuk jullie allemaal die de pluim verdienen.

De stroom aan reacties is niet te stoppen. Het zal dus met enig uitstel zijn, want ik wil elke mail of bericht met evenveel aandacht lezen. Snelheid – heb ik altijd geleerd – om vragen over een kwetsbare situatie te beantwoorden is geen goed idee.

Anonimiteit is altijd verzekerd. In deze tijden waar bekende politici de grondwet willen aanpassen, bepaalde juridisch-geraaskal-wetten er door willen jagen heeft gelukkig nog niemand aan ons goed beschermd bronnengeheim kunnen raken.

En daar waar nodig zal ik het in lezingen gebruiken, onherkenbaar uiteraard of in artikels (mits toestemming) of er ruchtbaarheid aangeven wanneer het om volstrekte Kafka gaat.

Een voorbeeld van één van de reacties :

Jongen groeit van zijn peutertijd op in verschillende pleeggezinnen. Zware en daardoor totaal afwezige thuiscontext, heel wat bagage maar toch wordt besloten dat hij op 18 jaar alleen mag gaan wonen.
Pleegzorg stopt dus, er zitten nog andere pleegzorgkinderen in zijn laatste gezin.
Begeleiding zelfstandig wonen wordt niet opgestart. Hoewel de jongen in eerste instantie zelf alleen wou wonen, loopt het vrij snel mis. Oeps. Geen vangnet dat hier ondersteunend kan werken. “Ah nee, er zit een gat tussen van enkele maanden. Begeleidingsvraag had moeten opgestart worden vanuit de context pleeggezin”.

Het gaat slechter en slechter. School wordt verwaarloosd, huur van kot wordt niet betaald, jongen verzorgt zich niet meer…
Pleegpapa die eigenlijk geen pleegpapa meer is probeert de jongen te overtuigen hulp te zoeken.
Ze verliezen hem uit het oog.
Hij blijkt – na een zoveelste zoektocht -ambtshalve geschrapt.

Maanden later staat hij aan hun deur. Opluchting bij deze mensen, zij vreesden het ergste.
Evident doen deze mensen meteen de deur open. Evident mocht hij meteen logeren en er op zijn plooi komen.
Maar daar zich domiciliëren is een groot risico. Indien er een nieuwe samenstelling van het gezin is dient dat voor de andere pleegkindjes in dit gezin doorgegeven aan die diensten.
Niet meteen iets dat ze daar onthalen met enthousiasme.
Jongen heeft soms crisissen.

Dan maar CAW en vragen of ze de jongen terug op de rails krijgen.
Terug op kot en pleegouders, ondertussen volgens de administratie zijn ex-pleegouders, zouden dan zeker ondersteunen.

Maar nu komt het. Deze mensen vragen dat al weken maar het ‘dossier’ wordt niet prior behandeld want geen dringende maatschappelijke noodzaak. Ze hebben eerlijk verklaard dat hij bij hen wordt opgevangen. Dus heeft hij een tijdelijk onderkomen en is hij niet dakloos.

Ben ik nu nog de enige die hier woest over wordt?

Dus mensen helpen een jongen, tonen hun hart maar worden daar dus voor gestraft want “aangezien jullie helpen, is er geen hoogdringendheid en komt hij onderaan de stapel”.

Aub hé zeg!

SVN